Στην λαϊκη αγορά!

από την Φωτεινή Χούτου & την Μαριάννα Τζιοβάρα

Συνδυάζοντας τις ιδέες και τις εμπειρίες που ακούγονται καθημερινα στον κύκλο με τις επερχόμενες δράσεις του σχολείου, τα προνήπια της Βερόνικα εξέφρασαν πολύ σοβαρά την επιθυμία να επισκεφτούν ένα μέρος όπου οι άνθρωποι πουλάνε φρούτα και λαχανικά.

Κάθε Τρίτη γίνεται λαϊκή αγορά πολύ κοντά στο σχολείο μας, αποφασίσαμε λοιπόν να την επισκεφτούμε! Υποθέσεις σχετικά με φρούτα και λαχανικά που πολύ πιθανόν να βλέπαμε καθώς και πιθανές ερωτήσεις προς τους πωλητές, όπως «τα φρούτα είναι της εποχής;», «πόσο κάνουν;» κλπ, ακούστηκαν από τα παιδιά και γράφτηκαν σε ένα φύλλο χαρτί.

Τα παιδιά σε ρόλο καταναλωτή αποφάσισαν να ξεχυθούν ανάμεσα στους πάγκους της λαϊκής αγοράς, έχοντας πάρει και 15 ευρώ από το σχολείο για τις αγορές τους! Κατάλαβαν ότι έφτασαν στην λαϊκη όταν είδαν ένα φορτηγό με ανοιχτό το πορτ – παγκάζ που από μέσα του έβγαιναν χαλιά!

Ο πρώτος πάγκος με τα πορτοκάλια δεν άργησε να φανεί και σταθήκαμε να τον παρατηρήσουμε. Δύο ερωτήσεις έλαβαν χώρα: «πώς ξέρουμε ποια πορτοκάλια είναι για να τα φάμε και ποια είναι για στύψιμο;» & «γιατί κάποια έχουν χοντρή φλούδα και άλλα έχουν πιο λεπτή;». Ο μανάβης μας έδωσε τις αντίστοιχες απαντήσεις, αγοράσαμε τα πρώτα μας φρούτα κι αφού πήραμε τα ρέστα (νέα λέξη προστέθηκε στο λεξικό μας!) προχωρήσαμε στον αμέσως επόμενο πάγκο.

Εκεί τα παιδιά αναγνώρισαν τους λωτούς, τα κυδώνια και τα ακτινίδια, κάποια  από αυτά τα μύρισαν και άλλα τα άγγιξαν κι αφού αγοράσαμε κι από εκεί κάποια, ο μανάβης μας κέρασε μανταρίνια, τα ξεφλουδίσαμε και τα φάγαμε επιτόπου!

Λίγο πιο κάτω βρήκαμε έναν πάγο μόνο με λαχανικά και δίπλα ακριβώς στέκονταν η κ. Ελένη, κάτοικος της Κυψέλης, η οποία απάντησε στην ερώτηση των παιδιών «γιατί οι ντομάτες είναι πράσινες;» δίνοντάς μας πράλληλα την πιο εύκολη συνταγή για να φτιάξουμε τουρσί!

Κάπως έτσι κύλησε η πρώτη βόλτα των παιδιών στην λαϊκή αγορά της Κυψέλης. Τα παιδιά εξέφρασαν μεγάλη χαρά κι ενθουσιασμό και την επιθυμία να ξαναπάμε. Πίσω όμως από την ενθουσιώδη αυτή επαφή με τον κόσμο της λαϊκής, κρύβεται ένας θησαυρός γνώσεων που εισέρχονται στον ψυχισμό αλλά και στη νόηση τους.

Ενισχύεται η ευχέρεια τους στην επικοινωνία, μέσα από τον διάλογο και την ανταλλαγή πληροφοριών με τους πωλητές και τους αγοραστές.

Μαθαίνουν βασικές μαθηματικές έννοιες μέσα από την ανταλλαγή των χρημάτων, τα ρέστα, την απόδειξη, το ολόκληρο, το μισό και το μισό του μισού. Πληροφορούνται σημαντικά χαρακτηριστικά για τα φρούτα, όπως π.χ ότι  το καφέ χρώμα στην φλούδα των αχλαδιών οφείλεται στο ότι δεν ψεκάστηκαν!

Μαθαίνουν επίσης πολλά και ενδιαφέροντα πράγματα, όπως π.χ. ότι τα λιγότερο όμορφα φρούτα και λαχανικά είναι περισσότερο θρεπτικά και υγιεινα, καθώς δεν έχουν ψεκαστεί. Τα παιδιά ρώτησαν ακόμη «γιατί υπάρχουν φράουλες τώρα αφού βγαίνουν το καλοκαίρι;» και ο μανάβης τους πρόσφερε μια σημαντική γνώση μιλώντας τους για τα φρούτα του θερμοκηπίου, σε αντιδιαστολή με τα φρούτα που μεγαλώνουν στο ύπαιθρο.

Μέσα από όλη αυτή τη διαδικασία σύνδεσης με την πραγματική ζωή, τα παιδιά κατακτούν πολύ σπουδαίες εμπειρίες, δυναμώνουν την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα τους και παράλληλα προσθέτουν σημαντικά κομμάτια στο παζλ της γνώσης που αφορά την σωστή διαχείριση της τροφής και του περιβάλλοντος, γνώσης που θα τα ακολουθεί σε όλη τους την ζωή.

Μεγαλώνοντας σκεπτόμενους πολίτες

από την Κριστίνα Ντονόσιε

Πλέον στο νηπιαγωγείο δίνουμε πολύ μεγάλη έμφαση στην προσπάθεια να αποκτήσουν τα παιδιά μας βαθιά περιβαλλοντική συνείδηση. Σε αυτό το πλαίσιο λοιπον, οι τάξεις Κρικ και Κορνήλιος του νηπιαγωγείου συμμετείχαν για μια ακόμη φορά  στο κάλεσμα της παγκόσμιας περιβαλλοντικής κινητοποίησης  Fridays For Future την Παρασκευή 29 Νοεμβρίου.

Για την ιστορία, οι δράσεις του διεθνούς κινήματος Fridays for Future ξεκίνησαν το 2018 στη Στοκχόλμη και πήραν παγκόσμιες διαστάσεις. Πρόκειται για μαθητικές κινητοποιήσεις ενάντια στην κλιματική κρίση. Από τον Μάρτιο του 2019 η Ελλάδα συμμετέχει ενεργά σε αυτές, με πλήθη μαθητών να διαδηλώνουν σε διάφορες πόλεις της χώρας.

Ήδη από την αρχή της χρονιάς τα παιδιά του Κρικ και του Κορνήλιου εμβαθύνουν σε περιβαλλοντικά ζητήματα, συνειδητοποιώντας τις απειλές που αυτό δέχεται και σκεπτόμενα πιθανές λύσεις. Η ανακύκλωση των αποβλήτων, η κομποστοποίηση, οι δράσεις καθαρισμού ακτών στις οποίες συμμετείχαν τα παιδιά, αλλά και η προβολή στιγμιότυπων από μαθητικές διαδηλώσεις που πραγματοποιούνται ανά τον κόσμο, έχουν προετοιμάσει το έδαφος για την ενεργή συμμετοχή τους στο εν λόγω κίνημα.

Με τον ίδιο τρόπο, την εβδομάδα πριν την δράση τα παιδιά κλήθηκαν να σκεφτούν τι προβλήματα αντιμετωπίζει το περιβάλλον. Οι απαντήσεις που έδιναν «Τα σκουπίδια στους δρόμους και στις παραλίες» «Οι φωτιές που καίνε τα δάση» «Οι άνθρωποι που πληγώνουν την καρδιά της γης» «Τα ζώα που τρώνε σκουπίδια και πεθαίνουν» «Τα δέντρα που κόβουμε για να φτιάξουμε το χαρτί» έγιναν αφορμή για να προτείνουν στη συνέχεια λύσεις. Παρότρυνα τα παιδιά να μεταφέρουν τις ιδέες και τις σκέψεις τους στον υπόλοιπο κόσμο και κάπως έτσι καταλήξαμε στην προετοιμασία των πλακάτ.

Ολοκληρώνοντας τα πανό, φωνάξαμε τα συνθήματα που αναγράφονταν σε αυτά και οργανώσαμε τη δική μας διαδήλωση για την επόμενη μέρα.

Το πρωινό της Παρασκευής 29/11, ο Κρικ και ο Κορνήλιος ένωσαν τις δυνάμεις τους και αφού έκαναν  μία μικρή προθέρμανση τα συνθήματα, ξεκίνησαν από το σχολείο αποφασισμένοι να ευαισθητοποιήσουν τους κατοίκους της Κυψέλης.

Διασχίσαμε τους δρόμους γύρω από το σχολείο, κρατώντας πανό και διαδίδοντας τα μηνύματα που ανέδειξαν τα παιδιά. Κάποιοι γονείς ακολούθησαν το παράδειγμα των παιδιών τους και μας συνόδεψαν, φωνάζοντας συνθήματα. Επιστρέφοντας στο σχολείο άκουσα την Α. να λέει στα υπόλοιπα παιδιά: «Έπρεπε να το πούμε και σε άλλες γλώσσες, για να το καταλαβαίνουν πιο πολλοί». Την ίδια στιγμή η Μ. μου εξέφρασε μία ακόμη σκέψη: «Γιατί καθίσαμε τόσο λίγο; Άμα καθόμασταν και άλλο θα μας άκουγε όλη η γειτονια». Τόσο ο παλμός της διαδήλωσης, όσο και αυτά που άκουγα, επιβεβαίωσαν το γεγονός ότι τα παιδιά είχαν συνειδητοποιήσει τον σοβαρό σκοπό της κινητοποίησης, αλλά και τις διαστάσεις της περιβαλλοντικής κρίσης.

Σε κάθε περίπτωση, η συμμετοχή μαθητών σε ειρηνικές διαδηλώσεις είναι ιδιαίτερα θετικό γεγονός και ενισχύει την διαδικασία εμπλοκής των νέων παιδιών στις αποφάσεις και τους θεσμούς που επηρεάζουν τη ζωή τους.

Μέσω της ενεργούς συμμετοχής στην πραγματική ζωή, τα παιδιά  ενδυναμώνονται και αποκτούν ζωτικό ρόλο τόσο στην διαχείριση της προσωπικής τους ζωής, όσο και στην ανάπτυξη των κοινοτήτων που διαβιούν.

Επιπλέον, αυτός είναι ένας τρόπος για να εμπεδώσουν τα παιδιά την κουλτούρα της δημοκρατικής συμμετοχής και να αναπτύξουν τη δική τους ατομικά επιλεγόμενη στάση απέναντι σε αυτήν. Η υποστήριξη των ενηλίκων στις κινητοποιήσεις των παιδιών είναι σημαντική, προκειμένου αυτά να διεκδικήσουν ένα καλύτερο μέλλον σ΄ ένα βιώσιμο και υγιές περιβάλλον.

“Αν δοκιμάσεις έτσι, ίσως τα καταφέρεις !”

του Σεραφείμ Σεραφετεινίδη

«Λοιπόν παιδιά εδώ είμαστε» είπα και άφησα το μπαούλο της εκδρομής στο έδαφος, δίπλα στις ρίζες ενός μεγάλου δέντρου.

«Βλέπετε αυτό το κόκκινο κουτί;», είπα δείχνοντας την πυροσβεστική φωλιά στο βάθος, «από εκεί και μέχρι το μικρό τοιχάκι που περιβάλλει αυτό το δάσος μπορούμε να παίξουμε, να τρέξουμε, να χοροπηδήξουμε και γενικά ο καθένας να ασχοληθεί με ότι του τραβάει περισσότερο το ενδιαφέρον. Έχετε το νου σας γιατί εδώ τριγύρω μπορεί να συναντήσετε αντικείμενα με περίεργα σχήματα, διαφορετικά χρώματα, και σίγουρα κάποια που ίσως δεν έχετε ξανααντικρύσει. Αν βρεθείτε μπροστά σε κάτι τέτοιο φωνάξτε τους φίλους σας κοντά. Ίσως κάποιος το βρει το ίδιο ενδιαφέρον με εσάς. Σε περίπτωση που κάποιος τα χρειαστεί για την εξερεύνηση του, έχω φέρει μαζί μου δύο χοντρά και δύο πιο λεπτά σχοινιά. Θα τα αφήσω εδώ. Πάμε τώρα όλοι μαζί να «περπατήσουμε» τα όρια του χώρου που θα παίξουμε και αμέσως μετά μπορείτε να ξεκινήσετε το παιχνίδι!».

Αφού περπατήσαμε και τρέξαμε πάνω στα όρια που θέσαμε για το παιχνίδι, δόθηκε το σύνθημα και τα παιδιά έφυγαν προς όλες τις διαφορετικές κατευθύνσεις.

Τώρα έβλεπες παιδιά να τρέχουν ανάμεσα στα δέντρα, να ξαπλώνουν σε λόφους από πεσμένα φύλλα και να χαζεύουν τα κλαδιά μετρώντας τα και ψάχνοντας να βρουν ποιο είναι πιο μεγάλο. Κάποιοι είχαν μετατρέψει τις αχρείαστες πια ζακέτες τους σε τόπο συγκέντρωσης παράξενων λουλουδιών και πολύχρωμων φύλλων ενώ κάποιοι άλλοι γέμιζαν τις τσέπες τους με πετρώματα – θησαυρούς που όπως είπε ο Δ.: «…είναι υπερπολύτιμοι λίθοι. Εδώ γύρω έχει πολλούς και πρέπει να τους ανακαλύψουμε όλους…».

Τρία παιδιά, δίπλα στον κορμό ενός μεγάλου δέντρου, προσπαθούσαν να δέσουν τη μια άκρη του σχοινιού γύρω του διαφωνώντας για τον τρόπο με τον οποίο ο κόμπος θα ήταν πιο ανθεκτικός και προσπαθώντας παράλληλα να βρουν λύση που θα εξυπηρετούσε και τους τρεις: «αν θέλεις να είναι σφιχτός πρέπει να τραβήξεις αυτήν την άκρη και να περάσεις το σκοινί μέσα από εδώ», με το φίλο του να απαντάει «εγώ νομίζω πως πρέπει πρώτα να δέσεις πολύ το δέντρο γύρω γύρω και μετά να κάνεις τον κόμπο! Έτσι θα είναι σίγουρο ότι δε θα λυθεί ποτέ».

Λίγο πιο πέρα και κάτω από ένα ψηλό δέντρο, δύο παιδιά είχαν κάνει το σχοινί λάσο και ενώ προσπαθούσαν δεκάδες φορές να το περάσουν γύρω από ένα κλαδί που βρισκόταν λίγο πιο πάνω από τα κεφάλια τους έλεγαν ο ένας στον άλλο: «…όταν το περάσω από πάνω να είσαι έτοιμος να το αρπάξεις. Μόλις το αρπάξεις τράβα το και θα το τραβήξω κι εγώ… Ναι ναι ! Να τραβάμε ο ένας τον άλλο!».

Κάποιοι άλλοι με χωμένα τα κεφάλια τους μέσα σε έναν θάμνο παρατηρούσαν με απόλυτη προσήλωση εκείνη την κοινωνία σαλιγκαριών που: «…είναι πάρα πολλά μαζί. Δεν έχω ξαναδεί ποτέ τόσα σαλιγκάρια μαζεμένα!». Και ως συνέπεια της παρατήρησης, η αμέσως επόμενη συζήτηση περί φροντίδας: «να τους φτιάξουμε ένα σπίτι» και «εγώ θα φέρω φύλλα και καρπούς να τα ταΐσω γιατί τώρα με τη βροχή μπορεί να δυσκολεύονται να κινηθούν!». Η συζήτηση συνεχίστηκε για το κατά πόσο μπορούν τα σαλιγκάρια να μασήσουν τους καρπούς, αν έχουν δόντια και πώς να μοιάζουν αυτά και κάπου εκεί κατάλαβα πως έπρεπε να τους αφήσω στο στοχασμό τους ανενόχλητους και απερίσπαστους.

Οι δυνατές φωνές κάποιων επίδοξων εντομολόγων που καλούσαν τους φίλους τους να δουν εκείνη την φοβερή ανακάλυψη που ήταν «κολλημένη» πάνω στο δέντρο, ήταν αυτές που τράβηξαν τώρα την προσοχή μου. Επρόκειτο για εκείνα τα κουκούλια τζιτζικιών που ανακάλυψαν πάνω στους φλοιούς των μεγάλων κορμών και που «..έμοιαζαν με σφήκες αλλά δεν πολυήταν και σφήκες γιατί οι σφήκες δεν έχουν κουκούλι». «Ναι αλλά έχουν κεντρί, δεν το βλέπετε;». «Εμένα πάντως μου θυμίζουν αυτά τα κέρινα ομοιώματα όπως σε εκείνο το μουσείο με τους διάσημους». «Να πάρουμε ένα – δύο μαζί μας να τα δείξουμε και στους φίλους μας στο σχολείο! Θα ξετρελαθούν!».

Στη συνέχεια, και ενώ ο συνειρμός με τα κέρινα ομοιώματα και τα κουκούλια γυρνάει στο μυαλό μου και με έχει αφήσει με ένα χαζοχαρούμενο χαμόγελο, βλέπω έναν από τους μικρούς μου φίλους, τον Κ., να προσπαθεί να σκαρφαλώσει σε ένα δέντρο. Πάω κοντά, στέκομαι και τον κοιτώ. Ανεβαίνει λίγο, γλιστράει, ξαναπροσπαθεί, σπρώχνει με τα πόδια αλλά μάταια. Ενώ «κρατιέμαι» να μην δώσω κάποια συμβουλή που είτε θα του παρέχει μια έτοιμη λύση είτε θα του αποσπάσει την προσοχή και πιέζομαι να μην παρέμβω με οποιονδήποτε άλλο τρόπο που αντί να βοηθήσει, περισσότερο θα αποσυντονίσει την προσπάθεια, εκείνος αντιλαμβάνεται την παρουσία μου και λέει:

– “Σεραφείμ δε μπορώ να σκαρφαλώσω!”

Κατάλαβα ότι είχα ήδη παρέμβει χωρίς να πω λέξη. Δεν πτοήθηκα όμως και απάντησα:

– “Σε παρατηρώ και κάνεις πραγματικά μια σπουδαία προσπάθεια.”

– “Προσπάθησα αλλά νομίζω δεν θα τα καταφέρω.”

– “Δοκίμασε να πιαστείς πρώτα από αυτό το κλαδί που έχεις δίπλα σου και μετά να προχωρήσεις με τα πόδια σου, ακούστηκε μια φωνή από πίσω.” Η φίλη μου η Ε. η οποία ήταν ήδη σκαρφαλωμένη στο διπλανό δέντρο είχε καθίσει σε ένα κλαδί και έδειχνε με τεντωμένο δάχτυλο τη σανίδα σωτηρίας του Κ..

– “Σε αυτό;” είπε ο Κ. δείχνοντας το κλαδί που είχε πλάι του.

– “Ναι σε αυτό. Πιάσου εκεί και θα τα καταφέρεις!”

Με κοιτάει διστακτικά και τότε παίρνω την απόφαση και του λέω: «Να σου πω την αλήθεια το κλαδί αυτό μου φαίνεται αρκετά γερό και επειδή παρατηρώ την προσπάθεια σου εδώ και λίγα λεπτά νομίζω πως μπορείς να τα καταφέρεις».

Ο Κ. προσπάθησε και ξαναπροσπάθησε, άρχισε να φοβάται, το εξέφρασε στους φίλους του που είχαν αρχίσει να συγκεντρώνονται κάτω από το δέντρο και μοιράζονταν πλέον την αγωνία του, εκείνοι τον προέτρεπαν να συνεχίσει να δοκιμάζει μέχρι που η προσωπική του βοηθός κατέβηκε από το δικό της δέντρο, του ζήτησε να κατέβει και αμέσως σκαρφάλωσε στο δικό του με τον τρόπο που του είχε υποδείξει. «Να, έτσι ανέβα και θα τα καταφέρεις», είπε και συνέχισε το παιχνίδι της. Ο Κ. ξανασκαρφάλωσε βήμα βήμα όπως ακριβώς του υπέδειξε η Ε. χωρίς να σκεφτεί αυτή τη φορά παραπάνω.

Η επικείμενη βοήθεια μου είχε ήδη ξεχαστεί. Ο Κ. είχε βρει τη βοηθό του η οποία έδινε – απολύτως δικαιολογημένα – οδηγίες, καθώς είχε εμπράκτως αποδείξει πως ήταν η πλέον κατάλληλη για να τη συγκεκριμένη δουλειά. Ο ρόλος μου περιορίστηκε για ακόμη μια φορά στο να χαμογελάσω και να προχωρήσω παρακάτω.

Αυτές οι μέρες στο δάσος είναι πολύ διδακτικές πρωτίστως για τα παιδιά αλλά σίγουρα και για εμάς τους μεγάλους. Είναι η απόδειξη πως τα παιδιά χρειάζονται χρόνο για να σκεφτούν, να αναλύσουν, να συζητήσουν να καταλήξουν σε λύσεις χωρίς την παρέμβαση του επαΐοντα ενήλικα και με αυτόν τον τρόπο, να έρθει τελικά η κατάκτηση καινούργιων γνώσεων και ικανοτήτων.

Τα παιδιά μπροστά στα μάτια μου συνεργάζονταν με τους συμμαθητές τους, ανέλυαν το ρίσκο της κάθε τους δράσης, δοκίμαζαν τις ικανότητες τους αλλά και δοκιμάζονταν συνεχώς σε διαφορετικές καταστάσεις, βρίσκονταν σε μια διαδικασία να σκέφτονται δημιουργικά ως προς τις λύσεις των φαινομενικών και πραγματικών προβλημάτων που παρουσιάζονταν ενώ ταυτόχρονα κινούνταν στο απρόβλεπτο και παράλληλα γεμάτο προκλήσεις πεδίο του δάσους. Με λίγα λόγια ανακάλυπταν τους τρόπους να ρυθμίζουν το παιχνίδι τους, να φέρνουν το περιβάλλοντα χώρο στα μέτρα τους, αναγνωρίζοντας τα όρια και τους περιορισμούς του και κάθε φορά, όσο περισσότερα ρίσκα έπαιρναν, τόσο περισσότερο επιτύγχαναν να ρυθμίζουν οι ίδιοι τους εαυτούς τους.

Σε όλη αυτή την απόσταση που διήνυσα και παρατηρούσα τα παιδιά δεν ήταν λίγες εκείνες οι φορές που ήθελα να παρέμβω είτε με μια συμβουλή, είτε για να επιστήσω την προσοχή σε κάποιον παράγοντα που δεν είχε γίνει αισθητός από τα παιδιά, είτε ακόμη για να λύσω μια διαφωνία. Όμως δεν το έκανα. Και όσο κι αν πιεζόμουν έμεινα σιωπηλός. Αν κάποιος φίλος δεν μπορούσε να διαχειριστεί μια κατάσταση ήξερε πάντα που θα με βρει.

Θέλουμε τα παιδιά μεγαλώνοντας να γίνουν ικανοί, ανεξάρτητοι και αυτόνομοι ενήλικες που προσαρμόζονται στις απότομες αλλαγές και έχουν την ικανότητα να σκέφτονται πέραν των συμβάσεων. Αυτός είναι ο λόγος που τους δίνουμε χώρο να παίρνουν τις δικές τους αποφάσεις χωρίς να ελέγχουμε την κάθε τους κίνηση. Αυτός είναι ο λόγος που τους δίνουμε χρόνο να σκεφτούν πριν πράξουν χωρίς τη δεδομένη βοήθεια του επαΐοντα ενήλικα. Ας αφήσουμε τα παιδιά να προσπαθήσουν, ας τα αφήσουμε να αποτύχουν και να επιτύχουν , να πέσουν και να σηκωθούν, να διαφωνήσουν και να συμφωνήσουν. Ας τους δώσουμε την ευκαιρία να δουν το φόβο της προσπάθειας ως παιχνίδι ανακάλυψης. Ας τους δώσουμε όλα αυτά κι ας παραμείνουμε παρατηρητές. Είναι δεδομένο πως θα είμαστε οι πιο ενθουσιασμένοι παρατηρητές στο πιο δημιουργικό και ευφάνταστο παιχνίδι.

 

 

 

Διότι έτσι λειτουργούν οι ομάδες. Eχουν κοινούς στόχους που απλά προσπαθούν να επιτύχουν

από την Ευαγγελία Ντέκα

Κατά την διάρκεια της συζήτησης στο μεταβρεφικό τμήμα Τίμοθυ για το τι θέλουμε να έχει ο σούπερ ήρωας της γης που φτιάχνουμε, ο Θησέας πρότεινε να έχει δυνάμεις από το μετρό που είναι κάτω από την γη. Έτσι, ξεκίνησε μια συζήτηση για το μετρό.

Tα παιδιά είπαν πως είναι γρήγορο, έχει εισιτήρια, έχουν πάει με τους γονείς τους. Συμφωνήσαμε να βάλουμε στον σούπερ ήρωα εισιτήρια ώστε να έχει την δύναμη που έχει το μετρό.

Για να συλλέξουμε εισιτήρια έπρεπε να επισκεφθούμε το μετρό. Μία ομάδα παιδιών πήγε στην Ντανιέλα της εξέφρασε το αίτημά μας και μετά από λίγες ημέρες βρεθήκαμε σε ένα σταθμό του μετρό.

Τα παιδιά στο μετρό ήταν πολύ συγκεντρωμένα στο στόχο, μίλησαν στους ανθρώπους, τους εξήγησαν τι θέλουμε και για ποιο λόγο και με πολύ ενθουσιασμό επιστρέψαμε στο σχολείο με το κουτάκι μας γεμάτο εισιτήρια.

Σε όλη την διαδρομή το μυαλό μας ήταν στους φίλους μας που είχαν μείνει στο σχολείο. Τα παιδιά στην επιστροφή συνεχώς έλεγαν :

-Οι φίλοι μας θα ξετρελαθούν όταν δουν πόσα πολλά εισιτήρια μαζέψαμε.

Διότι έτσι λειτουργούν οι ομάδες. Eχουν κοινούς στόχους που απλά προσπαθούν να επιτύχουν!

Πως χωράει η τεχνολογία σε ένα play-based σχολείο?

από την Μαριάννα Τζιοβάρα

Ενα μόνιμο ερώτημα στο σχολείο μας είναι αν & πως μπορούμε να μυήσουμε τα παιδιά στον κόσμο της τεχνολογίας μέσα από το παιχνίδι, αξιοποιώντας  τα ερωτήματα και τα ερεθίσματα που τα ίδια τα παιδια φέρνουν στο σχολείο (και όχι τα πράγματα που έχουμε οι ενήλικες στο μυαλό μας).

Ο κώδικας QR είναι ένας γραμμωτός κώδικας (barcode) δύο διαστάσεων και η σάρωσή του γίνεται με την βοήθεια ενός κινητού ή τάμπλετ.  Για την ανάγνωση του απαιτείται μια εφαρμογή η οποία μετατρέπει την κάμερα της συσκευής σε scanner.

Οπως μας είπε και ο Αναστάσης «τα QR CODES είναι σαν τα barcodes» που συναντάμε στις συσκευασίες των προϊόντων που αγοράζουμε.

Στην τάξη προνηπίων της Βερόνικα, η εφαρμογή των qr codes αξιοποιήθηκε με στόχο την ενίσχυση της διερευνητικής διάστασης της μαθησιακής διαδικασίας και του παιχνιδιού, την εμπλοκή των παιδιών σε ενδιαφέρουσες αναγνωστικές δραστηριότητες, τον εμπλουτισμό των γνώσεων, την ενίσχυση της μνήμης, την ικανότητα επίλυσης προβλήματος, καθώς και την ανάπτυξη συνεργατικού πνεύματος.

Το έναυσμα για όλο αυτό ήταν οι καθημερινές εμπειρίες των παιδιών στο σούπερ μάρκετ και στα διάφορα πολυκαταστήματα. Τα παιδιά έφεραν στην τάξη δικές τους συσκευασίες προϊόντων προκειμένου να μας δείξουν τους γραμμωτούς κώδικες πάνω σε αυτές. Αποφασίσαμε λοιπόν να φτιάξουμε τα δικά μας bar codes!

Αρχικά, και με αφορμή το project  με τα αυτοκίνητα που δούλευαν τα παιδια, τα qr codes χρησιμοποιήθηκαν για να ανακαλύψουμε το εσωτερικό ενός αυτοκινήτου και ενός κινητήρα με έναν πιο παιγνιώδη τρόπο και πάντοτε στα πλαίσια της ενεργούς γνωριμίας των παιδιών με την τεχνολογία.

Πιο συγκεκριμένα, πάνω από τις εικόνες όπου απεικονίζονταν τα επιμέρους τμήματα του εσωτερικού του καπό και ενός κινητήρα, τοποθετήθηκαν qr codes, που τα παιδιά σκάναραν, διάβασαν τις «κρυμμένες» λέξεις, κι έπειτα προσπάθησαν να τις εντοπίσουν στο φυλλάδιο με τις αντίστοιχες εικόνες και λέξεις και να τις διαβάσουν.

Θα πρέπει ακόμη να προστεθεί και το γεγονός ότι οι λέξεις στο χαρτί ήταν γραμμένες σε διαφορετική γραμματοσειρά από αυτή της εφαρμογής, ώστε να βοηθηθούν τα παιδιά μέσα από την αναγνώριση και τη σύγκριση διαφορετικών μορφών του γραπτού λόγου να συνειδητοποιήσουν την πολυμορφία του γραπτού λόγου.

Αξίζει να σημειωθεί πως η συγκεκριμένη διαδικασία κινητοποίησε τα παιδιά και συνέβαλε σε σημαντικό βαθμό στην γνωριμία τους με τα εσωτερικά εξαρτήματα του αυτοκινήτου! Οταν ανοίξαμε το καπό της Giulia, φάνηκαν αρκετά εξοικειωμένα και με μεγάλη ευκολία αναγνώρισαν τα μέρη της αλλά και την λειτουργία αυτών.

Στην συνέχεια δημιουργήσαμε ένα επιτραπέζιο παιχνίδι, στο οποίο το αυτοκίνητό μας έπρεπε να διασχίσει τη διαδρομή ακολουθώντας τα εικονιζόμενα σήματα οδικής κυκλοφορίας και τα φανάρια. Σε ορισμένα σήματα υπήρχαν qr codes, τα οποία τα παιδιά σκάναραν με το κινητό και στη συνέχεια διάβαζαν το αποκωδικοποιημένο μήνυμα, προκειμένου να μάθουμε τη σημασία των συγκεκριμένων σημάτων και να συνεχίσουμε την πορεία του αυτοκινήτου.

Κατά τη διαδρομή παρατηρήσαμε, ακόμη ότι τα φανάρια μας δεν είχαν κάποιο χρώμα, επομένως έπρεπε να σκανάρουμε και τους κωδικούς τους, για να διαβάσουμε – αποκωδικοποιήσουμε το χρώμα τους και αναλόγως να κινηθούμε.

Και στη συγκεκριμένη παρέμβαση επιτεύχθηκε η σύνδεση του παιχνιδιού με την καλλιέργεια του γραμματισμού αλλά και η γνωριμία με έναν άλλο – άγνωστο κώδικα, μια διαφορετική μορφή που μπορεί να πάρει ο γραπτός λόγος με την παρέμβαση της τεχνολογίας.

Το παιχνίδι με τα  qr codes ήταν μια καλή αφορμή για να διερευνήσουμε πως τα παιδιά μπορούν να εντάξουν “από κάτω προς τα πάνω” την σύγχρονη τεχνολογία μέσα στην σχολική τους καθημερινότητα, χωρίς αυτή  να “καπελώνει” τις επιθυμίες και την ελευθερία τους – αλλά να τις προεκτείνει.

Και σε κάθε περίπτωση, μιλάμε για παιδια που το 2050 θα ειναι μόλις 36 ετών….

Champions League is a matter of choice

Θυμάμαι παλιά διάβαζα συχνά την φράση “bon pour l’ Orient”. Οταν π.χ. η Citroen ειχε βάλει στην BX εναν κινητηρα 1100 cc ώστε το αυτοκινητο να μην είναι πολύ ακριβό σε χωρες με ληστρική φορολογία, όπως η Ελλάδα, θυμάμαι οτι αυτος ακριβώς ηταν ο τίτλος των 4Τ: «Καλό για την Ανατολή».

Το αυτοκίνητο βεβαια με αυτό το μοτέρ ήταν αργό και επικίνδυνο – ήταν όμως ο μονος τρόπος ώστε ένας Ελληνας μικρομεσαίος να μπορέσει να το αγοράσει. «Εντάξει, δεν είστε ίσα κι όμοια με τους προηγμενους λαούς της Δυσης, μην έχετε και πολλές απαιτήσεις». Aυτό ήταν το μήνυμα κάθε τέτοιας κίνησης.

Φοβάμαι πως σε μερικά πράγματα έχουμε ακόμη μείνει εκεί. Και η προσχολική εκπαίδευση, αυτή που στην Ελλάδα παρέχεται απο τους “παιδικούς σταθμούς” (τραγική λέξη, δεν συμφωνείτε?) είναι ένα από αυτά.

Οχι ότι δεν υπάρχουν και στην χωρα μας καλά σχολεία για πολύ μικρά παιδια. Εξαιρετικά σχολεία υπάρχουν και όλο ξεφυτρώνουν και περισσότερα. Αλλά, στο μας συλλογικο ασυνείδητο δυστυχώς επικρατεί εν πολλοίς η αντίληψη “έλα μωρέ, παιδάκια είναι”….

Δεν είναι όμως έτσι και όσοι ασχολούμαστε σοβαρά με την προσχολική εκπαίδευση το ξερουμε πολύ καλά. Διότι ο χαρακτήρας και η προσωπικότητα του παιδιού πλάθονται έως τα 6-7 χρόνια. Μετά έρχεται το cognitive stage.

Αν λοιπόν θέλουμε ένα παιδί να δυναμώσει, να ανεξαρτητοποιηθεί, να αυτονομηθεί, να πιστέψει στον εαυτό του και να μαθει να παίρνει από νωρίς την ζωή στα χέρια του με ενθουσιασμό, δεν υπάρχει άλλος δρόμος από το να του δώσουμε μια κορυφαίου επιπέδου προσχολική εκπαίδευση. Και αυτή δεν μπορεί να την προσφέρει κανένας «σταθμός».

Στην Dorothy Snot απολαμβάνουμε την σπάνια τύχη να έχουμε «χτίσει» ένα σχολείο, όχι για να καλύψουμε κάποια αναγκη επαγγελματικής αποκατάστασης αλλά για να υλοποιήσουμε το όραμα που είχε στο κεφάλη της η Ντανιέλα όταν η κόρη της Νεφέλη ήταν δύο ετών: να φτιάξει για αυτήν το σχολείο των ονείρων της.

Από την πρώτη μέρα, η Dorothy Snot ξεκίνησε να στήνεται επάνω στην εξής λογική: για να ειναι ένα καλό σχολείο για την Ελλάδα, θα πρέπει πρωτα απ’ όλα να ειναι ένα καλό σχολειο για το Λονδίνο, για την Νεα Υόρκη, για οπουδήποτε.

Ουτε εύκολη ούτε γραμμική ήταν αυτη η διαδρομή. Καλώς ή κακώς όμως, κάπου μας οδήγησε: στο σημειο, μετα από δεκα ακριβώς χρόνια λειτουργίας, το σχολειο μας να μπορεί να φέρει στην Ελλάδα κάποιους από τους σπαουδαιότερους ανθρώπους της εποχής στον δικό μας πολύ εξειδικευμένο χώρο του play-based early education, της εκπαίδευσης δηλαδή για πολύ μικρά παιδιά που βασίζεται στο ακηδεμόνευτο παιχνίδι.

Και μπορούμε και το κάνουμε, διότι η κοινότητα αυτή μας αναγνωρίζει ώς ένα κορυφαίο σχολείο on-a-world-class-basis. Oχι ένα σχολειο «bon pour l’ Orient”….

Διαβάστε λοιπόν ποιους θα φέρουμε ως keynote speakers στο μεγάλο συνέδριο “Play on Early Education” που διοργανώνουμε τον έρχομενο Απρίλιο, στην Αθήνα:

Κατ’ αρχήν τον καλό φίλο και προσωπικό μου μέντορα Tom Hobson, αυτόν που όλος ο πλανητης τον ξέρει ως Teacher Tom και που καθε χρόνο δίνει ομιλίες σε ολόκληρο τον κόσμο από Αυστραλία έως Ισλανδία.

Εχουμε την χαρά να λέμε ότι είμαστε οι πρώτοι που καλέσαμε τον Tom για να μιλήσει, εκτός US, το 2013. Και ξεκίνησε έτσι για αυτόν μια καριέρα ομιλητή που τον έχει κάνει ένα από τα δυνατότερα brands διεθνώς στον χώρο του play-based learning. Δεν χρειάζεται να πω περισσότερα για τον Tom, αφενός διότι το ελληνικό του fan club ειναι πολύ ισχυρό και πολύ μεγάλο και αφετέρου διότι αυτή θα είναι η τρίτη του ελληνική επίσκεψη – και οπωσδήποτε όχι η τελευταία. Εχουμε πολλά να κανουμε μαζι the years to come, αρκεί να είμαστε καλά.

Σιγουρα από την άλλη, η πιο εμβληματική μορφή απ’ όλους τους keynote speakers ειναι ο σπουδαίος Peter Gray. Καθηγητής ψυχολογίας στην Βοστωνη, συγγραφέας του iconic book “Free to Learn” και σίγουρα ο μεγαλύτερος εν ζωή ακαδημαϊκος υπέρμαχος της ελευθερίας στην εκπαίδευση και των εναλλακτικων προσεγγίσεων αυτής. Καθε του ομιλία και κάθε του κείμενο ξεσηκώνει κύμματα ενθουσιασμού ανάμεσα στους ομοϊδεατες του (και επίσης κύμματα διαφωνίας ανάμεσα σε όσους πιστεύουν στην αξία της μετρήσιμης ακαδημαϊκης εκπαίδευσης, αυτής που βασίζεται στα big data και στην ποσοτική μέτρηση των επιδόσεων).

Θεωρω πολύ μεγάλη τιμή την αποδοχή από τον Peter της πρότασης να έλθει και να μιλήσει στο συνεδριο μας, ιδίως μάλιστα την στιγμή που γνωρίζω ότι τις ίδες ημερομηνίες είχε πρόσκληση για να πάει στο Dallas. Αλλα thankfully προτιμησε να μπει στο αεροπλάνο για 10+10 ώρες και να πεταξει μεχρι την Αθηνα για τρεις ημέρες!

H Suzanne Axelsson που θα μας έλθει από την Στοκχόλμη είναι μια από τις πιο γνωστές reggio παιδαγωγούς της εποχής μας. Το blog της Interaction Imagination εχει πολύ μεγάλη επιροή και το Ιnternational Fairy Tea Party Day που διοργανωνει κάθε Σεπτέμβριο εμπλέκει εκατοντάδες σχολεια από ολόκληρο τον κόσμο.

Με την Suzanne έχουμε εδω και αρκετά χρόνια τακτική επικοινωνία και ανταλλάσουμε ιδέες και απόψεις. Εχουμε πολύ κοινό τρόπο προσέγγισης της εκπαίδευσης και είναι επίσης ένα άτομο που σκοπεύουμε στο μέλλον να κάνουμε πολλά πράγματα, μαζί. Η Suzanne θα μείνει αρκετες μέρες στην Ελλάδα τον ερχόμενο Απρίλιο και θα οργανωσουμε αρκετά πράγματα, on the side του συνεδριου.

Ο Τakaharu Tezuka απολαμβάνει το εξης προνόμιο: κάθε google search γυρω από το όνομα του βγάζει την φράση «Τhe best kindergarten in the world”, τίτλος που του έχει “απονεμηθεί” απο το TED! Aιτία φυσικά η σχετική ομιλία του το 2014 αναφορικα με το φοβερό σχολείο που έχει σχεδιασει στο Τόκυο και το οποίο θεωρείται παγκόσμιο σημείο αναφοράς στην σχεδίαση ενός αστικού εκπαιδευτικού χώρου που όμως σέβεται το δικαίωμα των παιδιών να παίζουν ελεύθερα και ακηδεμόνευτα, σε φυσικό περιβάλλον.

Ο Takaharu θα μας εξηγησει την φιλοσοφία του πίσω από την σχεδίαση ενός τέτοιου χώρου και θα μας πει ιστορίες ελευθερίας και καινοτομίας. Τρομερά σπουδαίο και τιμητικό θεωρω προσωπικά το γεγονός ότι ο Takaharu το πάλεψε πολύ για να βρει τον χρόνο να έλθει και να μιλήσει, γνωριζοντας ταυτόχρονα ότι το κόστος που μπορούμε να του καλύψουμε αντιστοιχεί σε ένα μικρό ποσοστό των εξόδων που θα κάνει.

Αφησα για το τέλος τον φίλο μου Meynell Walter. O Μeynell ειναι ένας από τους κορυφαίους playworkers της εποχής μας, no doubt about it. Eίναι επίσης ένα ζωντανό who-is-who στον χώρο του play έχοντας συνεργαστει πρακτικά με τους πάντες, παντού. Ο Μeynell τέλος, από το 2014 που τον γνωρισα, ειναι ο προσωπικός μου proof editor σε οτιδηποτε καινούριο θέλω να κάνω στο σχολειο. Και είναι πολύτιμη η συνεισφορά του και στην διοργάνωση του συνεδρίου αυτού, για την οποία του είμαι ευγνωμων!

Είναι πολύ αστείος ο τρόπος που γνώρισα τον Meynell. Ηταν το 2014 και ήμουν στο συνέδριο του International Play Association στην Κωνσταντινούπολη, όπου παρουσίαζα το σχολείο μας και τον τρόπο που δουλεύουμε. Μετά το τέλος της παρουσίασης μου, ο Meynell (μέγας υπέρμαχος και αυτός του home schooling) ήλθε και μου είπε: «This is bullshit, you just can’t get real play into a school”.

Mε αυτον το πολυ ευγενικό και intriguing τρόπο, ξεκινησε μια φιλία! Διοτι τον προ(σ)κάλεσα να έλθει να δει το σχολειο μας απο μέσα. Και ήλθε! Και μετά ξαναήλθε και ξαναήλθε – και σήμερα έχω την τιμή να τον αποκαλώ φίλο και σπουδαίο συνεργάτη! Και έχω την δυνατότητα, όποτε μου έλθει μια καινούρια πετριά στο κεφάλι, να του στέλνω ενα email και να του λεω, πχ “Hey, Ι’m a little bored, what about to organize a top class conference in Athens?

Διότι, όπως λέει και ο ίδιος: “You never know the answer, unless you ask”…

Οσοι καταφερατε να φτασετε διαβαζοντας έως εδώ (πράγμα για το οποίο σας θαυμάζω και σας ευχαριστώ!) καταλάβατε σίγουρα ένα πραγμα: ότι αποδείχθηκε μάλλον εύκολο να ξεκινήσουμε την διοργάνωση στην Ελλάδα ενός γεγονότος που κάλλιστα μπορεί να αποκληθεί το Champions League του play-based education (διότι, πέρα από τους 5 keynote speakers, θα έχουμε και presenters απο την Βρετανια, την Νορβηγια, την Βουλγαρια, την Αυστραλια, την Παλαιστίνη, την Κύπρο, την Ελλάδα φυσικά, κλπ. κλπ.)

Μην κολλάτε (μην κολλάμε) λοιπόν μόνο στις ιστορίες ότι η Ελλάδα είναι μια χρεωκοπημένη χωρα, ότι δεν έχουμε ξεπεράσει την κρίση, και όλα τα σχετικά. Η Ελλάδα της κρίσης είναι φυσικά υπαρκτή. Μέσα της όμως υπάρχει και μια άλλη χώρα που έχει πολλούς και σπουδαίους εκπροσώπους, σε όλα τα fields. Μια χώρα που δεν κάνει φασαρία, που δεν χάνει τον χρόνο της βγαίνοντας στα κανάλια και πηγαίνοντας σε διαδηλώσεις – αλλά που δουλεύει, υλοποιώντας οράματα και βάζοντας πραγματική αξία στο κοινωνικό σύνολο. Και που μπορεί να σταθεί επάξια στο Champions League και όχι μόνο στα μικρά τοπικά πρωταθλήματα, τα “bon pour l’ Orient”.

Ραντεβου τον Απρίλιο του 2019.….

Ι.Κ. Γιαννούδης

Για να ανέβουμε ψηλά

από την Δάφνη Μανουσάκη

Τον τελευταίο καιρό στο μεταβρεφικό “Τίμοθυ” ασχολούμαστε με το πως μπορούμε να ανεβουμε ψηλά και τι μπορούμε να κάνουμε εκεί.

Στα πλαίσια αυτά επισκεφθήκαμε το γυμναστήριο Fitplus alternative workout . Δεν ήταν βέβαια μια απλή επίσκεψη, αφού εκεί πήγαμε παρέα με τον Πίπη (μασκοτ της τάξης), για να συναντήσουμε τους φίλους του και μέσα απο δοκιμασίες να προσπαθήσουμε να φτάσουμε το φεγγάρι!

Συρθήκαμε αθόρυβα, δίπλα σε φίδια…

Μπήκαμε σε φωλιά με μυρμήγκια…

 

Κυλιστήκαμε στη λάσπη, σκαρφαλώσαμε για να φάμε φύλλα…

Και τελικά, καταφέραμε να αγγίξουμε το φεγγάρι!

Μέσα από ασκήσεις που έχουν τη μορφή παιχνιδιού, τα παιδιά αποκτούν νέες κινητικές δεξιότητες (συντονισμό κινήσεων), αναπτύσσουν τη φαντασία τους και αποκτούν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση.

Το σπίτι της νυχτερίδας

από την Ιωάννα Ελευθερίου

Τα προπρονήπια της τάξης Μαλέφικα ξεκίνησαν έρευνες για το σπίτι της αγαπημένης τους Νυχτερίδας (*)

Πως όμως είναι οι σπηλιές; Πως τις φαντάζονται; Πως θα μπορούσαν να τις δημιουργήσουν;

Τα παιδιά πρότειναν και αποφάσισαν τρόπους πειραματισμού, ατομικά και ομαδικά, με το σώμα τους και με διάφορα υλικά της τάξης μας.

Μέσω του παιχνιδιού αξιοποιήθηκαν οι προυπάρχουσες εμπειρίες τους με κύριο στόχο την χαρά και την ενεργητική συμμετοχή όλων.

(το όνομα “Μαλέφικα” προέρχεται από την ομώνυμη νυχτερίδα του βιβλιου “Η εξαφάνιση της Dorothy Snot” από το οποίο και πήραμε το όνομα μας!)

The proof of the pudding is in the eating. Always!

Το προηγούμενο μας κείμενο, τελείωνε ως εξής: “Και φυσικά, σε όλη την διάρκεια της παρουσίας του παιδιού μας εκεί, κρίνουμε και αξιολογούμε το σχολείο με βάση ακριβώς τα κριτήρια με τα οποία το επιλέξαμε και με βάση όσα οι άνθρωποι του υποσχέθηκαν ότι θα μας προσφέρουν.

Εμείς στην Dorothy Snot θεωρούμε την διαδικασία της αξιολόγησης μας απο τους γονείς μια από τις πιο σημαντικές στιγμές κάθε χρονιάς (και απο τα παιδια φυσικά, αλλά αυτα μας αξιολογούν face-to-face, καθε μέρα!)

Πιστεύουμε ακράδαντα ότι πάντοτε πρέπει να έχουμε ένα κίνητρο για να γινόμαστε καλύτεροι και να δοκιμάζουμε νέα πράγματα. Οπως λέμε συνέχεια άλλωστε, ο κόσμος διαρκλως αλλάζει και εξελίσεται και ένα σχολείο είναι υποχρεωμένο από την φύση του να κάνει το ίδιο.

Εχουμε πολλούς τρόπους που μετράμε καθημερινά, δυναμικά, την απόδοση μας και πάντοτε πρώτοι εμείς ξέρουμε τι χρειάζεται βελτίωση και ποια είναι τα δυνατά μας σημεία. Η διαδικασία όμως της επίσημης αξιολόγησης από τους γονείς, μια φορά τον χρόνο, είναι το επιστέγασμα.

Διότι, κατά την γνώμη μας, σε κάθε αξιολόγηση προϊόντος ή υπηρεσίας, αυτό που μετράει πρωτίστως είναι η γνώμη αυτών που πλήρωσαν για την αγοράσουν.

“The proof of the pudding is in the eating” λέει ένα αγαπημένο μας αγγλικό γνωμικό – και τα αποτελέσματα της ετήσιας αξιολόγησης μας από τους γονείς δείχνουν αυτό ακριβώς: αν η πουτίγκα που φτιάξαμε όλη την χρονιά, ήταν νόστιμη!

Τα τελευταία πέντε χρόνια, το ποσοστό ικανοποίησης των γονέων από την ποιότητα των υπηρεσιών μας εχει ανέβει απο το 90% στο 96% (πατήστε να δείτε τα αναλυτικά αποτελέσματα), κάτι που φυσικά μας χαροποιεί και μας υποχρεώνει να κάνουμε μεγάλη προσπάθεια για να παραμείνουμε εκεί!

Το ερωτηματολόγιο αυτό βγάζει μέσο όρο 2.71 στα 5, ή αλλιώς ποσοστό ικανοποίησης 54%

Φέτος μάλιστα έγινε κάτι πραγματικά εντυπωσιακό και πολύ ωφέλιμο για εμάς: λάβαμε 32 συμπληρωμένα ερωτηματολόγια με μέσο όρο σχεδόν 97% και ένα ερωτηματολόγιο, το πιο πάνω, με ποσοστό ικανοποίησης 54%!

Οπως είναι φυσικό, μια τοσο μεγάλη απόκλιση σε ένα τόσο μικρό μέρος του δείγματος στατιστικά περνάει σχεδόν απαρατήρητη. Απλώς μας κατέβασε τον μέσο όρο από το 97% στο 96%….

Παραθέτουμε άλλο ένα τυχαίο ερωτηματολόγιο, για συγκριτικούς λόγους. Και τα δύο ερωτηματολόγια ειναι συμπληρωμένα από μαμάδες παιδιών του ίδιου τμήματος, με τις ίδιες δασκάλες, την ίδια χρονική περίοδο.

Εμείς όμως δεν κάνουμε στατιστική, ούτε μετρήσεις για το ποιος θα κερδίσει τις εκλογές. Για εμάς, αυτο το ένα ερωτηματολόγιο με τόσο μεγάλο ποσοστό δυσαρέσκειας απο το σχολείο μας είναι φοβερά σημαντικό και μας αναγκάζει να ξοδέψουμε πολύ χρόνο και κόπο και να  προσπαθήσουμε να καταλάβουμε το πως και το γιατί.

Για να μην μακρηγορούμε, μια τετοια βαθμολογία σίγουρα μας δείχνει δύο πράγματα:

  1. Οτι σαν σχολείο αποτύχαμε, για ένα εκατομμύριο λόγους, να κανουμε το καλύτερο που μπορούσαμε για την συγκεκριμένη οικογένεια. Back to our drawing board, για να βρουμε το λάθος.
  2. Οτι όμως και η οικογένεια αυτή είχε προσδοκίες και απαιτήσεις που το σχολείο μας δεν μπόρεσε να καλύψει.

Και το γεγονός ότι μιλάμε για μόλις 1 στις 33 απαντήσεις δείχνει ξεκάθαρα ότι η επιλογή του συγκεκριμένου σχολείου, με την δεδομένη εκπαιδευτική φιλοσοφία, δεν ήταν η ιδανική επιλογή in first place για την οικογένεια αυτή. Eίτε εμείς δεν μπορέσαμε να τους εξηγήσουμε σωστά από πριν ποιοι είμαστε και τι κάνουμε, είτε αυτοί δεν μπορέσαν να αξιολογήσουν σωστά εάν το σχολείο μας μπορούσε να τους προσφέρει όσα ζητούσαν. Μάλλον και τα δύο συνέβησαν.

Ευκαιρία λοιπόν να ξαναπούμε δημοσίως και με έμφαση το ποίημα που τόσο μας αρέσει  να λέμε σε κάθε οικογένεια, πριν γραφτεί στο σχολείο μας:

“Δείτε πολλά σχολεία, ξεψαχνίστε για τα καλά τους ανθρώπους που τα διοικούν ώστε να κατανοήσουμε πραγματικά αν ξέρουν τι κάνουν, πως το κάνουν και γιατί το κάνουν. Έπειτα, επιλέξτε αυτό το σχολείο που είναι όσο γίνεται πιο κοντά στις δικές μας διαμορφωμένες αξίες και απαιτήσεις.”

Γιατί είναι σημαντικό να επιλέξουμε σχολείο του οποίου οι αξίες ταυτίζονται με τις αξίες της δικής μας οικογένειας

Κάθε φορά που μας επισκέπτονται στο σχολείο νέοι γονείς για ενημέρωση, κλείνουμε την παρουσίαση μας για την Dorothy Snot, λέγοντας:

“Δείτε πολλά σχολεία και επιλέξτε αυτό του οποίου οι αξίες και η εκπαιδευτική φιλοσοφία είναι όσο γινεται πιο κοντά στις δικές σας αξίες και στον δικό σας τρόπο ζωής.”

Διότι, είναι πολύ συνηθισμένο γονείς να επλέγουν ένα σχολείο επειδη απλώς τους βολεύει γεωγραφικά ή επειδή στην παιδική χαρά άκουσαν από κάποιους ότι είναι το καλύτερο.

Είναι επίσης αρκετά συνηθισμένο οι άνθρωποι που διοικούν ένα ιδιωτικό σχολείο να μην θέλουν να χάσουν έναν ή περισσότερους πελάτες και να είναι πρόθυμοι να “βάλουν πολύ νερό στο κρασί τους“, ώστε να ικανοποιήσουν με την δουλιεά τους εντελώς διαφορετικές οικογένειες με εντελώς διαφορετικά αιτήματα και αξίες. Αυτό όμως, απλώς δεν γίνεται.

Η συνειδητή επιλογή ενός σχολείου είναι πολύ σοβαρή διαδικασία και το χειρότερο που μπορεί να συμβεί σε μια οικογένεια με πολύ μικρά παιδιά ειναι, πιστέψτε μας, να επιλέξει για το τέκνο της ένα σχολείο εντελώς ασύμβατο με τις δικές της ανάγκες και απαιτήσεις.

Εαν κάτι τετοιο συμβει, το παιδί θα είναι μονίμως υποχρεωμένο να ισορροπεί ανάμεσα σε όσα βιώνει στο σχολείο και σε όσα ακούει και βλέπει στην οικογένεια του. Εαν τα λεγόμενα ή τα πεπραγμένα των γονέων ακυρώνουν ή αμφισβητούν σφόδρα το σχολείο, το παιδί απλώς θα ζει σε μια μόνιμη κατάσταση αμφιβολίας που δεν θα του επιτρέπει να είναι χαρούμενο και να αποκτήσει εμπιστοσύνη στον εαυτό του και στους γύρω.

Για να μπορέσει λοιπόν μια οικογένεια να επιλέξει το σωστό σχολείο, πρέπει κατ’ αρχήν να ξέρει η ίδια τι περιμένει από ένα σχολειο.

Εάν περιμένει, ας απούμε, από το σχολείο να διαμορφώσει την προσωπικότητα του παιδιού από το μηδέν και εν λευκώ, δίχως οι γονείς να ασχοληθούν, η αποτυχία είναι δεδομένη.

Διότι, παντού και πάντοτε, ο βασικός φορέας μεταφοράς αξιών και πολιτισμού προς ένα παιδί είναι η οικογένεια του. Το σχολείο απλώς δρα επικουρικά.

Και για τον λόγο αυτό, οι αξίες του σχολείου πρέπει να έρχονται και να κουμπώνουν με αυτές της οικογένειας και όχι το αντίθετο – που εδω που τα λέμε είναι και εντελώς ανέφικτο. Ενήλικες γονείς 30 και 40 ετών δεν  αλλάζουν την κοσμοθεωρία τους επειδή ένα σχολείο τους λέει κατι άλλο…

Το bottom line λοιπόν ειναι απλό: βλέπουμε πολλά σχολεία και ξεψαχνίζουμε για τα καλά τους ανθρώπους που τα διοικούν ώστε να κατανοήσουμε πραγματικά αν ξέρουν τι κάνουν, πως το κάνουν και γιατί το κάνουν. Έπειτα, επιλέγουμε αυτό το σχολέιο που είναι όσο γίνεται πιο κοντά στις δικές μας διαμορφωμένες αξίες και απαιτήσεις.

Και φυσικά, σε όλη την διάρκεια της παρουσίας του παιδιού μας εκεί κρίνουμε και αξιολογούμε το σχολείο με βάση ακριβώς τα κριτήρια με τα οποία το επιλέξαμε και με βάση όσα οι άνθρωποι του υποσχέθηκαν ότι θα μας προσφέρουν.

Επ’ αυτού όμως θα είναι το επόμενο μας κείμενο, stay tuned….

Πως επιλέγουμε ένα κορυφαίο σχολείο για πολύ μικρά παιδιά

Για κάποιους, η διαδικασία εύρεσης ενός σχολείου για ένα παιδι προσχολικής ηλικίας είναι απλή υπόθεση. Επισκέπτονται 2-3 “παιδικούς σταθμούς” (τι τραγικός όρος…) στην γειτονιά τους, παζαρεύουν λίγο την τιμή και τελικά επιλέγουν αυτόν που τους έκανε καλύτερη εντύπωση. Θεμιτό.

Υπάρχει βεβαια και μια άλλη ομάδα γονέων. Αυτοί που ενστερνίζονται (χωρίς να το γνωρίζουν πολλές φορές) το αμερικάνικο δόγμα που λέει: “Εχεις μόνο 20 χιλιάδες δολλάρια να επενδύσεις για την εκπαίδευση του παιδιου σου? Δώσε τα στο preschool”.

Kαι είναι λογικό το παραπάνω δόγμα. Ολα τα σχολεία από το δημοτικό και πάνω, δίνουν στο παιδί γνώσεις. Οχι μόνο βέβαια, αλλά κυρίως γνώσεις. Το preschool όμως χτίζει την προσωπικότητα του παιδιού. Και μόνον.  Πως ακριβώς γίνεται αυτό, ίσως το εξηγήσουμε σε ένα άλλο άρθρο – σίγουρα όμως μπορουμε να σας το εξηγησουμε όποτε θέλετε, δια ζώσης.

Για αυτούς τους γονείς λοιπόν, αυτούς που είναι ικανοί να ψάχνουν μήνες και μήνες για να βρουν το ιδανικό για αυτούς σχολείο, για αυτούς γραφουμε το παρόν άρθρο. Προσπαθούμε να πούμε κάποια πράγματα που εμείς στην Dorothy Snot θεωρούμε πολύ σημαντικά. Ελπίζουμε να τα βρείτε το ίδιο σημαντικά και εσείς.

Σε κάθε σχολείο που επισκέπτεστε, να έχετε στο νου σας να προσέξετε κάποια πράγματα πολύ σημαντικά που χαρακτηρίζουν, όχι το φαίνεσθαι, αλλά την ουσία της εκπαίδευσης.

Να θυμάστε π.χ. πως στην πλειοψηφία των περιπτώσεων δεν μπορεί να συγκριθεί ένα μικρό, κορυφαίο και απολύτως εξειδικευμένο σχολείο στην εκπαίδευση πολύ μικρών παιδιών με το νηπιαγωγείο ή το προνήπιο κάποιου μεγάλου και “επώνυμου” σχολείου – το οποίο συχνά  χρησιμοποιεί το preschool ως “κράχτη” (ακόμη και εκβιαστικά) για την προσέλκυση πελατών στην επόμενη και βασική του εκπαιδευτική βαθμίδα (δημοτικό).

Eίναι σαν να θέλετε ένα βράδυ να φάτε ενα κορυφαίο γλυκό. Που θα πάτε να το αγοράσετε, στο super market? Οχι βέβαια…..

Οταν όμως βρεθείτε στο super market, σας έλθει η λιγούρα και βαριέστε να πάτε σε ενα top ζαχαροπλαστείο, τότε θα αγοράσετε το πρώτο τυποποιημενο τσουρέκι που θα βρειτε μπροστά σας, για την ευκολία του πράγματος.

Εστω λοιπόν ότι επισκέπτεστε ένα εξειδικευμένο σχολειο για πολύ μικρά παιδιά. Κατά την γνώμη μας, οι άνθρωποι που είναι υπεύθυνοι για την λειτουργία του σχολείου κατ’ ελάχιστον, θα πρέπει:

  1.  Να σας επιτρέπουν να μπαίνετε στους χώρους του σχολείου ελεύθερα, όποτε θέλετε.

Ρωτήστε π.χ, αν μπορείτε να κάνετε εσείς μια δραστηριότητα με τα παιδιά. Σε ένα καλό σχολείο, όχι μόνο θα το αποδεχθούν αυτό αλλά θα σας το προτείνουν κιόλας οι ίδιοι. Η ενεργός συμμετοχή των γονέων στην εκπαιδευτική διαδικασία, βοηθάει πολύ τα παιδιά να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση και χαρά για την διαδικασία της μάθησης – ενώ παράλληλα προσφέρει στους γονείς εμπιστοσύνη και αυξημένο αίσθημα ασφαλείας.

  1.  Να χαίρονται όταν μπλέκεστε στα πόδια τους.

Ζητείστε π.χ. να φάτε μια μέρα μαζί με τα παιδιά, απροειδοποίητα (και πάλι σε ένα καλό σχολείο θα σας το προτείνουν μόνοι τους). Δεν είναι μόνο για να διαπιστώσετε οι ίδιοι την ποιότητα, είναι και γιατί η διαδικασία του φαγητού αποκαλύπτει πολλά για την συνοχή της ομάδας, για την δουλειά που γίνεται σε επίπεδο ορίων κοινωνικής συμπεριφοράς και για την σχέση των παιδιών με τις δασκάλες τους.

Σε ένα κορυφαίο σχολείο οι άνθρωποι, από τον πρώτο έως και τον τελευταίο είναι πολύ υπερήφανοι για την δουλειά που κάνουν. Και χαίρονται πάρα πολύ να σας την επιδεικνύουν, κάθε στιγμή!

  1.  Να «εξοργίζονται» και να το δείχνουν, όταν ακούν πράγματα με τα οποία διαφωνούν!

Πείτε ας πούμε φράσεις tricky, όπως «καλά τώρα, παιδιά είναι, και η τιμωρία χρειάζεται καμιά φορά».  Ή, «εντάξει μωρέ, δεν θα τον φέρνω και κάθε μέρα. Σιγά μη χάσει και το μάθημα!». Σε ένα σχολείο που σέβεται τον εαυτό του, οι άνθρωποι που θα ακούσουν κάτι τέτοια θα εξοργιστούν – και θα σας το δείξουν.

Διότι απλούστατα, παίρνουν την δουλειά τους πολύ στα σοβαρά για σας επιτρέψουν εσάς να την απαξιώσετε.

  1.  Να μπορούν πάντοτε να εξηγήσουν το «γιατί» πίσω από κάθε δραστηριότητα

Είναι πολύ εύκολο κάποιος να σχεδιάζει εντυπωσιακές δραστηριότητες, ερήμην των παιδιών, και μετά να τις υλοποιεί βάζοντας τα παιδιά να συμμετέχουν σαν μαϊμουδάκια και βγάζοντας όμορφες φωτογραφίες.

Το δύσκολο όμως είναι να σχεδιάζονται πράγματα ΜΑΖΙ με τα παιδιά, να στήνονται δραστηριότητες που καλύπτουν συγκεκριμένες ανάγκες των παιδιών και που απαντούν στα δικά τους γιατί.

Τα παιδιά, μόνο όταν υπάρχει σκοπός που τα ίδια κατανοούν και επιλέγουν, συμμετέχουν ενεργά με ενθουσιασμό, χαίρονται και εξελίσσονται. Σε ένα κορυφαίο σχολείο, ακόμη και η τελευταία λεπτομέρεια έχει τον δικό της λόγο ύπαρξης. Μπορεί εσείς να διαφωνήσετε με την επεξήγηση που θα ακούσετε – αλλά πάντα πρέπει να υπάρχει μια τεκμηρίωση για κάθε γιατί.

  1.    Να τους αρέσει η καινοτομία και η διαφορετικότητα, να μην μένουν στα ίδια. Να αλλάζουν και να εξελίσονται, οι ίδιοι και το σχολειο.

Σε έναν κόσμο που έχει έλθει τούμπα πενήντα φορές τα τελευταία εβδομήντα χρόνια, είναι αστείο να μένουμε με αφοσίωση προσηλωμένοι σε πράγματα που εθεωρούντο σημαντικά πριν τριάντα, πριν είκοσι ή ακόμη και πριν πέντε χρόνια.

Ρωτήστε για το πρόγραμμα των πρώτων μηνών. Εννιά στα δέκα σχολεία ξεκινούν KΑΘΕ ΧΡΟΝΟ με το φθινόπωρο, τα πρωτοβρόχια, τον τρύγο, την παρέλαση της 28ης, κλπ. Τα ίδια τυποποιημένα πράγματα, κάθε χρόνο, και με τον ίδιο δασκαλοκεντρικό τρόπο. Μείνετε μακριά!

Η μόνη σωστή απάντηση (κατά την γνώμη μας πάντα) στην ερώτηση «τι θα κάνετε τους πρώτους μήνες;» είναι «ότι αποφασίσουν τα παιδιά»….

  1.  Να έχουν φτιάξει ένα σχολείο γεμάτο «προκλήσεις».

Μην στραβομουτσουνιάζετε βλέποντας σκάλες, γωνίες ή ριψοκίνδυνα παιχνίδια στην αυλή. Όλα αυτά είναι στοιχεία τρομερά βοηθητικά για να μπορέσουν τα παιδιά να αυξήσουν την υπευθυνότητα και την εμπιστοσύνη στον εαυτό τους.

Αυτό που πρέπει να παρατηρήσετε πολύ προσεχτικά είναι το ΠΩΣ οι δασκάλες τα αξιοποιούν εκπαιδευτικά όλα αυτά, ώστε τα παιδιά να προχωρούν και να εξελίσσουν την προσωπικότητα τους.

Θυμηθείτε ότι στόχος της εκπαίδευσης δεν είναι να παράγει υπερ-προστατευμένα από κάθε κίνδυνο παιδιά, είναι να δημιουργεί προσωπικότητες αυτόνομες και ανεξάρτητες, με πίστη στον εαυτό και στις δυνατότητες τους.

  1.  Να έχουν επιλέξει δασκάλες με προσωπικότητα και άποψη

Προφανώς, η διεύθυνση ενός σχολείου είναι αυτή που δίνει τον χαρακτήρα και την εκπαιδευτική γραμμή. Η δασκάλα όμως είναι αυτή που θα είναι καθημερινά μαζί με το παιδί σας, αυτή είναι που θα πρέπει να εμπιστευθείτε και να μπορέσετε να επικοινωνήσετε.

Μιλήστε μαζί της και δείτε αν ταιριάζουν οι αντιλήψεις σας. Αξιολογήστε επίσης πως αντιμετωπίζει το παιδί σας στην πρώτη επαφή μαζί του, πριν ακόμη το γράψετε στο σχολείο.  Αποφύγετε οπωσδήποτε τις περιπτώσεις όπου η προσωπικότητα της δασκάλας, με το που βλέπει την διευθύντρια, απλώς εξαφανίζεται!

  1.  Να έχουν φανατικούς φίλους και φανατικούς εχθρούς…

Κρατηθείτε μακριά από την μετριότητα και την χλιαρότητα (σε όλα τα πράγματα στην ζωή, να εξηγούμαστε!). Τα καλά σχολεία, που έχουν συγκεκριμένη εκπαιδευτική άποψη και που είναι υπερήφανα για την δουλειά που κάνουν, δεν προσπαθούν να ικανοποιήσουν όλον τον κόσμο. Κρατάνε τα standard τους ψηλά και δεν κάνουν κωλοτούμπες για να μην χάσουν έναν πελάτη.

Μορφώστε οι ίδιοι προσωπική γνώμη για όλα, ξεψαχνίστε τους για τα καλά, ζητήστε ακόμη-ακόμη να μιλήσετε και με γονείς παιδιων που εχουν αποφοιτήσει από το σχολείο αυτό – και μετά επιλέξτε το σχολείο που κρίνετε ότι ταιριάζει στις ΔΙΚΕΣ ΣΑΣ οικογενειακές αξίες.

  1.  Να γουστάρουν και να παθιάζονται πρώτα οι ίδιοι με το σχολείο που έχουν και με την δουλειά που κάνουν.

Αυτονόητο, δεν χρειάζεται εξήγηση….

Το καλύτερο ” I SPY” που παίξαμε ποτέ

από την Κλαίρη Χατζηνικολάου

Aνάλογα την θεματική ενότητα που δουλεύουμε, κανουμε τα πάντα για να έρθουν τα παιδια σε επαφή με την πραγματική ζωή.

Και επειδή ηταν αδύνατον να φέρουμε αρκούδες και φίδια στην τάξη, πήγαμε εμείς σε αυτά! Μάθημα αγγλικων λοιπόν για τα προ-προνήπια στην αίθουσα του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας, στο Μαρούσι.

Αφού κάναμε πρώτα μια βόλτα για να δούμε ολα τα ζώα, μοιραστήκαμε τις εντυπώσεις μας και ξεκινήσαμε το μάθημα των αγγλικων.

Το καλύτερο ” I SPY” που παίξαμε ποτέ!

Συγκριθηκαμε με πολικές αρκούδες και βουβαλια…..

Ψάξαμε να βρούμε πιο ζώο ειναι το πιο μικρό και πιο το πιο ψηλό….

Φάγαμε το σνακ μας κι αφού μας έμεινε λίγος χρόνος,  φτιάξαμε παζλ!! Με ζώα φυσικά.

Γονεις στην τάξη του μεταβρεφικού Νο. 2

από την Ευαγγελία Ντέκα

Τέσσερις διαφορετικοί γονείς, τρείς διαφορετικές δραστηριότητες με πολλούς στόχους: να χαρούν τα παιδιά, να εμπλακούν οι γονείς στην εκπαιδευτική διαδικασία αποκτώντας μια καλή αίσθηση για το πως δουλεύει η τάξη, να μάθουμε όλοι καινούρια πράγματα! Ολοι οι στόχοι, επιτεύχθησαν…

Με την μαμά της Ελένης φτιάξαμε μπισκοτάκια. Μοιραστήκαμε, μετρήσαμε ποσότητες, αναπτύξαμε τους λεπτούς χειρισμούς.

Η μαμά του Διονύση Ν. μας διάβασε την ιστορία «Ο φεγγαροσκεπαστής», παίξαμε κινητικά παιχνίδια αναπτύσσοντας την αδρή κινητικότητα και φτιάξαμε φεγγαράκια.

Οι γονείς του Άλκη έφεραν την φύση στην τάξη μας! Μας είπαν και μας έδειξαν πολλά πράγματα για τα φυτά και μας βοήθησαν να φυτέψουμε τα δικά μας λαχανικά.

Με όλους περάσαμε μοναδικές στιγμές και αποκτήσαμε πολλές εμπειρίες… Για αυτό σας ευχαριστούμε πολύ!

Reflections Of A Different Society

Για σήμερα Κυριακή 2 Απριλίου, είχαμε προγραμματισει εδώ και πολύ καιρό ένα μαγείρεμα στο σχολειο μας με την ομάδα R.O.A.D.S., για τους συμπολίτες μας που χρειάζονται ένα πιατο φαγητό λίγο περισσότερο.

Η R.O.A.D.S. (Reflections Of A different Society)  με τον Πλούτωνα, τον Μάνθο και των άλλα παιδιά, είναι μια μη κερδοσκοπική οργάνωση που μαγειρεύει συστηματικά για τους άστεγους της πόλης.

Ο στόχος της δικής μας σημερινής δράσης, ήταν διπλός: Αφ΄ενός, να ενεργοποιήσουμε για μια ακόμη φορά την φοβερή κοινότητα γονέων της Dorothy Snot, ώστε να προσφέρουμε όλοι μαζί ότι μπορούμε σε αυτούς που το χρειάζονται λίγο περισσότερο.

Αφ’ ετέρου, να εμπλέξουμε τα παιδιά μας για μια ακόμη φορά στην διαδικασία της πραγματικής ζωής. Ωστε, μέσα απο μια δράση σας κι αυτή, παίζοντας, με ενθουσιασμό, να αποκομίσουν παραστάσεις και εμπειρίες από αυτές που διαμορφώνουν αξίες και χαρακτήρα.

Η επιτυχία της εκδήλωσης ήταν δεδομένη, το τελικό αποτέλεσμα όμως, ποιοτικά και ποσοτικά, ήταν υπεράνω κάθε προσδοκίας!

Για τα χαρούμενα πρόσωπα και την ενθουσιώδη συμμετοχή των παιδιών (και των μεγάλων φυσικά!) δεν χρειάζεται να πούμε τίποτε, αρκούν οι φωτογραφίες που βλέπετε.

Οσον αφορα το απτό αποτέλεσμα της δράσης: Σχεδόν 100 άτομα, μικροί και μεγάλοι, ετοιμάσαμε 300 μερίδες φαγητό – και σύμφωνα με τον Πλούτωνα, το επιπλέον υλικό που έφεραν οι γονείς του σχολειου αλλα δεν χρησιμοποιήσαμε σήμερα φτάνει για δύο ακόμη μαγειρέματα!

Ενα μεγάλο ευχαριστώ λοιπόν σε όλη την κοινότητα της Dorothy Snot, δασκάλες, γονείς και παιδια – και βεβαια στην μαγειρισσα μας κα. Ρούλα που σήμερα υπερέβαλε εαυτόν!

Και ένα μεγάλο μπράβο βέβαια στα παιδια της ROADS που προσφέρουν όλη αυτή την βοήθεια στην κοινωνία της πόλης μας, συνεχώς και συστηματικά!

Μια καταπληκτική δράση προσφοράς λοιπόν σήμερα – ένα μάθημα ίσως ενταγμένο στην δομή του νηπιαγωγειου ή του προνηπίου μας, άυριο.

Η Dorothy Snot μπαίνει σταδιακά στην δεύτερη εποχή της και only sky is the limit!

Γονείς στην τάξη του μεταβρεφικού

από την Τζένη Διαμαντοπούλου

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος οι γονείς έρχονται στην τάξη του μεταβρεφικού για να παίξουμε όλοι μαζί!

Αγαπημένα βιβλία, «εναέρια» παιχνίδια, φανταστικές πόλεις για σούπερ ήρωες και μαγειρικές γέμισαν ήδη την τάξη μας με χαρά και γέλια.

Και φυσικά όλα αυτά με την πολύτιμη βοήθεια των μαμάδων και των μπαμπάδων του τμήματος.

Ευχαριστούμε πολύ μέχρι τώρα λοιπόν τους γονείς της Αελλας, του Χρήστου, του Μάριου και του Κωνσταντίνου!

(To be continued…..)