Supporting a Climate Emergency Declaration and Action

Dorothy Snot is happy to be the first school worldwide that signed in support of a Climate Emergency Declaration and Action as initiated by CEDAMIA (derived from Climate Emergency Declaration and Mobilisation In Action), which campaigns for a Climate Emergency Declaration at all levels of government.

That means that Dorothy Snot commits to start and support campaigns assisting to the restoration of a safe climate. Under this act, we will get involved in:

– Writing letters to local politicians
– Attending mass Climate Strike rallies
– Organizing or participating in local Strikes at Politicians office/ council/ corporate nasty
– Getting off gas (replacing gas appliances with electric ones)
– Choosing zero/low emissions purchases
– Re-using & recycling all paper used in school
– Making our own bio compost
– Planting trees
– Developing food gardens so kids learn to grow their own food
– Building community care networks (with our alumni club)
– Kids taking all these ideas home (doing with family / friends / extracurricular activities, etc)

The reason we commit in the above, is to assist our children and our families realize the urgent need of restoring world’s climate and take the lead for actions that will help to this direction.

More to come!

Advertisements

Champions League is a matter of choice

Θυμάμαι παλιά διάβαζα συχνά την φράση “bon pour l’ Orient”. Οταν π.χ. η Citroen ειχε βάλει στην BX εναν κινητηρα 1100 cc ώστε το αυτοκινητο να μην είναι πολύ ακριβό σε χωρες με ληστρική φορολογία, όπως η Ελλάδα, θυμάμαι οτι αυτος ακριβώς ηταν ο τίτλος των 4Τ: «Καλό για την Ανατολή».

Το αυτοκίνητο βεβαια με αυτό το μοτέρ ήταν αργό και επικίνδυνο – ήταν όμως ο μονος τρόπος ώστε ένας Ελληνας μικρομεσαίος να μπορέσει να το αγοράσει. «Εντάξει, δεν είστε ίσα κι όμοια με τους προηγμενους λαούς της Δυσης, μην έχετε και πολλές απαιτήσεις». Aυτό ήταν το μήνυμα κάθε τέτοιας κίνησης.

Φοβάμαι πως σε μερικά πράγματα έχουμε ακόμη μείνει εκεί. Και η προσχολική εκπαίδευση, αυτή που στην Ελλάδα παρέχεται απο τους “παιδικούς σταθμούς” (τραγική λέξη, δεν συμφωνείτε?) είναι ένα από αυτά.

Οχι ότι δεν υπάρχουν και στην χωρα μας καλά σχολεία για πολύ μικρά παιδια. Εξαιρετικά σχολεία υπάρχουν και όλο ξεφυτρώνουν και περισσότερα. Αλλά, στο μας συλλογικο ασυνείδητο δυστυχώς επικρατεί εν πολλοίς η αντίληψη “έλα μωρέ, παιδάκια είναι”….

Δεν είναι όμως έτσι και όσοι ασχολούμαστε σοβαρά με την προσχολική εκπαίδευση το ξερουμε πολύ καλά. Διότι ο χαρακτήρας και η προσωπικότητα του παιδιού πλάθονται έως τα 6-7 χρόνια. Μετά έρχεται το cognitive stage.

Αν λοιπόν θέλουμε ένα παιδί να δυναμώσει, να ανεξαρτητοποιηθεί, να αυτονομηθεί, να πιστέψει στον εαυτό του και να μαθει να παίρνει από νωρίς την ζωή στα χέρια του με ενθουσιασμό, δεν υπάρχει άλλος δρόμος από το να του δώσουμε μια κορυφαίου επιπέδου προσχολική εκπαίδευση. Και αυτή δεν μπορεί να την προσφέρει κανένας «σταθμός».

Στην Dorothy Snot απολαμβάνουμε την σπάνια τύχη να έχουμε «χτίσει» ένα σχολείο, όχι για να καλύψουμε κάποια αναγκη επαγγελματικής αποκατάστασης αλλά για να υλοποιήσουμε το όραμα που είχε στο κεφάλη της η Ντανιέλα όταν η κόρη της Νεφέλη ήταν δύο ετών: να φτιάξει για αυτήν το σχολείο των ονείρων της.

Από την πρώτη μέρα, η Dorothy Snot ξεκίνησε να στήνεται επάνω στην εξής λογική: για να ειναι ένα καλό σχολείο για την Ελλάδα, θα πρέπει πρωτα απ’ όλα να ειναι ένα καλό σχολειο για το Λονδίνο, για την Νεα Υόρκη, για οπουδήποτε.

Ουτε εύκολη ούτε γραμμική ήταν αυτη η διαδρομή. Καλώς ή κακώς όμως, κάπου μας οδήγησε: στο σημειο, μετα από δεκα ακριβώς χρόνια λειτουργίας, το σχολειο μας να μπορεί να φέρει στην Ελλάδα κάποιους από τους σπαουδαιότερους ανθρώπους της εποχής στον δικό μας πολύ εξειδικευμένο χώρο του play-based early education, της εκπαίδευσης δηλαδή για πολύ μικρά παιδιά που βασίζεται στο ακηδεμόνευτο παιχνίδι.

Και μπορούμε και το κάνουμε, διότι η κοινότητα αυτή μας αναγνωρίζει ώς ένα κορυφαίο σχολείο on-a-world-class-basis. Oχι ένα σχολειο «bon pour l’ Orient”….

Διαβάστε λοιπόν ποιους θα φέρουμε ως keynote speakers στο μεγάλο συνέδριο “Play on Early Education” που διοργανώνουμε τον έρχομενο Απρίλιο, στην Αθήνα:

Κατ’ αρχήν τον καλό φίλο και προσωπικό μου μέντορα Tom Hobson, αυτόν που όλος ο πλανητης τον ξέρει ως Teacher Tom και που καθε χρόνο δίνει ομιλίες σε ολόκληρο τον κόσμο από Αυστραλία έως Ισλανδία.

Εχουμε την χαρά να λέμε ότι είμαστε οι πρώτοι που καλέσαμε τον Tom για να μιλήσει, εκτός US, το 2013. Και ξεκίνησε έτσι για αυτόν μια καριέρα ομιλητή που τον έχει κάνει ένα από τα δυνατότερα brands διεθνώς στον χώρο του play-based learning. Δεν χρειάζεται να πω περισσότερα για τον Tom, αφενός διότι το ελληνικό του fan club ειναι πολύ ισχυρό και πολύ μεγάλο και αφετέρου διότι αυτή θα είναι η τρίτη του ελληνική επίσκεψη – και οπωσδήποτε όχι η τελευταία. Εχουμε πολλά να κανουμε μαζι the years to come, αρκεί να είμαστε καλά.

Σιγουρα από την άλλη, η πιο εμβληματική μορφή απ’ όλους τους keynote speakers ειναι ο σπουδαίος Peter Gray. Καθηγητής ψυχολογίας στην Βοστωνη, συγγραφέας του iconic book “Free to Learn” και σίγουρα ο μεγαλύτερος εν ζωή ακαδημαϊκος υπέρμαχος της ελευθερίας στην εκπαίδευση και των εναλλακτικων προσεγγίσεων αυτής. Καθε του ομιλία και κάθε του κείμενο ξεσηκώνει κύμματα ενθουσιασμού ανάμεσα στους ομοϊδεατες του (και επίσης κύμματα διαφωνίας ανάμεσα σε όσους πιστεύουν στην αξία της μετρήσιμης ακαδημαϊκης εκπαίδευσης, αυτής που βασίζεται στα big data και στην ποσοτική μέτρηση των επιδόσεων).

Θεωρω πολύ μεγάλη τιμή την αποδοχή από τον Peter της πρότασης να έλθει και να μιλήσει στο συνεδριο μας, ιδίως μάλιστα την στιγμή που γνωρίζω ότι τις ίδες ημερομηνίες είχε πρόσκληση για να πάει στο Dallas. Αλλα thankfully προτιμησε να μπει στο αεροπλάνο για 10+10 ώρες και να πεταξει μεχρι την Αθηνα για τρεις ημέρες!

H Suzanne Axelsson που θα μας έλθει από την Στοκχόλμη είναι μια από τις πιο γνωστές reggio παιδαγωγούς της εποχής μας. Το blog της Interaction Imagination εχει πολύ μεγάλη επιροή και το Ιnternational Fairy Tea Party Day που διοργανωνει κάθε Σεπτέμβριο εμπλέκει εκατοντάδες σχολεια από ολόκληρο τον κόσμο.

Με την Suzanne έχουμε εδω και αρκετά χρόνια τακτική επικοινωνία και ανταλλάσουμε ιδέες και απόψεις. Εχουμε πολύ κοινό τρόπο προσέγγισης της εκπαίδευσης και είναι επίσης ένα άτομο που σκοπεύουμε στο μέλλον να κάνουμε πολλά πράγματα, μαζί. Η Suzanne θα μείνει αρκετες μέρες στην Ελλάδα τον ερχόμενο Απρίλιο και θα οργανωσουμε αρκετά πράγματα, on the side του συνεδριου.

Ο Τakaharu Tezuka απολαμβάνει το εξης προνόμιο: κάθε google search γυρω από το όνομα του βγάζει την φράση «Τhe best kindergarten in the world”, τίτλος που του έχει “απονεμηθεί” απο το TED! Aιτία φυσικά η σχετική ομιλία του το 2014 αναφορικα με το φοβερό σχολείο που έχει σχεδιασει στο Τόκυο και το οποίο θεωρείται παγκόσμιο σημείο αναφοράς στην σχεδίαση ενός αστικού εκπαιδευτικού χώρου που όμως σέβεται το δικαίωμα των παιδιών να παίζουν ελεύθερα και ακηδεμόνευτα, σε φυσικό περιβάλλον.

Ο Takaharu θα μας εξηγησει την φιλοσοφία του πίσω από την σχεδίαση ενός τέτοιου χώρου και θα μας πει ιστορίες ελευθερίας και καινοτομίας. Τρομερά σπουδαίο και τιμητικό θεωρω προσωπικά το γεγονός ότι ο Takaharu το πάλεψε πολύ για να βρει τον χρόνο να έλθει και να μιλήσει, γνωριζοντας ταυτόχρονα ότι το κόστος που μπορούμε να του καλύψουμε αντιστοιχεί σε ένα μικρό ποσοστό των εξόδων που θα κάνει.

Αφησα για το τέλος τον φίλο μου Meynell Walter. O Μeynell ειναι ένας από τους κορυφαίους playworkers της εποχής μας, no doubt about it. Eίναι επίσης ένα ζωντανό who-is-who στον χώρο του play έχοντας συνεργαστει πρακτικά με τους πάντες, παντού. Ο Μeynell τέλος, από το 2014 που τον γνωρισα, ειναι ο προσωπικός μου proof editor σε οτιδηποτε καινούριο θέλω να κάνω στο σχολειο. Και είναι πολύτιμη η συνεισφορά του και στην διοργάνωση του συνεδρίου αυτού, για την οποία του είμαι ευγνωμων!

Είναι πολύ αστείος ο τρόπος που γνώρισα τον Meynell. Ηταν το 2014 και ήμουν στο συνέδριο του International Play Association στην Κωνσταντινούπολη, όπου παρουσίαζα το σχολείο μας και τον τρόπο που δουλεύουμε. Μετά το τέλος της παρουσίασης μου, ο Meynell (μέγας υπέρμαχος και αυτός του home schooling) ήλθε και μου είπε: «This is bullshit, you just can’t get real play into a school”.

Mε αυτον το πολυ ευγενικό και intriguing τρόπο, ξεκινησε μια φιλία! Διοτι τον προ(σ)κάλεσα να έλθει να δει το σχολειο μας απο μέσα. Και ήλθε! Και μετά ξαναήλθε και ξαναήλθε – και σήμερα έχω την τιμή να τον αποκαλώ φίλο και σπουδαίο συνεργάτη! Και έχω την δυνατότητα, όποτε μου έλθει μια καινούρια πετριά στο κεφάλι, να του στέλνω ενα email και να του λεω, πχ “Hey, Ι’m a little bored, what about to organize a top class conference in Athens?

Διότι, όπως λέει και ο ίδιος: “You never know the answer, unless you ask”…

Οσοι καταφερατε να φτασετε διαβαζοντας έως εδώ (πράγμα για το οποίο σας θαυμάζω και σας ευχαριστώ!) καταλάβατε σίγουρα ένα πραγμα: ότι αποδείχθηκε μάλλον εύκολο να ξεκινήσουμε την διοργάνωση στην Ελλάδα ενός γεγονότος που κάλλιστα μπορεί να αποκληθεί το Champions League του play-based education (διότι, πέρα από τους 5 keynote speakers, θα έχουμε και presenters απο την Βρετανια, την Νορβηγια, την Βουλγαρια, την Αυστραλια, την Παλαιστίνη, την Κύπρο, την Ελλάδα φυσικά, κλπ. κλπ.)

Μην κολλάτε (μην κολλάμε) λοιπόν μόνο στις ιστορίες ότι η Ελλάδα είναι μια χρεωκοπημένη χωρα, ότι δεν έχουμε ξεπεράσει την κρίση, και όλα τα σχετικά. Η Ελλάδα της κρίσης είναι φυσικά υπαρκτή. Μέσα της όμως υπάρχει και μια άλλη χώρα που έχει πολλούς και σπουδαίους εκπροσώπους, σε όλα τα fields. Μια χώρα που δεν κάνει φασαρία, που δεν χάνει τον χρόνο της βγαίνοντας στα κανάλια και πηγαίνοντας σε διαδηλώσεις – αλλά που δουλεύει, υλοποιώντας οράματα και βάζοντας πραγματική αξία στο κοινωνικό σύνολο. Και που μπορεί να σταθεί επάξια στο Champions League και όχι μόνο στα μικρά τοπικά πρωταθλήματα, τα “bon pour l’ Orient”.

Ραντεβου τον Απρίλιο του 2019.….

Ι.Κ. Γιαννούδης

In the Champions League of Education

από τον Ι.Κ. Γιαννούδη

H φιλοσοφία μας είναι ότι αν θέλεις να γίνεις καλός σε ότι κάνεις, πρέπει να συγχνωτίζεσαι και να συγκρίνεσαι μόνο με τους άριστους.

Και αυτό ακριβώς κανει η Dorothy Snot από το ξεκίνημα της, για αυτό και σήμερα είναι ένα από τα κορυφαία σχολεία του είδους της, στον κόσμο.

ipsef-1-1

Στα πλαίσια αυτά, προσκληθήκαμε να μιλήσουμε για το σχολείο μας και για το concept που έχουμε αναπτύξει επάνω στο play-based education, στο συνέδριο της IPSEF που έγινε στο Dubai, το διάστημα 27-29 Σεπτεμβρίου 2016.

Η IPSEF  διοργανώνει δύο μεγάλα συνέδρια τον χρόνο για education investors & school operators. Eνα το φθινόπωρο στην περιοχή του Κόλπου και ένα την Ανοιξη, στην Απω Ανατολή.

Η επιλογή των τοποθεσιών δεν είναι τυχαία, καθώς πρόκειται για δύο από τις πλέον αναπτυσσόμενες αγορές εκπαίδευσης στον κόσμο.  Ειδικά στην Ασία, γίνεται τρελό πάρτυ στους αριθμούς και στα μεγέθη της εκπαίδευσης.

img_0162-1

Εδώ δεν είναι βέβαια το μέρος να μιλήσουμε για το business of education. Θεωρώ υποχρέωση μου όμως να σας δώσω μια εικόνα για το πως εξελίσεται η εκπαίδευση διεθνώς, ώστε να ξεφύγουμε λίγο από το μίζερο ελληνικό παρόν.

Ποια είναι λοιπόν τα σύγχρονα education trends στον σοβαρό κόσμο?

1. Το έχω ξαναπει και θα το ξαναπώ: η εκπαίδευση σήμερα, είτε το θέλουμε είτε όχι, είναι απολύτως συνδεδεμένη με την τεχνολογία. Δημοτικά  και γυμνάσια στέλνουν τους δασκάλους τους για σεμινάρια ρομποτικής στο Carnegie-Mellon και δηλώνουν με υπερηφάνια ότι όλοι τους οι δάσκαλοι ειναι system integrators, μέσα στην τάξη.  Οι 3D printers και τα iMac είναι εξίσου πολλά με τις καρέκλες και τους μαρκαδόρους και στα νέα σχολεία που χτίζονται προβλεπεται ειδικός χώρος για προσγείωση drone….

img_0245-1

Αυτό είναι καλό ή κακό θα ρωτήσει κάποιος?

Η δική μας γνώμη είναι ότι ο τρόπος εφαρμογής είναι που κάνει πάντα την διαφορά.  Δεν μπορούμε και δεν πρέπει όμως να παραγνωρίσουμε το γεγονός ότι τα παιδιά μας, σε λίγα χρόνια, θα κληθούν να ανταγωνιστουν επί ίσοις όροις παιδιά που θα έχουν αποφοιτήσει από σχολεία με τέτοια νοοτροπία…

 

2. O τρομακτικός ποιοτικός ανταγωνισμός είναι ένας άλλος παράγοντας που σπρώχνει τα πράγματα μπροστά.

Μπορεί για την ελληνική κυβέρνηση, το φλέγον εκπαιδευτικό ζήτημα να είναι ο τρόπος που θα διδάσκονται τα θρησκευτικά, στον υπόλοιπο κόσμο όμως οι κυβερνήσεις επιδιώκουν με κάθε τρόπο την δημιουργία όλο και περισσότερων υψηλής ποιότητας σχολείων, ανεξαρτήτως εκπαιδευτικης φιλοσοφίας.

img_0242-1

Ο λόγος είναι απλός και εξηγείται πλήρως από τα λόγια του Dr. Abdulla Al Karam, Γενικού Διευθυντή Εκπαίδευσης και Προέδρου του Εκπαιδευτικού Συμβουλίου της κυβέρνησης του Nτουμπάι (είναι ας πούμε ο Υπουργός Παιδείας του Εμιράτου):

“Οσο περισσότερα κορυφαία σχολεία ανοίγουν καθε χρόνο, τοσο περισσότερα μέτρια και κακά σχολεία θα κλείνουν κάθε χρόνο. Η έλλειψη μαθητών θα διώχνει τους λιγότερο ικανούς εκτός αγοράς και έτσι, η ποιότητα της εκπαίδευσης στην κοινωνία θα αυξάνεται διαρκώς”.

img_0191-1

 

3. Τέλος, δεν πρέπει να υπάρχει σήμερα χώρα στον κόσμο (εκτός από την Ελλάδα….) που να μην τοποθετεί την δημιουργία μιας υψηλού επιπέδου παιδείας στο κέντρο της αναπτυξιακής της στρατηγικής.

Ρίξτε τυχαία ένα βελάκι στον παγκόσμιο χάρτη και μετα ψάξτε στο google για το στρατηγικο πλάνο εκπαιδευτικής ανάπτυξης της χώρας. Θα εκπλαγείτε βλέποντας ότι, από την Εσθονία μεχρι το Κατάρ και από την Σαουδική Αραβία έως το Περού, όλοι επενδύουν big time στην αριστεία του εκπαιδευτικού τους συστήματος. Γιατί?

Διότι έχουν συνειδητοποιήσει ότι μόνο με αυτό τον τρόπο μπορούν να διασφαλίσουν μια “δίκαιη και βιώσιμη ανάπτυξη” ( 😛 😛 😛 ) για τον κάθε πολίτη ατομικά και για την κοινωνία συνολικά.

Και θα δείτε πως όλο αυτό θα οδηγήσει σε ένα τεράστιο επενδυτικό κύμα στην εκπάιδευση, τα επόμενα 5-6 χρόνια…

Θα μπορούσα να συνεχίσω και να γραψω πολλά περισσότερα αλλά νομίζω δεν έχει νόημα, ας μείνουμε στην μεγάλη εικόνα. Αρκεί να μπορέσουμε να την κατανοήσουμε και να την εμπεδώσουμε.

Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζουμε  σωστά τα πραγματικά δεδομένα, ώστε να μπορούμε μετά να πάρουμε αποφάσεις υπολογίζοντας με ακρίβεια το ένα ή το άλλο ρίσκο.

Διότι, το χειρότερο πράγμα στην ζωή είναι να νομίζουμε ότι γνωρίζουμε, ενώ στην πραγματικότητα δεν ξέρουμε την τύφλα μας. Και στο σπορ αυτό, στην Ελλάδα είμαστε πρωταθλητές…..

So many questions to be asked

Στις αρχες Σεπτεμβρίου μιλούσα με τον φίλο μου τον Meynell που έκανε ένα απο τα συνηθισμενα του road trips ανά την Ευρώπη. Δεν είχε συγκεκριμένους  προορισμούς και έτσι του πρότεινα να έλθει και απο την Ελλάδα, να τα πούμε από κοντά και να σχεδιάσουμε τίποτα καινούριο.

Για να τον δελεάσω, και επειδή ξέρω πόσο μεγάλη συζήτηση γίνεται τα τελευταία χρόνια στον χώρο των play professionals γύρω από το θέμα “Play in situations of crisis”, του είπα ότι θα μπορούσα να του κανονίσω και ένα play session σε κάποιον χώρο που φιλοξενούνται πρόσφυγες.

Νομίζω ότι αυτό ήταν που τον έψησε τελικά να έλθει! Και βέβαια, ο άλλος καλός φίλος Σπύρος Κασιμάτης, που μέσω της Ελιξ έχει ενεργό ρόλο στο camp του Ελαιώνα, σε χρόνο dt κανόνισε την επίσκεψη  – και τον ευχαριστούμε για αυτό.

img_9997

Ο Meynell έγραψε για αυτή την εμπειρία στο διαδικτυακό του newsletter, to IP-DIP, το οποίο το διαβαζουν καθε εβδομάδα καμια δεκαριά χιλιάδες play professionals ανα τον κόσμο. Για όποιον ενδιαφερεται, παραθέτω εδώ το κείμενο του….

screen-shot-2016-10-01-at-1-20-28-pm

screen-shot-2016-10-01-at-1-21-03-pm

img_0133

Και επιτρέψτε μου και μένα να μεταφράσω ένα κομμάτι:

“Τα παιδιά των προσφύγων έπαιζαν, σαν να ήταν η τελευταία τους ευκαιρία για παιχνίδι σε αυτή την ζωή – το ίδιο όμως έκαναν και τα παιδιά της πατρίδας μου το καλοκαίρι που μας πέρασε, όταν ήμουν στο παρκο της Bognor (στμ. παραθαλάσσιο αγγλικό θέρετρο στα νότια της Βρετανίας).

Ανακάλυψαν και εφηύραν δικούς τους τρόπους για παιχνίδι, ακριβώς όπως και τα παιδια στην Bognor. Παρέες φίλων τσακώθηκαν και δημιουργήθηκαν μικροεντάσεις, ακριβώς όπως και στην Bognor.  Και όταν άρχισα να ξεφουσκώνω τα παιχνίδια, προσπάθησαν απελπισμένα με τα χέρια τους να εμποδίσουν τον αέρα να βγεί από την βαλβίδα, ακριβώς όπως συνέβη και στην Bognor!”

img_0127

Ο Μeynell, ένας άνθρωπος με τεράστια εμπειρία και γνώση επάνω στο παιχνίδι, το μόνο που κάνει μέσα απο τα κείμενα του είναι να θέτει ερωτήματα και προβληματισμούς. Και να αποδεικνύει διαρκώς και εμπειρικά ότι το ακηδεμόνευτο παιχνίδι, χωρίς παρεμβάσεις και κατευθύνσεις από τους ενήλικες, είναι η απολύτως φυσιολογική κατάσταση για κάθε παιδί, σε κάθε μέρος του κόσμου, υπό τις οποιεσδήποτε συνθήκες.

Γιατί λοιπόν στο σχολείο να είναι αλλιώς?

The party is on

DSC00067

Την εβδομάδα αυτή (1-3 Μαρτίου) έγινε στο Dubai  μια μεγάλη έκθεση για την εκπαίδευση, η GESS2016. Στα πλαίσια της έκθεσης απονεμήθηκαν και τα ετήσια βραβεία GESS Awards σε εταιρείες, σχολεία και δασκάλους που οι διοργανωτές έκριναν ότι οι επιδόσεις τους σηματοδοτούν “excellence in education”, όπως δεν βαρέθηκε να επαναλαμβανει όλο το βραδυ ο παρουσιαστης της βραδιάς Ewan McIntosh.

DSC00104

To σχολείο μας ήταν υποψήφιο στην κατηγορία “Innovation on Education” και, προς μεγάλη μας τιμή, ήταν το μοναδικό σχολείο σε όλες τις κατηγορίες βραβείων που δεν έχει (ακόμη) παρουσία στις χώρες του Κόλπου.

DSC00025

Γιατί άραγε μας επέλεξαν οι διοργανωτές; το έκαναν από λάθος; ήταν μια κίνηση αβροφροσύνης, μια μαρκετίστικη ενέργεια για να μας αναγκάσουν να έλθουμε εδώ και να ξοδέψουμε τα χρήματα μας; Μπα. Σε μια έκθεση που έρχονται δεκάδες χιλιάδες επισκέπτες και σε ένα awards gala που γινεται sold out μέσα σε δέκα ημερες από το announcement date, δεν νομιζω ότι ήταν αυτός ο λόγος. Oύτε πιστεύω ότι και από τα 16 μέλη της επιτροπής βράβευσης θα ξέφευγε το παράδοξο της υποψηφιότητας μας….

IMG_8280

Ισως ο λόγος τελικά να κρύβεται στα λόγια που μου είπε ο Vikas από το ΚHDA, την αρχής που ελέγχει όλη την εκπαίδευση στο Dubai: “John, we are so happy to hear about your school. Here in Dubai, we as authorities strive to turn education into a more playfull one, to move from the academic English models to more free education style which will be more fun for the students and will fit better our culture”.

Είναι εντυπωσιακό να το ακουει κάποιος αυτό από την κυβέρνηση μιας χώρας που διοικείται με αυστηρότητα, που το 71% των παιδιων φοιτούν σε σχολεία με αγγλικό curriculum και που επενδύει στην τεχνολογία με τρέλα. Και ακόμη περισσότερο, όταν αυτό γίνεται στα πλαίσια μιας έκθεσης για την εκπαίδευση, όπου το 90% όσων είδα ήταν απολύτως βασισμένα επάνω στην εντυπωσιακή χρήση της τεχνολογίας (θα ακολουθήσει ειδικό ποστ για αυτό το θέμα).

Για μια ακόμη φορά λοιπόν, ερχόμενος σε επαφή με την διεθνή εκπαιδευτική κοινότητα, συνειδητοποίησα το ίδιο πράγμα: κυριολεκτικά, δεν υπαρχει ένας σοβαρός ανθρωπος που να έχω μιλήσει και να έχει υπερασπιστεί μπροστά μου τα παραδοσιακά ακαδημαϊκά μοντέλα, αυτά που βασίζονται στην νοητική “εξόντωση” των παιδιών μέσα από όλο και περισσότερο ανταγωνιστικά σχολεία και κάτω από τόνους γνώσης και υποχρεώσεων.

Οι ίδιοι άνθρωποι όμως, όταν τους δείχνεις τον εναλλακτικό τρόπο εκπαίδευσης και τους δείχνεις και τα αποτελέσματα, σοκάρονται και στο τέλος όλοι λίγο-πολύ ολοι ρωτάνε το ίδιο: “John, how the hell you can assign children so much freedom? It should be a disaster….”

Well, my friends, it’s not a disaster and soon you will find out how it’s done. In a school near you. The party is on…

Οι αξίες που πάντοτε θα διαχωρίζουν την ήρα από το σιτάρι

Slide1Μεσα σε δυο μόλις μέρες από την στιγμή που ανακοινώσαμε την συζήτηση για την εκπαίδευση της 18ης Απριλίου 2015, με συμμετέχοντες τον Teacher Tom, τον Σπύρο Κασιμάτη και τον Αγγελο Πατσιά, δεχθήκαμε τουλάχιστο 200 αιτήσεις συμμετοχής. Εαν συνεχίσουμε με αυτό το ρυθμό, θα ξεπεράσουμε τις χίλες μέχρι την ημερομηνία του event…

Η συμμετοχή στην συζήτηση είναι φυσικά δωρεάν. Το (μεγαλο) κόστος της όλης διοργάνωσης θα βαρύνει μόνο την Dorothy Snot, παρ’ όλο που θα μπορούσαμε φαντάζομαι να βρούμε κάποιους χορηγούς, αν θέλαμε.

Θα πει κάποιος βέβαια ότι σε αντιστάθμισμα, το σχολείο μας θα λάβει διαφήμιση. Σαφώς – αλλά είμαστε ήδη ασφυκτικά γεμάτοι για την επόμενη χρονιά και κάνουμε εγγραφές για το ’16-’17. Αρα, και η διαφήμιση είναι άνευ άμεσου οικονομικού αποτελέσματος.

Και τότε, θα ρωτήσει κάποιος τυπικός έλληνας, τότε γιατί το κάνετε όλο αυτό; σε τόσο δύσκολους καιρούς, γιατί πετάτε τόσα λεφτά στον αέρα; είστε τρελοί – ή υπάρχει κάτι άλλο που μας κρύβετε; (ξέρετε τώρα που πάει το μυαλό του έλληνα: σιωνιστές, νεφελίμ, διεθνείς συνωμοσίες, και πάει λέγοντας…)

Ναι. Υπάρχει κάτι που σας κρύβουμε πίσω από την διοργάνωση του “RE-educate / DE-educate“. Κάτι που δυστυχώς η ελληνική κοινωνία έχει πλέον απωλέσει. Υπάρχουν οι αξίες – που πάντοτε θα διαχωρίζουν την ηρα από το σιτάρι…

1. Ειμαστε ένα σχολείο πολύ υπερήφανο για την δουλειά που κάνει. Εχουμε μια καταπληκτική ομάδα δασκάλων, εκπαιδεύουμε φανταστικά παιδιά (που δεν είναι πρόβατα – αλλά σκεπτόμενα όντα), έχουμε και ένα καταπληκτικό μείγμα γονέων που μας εμπιστεύονται και είναι εξίσου περηφανοι για εμάς.

2. Ξυπνάμε κάθε πρωί με τον ίδιο ενθουσιασμό και με σκοπό να ξανα-εφεύρουμε την εκπαίδευση, από την αρχή. Σπανίως επαναλαμβανόμαστε – και αυτό γιατί τα ίδια τα παιδιά καθημερινά, μας πάνε αλλού.

3. Αισθανόμαστε πολύ τυχεροί για όλα τα παραπάνω και για την αγάπη που λαμβάνουμε από την ελληνική κοινωνία. Και θέλουμε, με την ποιότητα των όσων κάνουμε, να ανταποδίδουμε αυτή την αποδοχή.

4. Παράλληλα, θέλουμε να είμαστε σε διαρκή επαφή με το καλύτερο κομμάτι του χώρου στον οποίο δραστηριοποιούμαστε. Η Dorothy Snot θα μπορούσε να βρίσκεται, από άποψη εκπαιδευτικής ποιότητας, σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου. Το ότι είμαστε στην Ελλάδα, δεν θα μας κάνει ποτέ να μπούμε στην λογική “bon pour l’orient”…

5. Οταν λοιπόν θέλεις να φτάσεις στην κορυφή, δεν κοιτάς κάτω. Ψαχνεις να βρεις άλλες, πιο ψηλές κορυφές, για να τις φτάσεις. Ψάχνεις να βρεις τους καλύτερους, που μπορούν να σε εμπνεύσουν για να ανέβεις κι άλλο. Και μαζί με εσένα, να ανέβουν και όσοι άλλοι θέλουν να ακολουθήσουν…

Στην Ελλάδα, ζούμε δυστυχώς εδώ και χρόνια μια τεράστια αξιακή παρακμή. Αυτή η παρακμή είναι ο κύριος λόγος για οτι κακό μας συμβαίνει. Φτάσαμε στο σημείο ο ίδιος ο υπουργός Παιδείας να χαρακτηρίζει την αριστεία “ρετσινιά”! Ε, όχι λοιπόν. Εμείς θέλουμε να είμαστε οι άριστοι – και θα είμαστε! Γιατί, το να είσαι πρώτος είναι ζήτημα επιλογής, όπως λέει και μια διαφήμιση. Και οι ελεύθεροι ανθρωποι, επιλέγουν…

Εχουμε ξεχάσει στην χώρα μας πως είναι να θέλεις να είσαι πραγματικά καλός, σε ότι κάνεις. Οχι για να βγάλεις πολλά χρήματα ή για να αποκτήσεις εξουσία. Αλλά, για να αισθανθείς ο ίδιος σπουδαίος και δημιουργικός. Και χορτάτος, στο τέλος της ημέρας…

Δεν είμαστε λοιπόν τρελοί. Βλέπουμε καλά τι συμβαίνει γύρω. Αλλά, να σας πω την αλήθεια, δεν μας πολυενδιαφέρει πραγματικά. Φυσικά και θα υποστούμε και ‘μεις τις συνέπειες της όποιας (απευκταίας) καταστροφής, εδώ ζούμε και εδώ πορευόμαστε. Αλλά, καμμιά εξωτερική καταστροφή, όσο μεγάλη και αν είναι, δεν μπορεί να μας εμποδίσει από το να θέλουμε να γινόμαστε ολοένα και καλύτεροι.

Ή, όπως λέει και ο φίλος μου ο Τομ, “δεν προετοιμάζεσαι για την μεγάλη πείνα, με το να μένεις από τώρα νηστικός. Προετοιμάζεσαι για την μεγάλη πείνα τρώγοντας 2 και 3 φορές περισσότερο απ’ ότι συνήθως!

Για όλους αυτούς τους λόγους λοιπόν πάμε κόντρα στο ρεύμα της εποχής και “πετάμε του κόσμου τα λεφτά από το παράθυρο” για να διοργανώσουμε μια δημόσια συζήτηση με τους καλύτερους. Μια συζήτηση που θα μας βοηθήσει όλους να γίνουμε καλύτεροι – αν το θέλουμε. Το οφείλουμε στους εαυτούς μας, το οφείλουμε στην ελληνική κοινωνία που μας εμπιστεύεται – αλλά πάνω απ’ όλα, το οφείλουμε στο μέλλον των παιδιών και στις αξίες που θέλουμε να τους διδάξουμε.

Για αυτό σας περιμένουμε με χαρά στο Ρομάντσο στις 18 Απριλίου 2015…

…τα αραβικά είναι σαν ζωγραφιά, τα ρώσικα γράμματα έχουν πολλά σσσσς, Ρ δεν έχει άλλη γλώσσα μόνο τα ελληνικά…

Σήμερα, όπως λέμε και γράφουμε συνέχεια, οι στόχοι της προσχολικής εκπαίδευσης δεν πρέπει  να συνδέονται με την κατάκτηση γνώσης.

Τα παιδιά έως 6 ετών δεν πρέπει να βρίσκονται σε περιβάλλονται μάθησης που επιδιώκουν να μάθουν στα παιδιά να γράφουν και να διαβάζουν. Τα σύγχρονα περιβάλλοντα μάθησης και κυρίως αυτά της προσχολικής εκπαίδευσης πρέπει να δίνουν στα παιδιά ερεθίσματα και ευκαιρίες, ώστε τα παιδιά  να ανακαλύψουν την λειτουργία της γραφής, της ανάγνωσης, την λειτουργία της γλώσσας.

Η ανακάλυψη αυτή αποτελεί προϋπόθεση της καλλιέργειας του ενδιαφέροντος και της επιθυμίας των παιδιών να γράψουν και να διαβάσουν. Όταν τα παιδιά ανακαλύπτουν το γιατί χρειάζεται να μάθουν, τότε θέλουν να μάθουν και είναι έτοιμα να προσπαθήσουν και να κοπιάσουν γι αυτό.

Η ιστορία που δημιούργησαν τα παιδιά  μας στο open class της Τρίτης 6 Μαρτίου (και παρουσίασαν στους γονείς τους) με θέμα τα φυτά, τα ξύλα και τις πέτρες, σε συνδυασμό με  το οικογενειακό περιβάλλον των παιδιών που κατάγονται από άλλες χώρες, αποτέλεσε για μας ευκαιρία να βιώσουμε την έννοια της γλωσσικής διαφορετικότητας και να προσεγγίσουμε την πολυδιάστατη έννοια της επικοινωνίας.

Τα παιδιά έφτιαξαν την ιστορία τους και ομάδες γονέων την μετέφρασαν σε 4 διαφορετικές γλώσσες (είμαστε πολύ τυχεροί που έχουμε στο σχολείο ένα τόσο διαπολιτισμικό περιβάλλον)! Με βιωματικό λοιπόν τρόπο και μέσα από το θεατρικό παιχνίδι «μάθαμε» πως η ίδια ιστορία μπορεί να ειπωθεί από τους ίδιους ανθρώπους σε διαφορετικές γλώσσες, οι οποίες όπως τα παιδιά διαπίστωσαν έχουν και διαφορετικό τρόπο γραφής.

Χαρακτηριστικά ήταν τα σχόλια των παιδιών σχετικά με αυτή τη διαφορετικότητα:

«Έχει Α και στα γαλλικά, τα αραβικά είναι σα ζωγραφιά, τα Αγγλικά μοιάζουν με τα Γαλλικά, τα ρώσικα γράμματα έχουν πολλά σσσσς, Ρ δεν έχει άλλη γλώσσα μόνο τα ελληνικά»

Τα σχόλια των παιδιών επιβεβαιώνουν την πεποίθησή μας πως τα παιδιά προσχολικής ηλικίας μπορούν να έρθουν σε επαφή με ποικίλες ακόμα και δύσκολες έννοιες, αρκεί αυτές να εμπλέκονται και να συνδέονται με τη ζωή τους, τις ανάγκες τους και τις επιθυμίες τους.