Dorotheans for future

από την Κριστίνα Ντονόσιε

«Θέλω να μεγαλώσω σε ένα όμορφο και φυσικό περιβάλλον» λέει η Greta Thunberg. «Μπορεί να είμαι μια απλή μαθήτρια, αλλά δεν μπορείτε να αγνοείτε την επιστήμη και όλα αυτά τα παιδιά”, τονίζει ξανά και ξανά η Greta.

Μα η Greta είναι μόλις 16 ετών…Τι ξέρει αυτή για την κλιματική αλλαγή; αναρωτιούνται μερικοί. Aλλοι υποστηρίζουν πως το παράδειγμα της αποτελεί εξαίρεση και τέτοια πράγματα δεν γίνονται στην Ελλάδα, αλλά μόνο σε χώρες όπως η Σουηδία που είναι περιβαλλοντικά ευαίσθητες.

Ας δούμε πόσο εύκολα καταρρίπτονται τέτοιες στερεοτυπικές θεωρίες:

Dorothy Snot Summer Camp 2019 και έχουμε πάει εκδρομή στο Άλσος Βεΐκου, μία ομάδα παιδιών μεταξύ 6 και 9 ετών και τέσσερις εκπαιδευτικοί (Σταυρούλα, Σεραφείμ, Φωτεινή, Κριστίνα).  Αποφασίζουμε να εξερευνήσουμε τον χώρο.

«Βλέπω κάτι που δε μου αρέσει», ακούγεται ξαφνικά η Σταυρούλα.

«Σκουπίδια, πολλά σκουπίδια» σπεύδουν να απαντήσουν τα παιδιά. Μετά από λίγες μέρες αυτό το βίωμα γίνεται αφορμή για να το συζητήσουμε στον κύκλο. Τα παιδιά φέρνουν ξανά στο μυαλό τους την εικόνα του Άλσους, με σκόρπια απορρίμματα.

Προτείνουν την επόμενη μέρα να επιστρέψουμε στο Άλσος και να τα καθαρίσουμε, φέρνοντας τα ίδια γάντια και σακούλες. Έχουν όμως μία ένσταση: – «Να μη φέρουμε πλαστικές σακούλες, καλύτερα χάρτινες άμα έχουμε, μην κάνουμε περισσότερο κακό».

Πράγματι, η επόμενη μέρα μας βρίσκει στην αυλή του σχολείου, με τα περισσότερα παιδιά να μας δείχνουν τις σακούλες και τα γάντια που έφεραν μαζί τους.

Φτάνουμε στο άλσος και χωριζόμαστε σε 4 ομάδες. Στόχος μας είναι να εντοπίσουμε σκουπίδια και να τα μαζέψουμε στις σακούλες. Λόγω υπερβολικής ζέστης αποφασίζουμε η δράση μας να διαρκέσει 15 λεπτά. Καθώς μαζεύαμε, τα παιδιά στην ομάδα μου απορούσαν:

– «Μα καλά τι πετάνε οι μεγάλοι;»

– «Έχει παντού πλαστικά ποτηράκια από καφέ», «Όλα αυτά καλύπτουν το πράσινο και μυρίζουν χάλια».

– «Θέλω να κάτσω όλη μέρα και να τα μαζέψω όλα».

Μαζευόμαστε σε κύκλο και αφού τοποθετούμε τις σακούλες στη μέση του κύκλου, ακούμε τα παιδιά να διαμαρτύρονται για το πόσα σκουπίδια έχει το άλσος τελικά. Σε αυτό το σημείο γεννιέται αυτόματα η ερώτηση «Τι νομίζετε ότι μπορούμε να κάνουμε γι’ αυτό;»

Τα χέρια σηκώνονταν το ένα μετά το άλλο. Οι ιδέες πολλές:

– «Να ερχόμαστε πιο συχνά να μαζεύουμε»

– «Να μη πετάμε σκουπίδια στο δρόμο, έχει κάδους που γράφουν πάνω που πρέπει να πάνε τα σκουπίδια»

– «Να βάλουμε ταμπέλες και να γράψουμε πάνω να μαζεύουν τα σκουπίδια τους»

– «Να μπουν πρόστιμα»

– «Η μαμά έχει μία φίλη βουλευτή, θα της πω αυτό που κάνουμε για να το πει στη Βουλή και να το δουλέψουμε»

– «Να πάμε εμείς στο Δήμο να τους πούμε να κάνουν κάτι»

– «Να μαζεύουμε σκουπίδια, όταν πάμε εκδρομές και μετά να ξεχωρίζουμε και να κάνουμε ανακύκλωση».

Αυτό είναι ένα μεμονωμένο συμβάν που αποδεικνύει πόσο ευαισθητοποιημένες είναι οι νέες γενιές απέναντι στο περιβαλλοντικό ζήτημα. Αποδεικνύει όμως και κάτι ακόμη: πόσο υποστηρικτικοί είναι οι σύγχρονοι εκπαιδευτικοί και το οικογενειακό περιβάλλον των σημερινών παιδιών. Οι πλούσιες γνώσεις των παιδιών πηγάζουν από δασκάλες-ους που τους απασχολεί το εν λόγω ζήτημα και φροντίζουν τα ζητήματα περιβάλλοντος να μπουν με κάθε τρόπο στην καθημερινότητα των πρώτων.

Οι σημερινοί γονείς είναι ενημερωμένοι, δείχνουν πως το περιβάλλον και τα θέματα που θίγονται στο σχολείο, έχουν απασχολήσει και τους ίδιους. Απόδειξη, εκτός των άλλων, ήταν τα πολυάριθμα μηνύματα που ήρθαν στη διεύθυνση του σχολείου με σκέψεις, προτάσεις και ιδέες από τους γονείς της Dorothy. Γονείς, είστε σύμμαχοι στην προσπάθεια μας, και αυτό είναι πολύ ενθαρρυντικό για τις μελλοντικές δράσεις.

Η συμμετοχή της Dorothy Snot στην παγκόσμια διακήρυξη για το περιβάλλον μας, επιτρέπει σε όλους-ες μας να ενεργήσουμε και κάνει πιο επιτακτική την ανάγκη δράσης που υπάρχει για μία αειφόρο ανάπτυξη. Η καλλιέργεια περιβαλλοντικής συνείδησης, η κατανόηση των υπαρχόντων προβλημάτων, η ανάπτυξη αισθήματος ευθύνης και ενεργητικής συμμετοχής αφορούν εξίσου και τα παιδιά.

Οφείλουμε να συμβαδίζουμε με τις ανάγκες της σύγχρονης εποχής που θέλει ευσυνείδητους-ες πολίτες, με ενσυναίσθηση, σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα και όραμα για το μέλλον.

Όταν η δημοκρατία γίνεται τρόπος ζωής…

από την Μαριάννα Τζιοβάρα

Τις τελευταίες μέρες, τα παιδιά της τάξης Βερόνικα των προνηπίων παρατήρησαν ότι κάποιοι/-ες δεν πρόσεξαν το ξύλινο σπίτι που είχαμε κατασκευάσει για τα σαλιγκάρια στην αυλή, ούτε τις ενημερωτικές αφίσες που είχαμε κολλήσει στον τοίχο, με αποτέλεσμα αυτό να χαλάσει. Έτσι, λοιπόν πήραμε την απόφαση να το επιδιορθώσουμε.

Στη διάρκεια της συζήτησής ωστόσο, από ορισμένα παιδιά προέκυψαν και οι εξής προβληματισμοί:

– «Και αν τα άλλα παιδιά μπερδευτούν και περάσουν το σπίτι για παιχνίδι και το χαλάσουν πάλι;»

-«Δεν μπορούμε να είμαστε συνεχώς δίπλα από το σπίτι»

-«Δεν είμαστε όλη τη μέρα έξω στην αυλή»

 Συνεπώς, προέκυψε η ανάγκη να ενημερώσουμε τα παιδιά των τμημάτων του σχολείου που έχουν πρόσβαση στην μεγάλη αυλή. Μερικές από τις ιδέες που αναφέρθηκαν ήταν η δημιουργία μιας νέας αφίσας πιο συγκεκριμένης, μέσω της οποίας θα ζητούσαμε να μην χαλάνε το ξύλινο σπίτι των σαλιγκαριών.

Μια άλλη ιδέα ήταν να πιάναμε από κοντά ένα ένα παιδί κάθε φορά και να του εξηγούσαμε. Βέβαια καταλάβαμε πως κάτι τέτοιο θα ήταν αρκετά χρονοβόρο και πιο δύσκολο και έτσι εν τέλει, καταλήξαμε στη σύνταξη ενημερωτικών επιστολών. Στη συνέχεια επεξεργαστήκαμε περαιτέρω τις συμβάσεις του συγκεκριμένου κειμενικού είδους και γνωρίσαμε τους λόγους για τους οποίους μπορεί να γράψουμε μια επιστολή. Αφού συνεννοηθήκαμε το περιεχόμενο αυτής και την υπογράψαμε, απευθυνθήκαμε στη Στεφανία για την εκτύπωση.

Με τη βοήθεια της Στεφανίας και την δοκιμή της να εκτυπώσει τα χέρια της, μας δόθηκε και η ευκαιρία να γνωρίσουμε καλύτερα τον τρόπο λειτουργίας του φωτοτυπικού μηχανήματος και να διασκεδάσουμε.

Τις επόμενες μέρες τις μοιράσαμε στα τμήματα των Γκασπάρ, Αρτούρο, Μαλέφικα, Στάνλεϋ και Κρικ και τους ενημερώσαμε για αυτή την πρωτοβουλία μας.

Και κάπως έτσι, με αφορμή ένα σπίτι σαλιγκαριών, η δημοκρατία στο σχολείο γίνεται τρόπος ζωής που βασίζεται στην συνεργασία, στον διάλογο, στην ανταλλαγή ιδεών και στην ουσιαστική συμμετοχή σε ότι επηρεάζει την ζωή μας. Και το ίδιο το σχολείο μετατρέπεται στον φορέα, μέσα από τον οποίο τα παιδιά βιώνουν την έννοια του ενεργού πολίτη.

Οι καλές συνήθειες αφομοιώνονται πολύ νωρίς

από την Ελένη Τριανταφυλλοπούλου

Τα προνήπια του τμήματος Βερόνικα επισκέφθηκαν δύο φορές φέτος τον Διεθνή Οργανισμό Ανακύκλωσης Υλικών Συσκευασίας «Δ.Ο.Α.Ν.Υ.Σ.» με σκοπό να παραδώσουν τις σακούλες με τα χαρτιά που συγκεντρώνουμε στο σχολείο μας από την αρχή της χρονιάς, εμπνευσμένοι από το project “πώς γίνεται το χαρτί;

Από την πρώτη φορά, τα παιδια παρατήρησαν τις σχετικά λίγες μπάλες χαρτιού που υπήρχαν στον χώρο, κάτι που μας επιβεβαίωσαν και οι υπεύθυνοι του οργανισμού.  Συζητήσαμε αρκετά με τα παιδιά για το γεγονός αυτό και αποφασίσαμε ότι τελικά οι περισσότεροι μάλλον δεν ανακυκλώνουμε.

Τα παιδιά αποφάσισαν λοιπόν να βρουν τρόπους να τονίσουν, μέσα και έξω από το σχολείο, την σπουδαιότητα της ανακύκλωσης χαρτιού ώστε να εξασφαλίζουμε όλοι το χαρτί  που χρειαζόμαστε καθημερινά, χωρίς να επιβαρύνουμε τον πλανήτη συνέχεια με το κόψιμο όλο και περισσότερο δέντρων.

Μέσα από αυτό το project που τα ίδια τα παιδιά ξεκίνησαν, τα φετινά προνήπια της Βερόνικα απέκτησαν την απαραίτητη γνώση και όρεξη ώστε να συνεχίσουν για πάντα αυτη την καλή συνήθεια που ξεκίνησαν στα τέσσερα χρόνια τους και να κάνουν την ανακύκλωση και την επαναχρησιμοποίηση υλικών, τρόπο ζωής.

Διότι έτσι λειτουργούν οι ομάδες. Eχουν κοινούς στόχους που απλά προσπαθούν να επιτύχουν

από την Ευαγγελία Ντέκα

Κατά την διάρκεια της συζήτησης στο μεταβρεφικό τμήμα Τίμοθυ για το τι θέλουμε να έχει ο σούπερ ήρωας της γης που φτιάχνουμε, ο Θησέας πρότεινε να έχει δυνάμεις από το μετρό που είναι κάτω από την γη. Έτσι, ξεκίνησε μια συζήτηση για το μετρό.

Tα παιδιά είπαν πως είναι γρήγορο, έχει εισιτήρια, έχουν πάει με τους γονείς τους. Συμφωνήσαμε να βάλουμε στον σούπερ ήρωα εισιτήρια ώστε να έχει την δύναμη που έχει το μετρό.

Για να συλλέξουμε εισιτήρια έπρεπε να επισκεφθούμε το μετρό. Μία ομάδα παιδιών πήγε στην Ντανιέλα της εξέφρασε το αίτημά μας και μετά από λίγες ημέρες βρεθήκαμε σε ένα σταθμό του μετρό.

Τα παιδιά στο μετρό ήταν πολύ συγκεντρωμένα στο στόχο, μίλησαν στους ανθρώπους, τους εξήγησαν τι θέλουμε και για ποιο λόγο και με πολύ ενθουσιασμό επιστρέψαμε στο σχολείο με το κουτάκι μας γεμάτο εισιτήρια.

Σε όλη την διαδρομή το μυαλό μας ήταν στους φίλους μας που είχαν μείνει στο σχολείο. Τα παιδιά στην επιστροφή συνεχώς έλεγαν :

-Οι φίλοι μας θα ξετρελαθούν όταν δουν πόσα πολλά εισιτήρια μαζέψαμε.

Διότι έτσι λειτουργούν οι ομάδες. Eχουν κοινούς στόχους που απλά προσπαθούν να επιτύχουν!

Πως χωράει η τεχνολογία σε ένα play-based σχολείο?

από την Μαριάννα Τζιοβάρα

Ενα μόνιμο ερώτημα στο σχολείο μας είναι αν & πως μπορούμε να μυήσουμε τα παιδιά στον κόσμο της τεχνολογίας μέσα από το παιχνίδι, αξιοποιώντας  τα ερωτήματα και τα ερεθίσματα που τα ίδια τα παιδια φέρνουν στο σχολείο (και όχι τα πράγματα που έχουμε οι ενήλικες στο μυαλό μας).

Ο κώδικας QR είναι ένας γραμμωτός κώδικας (barcode) δύο διαστάσεων και η σάρωσή του γίνεται με την βοήθεια ενός κινητού ή τάμπλετ.  Για την ανάγνωση του απαιτείται μια εφαρμογή η οποία μετατρέπει την κάμερα της συσκευής σε scanner.

Οπως μας είπε και ο Αναστάσης «τα QR CODES είναι σαν τα barcodes» που συναντάμε στις συσκευασίες των προϊόντων που αγοράζουμε.

Στην τάξη προνηπίων της Βερόνικα, η εφαρμογή των qr codes αξιοποιήθηκε με στόχο την ενίσχυση της διερευνητικής διάστασης της μαθησιακής διαδικασίας και του παιχνιδιού, την εμπλοκή των παιδιών σε ενδιαφέρουσες αναγνωστικές δραστηριότητες, τον εμπλουτισμό των γνώσεων, την ενίσχυση της μνήμης, την ικανότητα επίλυσης προβλήματος, καθώς και την ανάπτυξη συνεργατικού πνεύματος.

Το έναυσμα για όλο αυτό ήταν οι καθημερινές εμπειρίες των παιδιών στο σούπερ μάρκετ και στα διάφορα πολυκαταστήματα. Τα παιδιά έφεραν στην τάξη δικές τους συσκευασίες προϊόντων προκειμένου να μας δείξουν τους γραμμωτούς κώδικες πάνω σε αυτές. Αποφασίσαμε λοιπόν να φτιάξουμε τα δικά μας bar codes!

Αρχικά, και με αφορμή το project  με τα αυτοκίνητα που δούλευαν τα παιδια, τα qr codes χρησιμοποιήθηκαν για να ανακαλύψουμε το εσωτερικό ενός αυτοκινήτου και ενός κινητήρα με έναν πιο παιγνιώδη τρόπο και πάντοτε στα πλαίσια της ενεργούς γνωριμίας των παιδιών με την τεχνολογία.

Πιο συγκεκριμένα, πάνω από τις εικόνες όπου απεικονίζονταν τα επιμέρους τμήματα του εσωτερικού του καπό και ενός κινητήρα, τοποθετήθηκαν qr codes, που τα παιδιά σκάναραν, διάβασαν τις «κρυμμένες» λέξεις, κι έπειτα προσπάθησαν να τις εντοπίσουν στο φυλλάδιο με τις αντίστοιχες εικόνες και λέξεις και να τις διαβάσουν.

Θα πρέπει ακόμη να προστεθεί και το γεγονός ότι οι λέξεις στο χαρτί ήταν γραμμένες σε διαφορετική γραμματοσειρά από αυτή της εφαρμογής, ώστε να βοηθηθούν τα παιδιά μέσα από την αναγνώριση και τη σύγκριση διαφορετικών μορφών του γραπτού λόγου να συνειδητοποιήσουν την πολυμορφία του γραπτού λόγου.

Αξίζει να σημειωθεί πως η συγκεκριμένη διαδικασία κινητοποίησε τα παιδιά και συνέβαλε σε σημαντικό βαθμό στην γνωριμία τους με τα εσωτερικά εξαρτήματα του αυτοκινήτου! Οταν ανοίξαμε το καπό της Giulia, φάνηκαν αρκετά εξοικειωμένα και με μεγάλη ευκολία αναγνώρισαν τα μέρη της αλλά και την λειτουργία αυτών.

Στην συνέχεια δημιουργήσαμε ένα επιτραπέζιο παιχνίδι, στο οποίο το αυτοκίνητό μας έπρεπε να διασχίσει τη διαδρομή ακολουθώντας τα εικονιζόμενα σήματα οδικής κυκλοφορίας και τα φανάρια. Σε ορισμένα σήματα υπήρχαν qr codes, τα οποία τα παιδιά σκάναραν με το κινητό και στη συνέχεια διάβαζαν το αποκωδικοποιημένο μήνυμα, προκειμένου να μάθουμε τη σημασία των συγκεκριμένων σημάτων και να συνεχίσουμε την πορεία του αυτοκινήτου.

Κατά τη διαδρομή παρατηρήσαμε, ακόμη ότι τα φανάρια μας δεν είχαν κάποιο χρώμα, επομένως έπρεπε να σκανάρουμε και τους κωδικούς τους, για να διαβάσουμε – αποκωδικοποιήσουμε το χρώμα τους και αναλόγως να κινηθούμε.

Και στη συγκεκριμένη παρέμβαση επιτεύχθηκε η σύνδεση του παιχνιδιού με την καλλιέργεια του γραμματισμού αλλά και η γνωριμία με έναν άλλο – άγνωστο κώδικα, μια διαφορετική μορφή που μπορεί να πάρει ο γραπτός λόγος με την παρέμβαση της τεχνολογίας.

Το παιχνίδι με τα  qr codes ήταν μια καλή αφορμή για να διερευνήσουμε πως τα παιδιά μπορούν να εντάξουν “από κάτω προς τα πάνω” την σύγχρονη τεχνολογία μέσα στην σχολική τους καθημερινότητα, χωρίς αυτή  να “καπελώνει” τις επιθυμίες και την ελευθερία τους – αλλά να τις προεκτείνει.

Και σε κάθε περίπτωση, μιλάμε για παιδια που το 2050 θα ειναι μόλις 36 ετών….

Η ώρα του σχολικού δεν είναι χαμένος χρόνος

από την Βάσω Χαρίση

«Εγώ νόμιζα ότι στο σχολικό πρέπει να καθόμαστε χωρίς να μιλάμε». Αυτή την απάντηση πήρα από έναν φίλο -ο οποίος ως παιδί χρησιμοποιούσε κι αυτός καθημερινά το σχολικό- σε μια τυχαία συζήτηση που ανέφερα κάποιο παιχνίδι που είχαμε παίξει εκείνη την ημέρα στο σχολικό της Dorothy Snot.

Μα είναι δυνατόν, σκέφτηκα. Στο δρόμο από και προς το σχολείο και με τα δεκάδες ερεθίσματα που παίρνουμε την ώρα που μετακινούμαστε στο κέντρο -και όχι μόνο- της Αθήνας; Τη στιγμή που έχουμε μια μοναδική ευκαιρία να είμαστε σε μια σταθερή ομάδα παιδιά από ενός μέχρι έξι ετών για αρκετά λεπτά καθημερινά.

Από τις συμφωνίες και τους κανόνες που θα αποφασίσει η κάθε ομάδα, με πράγματα που μας αρέσουν αλλά μας κάνουν να νιώθουμε ασφάλεια μέσα στο σχολικό μέχρι και συμπεριφορές που δε θέλουμε να γίνονται. Και όλα αυτά να τα γράψουμε, να τα ζωγραφίσουμε και όταν καμιά φορά τα ξεχνάμε ή μπερδευόμαστε να τα βλέπουμε και να θυμόμαστε. Και αν κάτι δε μας αρέσει σε αυτά, να τα συζητάμε ξανά και να τα αλλάζουμε.

Τα παιχνίδια που μας αρέσουν να παίζουμε (πετάει- πετάει ή και κολυμπάει- κολυμπάει, ανάλογα τη διάθεση μας). Αλλά και τα δικά μας παιχνίδια που θέλουμε να έχουμε μαζί και πρέπει να βρούμε τον τρόπο ώστε να είμαστε όλοι ευχαριστημένοι («να τα μοιραζόμαστε», πρότεινε ο Μπάμπης και συμφώνησαν όλοι).

Τα βιβλία που μας αρέσει να ακούμε αλλά και να διαβάζουμε. Γιατί χρειάζεται και η «βοήθεια» των νηπίων να μας διαβάσουν τα βιβλία που συμφωνήσαμε, να φέρνουμε κάθε πρωί στο σχολικό.

Είναι η αυτονομία του κάθε παιδιού που είναι υπεύθυνο για τα πράγματά του. Να βάλει μπουφάν, να ετοιμάσει τα πράγματά του, να δέσει μόνο του τη ζώνη –ή έστω να προσπαθήσει-, και αν σε κάτι δυσκολευτεί να ζητήσει βοήθεια από τη δασκάλα ή από κάποιον φίλο.

Να ανεβοκατέβει τα σκαλιά του σχολείου, να εξερευνήσει και λίγο στις άλλες τάξεις μέχρι να ετοιμαστούν οι υπόλοιποι, να αναρωτηθεί γιατί κόβουν τα κλαδιά στην αυλή και τα παιδιά του νηπιαγωγείου να του εξηγήσουν, να προβληματιστεί για τα φυτά που βλέπουμε και πως θα μάθουμε πως τα λένε (ίσως άμα τα μυρίσουμε?).

Και στο δρόμο. Αμέτρητα ερεθίσματα. Σχήματα παντού και χρώματα και πως γίνεται να μη σκεφτούμε παιχνίδια μ’ αυτά. Τι σχήμα έχει το STOP; Ο κορμός του δέντρου; Οι πολυκατοικίες; Γιατί τα φανάρια έχουν κόκκινο, πράσινο και πορτοκαλί (ή μήπως είναι κίτρινο); Αγάλματα, στάσεις του μετρό, το Μέγαρο Μουσικής (άραγε γιατί το λένε έτσι;), τρόλεϊ, φορτηγά, τούνελ και γέφυρες, σκυλιά, γάτες και έντομα… Και φυσικά το ουράνιο τόξο. Αυτό που εμφανίζεται μόνο στο σχολικό μας.. Και πως γίνεται να εξαφανίζεται στη σκιά; Που πηγαίνει; Πως γίνεται να το πιάσουμε;

Όλα αυτά τα καθημερινά, τα μοναδικά συμβαίνουν μέσα στο σχολικό. Με την αλληλεγγύη και τις συμφωνίες της κάθε ομάδας, με την φροντίδα στα πολύ μικρά παιδιά («Κάτσε μαζί μου» είπε η Κύνθια (5 ετών) στο Μάξιμο (1,5 ετών) την πρώτη μέρα. «Κι εμένα μου λείπει η μαμά μου αλλά και στο σχολείο είναι ωραία» συνέχισε. Ποιος θα μπορούσε να καταλάβει καλύτερα τον Μάξιμο από την Κύνθια που το είχε βιώσει και η ίδια πριν λίγα χρόνια; Τώρα πια ο Μάξιμος διαλέγει μόνος του τη θέση στο σχολικό.

Όπως διαλέγει και η ομάδα του κάθε δρομολογίου τι θα κάνουμε μέχρι να φτάσουμε σχολείο ή σπίτι. Να διαβάσουμε, να βάλουμε τη μουσική που έφερε κάποιος ή να τραγουδήσουμε εμείς, να παίξουμε παιχνίδια ή απλά να πούμε τα νέα μας. Και αν δε συμφωνούμε όλοι: το συζητάμε, προτείνουμε και ψηφίζουμε τι θέλουμε. Γιατί είναι άλλο πράγμα η σιωπή και άλλο πράγμα η συζήτηση με χαμηλή φωνή (τη «φωνή του σχολικού», όπως λέμε), που διασφαλίζει την επικοινωνία αλλά ταυτόχρονα και την ασφάλεια μας.

Η ώρα του σχολικού δεν είναι χαμένος χρόνος. Αν το αντιμετωπίσουμε έτσι βέβαια τότε μπορεί και να γίνει. Όμως η όρεξη των παιδιών για παιχνίδι και μάθηση δε σταματάει καμιά στιγμή της ημέρας. Και αν ενισχύσουμε αυτή τη διάθεση τότε μόνο εμπειρίες και βιώματα αξέχαστα θα έχουμε.

Με έμπνευση από τον Μιρό

από την Τζένη Διαμαντοπούλου

Οι Απόκριες ήρθαν και στην τάξη μας Aμαντιν του μεταβρεφικού έφτασε ένας πίνακας του Μιρό με τίτλο «Το καρναβάλι του Αρλεκίνου». Έτσι και εμείς βρήκαμε ευκαιρία να παίξουμε, με αφορμή τον πίνακα αυτό.

Στην αρχή τον παρατηρήσαμε προσεχτικά, περιγράψαμε ο καθένας τι έβλεπε στον πίνακα και με όσα ακούστηκαν ξεκινήσαμε να φτιάξουμε μια ιστορία.

«Ένα σκαθάρι μεγάλο είναι ψηλά και πετάει, είναι σαν αστέρι» λέει η Αριάνα.

«Ένα τυρί λίγο πιο μικρό», λέει ο Γιώργος και «ένα ζουζούνι επάνω στο τυρί» λέει ο Ερμής.

«Ένα ψάρι που κολυμπάει» συμπληρώνει ο Απόλλωνας και «ένα σκαθαράκι που παίζει» προσθέτει ο Φίλιππος.

Κοιτάζοντας καλά τον πίνακα παρατηρήσαμε πως όλα όσα υπήρχαν σε αυτόν ήταν «σταματημένα» και έτσι αποφασίσαμε να τα ζωντανέψουμε. Διαλέξαμε πανιά στα χρώματα του πίνακα και μπήκαμε μέσα σ’ αυτόν για να τον βοηθήσουμε να ζωντανέψει!!!

Και όταν κουραστήκαμε από το χορό, θελήσαμε και εμείς να φτιάξουμε έναν πίνακα. Πιάσαμε τα πινέλα και τα χρώματά μας και γίναμε εμείς μικροί ζωγράφοι.

Και να το αποτέλεσμα!!!

Ο πίνακας αυτός μας έδωσε αφορμή να εξασκήσουμε το λόγο μας με μια περιγραφή, να μοιραστούμε τις ιδέες μας μιλώντας ο καθένας ξεχωριστά και περιμένοντας τη σειρά του, να εκφραστούμε με το σώμα μας και έπειτα να συνεργαστούμε βάζοντας ο καθένας τη δική του πινελιά στο ομαδικό πίνακα που σίγουρα δεν θα ήταν τόσο ξεχωριστός αν δεν ήμασταν όλοι μαζί!

Αναλαμβάνοντας την ευθύνη

από τις Σύρμω Καζάκου & Ειρήνη Λιθοξοπούλου

Καθημερινά, τα παιδιά καλούνται στο σχολείο να επεξεργαστούν διάφορα συλλογικά προβλήματα και να βρουν λύση. Οταν τους επιτρέπουμε να διαχειρίζονται μόνα τους τις καταστάσεις που βάζουν εμπόδια στην εύρυθμη λειτουργία της ομάδας, τα παιδια γίνονται αυτόνομα και ανεξάρτητα από νωρίς.

Ένα τέτοιο πρόβλημα ήταν φέτος για τα προ-προνήπια η κακή χρήση των βιβλίων της τάξης που οδηγούσε σε σκίσιμο σελίδων, γεγονός που συνέβαινε ανά τακτά χρονικά διαστήματα και προκαλούσε την δυσαρέσκεια των παιδιών.

Προβληματισμός

Έφτασε, λοιπόν, η μέρα που ένα παιδί είπε στον κύκλο:
« Κουράστηκα να βλέπω τις σελίδες να σκίζονται»

Έτσι τα παιδιά πήραν την κατάσταση στα χέρια τους. Σκέφτηκαν να κάνουν έναν κύκλο για να αποφασίσουν τι θα γίνει με τα βιβλία. Συζήτησαν όλοι μαζί και πρότειναν ιδέες για να μην σκίζονται πια τα βιβλία!

Έχοντας λοιπόν πρώτα καταθέσει τις ιδέες τους, στην συνέχεια προχώρησαν σε  ψηφοφορία και αποφάσισαν να γίνεται ένα από τα παρακάτω σε περίπτωση κακής χρήσης ενός βιβλίου:

1. «Εάν κάποιος σκίσει μια σελίδα, να την κολλήσει αμέσως στο σχολείο»

2. «Εάν κάποιος σκίσει μια σελίδα, να φέρει ένα δικό του βιβλίο από το σπίτι του»

 

Αμέσως ανέλαβαν δράση για να υλοποιήσουν τις ιδέες τους…

Συμφώνησαν επίσης να  τηρούν τους κανόνες που έβαλαν και να τους θυμούνται κάθε φορά που θα διαβάζουν ένα βιβλίο!

Μέσα από αυτή την διαδικασία τα παιδιά απέκτησαν την πλήρη ευθύνη για την διαχείριση των βιβλίων της τάξης και απολαμβάνουν πλέον περισσότερο την ανάγνωση, εφόσον έχουν λάβει τις δικές τους αποφάσεις…

Τί μπορούμε να κάνουμε με τα ανακυκλώσιμα υλικά; – “Να τα χαλάσουμε και να τα ξαναφτιάξουμε!”

από τις Κατερίνα Κατσιούλη & Ειρήνη Λιθοξοπούλου

Η ταξινόμηση των ανακυκλώσιμων υλικών που συλλέξαμε στην τάξη ανέδειξε τα ρολά από χαρτί υγείας στη δεύτερη θέση, μετά από τις πλαστικές συσκευασίες!

To κριτήριο κατάταξης ήταν το πλήθος και αυτό μας οδήγησε στην επιλογή να επεξεργαστουμε την ιδέας της ομάδας “να χαλάσουμε τα ανακυκλώσιμα υλικά και να τα ξαναφτιάξουμε”.

Τα παιδιά χρωμάτισαν τα ρολά επιλέγοντας διάφορα μοτίβα και τα έκοψαν, προκειμένου να τα χαλάσουν!

Στην προσπάθειά να τα ξαναφτιάξουν παρατήρησαν πόσα μικρά κομμάτια χρειάζονται προκειμένου να συνθέσουν το αρχικό ρολό και αναρωτήθηκαν για τον τρόπο με τον οποίο θα μπορέσουν να κάνουν την κατασκευή τους σταθερή.

Η χρήση μίας αυτοσχέδιας βάσης με καλαμάκια και καπάκια από πλαστικές συσκευασίες έδωσε λύση στο πρόβλημα στήριξης και αποτέλεσε αφορμή για την ανάπτυξη ενός παιχνιδιού.

Τα παιδιά σχημάτισαν δύο ομάδες και κλήθηκαν να γεμίσουν τις βάσεις τους με ρολά χρησιμοποιώντας κάθε φορά την ένδειξη του ζαριού και απαριθμώντας στο τέλος τα ρολά τα οποία χρειάστηκαν.

Τέλος, τα παιδιά έκαναν ατομικές συνθέσεις με τα υλικά δημιουργώντας νέα αντικείμενα: βουνό, πύργος, πύργος του Άιφελ, δέντρο, καμινάδα, σκάλα. Χαλώντας κάθε φορά τη σύνθεσή τους, είχαν την ευκαιρία να παίξουν από την αρχή, δημιουργώντας κάτι καινούργιο.

Ανοιξη στον λαχανόκηπο

από τον Ορέστη Πρέκα-Πατρωνάκη

Σήμερα στο λάχανόκηπό που μας έχει παραχωρήσει η Φιλοδασική στην Καισαριανή, το θερμόμετρο έδειξε 17 βαθμούς υπό σκιά, ενώ όταν βγήκαμε στον ήλιο αυτόματα όλοι μείναμε με τα κοντομάνικα. Η άνοιξη έχει μπεί για τα καλά!

Γεγονός πολύ ευχάριστο για εμάς, για τη διάθεσή μας για παιχνίδι και για εξερεύνηση στο δάσος, δυσάρεστο όμως για κάποιους άλλους: για τα κουνουπίδια και τα σπανάκια. Οι θερμοκρασίες αυτές σημαίνουν πως η εποχή τους πέρασε και ειδικά για τα κουνουπίδια οι μικροί καρποί τους δεν πρόκειται να μεγαλώσουν.

Μόλις μας το ανακοίνωσε αυτό ο κύριος Κώστας, ο γεωπόνος της φιλοδασικής, συζητήσαμε με τα παιδιά τι θα κάνουμε. Διάφορες ιδέες ακούστηκαν (σημείωση: αντίστοιχη κουβέντα είχαμε κάνει και για τα μπρόκολα του λαχανόκηπου στην αυλή του σχολείου μας) και καταλήξαμε στο να τα ξεριζώσουμε -όχι να τα κόψουμε!- ώστε να φυτέψουμε καινούρια, καλοκαιρινά φυτά.

Έτσι κι έγινε για τα κουνουπίδια μας. Τα σπανάκια είχαν καλύτερη μοίρα: κόψαμε τα φύλλα τους, μαζί και μια γεναία ποσότητα μαιντανού, τα οποία φέραμε στο σχολείο και εφοδιάσαμε την κουζίνα της κυρίας Ρούλας. Ελπίζουμε αύριο να φάμε μια ωραία σαλάτα ή κάποια άλλη σπεσιαλιτε!

Ολοκληρώνοντας το project της γραφής

από την Ελένη Τριανταφυλλοπούλου

Στην προσπάθειά μας να ολοκληρώσουμε το πρότζεκτ της γραφής με το οποίο ασχολιόμασταν το προηγούμενο διάστημα στο τμήμα των προνηπίων, δημιουργήσαμε ως συνολική αποτίμηση όλων των δραστηριοτήτων μας ένα βιβλίο το οποίο συνοψίζει τα βασικά στοιχεία της ιστορικής εξέλιξης της γραφής που ερευνήσαμε.

Στην τάξη μας ήρθε η μαμά του Ορέστη, Τερέζα για να μας δείξει ένα νέο τρόπο αποτυπώματος με το υλικό gelli plate, το οποίο είχε κατασκευάσει για εμάς.

Απλώσαμε λοιπόν τέμπερα πάνω σε αυτό το ζελέ, βάλαμε πάνω διάφορα διακοσμητικά σχέδια, στρώσαμε το χαρτί και σηκώνοντάς το αποκαλύφθηκε το αποτύπωμα που είχαμε δημιουργήσει.

Στη συνέχεια κάθε παιδί διάλεξε το τύπωμα που του άρεσε πιο πολύ και αυτό έγινε το εξώφυλλο του βιβλίου,   στο οποίο τα παιδιά έγραψαν τον τίτλο του, έκοψαν και κόλλησαν τις επικεφαλίδες από την κάθε εξελικτική περίοδο και τέλος το δέσαμε.

Το σπίτι της νυχτερίδας

από την Ιωάννα Ελευθερίου

Τα προπρονήπια της τάξης Μαλέφικα ξεκίνησαν έρευνες για το σπίτι της αγαπημένης τους Νυχτερίδας (*)

Πως όμως είναι οι σπηλιές; Πως τις φαντάζονται; Πως θα μπορούσαν να τις δημιουργήσουν;

Τα παιδιά πρότειναν και αποφάσισαν τρόπους πειραματισμού, ατομικά και ομαδικά, με το σώμα τους και με διάφορα υλικά της τάξης μας.

Μέσω του παιχνιδιού αξιοποιήθηκαν οι προυπάρχουσες εμπειρίες τους με κύριο στόχο την χαρά και την ενεργητική συμμετοχή όλων.

(το όνομα “Μαλέφικα” προέρχεται από την ομώνυμη νυχτερίδα του βιβλιου “Η εξαφάνιση της Dorothy Snot” από το οποίο και πήραμε το όνομα μας!)

Ο κόσμος που έρχεται

O κόσμος που έρχεται, που έχει ήδη έλθει πιο σωστά, είναι πολύ διαφορετικός απο αυτόν που εμεις διδαχθήκαμε και που ακόμη και σήμερα διδάσκονται τα παιδιά μας στα παραδοσιακά σχολεια.

Μην ξεχνάμε ότι η καθιερωμένη δομή του σχολείου, αυτή που ακόμη βλέπουμε γύρω μας, έχει την προέλευση της στην εποχή της βιομηχανικής επανάστασης. Τότε, που για πρώτη φορά υπήρξε η ανάγκη για καλά εκπαιδευμένους εργάτες ικανούς να επαναλαμβάνουν το ίδιο πράγμα, με τον ίδιο τρόπο, αγόγγυστα, για μεγάλο χρονικό διάστημα. Αυτήν την ανάγκη κάλυψε το σχολείο.

Το πιο πάνω παραγωγικό μοντέλο υπηρέτησε εξαιρετικά τον δυτικό κόσμο για πάνω απο 150 χρόνια. Και φυσικά, συναντάται ακόμη σε πολλές από τις εκφάνσεις της ζωής μας. Ομως, τα πράγματα αλλάζουν ραγδαία με την αλματωδη εξέλιξη της τεχνολογίας και την σταδιακή αντικατάσταση του ανθρώπου από τις μηχανές, σε όλα τα χαμηλά και μεσαία επίπεδα παραγωγής.

Σκεφτείτε: ο κάτοικος μιας μεγάλης πόλης το 2040, θα έχει μια άλλη εντελώς καθημερινότητα. Οι έξυπνες μηχανες π.χ. θα έχουν λύσει όλα τα πρακτικα προβλήματα – το ατομικο μας drone που θα μας μεταφερει στον χώρο εργασίας θα κινειται αυτόνομα, θα παρκαρει καπου στον ουρανό και θα έρχεται να μας παραλάβει μόλις λάβει εντολή απο το κινητό ή το ρολόι μας  (ότι ακριβώς δηλ. έκανε ο David Hasselhoff με τον Κitt στην τηλεόραση, πριν 30 χρόνια! Μόνο που τώρα δεν θα είναι επιστημονική φαντασία…). Σχεδόν κάθε χαμηλού ή μεσαίου επιπέδου θέση παραγωγής προϊοντων και υπηρεσιών θα καταληφθεί από έξυπνα, όμορφα, γρήγορα και αποτελεσματικά ρομποτοειδη. Και όλοι θα το απολαμβάνουμε!

Και οι άνθρωποι? Σε τι θα χρησιμεύουν οι άνθρωποι? Μα, στον να προσθέτουν αξία με την σκέψη και τις ιδέες τους σε αυτόν τον καινούριο θαυμαστό κόσμο!

Η ζωη λοιπόν των σημερινών παιδιών στο μέλλον, τόσο σε προσωπικό όσο και επαγγελματικο επίπεδο, θα απαιτεί συνεχή επεξεργασία πολλών δεδομένων προερχόμενων από διαφορετικές πηγές, με σκοπό την λήψη γρήγορων και σύνθετων αποφάσεων που θα αποσκοπούν στην βελτιστοποίηση κάθε είδους προσδοκόμενου αποτελέσματος.

Ούτε απομνημόνευση γνώσης θα χρειάζεται (καλά, αυτή είναι ήδη περιττή), ούτε τυποποιημένη συμπεριφορά απέναντι σε γνωστές συνθήκες. Αντίθετα, θα είναι απαραίτητη η εφευρετικότητα, η γρήγορη αξιολόγηση διαρκώς μεταβαλλόμενων δεδομένων, η συνθετική ικανότητα και η δυνατοτητα σχεδιασμού και κατανόησης πραγμάτων σε πολλά διαφορετικά επίπεδα, ταυτόχρονα.

Αυτό λοιπόν σημαίνει ότι και τα εκπαιδευτικά μοντέλα θα πρέπει να αρχίσουν να προσαρμόζονται σε έναν τετοιο κόσμο. Για να μπορούν τα παιδια μας να συνθέτουν και να λειτουργουν πολυεπίπεδα στο μέλλον, θα πρέπει να εκπαιδευθούν σε περιβάλλοντα πολυσυλλεκτικά, που αντιμετωπίζουν κάθε τι διαφορετικό ως τμήμα του ίδιου συνόλου και που δουλεύουν προς την κατεύθυνση της ενοποίησης της γνώσης και όχι του διαχωρισμού.

Αντί λοιπόν το σχολειο να διδάσκει γλώσσα, μαθηματικά, γεωγραφία, θρησκευτικά ως ξεχωριστές ενότητες, όπως γινεται σήμερα, θα πρέπει να περάσει σε ενα άλλο μοντέλο.

Στον δάσκαλο π.χ. που αντι να διδάσκει, θα ζητάει απο τα παιδια να καταθέσουν στην τάξη, όχι από στήθους παπαγαλίες – αλλά ιστορίες, προβληματισμούς και εμπειρίες της πραγματικής ζωής. Και που συζητώντας μετά ανοιχτά για αυτές, θα βοηθάει την ομάδα να κατανοήσει τα επι μέρους “πως” και “γιατι” και την επίδραση αυτών στο τελικό αποτέλεσμα.

Το παραπάνω, αν σκεφτούμε λίγο, δεν εχει διαφορά από την διεργασίες που ακολουθει πχ μια ομάδα παιδιών που παίζει ακηδεμόνευτα, χωρίς κατευθύνσεις από ενήλικες, σε ένα χωράφι γεματο παράταιρα αντικείμενα μεσα απο τα οποία προσπαθεί να χτίσει ένα σπίτι.

Φανταστείτε τον ενθουσιασμό μιας τέτοιας ομάδας παιδιών, τους πολλούς διαφορετικούς ρόλους που θα κληθούν εκ των πραγματων να υπηρετήσουν τα μέλη της, τις διαφορετικές ικανότητες και προτιμήσεις που θα αναδειχθούν. Απείρως πιο ελκυστική, ενιαία και ουσιαστική διαδικασία μάθησης από την οποιαδηποτε “στημένη”τάξη.

Εναν τετοιο ενθουσιασμό θέλουμε να βλέπουμε και να καλλιεργούμε στην Dorothy Snot, καθημερινά. Μέσα απο το Ακηδεμόνευτο Παιχνίδι, τον Σεβασμό στις επιθυμίες και στις ανάγκες των παιδιών μας, την Εμπιστοσύνη στις ικανότητες τους και την Ελευθερία να δράσουν αυτόνομα μέσα σε ενα πλαίσιο με κανόνες και όρια που σε μεγάλο βαθμό εκείνα θέτουν.

Ο κόσμος που έρχεται, που έχει ήδη έλθει πιο σωστά, απαιτεί Πολίτες με αυτοπεποίθηση, κρίση, άποψη, πολλές διαφορετικές εμπειρίες, συνθετική ικανότητα και ανοιχτή, πολυεπίπεδη σκέψη. Οσο νωρίτερα επιτρέψουμε στα παιδιά μας να βιώσουν τα παραπάνω, τοσο περισσότερο θα διασφαλίσουμε για αυτά μια καλή θέση στον κόσμο του 2040.

Που θα μας οδηγήσει η παλιά “γραπτομηχανή”;

Tο πρώτο φετινό project για τα προνηπια ξεκίνησε με αφορμη την ύπαρξη μιας παλιάς συλλεκτικής γραφομηχανής Triumph, στο γραφείο του σχολειου!

Την “ανακάλυψαν” μια μέρα ο Σέλευκος με τον Θανάση και άρχισαν να επισκέπτονται το γραφείο καθημερινά για να παίξουν λίγο μ’ αυτήν. Παράλληλα, άρχισαν να το συζητάνε μέσα στην τάξη και ετσι γεννήθηκε στην ομάδα το ερώτημα για το ποια είναι η χρήση της.

Η γραφομηχανή (ή “γραπτομηχανή” όπως την είπαν κάποια παιδιά!) μπήκε στην τάξη, “συγκρίθηκε” με μια άλλη μηχανή με παρόμοιο όνομα (!!) και γενικά έδωσε στην ομάδα το έναυσμα να αρχίσει να ερευνά το ζήτημα της γραφής.

Για να δούμε που θα τους οδηγήσει όλο αυτό….

Πως επιλέγουμε ένα κορυφαίο σχολείο για πολύ μικρά παιδιά

Για κάποιους, η διαδικασία εύρεσης ενός σχολείου για ένα παιδι προσχολικής ηλικίας είναι απλή υπόθεση. Επισκέπτονται 2-3 “παιδικούς σταθμούς” (τι τραγικός όρος…) στην γειτονιά τους, παζαρεύουν λίγο την τιμή και τελικά επιλέγουν αυτόν που τους έκανε καλύτερη εντύπωση. Θεμιτό.

Υπάρχει βεβαια και μια άλλη ομάδα γονέων. Αυτοί που ενστερνίζονται (χωρίς να το γνωρίζουν πολλές φορές) το αμερικάνικο δόγμα που λέει: “Εχεις μόνο 20 χιλιάδες δολλάρια να επενδύσεις για την εκπαίδευση του παιδιου σου? Δώσε τα στο preschool”.

Kαι είναι λογικό το παραπάνω δόγμα. Ολα τα σχολεία από το δημοτικό και πάνω, δίνουν στο παιδί γνώσεις. Οχι μόνο βέβαια, αλλά κυρίως γνώσεις. Το preschool όμως χτίζει την προσωπικότητα του παιδιού. Και μόνον.  Πως ακριβώς γίνεται αυτό, ίσως το εξηγήσουμε σε ένα άλλο άρθρο – σίγουρα όμως μπορουμε να σας το εξηγησουμε όποτε θέλετε, δια ζώσης.

Για αυτούς τους γονείς λοιπόν, αυτούς που είναι ικανοί να ψάχνουν μήνες και μήνες για να βρουν το ιδανικό για αυτούς σχολείο, για αυτούς γραφουμε το παρόν άρθρο. Προσπαθούμε να πούμε κάποια πράγματα που εμείς στην Dorothy Snot θεωρούμε πολύ σημαντικά. Ελπίζουμε να τα βρείτε το ίδιο σημαντικά και εσείς.

Σε κάθε σχολείο που επισκέπτεστε, να έχετε στο νου σας να προσέξετε κάποια πράγματα πολύ σημαντικά που χαρακτηρίζουν, όχι το φαίνεσθαι, αλλά την ουσία της εκπαίδευσης.

Να θυμάστε π.χ. πως στην πλειοψηφία των περιπτώσεων δεν μπορεί να συγκριθεί ένα μικρό, κορυφαίο και απολύτως εξειδικευμένο σχολείο στην εκπαίδευση πολύ μικρών παιδιών με το νηπιαγωγείο ή το προνήπιο κάποιου μεγάλου και “επώνυμου” σχολείου – το οποίο συχνά  χρησιμοποιεί το preschool ως “κράχτη” (ακόμη και εκβιαστικά) για την προσέλκυση πελατών στην επόμενη και βασική του εκπαιδευτική βαθμίδα (δημοτικό).

Eίναι σαν να θέλετε ένα βράδυ να φάτε ενα κορυφαίο γλυκό. Που θα πάτε να το αγοράσετε, στο super market? Οχι βέβαια…..

Οταν όμως βρεθείτε στο super market, σας έλθει η λιγούρα και βαριέστε να πάτε σε ενα top ζαχαροπλαστείο, τότε θα αγοράσετε το πρώτο τυποποιημενο τσουρέκι που θα βρειτε μπροστά σας, για την ευκολία του πράγματος.

Εστω λοιπόν ότι επισκέπτεστε ένα εξειδικευμένο σχολειο για πολύ μικρά παιδιά. Κατά την γνώμη μας, οι άνθρωποι που είναι υπεύθυνοι για την λειτουργία του σχολείου κατ’ ελάχιστον, θα πρέπει:

  1.  Να σας επιτρέπουν να μπαίνετε στους χώρους του σχολείου ελεύθερα, όποτε θέλετε.

Ρωτήστε π.χ, αν μπορείτε να κάνετε εσείς μια δραστηριότητα με τα παιδιά. Σε ένα καλό σχολείο, όχι μόνο θα το αποδεχθούν αυτό αλλά θα σας το προτείνουν κιόλας οι ίδιοι. Η ενεργός συμμετοχή των γονέων στην εκπαιδευτική διαδικασία, βοηθάει πολύ τα παιδιά να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση και χαρά για την διαδικασία της μάθησης – ενώ παράλληλα προσφέρει στους γονείς εμπιστοσύνη και αυξημένο αίσθημα ασφαλείας.

  1.  Να χαίρονται όταν μπλέκεστε στα πόδια τους.

Ζητείστε π.χ. να φάτε μια μέρα μαζί με τα παιδιά, απροειδοποίητα (και πάλι σε ένα καλό σχολείο θα σας το προτείνουν μόνοι τους). Δεν είναι μόνο για να διαπιστώσετε οι ίδιοι την ποιότητα, είναι και γιατί η διαδικασία του φαγητού αποκαλύπτει πολλά για την συνοχή της ομάδας, για την δουλειά που γίνεται σε επίπεδο ορίων κοινωνικής συμπεριφοράς και για την σχέση των παιδιών με τις δασκάλες τους.

Σε ένα κορυφαίο σχολείο οι άνθρωποι, από τον πρώτο έως και τον τελευταίο είναι πολύ υπερήφανοι για την δουλειά που κάνουν. Και χαίρονται πάρα πολύ να σας την επιδεικνύουν, κάθε στιγμή!

  1.  Να «εξοργίζονται» και να το δείχνουν, όταν ακούν πράγματα με τα οποία διαφωνούν!

Πείτε ας πούμε φράσεις tricky, όπως «καλά τώρα, παιδιά είναι, και η τιμωρία χρειάζεται καμιά φορά».  Ή, «εντάξει μωρέ, δεν θα τον φέρνω και κάθε μέρα. Σιγά μη χάσει και το μάθημα!». Σε ένα σχολείο που σέβεται τον εαυτό του, οι άνθρωποι που θα ακούσουν κάτι τέτοια θα εξοργιστούν – και θα σας το δείξουν.

Διότι απλούστατα, παίρνουν την δουλειά τους πολύ στα σοβαρά για σας επιτρέψουν εσάς να την απαξιώσετε.

  1.  Να μπορούν πάντοτε να εξηγήσουν το «γιατί» πίσω από κάθε δραστηριότητα

Είναι πολύ εύκολο κάποιος να σχεδιάζει εντυπωσιακές δραστηριότητες, ερήμην των παιδιών, και μετά να τις υλοποιεί βάζοντας τα παιδιά να συμμετέχουν σαν μαϊμουδάκια και βγάζοντας όμορφες φωτογραφίες.

Το δύσκολο όμως είναι να σχεδιάζονται πράγματα ΜΑΖΙ με τα παιδιά, να στήνονται δραστηριότητες που καλύπτουν συγκεκριμένες ανάγκες των παιδιών και που απαντούν στα δικά τους γιατί.

Τα παιδιά, μόνο όταν υπάρχει σκοπός που τα ίδια κατανοούν και επιλέγουν, συμμετέχουν ενεργά με ενθουσιασμό, χαίρονται και εξελίσσονται. Σε ένα κορυφαίο σχολείο, ακόμη και η τελευταία λεπτομέρεια έχει τον δικό της λόγο ύπαρξης. Μπορεί εσείς να διαφωνήσετε με την επεξήγηση που θα ακούσετε – αλλά πάντα πρέπει να υπάρχει μια τεκμηρίωση για κάθε γιατί.

  1.    Να τους αρέσει η καινοτομία και η διαφορετικότητα, να μην μένουν στα ίδια. Να αλλάζουν και να εξελίσονται, οι ίδιοι και το σχολειο.

Σε έναν κόσμο που έχει έλθει τούμπα πενήντα φορές τα τελευταία εβδομήντα χρόνια, είναι αστείο να μένουμε με αφοσίωση προσηλωμένοι σε πράγματα που εθεωρούντο σημαντικά πριν τριάντα, πριν είκοσι ή ακόμη και πριν πέντε χρόνια.

Ρωτήστε για το πρόγραμμα των πρώτων μηνών. Εννιά στα δέκα σχολεία ξεκινούν KΑΘΕ ΧΡΟΝΟ με το φθινόπωρο, τα πρωτοβρόχια, τον τρύγο, την παρέλαση της 28ης, κλπ. Τα ίδια τυποποιημένα πράγματα, κάθε χρόνο, και με τον ίδιο δασκαλοκεντρικό τρόπο. Μείνετε μακριά!

Η μόνη σωστή απάντηση (κατά την γνώμη μας πάντα) στην ερώτηση «τι θα κάνετε τους πρώτους μήνες;» είναι «ότι αποφασίσουν τα παιδιά»….

  1.  Να έχουν φτιάξει ένα σχολείο γεμάτο «προκλήσεις».

Μην στραβομουτσουνιάζετε βλέποντας σκάλες, γωνίες ή ριψοκίνδυνα παιχνίδια στην αυλή. Όλα αυτά είναι στοιχεία τρομερά βοηθητικά για να μπορέσουν τα παιδιά να αυξήσουν την υπευθυνότητα και την εμπιστοσύνη στον εαυτό τους.

Αυτό που πρέπει να παρατηρήσετε πολύ προσεχτικά είναι το ΠΩΣ οι δασκάλες τα αξιοποιούν εκπαιδευτικά όλα αυτά, ώστε τα παιδιά να προχωρούν και να εξελίσσουν την προσωπικότητα τους.

Θυμηθείτε ότι στόχος της εκπαίδευσης δεν είναι να παράγει υπερ-προστατευμένα από κάθε κίνδυνο παιδιά, είναι να δημιουργεί προσωπικότητες αυτόνομες και ανεξάρτητες, με πίστη στον εαυτό και στις δυνατότητες τους.

  1.  Να έχουν επιλέξει δασκάλες με προσωπικότητα και άποψη

Προφανώς, η διεύθυνση ενός σχολείου είναι αυτή που δίνει τον χαρακτήρα και την εκπαιδευτική γραμμή. Η δασκάλα όμως είναι αυτή που θα είναι καθημερινά μαζί με το παιδί σας, αυτή είναι που θα πρέπει να εμπιστευθείτε και να μπορέσετε να επικοινωνήσετε.

Μιλήστε μαζί της και δείτε αν ταιριάζουν οι αντιλήψεις σας. Αξιολογήστε επίσης πως αντιμετωπίζει το παιδί σας στην πρώτη επαφή μαζί του, πριν ακόμη το γράψετε στο σχολείο.  Αποφύγετε οπωσδήποτε τις περιπτώσεις όπου η προσωπικότητα της δασκάλας, με το που βλέπει την διευθύντρια, απλώς εξαφανίζεται!

  1.  Να έχουν φανατικούς φίλους και φανατικούς εχθρούς…

Κρατηθείτε μακριά από την μετριότητα και την χλιαρότητα (σε όλα τα πράγματα στην ζωή, να εξηγούμαστε!). Τα καλά σχολεία, που έχουν συγκεκριμένη εκπαιδευτική άποψη και που είναι υπερήφανα για την δουλειά που κάνουν, δεν προσπαθούν να ικανοποιήσουν όλον τον κόσμο. Κρατάνε τα standard τους ψηλά και δεν κάνουν κωλοτούμπες για να μην χάσουν έναν πελάτη.

Μορφώστε οι ίδιοι προσωπική γνώμη για όλα, ξεψαχνίστε τους για τα καλά, ζητήστε ακόμη-ακόμη να μιλήσετε και με γονείς παιδιων που εχουν αποφοιτήσει από το σχολείο αυτό – και μετά επιλέξτε το σχολείο που κρίνετε ότι ταιριάζει στις ΔΙΚΕΣ ΣΑΣ οικογενειακές αξίες.

  1.  Να γουστάρουν και να παθιάζονται πρώτα οι ίδιοι με το σχολείο που έχουν και με την δουλειά που κάνουν.

Αυτονόητο, δεν χρειάζεται εξήγηση….