Champions League is a matter of choice

Θυμάμαι παλιά διάβαζα συχνά την φράση “bon pour l’ Orient”. Οταν π.χ. η Citroen ειχε βάλει στην BX εναν κινητηρα 1100 cc ώστε το αυτοκινητο να μην είναι πολύ ακριβό σε χωρες με ληστρική φορολογία, όπως η Ελλάδα, θυμάμαι οτι αυτος ακριβώς ηταν ο τίτλος των 4Τ: «Καλό για την Ανατολή».

Το αυτοκίνητο βεβαια με αυτό το μοτέρ ήταν αργό και επικίνδυνο – ήταν όμως ο μονος τρόπος ώστε ένας Ελληνας μικρομεσαίος να μπορέσει να το αγοράσει. «Εντάξει, δεν είστε ίσα κι όμοια με τους προηγμενους λαούς της Δυσης, μην έχετε και πολλές απαιτήσεις». Aυτό ήταν το μήνυμα κάθε τέτοιας κίνησης.

Φοβάμαι πως σε μερικά πράγματα έχουμε ακόμη μείνει εκεί. Και η προσχολική εκπαίδευση, αυτή που στην Ελλάδα παρέχεται απο τους “παιδικούς σταθμούς” (τραγική λέξη, δεν συμφωνείτε?) είναι ένα από αυτά.

Οχι ότι δεν υπάρχουν και στην χωρα μας καλά σχολεία για πολύ μικρά παιδια. Εξαιρετικά σχολεία υπάρχουν και όλο ξεφυτρώνουν και περισσότερα. Αλλά, στο μας συλλογικο ασυνείδητο δυστυχώς επικρατεί εν πολλοίς η αντίληψη “έλα μωρέ, παιδάκια είναι”….

Δεν είναι όμως έτσι και όσοι ασχολούμαστε σοβαρά με την προσχολική εκπαίδευση το ξερουμε πολύ καλά. Διότι ο χαρακτήρας και η προσωπικότητα του παιδιού πλάθονται έως τα 6-7 χρόνια. Μετά έρχεται το cognitive stage.

Αν λοιπόν θέλουμε ένα παιδί να δυναμώσει, να ανεξαρτητοποιηθεί, να αυτονομηθεί, να πιστέψει στον εαυτό του και να μαθει να παίρνει από νωρίς την ζωή στα χέρια του με ενθουσιασμό, δεν υπάρχει άλλος δρόμος από το να του δώσουμε μια κορυφαίου επιπέδου προσχολική εκπαίδευση. Και αυτή δεν μπορεί να την προσφέρει κανένας «σταθμός».

Στην Dorothy Snot απολαμβάνουμε την σπάνια τύχη να έχουμε «χτίσει» ένα σχολείο, όχι για να καλύψουμε κάποια αναγκη επαγγελματικής αποκατάστασης αλλά για να υλοποιήσουμε το όραμα που είχε στο κεφάλη της η Ντανιέλα όταν η κόρη της Νεφέλη ήταν δύο ετών: να φτιάξει για αυτήν το σχολείο των ονείρων της.

Από την πρώτη μέρα, η Dorothy Snot ξεκίνησε να στήνεται επάνω στην εξής λογική: για να ειναι ένα καλό σχολείο για την Ελλάδα, θα πρέπει πρωτα απ’ όλα να ειναι ένα καλό σχολειο για το Λονδίνο, για την Νεα Υόρκη, για οπουδήποτε.

Ουτε εύκολη ούτε γραμμική ήταν αυτη η διαδρομή. Καλώς ή κακώς όμως, κάπου μας οδήγησε: στο σημειο, μετα από δεκα ακριβώς χρόνια λειτουργίας, το σχολειο μας να μπορεί να φέρει στην Ελλάδα κάποιους από τους σπαουδαιότερους ανθρώπους της εποχής στον δικό μας πολύ εξειδικευμένο χώρο του play-based early education, της εκπαίδευσης δηλαδή για πολύ μικρά παιδιά που βασίζεται στο ακηδεμόνευτο παιχνίδι.

Και μπορούμε και το κάνουμε, διότι η κοινότητα αυτή μας αναγνωρίζει ώς ένα κορυφαίο σχολείο on-a-world-class-basis. Oχι ένα σχολειο «bon pour l’ Orient”….

Διαβάστε λοιπόν ποιους θα φέρουμε ως keynote speakers στο μεγάλο συνέδριο “Play on Early Education” που διοργανώνουμε τον έρχομενο Απρίλιο, στην Αθήνα:

Κατ’ αρχήν τον καλό φίλο και προσωπικό μου μέντορα Tom Hobson, αυτόν που όλος ο πλανητης τον ξέρει ως Teacher Tom και που καθε χρόνο δίνει ομιλίες σε ολόκληρο τον κόσμο από Αυστραλία έως Ισλανδία.

Εχουμε την χαρά να λέμε ότι είμαστε οι πρώτοι που καλέσαμε τον Tom για να μιλήσει, εκτός US, το 2013. Και ξεκίνησε έτσι για αυτόν μια καριέρα ομιλητή που τον έχει κάνει ένα από τα δυνατότερα brands διεθνώς στον χώρο του play-based learning. Δεν χρειάζεται να πω περισσότερα για τον Tom, αφενός διότι το ελληνικό του fan club ειναι πολύ ισχυρό και πολύ μεγάλο και αφετέρου διότι αυτή θα είναι η τρίτη του ελληνική επίσκεψη – και οπωσδήποτε όχι η τελευταία. Εχουμε πολλά να κανουμε μαζι the years to come, αρκεί να είμαστε καλά.

Σιγουρα από την άλλη, η πιο εμβληματική μορφή απ’ όλους τους keynote speakers ειναι ο σπουδαίος Peter Gray. Καθηγητής ψυχολογίας στην Βοστωνη, συγγραφέας του iconic book “Free to Learn” και σίγουρα ο μεγαλύτερος εν ζωή ακαδημαϊκος υπέρμαχος της ελευθερίας στην εκπαίδευση και των εναλλακτικων προσεγγίσεων αυτής. Καθε του ομιλία και κάθε του κείμενο ξεσηκώνει κύμματα ενθουσιασμού ανάμεσα στους ομοϊδεατες του (και επίσης κύμματα διαφωνίας ανάμεσα σε όσους πιστεύουν στην αξία της μετρήσιμης ακαδημαϊκης εκπαίδευσης, αυτής που βασίζεται στα big data και στην ποσοτική μέτρηση των επιδόσεων).

Θεωρω πολύ μεγάλη τιμή την αποδοχή από τον Peter της πρότασης να έλθει και να μιλήσει στο συνεδριο μας, ιδίως μάλιστα την στιγμή που γνωρίζω ότι τις ίδες ημερομηνίες είχε πρόσκληση για να πάει στο Dallas. Αλλα thankfully προτιμησε να μπει στο αεροπλάνο για 10+10 ώρες και να πεταξει μεχρι την Αθηνα για τρεις ημέρες!

H Suzanne Axelsson που θα μας έλθει από την Στοκχόλμη είναι μια από τις πιο γνωστές reggio παιδαγωγούς της εποχής μας. Το blog της Interaction Imagination εχει πολύ μεγάλη επιροή και το Ιnternational Fairy Tea Party Day που διοργανωνει κάθε Σεπτέμβριο εμπλέκει εκατοντάδες σχολεια από ολόκληρο τον κόσμο.

Με την Suzanne έχουμε εδω και αρκετά χρόνια τακτική επικοινωνία και ανταλλάσουμε ιδέες και απόψεις. Εχουμε πολύ κοινό τρόπο προσέγγισης της εκπαίδευσης και είναι επίσης ένα άτομο που σκοπεύουμε στο μέλλον να κάνουμε πολλά πράγματα, μαζί. Η Suzanne θα μείνει αρκετες μέρες στην Ελλάδα τον ερχόμενο Απρίλιο και θα οργανωσουμε αρκετά πράγματα, on the side του συνεδριου.

Ο Τakaharu Tezuka απολαμβάνει το εξης προνόμιο: κάθε google search γυρω από το όνομα του βγάζει την φράση «Τhe best kindergarten in the world”, τίτλος που του έχει “απονεμηθεί” απο το TED! Aιτία φυσικά η σχετική ομιλία του το 2014 αναφορικα με το φοβερό σχολείο που έχει σχεδιασει στο Τόκυο και το οποίο θεωρείται παγκόσμιο σημείο αναφοράς στην σχεδίαση ενός αστικού εκπαιδευτικού χώρου που όμως σέβεται το δικαίωμα των παιδιών να παίζουν ελεύθερα και ακηδεμόνευτα, σε φυσικό περιβάλλον.

Ο Takaharu θα μας εξηγησει την φιλοσοφία του πίσω από την σχεδίαση ενός τέτοιου χώρου και θα μας πει ιστορίες ελευθερίας και καινοτομίας. Τρομερά σπουδαίο και τιμητικό θεωρω προσωπικά το γεγονός ότι ο Takaharu το πάλεψε πολύ για να βρει τον χρόνο να έλθει και να μιλήσει, γνωριζοντας ταυτόχρονα ότι το κόστος που μπορούμε να του καλύψουμε αντιστοιχεί σε ένα μικρό ποσοστό των εξόδων που θα κάνει.

Αφησα για το τέλος τον φίλο μου Meynell Walter. O Μeynell ειναι ένας από τους κορυφαίους playworkers της εποχής μας, no doubt about it. Eίναι επίσης ένα ζωντανό who-is-who στον χώρο του play έχοντας συνεργαστει πρακτικά με τους πάντες, παντού. Ο Μeynell τέλος, από το 2014 που τον γνωρισα, ειναι ο προσωπικός μου proof editor σε οτιδηποτε καινούριο θέλω να κάνω στο σχολειο. Και είναι πολύτιμη η συνεισφορά του και στην διοργάνωση του συνεδρίου αυτού, για την οποία του είμαι ευγνωμων!

Είναι πολύ αστείος ο τρόπος που γνώρισα τον Meynell. Ηταν το 2014 και ήμουν στο συνέδριο του International Play Association στην Κωνσταντινούπολη, όπου παρουσίαζα το σχολείο μας και τον τρόπο που δουλεύουμε. Μετά το τέλος της παρουσίασης μου, ο Meynell (μέγας υπέρμαχος και αυτός του home schooling) ήλθε και μου είπε: «This is bullshit, you just can’t get real play into a school”.

Mε αυτον το πολυ ευγενικό και intriguing τρόπο, ξεκινησε μια φιλία! Διοτι τον προ(σ)κάλεσα να έλθει να δει το σχολειο μας απο μέσα. Και ήλθε! Και μετά ξαναήλθε και ξαναήλθε – και σήμερα έχω την τιμή να τον αποκαλώ φίλο και σπουδαίο συνεργάτη! Και έχω την δυνατότητα, όποτε μου έλθει μια καινούρια πετριά στο κεφάλι, να του στέλνω ενα email και να του λεω, πχ “Hey, Ι’m a little bored, what about to organize a top class conference in Athens?

Διότι, όπως λέει και ο ίδιος: “You never know the answer, unless you ask”…

Οσοι καταφερατε να φτασετε διαβαζοντας έως εδώ (πράγμα για το οποίο σας θαυμάζω και σας ευχαριστώ!) καταλάβατε σίγουρα ένα πραγμα: ότι αποδείχθηκε μάλλον εύκολο να ξεκινήσουμε την διοργάνωση στην Ελλάδα ενός γεγονότος που κάλλιστα μπορεί να αποκληθεί το Champions League του play-based education (διότι, πέρα από τους 5 keynote speakers, θα έχουμε και presenters απο την Βρετανια, την Νορβηγια, την Βουλγαρια, την Αυστραλια, την Παλαιστίνη, την Κύπρο, την Ελλάδα φυσικά, κλπ. κλπ.)

Μην κολλάτε (μην κολλάμε) λοιπόν μόνο στις ιστορίες ότι η Ελλάδα είναι μια χρεωκοπημένη χωρα, ότι δεν έχουμε ξεπεράσει την κρίση, και όλα τα σχετικά. Η Ελλάδα της κρίσης είναι φυσικά υπαρκτή. Μέσα της όμως υπάρχει και μια άλλη χώρα που έχει πολλούς και σπουδαίους εκπροσώπους, σε όλα τα fields. Μια χώρα που δεν κάνει φασαρία, που δεν χάνει τον χρόνο της βγαίνοντας στα κανάλια και πηγαίνοντας σε διαδηλώσεις – αλλά που δουλεύει, υλοποιώντας οράματα και βάζοντας πραγματική αξία στο κοινωνικό σύνολο. Και που μπορεί να σταθεί επάξια στο Champions League και όχι μόνο στα μικρά τοπικά πρωταθλήματα, τα “bon pour l’ Orient”.

Ραντεβου τον Απρίλιο του 2019.….

Ι.Κ. Γιαννούδης

Advertisements

Από καμουφλαρισμένη μαμά, δασκάλα στην οικογένεια της Dorothy Snot

από την Τερέζα Ασημακοπούλου

Ο γιος μου ξεκίνησε το σχολείο στο μεταβρεφικό τμήμα και έτσι έφυγε για πρώτη φορά από την αγκαλιά της στενής του οικογενειας.

Ένα πρωινό λοιπόν, αφού τον παρέδωσα στο σχολικό, έβαλα γυαλιά ηλίου και καπέλο και έτρεξα να στηθω πίσω από μια κολόνα ενός σουβλατζίδικου στις 8:45 το πρωί, για να δω πως θα κατέβαινε το το παιδί μου από το σχολικό όταν θα έφτανε στο σχολείο, όντας μαζί με άλλους.

Τώρα βέβαια καταλαβαίνω πως στην πραγματικότητα εμένα ήθελα να δω, καθώς συνειδητοποιούσα πως το παιδί μου μπορεί να είναι καλά και με άλλους.

Καμιά φορά, όταν φέρνω στο μυαλό μου τη σκηνή αυτή ντρέπομαι, όμως από την άλλη με βοηθάει να κατανοώ όλα τα άγχη που περνάνε οι μαμάδες στην αρχή και κυρίως κατά τη διάρκεια της προσαρμογης.

Προσαρμογή: άλλη μια κατάσταση που βιώνει το παιδί, μα που πρώτα πρέπει να την βιώσει η μάμα. Στην προσαρμογή του πρώτου μου παιδιού είχαν περάσει 10 ημέρες και έλεγα στον Γιάννη ” Γιάννη φεύγω ” λες και τον φοβεριζα και περίμενα να μου πει ” Όχι, μείνε!”

Στο μεταξύ, η δεύτερη αυτη οικογένεια του σχολείου άρχισε να με ιντριγκαρει και να μου δείχνει με τι πραγματικά θα ήθελα να ασχοληθώ. Άρχισα λοιπόν να καταλαβαίνω πόσο σημαντικό είναι η παιδαγωγική και έτσι, παράλληλα με την τότε δουλειά μου, με τα 2 παιδιά πολύ μικρά και φυσικά με την στήριξη της οικογένειας μου, ξεκίνησα την σχολή για να γίνω βρεφονηπιοκομος.

Δεν ήξερα μέχρι που θα φτάσω και αν θα τα καταφέρω. Όταν τελείωσε όμως η σχολή, τότε κλήθηκα να πάρω την απόφαση να αφήσω τη σιγουριά της παλιάς μου δουλειάς και να δω που θα με βγάλει ο καινούριος δρόμος.

Τώρα, λοιπόν, μπορώ να σας πω με σιγουριά πως αντιλαμβάνομαι ότι ορισμένα πράγματα στη ζωή δεν έρχονται τυχαία μπροστά μας και πρέπει να ακούμε το ένστικτό μας. Γιατί είναι πολύ σημαντικό είσαι χαρούμενος και πλήρης με αυτά που κάνεις, διότι όλα ξεκινάνε από μέσα μας.

Έτσι λοιπόν, το σχολείο μου έδειξε τον δικό μου δρόμο, με ενέπνευσε να αλλάξω τη ζωή μου με τον δικό μου τρόπο και από καμουφλαρισμένη μαμά στο σουβλατζίδικο να γίνω τελικά δασκάλα του σχολείου που και εκείνο με τη σειρά του με  αγκάλιασε.  Σας αγαπώ!

Τι κάνουμε με τα “σκουπίδια” μας;

από τις Ειρήνη Λιθοξοπούλου & Κατερίνα Κατσιούλη

Στην τάξη Γκασπάρ των προ-προνηπίων συγκεντρώνουμε ανακυκλώσιμα υλικά καθημερινής χρήσης, με στόχο να βρουμε τρόπους να τα χρησιμοποιήσουμε ξανά.

Μαζευτηκαν πολλά όμως και η τάξη γέμισε “σκουπίδια”! Πως το διαχειριζόμαστε;

Για να ανέβουμε ψηλά

από την Δάφνη Μανουσάκη

Τον τελευταίο καιρό στο μεταβρεφικό “Τίμοθυ” ασχολούμαστε με το πως μπορούμε να ανεβουμε ψηλά και τι μπορούμε να κάνουμε εκεί.

Στα πλαίσια αυτά επισκεφθήκαμε το γυμναστήριο Fitplus alternative workout . Δεν ήταν βέβαια μια απλή επίσκεψη, αφού εκεί πήγαμε παρέα με τον Πίπη (μασκοτ της τάξης), για να συναντήσουμε τους φίλους του και μέσα απο δοκιμασίες να προσπαθήσουμε να φτάσουμε το φεγγάρι!

Συρθήκαμε αθόρυβα, δίπλα σε φίδια…

Μπήκαμε σε φωλιά με μυρμήγκια…

 

Κυλιστήκαμε στη λάσπη, σκαρφαλώσαμε για να φάμε φύλλα…

Και τελικά, καταφέραμε να αγγίξουμε το φεγγάρι!

Μέσα από ασκήσεις που έχουν τη μορφή παιχνιδιού, τα παιδιά αποκτούν νέες κινητικές δεξιότητες (συντονισμό κινήσεων), αναπτύσσουν τη φαντασία τους και αποκτούν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση.

Τί μπορούμε να κάνουμε με τα ανακυκλώσιμα υλικά; – “Να τα χαλάσουμε και να τα ξαναφτιάξουμε!”

από τις Κατερίνα Κατσιούλη & Ειρήνη Λιθοξοπούλου

Η ταξινόμηση των ανακυκλώσιμων υλικών που συλλέξαμε στην τάξη ανέδειξε τα ρολά από χαρτί υγείας στη δεύτερη θέση, μετά από τις πλαστικές συσκευασίες!

To κριτήριο κατάταξης ήταν το πλήθος και αυτό μας οδήγησε στην επιλογή να επεξεργαστουμε την ιδέας της ομάδας “να χαλάσουμε τα ανακυκλώσιμα υλικά και να τα ξαναφτιάξουμε”.

Τα παιδιά χρωμάτισαν τα ρολά επιλέγοντας διάφορα μοτίβα και τα έκοψαν, προκειμένου να τα χαλάσουν!

Στην προσπάθειά να τα ξαναφτιάξουν παρατήρησαν πόσα μικρά κομμάτια χρειάζονται προκειμένου να συνθέσουν το αρχικό ρολό και αναρωτήθηκαν για τον τρόπο με τον οποίο θα μπορέσουν να κάνουν την κατασκευή τους σταθερή.

Η χρήση μίας αυτοσχέδιας βάσης με καλαμάκια και καπάκια από πλαστικές συσκευασίες έδωσε λύση στο πρόβλημα στήριξης και αποτέλεσε αφορμή για την ανάπτυξη ενός παιχνιδιού.

Τα παιδιά σχημάτισαν δύο ομάδες και κλήθηκαν να γεμίσουν τις βάσεις τους με ρολά χρησιμοποιώντας κάθε φορά την ένδειξη του ζαριού και απαριθμώντας στο τέλος τα ρολά τα οποία χρειάστηκαν.

Τέλος, τα παιδιά έκαναν ατομικές συνθέσεις με τα υλικά δημιουργώντας νέα αντικείμενα: βουνό, πύργος, πύργος του Άιφελ, δέντρο, καμινάδα, σκάλα. Χαλώντας κάθε φορά τη σύνθεσή τους, είχαν την ευκαιρία να παίξουν από την αρχή, δημιουργώντας κάτι καινούργιο.

Ανοιξη στον λαχανόκηπο

από τον Ορέστη Πρέκα-Πατρωνάκη

Σήμερα στο λάχανόκηπό που μας έχει παραχωρήσει η Φιλοδασική στην Καισαριανή, το θερμόμετρο έδειξε 17 βαθμούς υπό σκιά, ενώ όταν βγήκαμε στον ήλιο αυτόματα όλοι μείναμε με τα κοντομάνικα. Η άνοιξη έχει μπεί για τα καλά!

Γεγονός πολύ ευχάριστο για εμάς, για τη διάθεσή μας για παιχνίδι και για εξερεύνηση στο δάσος, δυσάρεστο όμως για κάποιους άλλους: για τα κουνουπίδια και τα σπανάκια. Οι θερμοκρασίες αυτές σημαίνουν πως η εποχή τους πέρασε και ειδικά για τα κουνουπίδια οι μικροί καρποί τους δεν πρόκειται να μεγαλώσουν.

Μόλις μας το ανακοίνωσε αυτό ο κύριος Κώστας, ο γεωπόνος της φιλοδασικής, συζητήσαμε με τα παιδιά τι θα κάνουμε. Διάφορες ιδέες ακούστηκαν (σημείωση: αντίστοιχη κουβέντα είχαμε κάνει και για τα μπρόκολα του λαχανόκηπου στην αυλή του σχολείου μας) και καταλήξαμε στο να τα ξεριζώσουμε -όχι να τα κόψουμε!- ώστε να φυτέψουμε καινούρια, καλοκαιρινά φυτά.

Έτσι κι έγινε για τα κουνουπίδια μας. Τα σπανάκια είχαν καλύτερη μοίρα: κόψαμε τα φύλλα τους, μαζί και μια γεναία ποσότητα μαιντανού, τα οποία φέραμε στο σχολείο και εφοδιάσαμε την κουζίνα της κυρίας Ρούλας. Ελπίζουμε αύριο να φάμε μια ωραία σαλάτα ή κάποια άλλη σπεσιαλιτε!

Ολοκληρώνοντας το project της γραφής

από την Ελένη Τριανταφυλλοπούλου

Στην προσπάθειά μας να ολοκληρώσουμε το πρότζεκτ της γραφής με το οποίο ασχολιόμασταν το προηγούμενο διάστημα στο τμήμα των προνηπίων, δημιουργήσαμε ως συνολική αποτίμηση όλων των δραστηριοτήτων μας ένα βιβλίο το οποίο συνοψίζει τα βασικά στοιχεία της ιστορικής εξέλιξης της γραφής που ερευνήσαμε.

Στην τάξη μας ήρθε η μαμά του Ορέστη, Τερέζα για να μας δείξει ένα νέο τρόπο αποτυπώματος με το υλικό gelli plate, το οποίο είχε κατασκευάσει για εμάς.

Απλώσαμε λοιπόν τέμπερα πάνω σε αυτό το ζελέ, βάλαμε πάνω διάφορα διακοσμητικά σχέδια, στρώσαμε το χαρτί και σηκώνοντάς το αποκαλύφθηκε το αποτύπωμα που είχαμε δημιουργήσει.

Στη συνέχεια κάθε παιδί διάλεξε το τύπωμα που του άρεσε πιο πολύ και αυτό έγινε το εξώφυλλο του βιβλίου,   στο οποίο τα παιδιά έγραψαν τον τίτλο του, έκοψαν και κόλλησαν τις επικεφαλίδες από την κάθε εξελικτική περίοδο και τέλος το δέσαμε.