Open English Class για τα προνήπια

από την Κλαίρη Χατζηνικολάου

Δυο υπέροχες μέρες μας χάρισαν  οι γονείς του προνηπίου αυτήν την εβδομάδα. Ευχαριστούμε για την φοβερή ενέργεια, την καλή διάθεση και την αγαπη σας!

Σημαντική η συμμετοχή σας σε όλες τις δράσεις, έδωσαν άλλη διάσταση στο ανοιχτό μάθημα των Αγγλικων.

Πολλοί είναι οι γονείς κάθε χρόνο που με ρωτούν πως γίνεται το μάθημα και το πως αισθάνονται τα παιδιά κατά την διάρκεια του.

Έτσι λοιπόν, με αυτόν τον τρόπο θέλαμε να περασατε και ‘σεις στιγμές μαζί με τα παιδιά, όπως τις περνάμε κάθε Δευτέρα στο σχολείο παίζοντας, τραγουδώντας και διαβάζοντας ιστορίες.

Τίποτα δεν θα καταφέρναμε χωρίς την υποστήριξη σας. Κάθε τι απλό γίνεται σπουδαίο στα μάτια των παιδιών όταν το μοιράζονται με τους γονείς, τους πιο θερμούς υποστηρικτές τους.

Σας ευχαριστούμε πολύ!

Και το παιχνίδι συνεχίζεται… (μέρος 3ο)

από την Τζένη Διαμαντοπούλου

Μουσικές, ιστορίες, χορός, αθλήματα, παράξενα παιχνίδια και πολλές πολλές αγκαλιές γεμίζουν τον τελευταίο καιρό την τάξη του μεταβρεφικού τμήματος.
Κάθε μέρα είναι τόσο ξεχωριστή και τόσο απολαυστική!


Και ξέρετε γιατί; Γιατί οι γονείς έρχονται με φοβερές ιδέες και πολλή χαρά για να μπουν με το δικό τους τρόπο στο παιχνίδι των παιδιών.

Τα παιδιά από την πλευρά τους νιώθουν τόσο περήφανα που υποδέχονται τους γονείς τους στην τάξη τους, που παίζουν μαζί στο δικό τους χώρο και που τους συστήνουν τους φίλους τους.

Και είναι αυτό το σμίξιμο που γεμίζει χαμόγελα τα πρόσωπα και των μικρών και των μεγάλων.

Ευχαριστούμε τους γονείς της Σοφίας, του ‘Αιλερ, του Στρατή,

του Νικόλα, της Κατερίνας, της Μαρίνας και τη μαμά του Μανώλη για τις όμορφες στιγμές που μας χάρισαν!!!

Γονεις στην τάξη του μεταβρεφικού Νο. 2

από την Ευαγγελία Ντέκα

Τέσσερις διαφορετικοί γονείς, τρείς διαφορετικές δραστηριότητες με πολλούς στόχους: να χαρούν τα παιδιά, να εμπλακούν οι γονείς στην εκπαιδευτική διαδικασία αποκτώντας μια καλή αίσθηση για το πως δουλεύει η τάξη, να μάθουμε όλοι καινούρια πράγματα! Ολοι οι στόχοι, επιτεύχθησαν…

Με την μαμά της Ελένης φτιάξαμε μπισκοτάκια. Μοιραστήκαμε, μετρήσαμε ποσότητες, αναπτύξαμε τους λεπτούς χειρισμούς.

Η μαμά του Διονύση Ν. μας διάβασε την ιστορία «Ο φεγγαροσκεπαστής», παίξαμε κινητικά παιχνίδια αναπτύσσοντας την αδρή κινητικότητα και φτιάξαμε φεγγαράκια.

Οι γονείς του Άλκη έφεραν την φύση στην τάξη μας! Μας είπαν και μας έδειξαν πολλά πράγματα για τα φυτά και μας βοήθησαν να φυτέψουμε τα δικά μας λαχανικά.

Με όλους περάσαμε μοναδικές στιγμές και αποκτήσαμε πολλές εμπειρίες… Για αυτό σας ευχαριστούμε πολύ!

Reflections Of A Different Society

Για σήμερα Κυριακή 2 Απριλίου, είχαμε προγραμματισει εδώ και πολύ καιρό ένα μαγείρεμα στο σχολειο μας με την ομάδα R.O.A.D.S., για τους συμπολίτες μας που χρειάζονται ένα πιατο φαγητό λίγο περισσότερο.

Η R.O.A.D.S. (Reflections Of A different Society)  με τον Πλούτωνα, τον Μάνθο και των άλλα παιδιά, είναι μια μη κερδοσκοπική οργάνωση που μαγειρεύει συστηματικά για τους άστεγους της πόλης.

Ο στόχος της δικής μας σημερινής δράσης, ήταν διπλός: Αφ΄ενός, να ενεργοποιήσουμε για μια ακόμη φορά την φοβερή κοινότητα γονέων της Dorothy Snot, ώστε να προσφέρουμε όλοι μαζί ότι μπορούμε σε αυτούς που το χρειάζονται λίγο περισσότερο.

Αφ’ ετέρου, να εμπλέξουμε τα παιδιά μας για μια ακόμη φορά στην διαδικασία της πραγματικής ζωής. Ωστε, μέσα απο μια δράση σας κι αυτή, παίζοντας, με ενθουσιασμό, να αποκομίσουν παραστάσεις και εμπειρίες από αυτές που διαμορφώνουν αξίες και χαρακτήρα.

Η επιτυχία της εκδήλωσης ήταν δεδομένη, το τελικό αποτέλεσμα όμως, ποιοτικά και ποσοτικά, ήταν υπεράνω κάθε προσδοκίας!

Για τα χαρούμενα πρόσωπα και την ενθουσιώδη συμμετοχή των παιδιών (και των μεγάλων φυσικά!) δεν χρειάζεται να πούμε τίποτε, αρκούν οι φωτογραφίες που βλέπετε.

Οσον αφορα το απτό αποτέλεσμα της δράσης: Σχεδόν 100 άτομα, μικροί και μεγάλοι, ετοιμάσαμε 300 μερίδες φαγητό – και σύμφωνα με τον Πλούτωνα, το επιπλέον υλικό που έφεραν οι γονείς του σχολειου αλλα δεν χρησιμοποιήσαμε σήμερα φτάνει για δύο ακόμη μαγειρέματα!

Ενα μεγάλο ευχαριστώ λοιπόν σε όλη την κοινότητα της Dorothy Snot, δασκάλες, γονείς και παιδια – και βεβαια στην μαγειρισσα μας κα. Ρούλα που σήμερα υπερέβαλε εαυτόν!

Και ένα μεγάλο μπράβο βέβαια στα παιδια της ROADS που προσφέρουν όλη αυτή την βοήθεια στην κοινωνία της πόλης μας, συνεχώς και συστηματικά!

Μια καταπληκτική δράση προσφοράς λοιπόν σήμερα – ένα μάθημα ίσως ενταγμένο στην δομή του νηπιαγωγειου ή του προνηπίου μας, άυριο.

Η Dorothy Snot μπαίνει σταδιακά στην δεύτερη εποχή της και only sky is the limit!

Μαγνητικό τραπέζι για τα προνήπια

από την Χαριτίνη Σταυρουλάκη

Προετοιμαζοντας τα παιδια για την επισκεψη στο Κέντρο Ερευνας για την Τεχνη και τις Επιστημες του γλύπτη Τάκη και προσπαθώντας να καταλάβουμε τι είναι το μαγνητικο πεδίο, φτιάξαμε στην τάξη των προνηπίων αυτό το «μαγνητικο τραπέζι» όπου αιωρούνται μεταλλικά καρφια ή μικροτεροι μαγνήτες.

Τα παιδια, θαυμάζουν – παίζουν με την κίνηση των αντικειμενων  και τις αποστασεις τους.

Ολα αυτα φυσικά ως απόρροια του project των παιδιων για τα ορυκτά!

Γονείς στην τάξη του μεταβρεφικού

από την Τζένη Διαμαντοπούλου

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος οι γονείς έρχονται στην τάξη του μεταβρεφικού για να παίξουμε όλοι μαζί!

Αγαπημένα βιβλία, «εναέρια» παιχνίδια, φανταστικές πόλεις για σούπερ ήρωες και μαγειρικές γέμισαν ήδη την τάξη μας με χαρά και γέλια.

Και φυσικά όλα αυτά με την πολύτιμη βοήθεια των μαμάδων και των μπαμπάδων του τμήματος.

Ευχαριστούμε πολύ μέχρι τώρα λοιπόν τους γονείς της Αελλας, του Χρήστου, του Μάριου και του Κωνσταντίνου!

(To be continued…..)

Πόσο παιχνίδι χωράει τελικά σε ένα σχολείο?

Οντας πλεον η Dorothy Snot ένα highly respected PBL σχολείο, η επαφή μας με την διεθνή κοινότητα των επαγγελματιών του παιχνιδιού είναι συνεχής. Και η μονιμη, φιλοσοφικού τύπου, «διαφωνία» μου με τους φιλους μου τους playworkers, είναι:

 «Δεν μπορείς να εντάξεις πραγματικά ένα ελεύθερα αναδυόμενο πράγμα, όπως είναι το παιχνίδι, μέσα σε ένα περιβάλλον με δομή και κανόνες, όπως είναι εξ’ ορισμού το σχολείο».

Είναι μάλλον αστείο, αλλά αν o μέσος γονιός ή ο μέσος δάσκαλος συζητήσει με έναν πραγματικό play expert γύρω από την ουσία της έννοιας «παιχνίδι», θα ακουστεί σαν να μιλάνε για δύο διαφορετικά πράγματα.

Βλέπετε, τα παραδοσιακά διδακτικά μοντέλα μέσα απο τα οποία όλοι έχουμε περάσει, μας έχουν δημιουργήσει την πεποίθηση πως το παιχνίδι είναι μια δραστηριότητα με την οποία επιτρέπεται να εμπλακούμε μόνο όταν δεν εχουμε διάβασμα ή δουλειά ή κάποια άλλη «σοβαρή» υποχρέωση.

Και δεν είναι σπάνιες φαντάζομαι ακόμη και σήμερα οι περιπτώσεις, όπου ένας ενήλικας κοιτάει το ρολόι του με ύφος περισπούδαστο και λέει π.χ στα παιδιά που έχει μπροστά του:

«Εχετε μισή ώρα για να παίξετε. Πάρτε τα lego και φτιάξτε ένα κάστρο. Και μετά, πίσω στο διάβασμα σας…»

Είναι ακριβώς όπως όταν πηγαίνει π.χ. ο αρχισυντάκτης μιας εφημερίδας σε έναν εκπαιδευμόμενο δημοσιογράφο, και του λέει: «να μου φέρεις αυτό το άρθρο μεταφρασμένο στο γραφείο μου, σε μισή ώρα».

Ή όπως όταν ο διευθυντής πηγαίνει στην γραμματέα του και της λέει: «πάρε αυτά τα κείμενα και βάλτα μου σε ένα powerpoint. To θέλω σε είκοσι λεπτά».

Σας μοιάζουν τα παραπάνω για παιχνίδι? Φυσικά όχι. Είναι εντολές από κάποιον που κατέχει εξουσία προς κάποιον άλλο, που δουλειά του είναι να υπακούσει και να πραγματοποιήσει το έργο που θα του ζητηθεί.

Ακριβώς το ίδιο πιστεύουν ακόμη δυστυχώς αρκετοί ενήλικες για το παιχνίδι: ότι είναι μια κατά βάση περιττή ή δευτερεύουσα δραστηριότητα την οποία εμείς οι ενήλικες την επιτρέπουμε στα παιδιά, είτε για να κάνουν διάλειμμα από κάτι άλλο «σοβαρό», είτε για να μας αφήσουν ήσυχους.

Σήμερα όμως, αποδεικνύεται διαρκώς επιστημονικά ότι το παιχνίδι δεν είναι απλώς μια δραστηριότητα για να γεμίσουμε τον ελεύθερο μας χρόνο. Ουτε παίζουμε με στόχους εκ προοιμίου εκπαιδευτικούς.

Παίζουν από την φύση τους τα παιδιά διότι πολύ απλά, το ακηδεμόνευτο και ελεύθερα αναδυόμενο παιχνίδι είναι ο πλέον φυσιολογικός τρόπος για να ανακαλύψουν με τον δικό τους μοναδικό ρυθμό, τον κόσμο μέσα στον οποίο θα ζήσουν.

Το παιχνίδι είναι pop-up. Ξεφυτρώνει ελεύθερα, χωρίς σχέδιο, χωρίς προετοιμασία, όταν απλώς σε έναν χώρο τυχαίνει να βρίσκεται μια ομάδα παιδιών (και όχι μόνο). Αξιοποιώντας οτιδήποτε υπάρχει γύρω, αποφασίζουν τα παιδιά να παίξουν, με ή χωρίς κανόνες, για όσο θέλουν και όπως θέλουν. Οι ενήλικες δεν εμπλεκόμαστε, εκτός εάν τα παιδιά μας το ζητήσουν. Και όλο αυτό μεταβάλλεται ή σταματάει επίσης χωρίς προγραμματισμό, όταν τα παιδιά χάσουν τον ενδιαφέρον τους ή κουραστούν ή αποφασίσουν να ασχοληθούν με κάτι άλλο.

Εχουν λοιπόν ένα δίκαιο οι φίλοι μου οι playworkers. Πως μπορείς να συνδυάσεις όλο αυτό το ελεύθερο, απρογραμμάτιστο πράγμα, με την αυστηρά προκαθορισμένη δομή και λειτουργία ενός ακαδημαϊκού εκπαιδευτικού ιδρύματος? Δεν μπορείς.

Για αυτό ακριβώς λοιπόν, ενα PBL σχολείο δεν λειτουργει διδακτικά. Οι δασκάλες δεν μπαίνουν στην τάξη με σκοπό να υλοποιήσουν ένα συγκεκριμένο εκπαιδευτικό πρόγραμμα που έχουν στο μυαλό τους ή που τους δίνει έτοιμο η διευθύντρια. Η δουλειά τους ειναι να λειτουργουν διαρκώς ως facilitators στην προσπάθεια των παιδιών να ανακαλύψουν μόνα τους τον κόσμο, μέσα απο τις δικές τους ανάγκες και επιθυμίες.

Αυτό που συμβαίνει λοιπόν είναι ότι, μέσα από ανοιχτές ερωτήσεις και ομαδική συζήτηση, τα παιδιά ενθαρρύνονται κάθε στιγμή να εκφράσουν χωρίς φόβο τις επιθυμίες, τα συναισθήματα και τις ανάγκες τους. Και στην συνέχεια, πάλι μέσα από μια διαδραστική και ελεύθερη διαδικασία, τους προσφέρονται κίνητρα και ερεθίσματα ώστε να τις ικανοποιήσουν μόνα τους, μέσα από το παιχνίδι που τα ίδια τα παιδιά ελεύθερα επιλέγουν.

Και όπως μου αρέσει να λέω, τα πολύ μικρά παιδιά όταν τους δώσεις την δυνατότητα της επιλογης, δεν θα ζητήσουν να μάθουν για τον Μπραμς ή για τον Πικάσσο. Αυτά είναι δικά μας «κολήμματα», ημών των ενηλίκων.

Τα παιδιά ενδιαφέρονται πρωτίστως για την αληθινή ζωή, έτσι όπως αυτή ξεδιπλώνεται γύρω τους. Στο τέλος της ημέρας λοιπόν, αυτό που πραγματικά κάνει ένα PBL σχολείο είναι να επιτρέπει στα παιδιά να μεταφέρουν το παιχνίδι τους σε συνθήκες και όρους πραγματικότητας. Αν θέλουν να παίξουν με lego, θα παίξουν με lego. Αν όμως ζητησουν να χτίσουν με πραγματικά τούβλα, θα χτίσουν με πραγματικά τούβλα και με τσιμέντο. Τόσο απλά.

Είναι πολύ πιο εύκολο από ότι ίσως ακουγεται. Απαιτεί όμως πράγματα δυσκολα για πολλούς «μεγάλους»: αληθινή εμπιστοσύνη προς τα παιδιά, ανυπόκριτο σεβασμό στις επιθυμίες τους, αποφυγή να μπλεκόμαστε διαρκώς στα πόδια τους, διορθωτικά.

Απαιτεί δηλαδή απο εμάς τους ενήλικες να επιστρέψουμε στα παιδιά τον έλεγχο της ζωής τους. Να πάρουν τα ίδια την «ιδιοκτησία» της σχολικής τους διαβίωσης και να μετατρέψουν ένα όσο γίνεται μεγαλύτερο κομμάτι της καθημερινότητας τους σε ελεύθερα αναδυόμενο, διαρκές και ακηδεμόνευτο παιχνίδι, σε συνθήκες πραγματικής ζωής.

Αναγκάζονται έτσι τα παιδιά να θέσουν μόνα τους κανόνες που διέπουν την σχολική τους ζωή (μέσα σε ένα πολύ σταθερό πλαίσιο λειτουργίας που προκαθορίζει αδιαπραγμάτευτα η διοίκηση του σχολειου), μαθαίνουν βιωματικά να αναγνωρίζουν τις καταστάσεις που τους δημιουργούν δυσκολίες και αναπτύσσουν ικανότητες επίλυσης προβλημάτων ώστε να μπορούν να αλληλεπιδρούν σε συνθήκες εποικοδομητικής συμβίωσης.

Αυτή η “ιδιοκτησία” της καθημερινότητας είναι που βοηθάει πραγματικά τα παιδιά να αυτονομηθούν, να δυναμώσουν, να μάθουν να λύνουν μόνα τα δικά τους προβλήματα και να βρίσκουν με σιγουριά, αυτοπεποίθηση και ενθουσιασμό την δική τους θέση σε κάθε σύνολο που θα χρειαστεί να ενταχθούν.

Τα παιδια και μπορούν και λατρεύουν να το κάνουν. Εμείς, μπορούμε και θέλουμε να τους το επιτρέψουμε?

Ι.Κ. Γιαννούδης