“Τα παιδιά είναι ανοιχτά στις νέες ιδέες, δεν έχουν προκαταλήψεις, είναι έτοιμα να δεχτούν ό,τι θέμα τους δώσεις, αρκεί να μην βαρεθούν”

(συνέντευξη που πρωτοδημοσιεύτηκε στο protagon και την βρήκαμε στο blog της Βασιλικής Νευροκοπλή)

Η Ξένια Καλογεροπούλου είναι παιδί. Ένα αιώνιο παιδί. Με την απλότητα, την ειλικρίνεια, την αγνότητα, ίσως-ίσως και την αφέλεια ενός παιδιού. Κάποιοι άνθρωποι, όσο και να μεγαλώσουν, δεν ‘μεγαλώνουν’. Το πιο σημαντικό για κάποιον είναι να του ευχηθείς να παραμείνει παιδί. Στην Ξένια Καλογεροπούλου οι ευχές πάνε περίπατο γιατί είναι περιττές. Η συζήτηση μας έγινε εν ακροάσει θεατρόφιλου κοινού παιδιών στο θέατρο «Μικρή Πόρτα». Τι όμορφη λέξη! «Πόρτα»! Ανοίγεις και μπαίνεις. Ελάτε, γυρίστε το χερούλι, σπρώξτε την ‘πόρτα’ και πάμε παρέα να συναντήσουμε τον μαγικό κόσμο της Ξένιας.

Τι έχετε μάθει από τα παιδιά;
«Μου μαθαίνουν ακόμα πολλά και στο θέατρο και στο εργαστήρι. Τα παιδιά σε βοηθούν να ανακαλύπτεις πράγματα, να ψάχνεσαι και να βλέπεις, Είσαι αλλιώς  ανοιχτός, όταν έχεις διαρκή επαφή με τα παιδιά».

«Οδυσσεβάχ» τότε.
«Στον Οδυσσεβάχ είχα ένα τεράστιο θέμα γιατί ό,τι είχα στο μυαλό μου ήθελα να καταγραφεί σε σενάριο, αλλά δεν πίστευα ότι θα μπορούσα να το γράψω εγώ. Αρχική πρόθεση ήταν να φτιάξω την ιδέα και εν συνεχεία να το δώσω σε άλλο συγγραφέα. Μετά δεν ήθελα να το δώσω γιατί κανείς δεν θα έκανε ό,τι ακριβώς είχα στο μυαλό μου. Έτσι το ‘έγραψα μόνη μου με αποτέλεσμα άλλες φορές να είμαι περήφανη για τον εαυτό μου και άλλες να πιστεύω πωςουν βλάκας. Το καταπληκτικό πάντως ήταν ότι, όπου φανταζόμουν ότι θα γελάσουν τα παιδιά, τα παιδιά γελούσαν και όπου περίμενα ότι θα είναι αμίλητα έμεναν σιωπηλά. Δηλαδή, σε κάθε στιγμή του έργου προέβλεπα τι θα συνέβαινε. Για αυτό και θεωρώ ότι ο Οδυσσεβάχ έχει 40αρίσει, γιατί τότε που πρωτοξεκίνησα να τον γράφω βρέθηκε ένας δικός μου δρόμος».

για να αποκτησουν τα παιδια μας σωστες διατροφικές συνήθειες

από την Βασιλική Μιχαλάκη (επισκέπτρια υγείας – διατροφολόγο)

———————————————————————————————–

Έχουν περάσει χρόνια από την παιδική μου ηλικία, όμως μια από τις ωραίες αναμνήσεις αυτής της περιόδου ήταν οι φορές που καταφέρναμε να φάμε όλη η οικογένεια μαζί. Ήταν ιεροτελεστία, ήταν σαν να είχαμε κάνει μια μυστική συμφωνία χωρίς να έχει ειπωθεί ποτέ κάτι πάνω σ’αυτό. Περνούσαμε τόσο όμορφα αυτή την ώρα που όλοι στο σπίτι παρόλο τις υποχρεώσεις της ημέρας θα κάναμε τα πάντα για να ήμασταν συνεπείς στο ραντεβού αυτό.

Πολλά παιδιά που κατάφεραν τα βιώσουν κάτι τέτοιο το συζητούν σε πιο μεγάλη ηλικία. Είναι αλήθεια ότι είναι πολύ δύσκολο στις μέρες μας να γίνει κάτι τέτοιο μιας και οι δυο γονείς δουλεύουν και μάλιστα πολλές ώρες. Από την άλλη η δική μου η γνώμη είναι ότι μπορούμε να βρούμε λύση αρκεί να καταλάβουμε τη σημαντικότητα και να το βάλουμε προτεραιότητα.

 Οι λόγοι που το οικογενειακό τραπέζι έχει αξία και σημασία, είναι όχι μόνο για τις διατροφικές μας συνήθειες και την υγεία μας, αλλά και για τους συναισθηματικούς μας δεσμούς, την ψυχική μας ισορροπία και συμπεριφορά. Πολύ σημαντικό επίσης είναι να μπορούμε να συναντιόμαστε αν όχι κάθε μέρα τουλάχιστον 3-4 φορές την εβδομάδα και ώρες που θα έχει καταφέρει να μαζευτεί όλη η οικογένει,α με κύρια προϋπόθεση να μην υπάρχει άγχος για όλο αυτό.

θέατρο για πολύ μικρά παιδιά (0-3 ετών) στο σπίτι της Dorothy Snot

Από τις 22 Ιανουαρίου και για δύο Κυριακές κάθε μήνα, η ομάδα Τελίτσα της Μαρίας Παυλοπούλου θα παρουσιάζει την θεατρική παράσταση “Μήπως ονειρεύομαι?” στο σπίτι της Dorothy Snot.

Είναι ένα διαδραστικό θεατρικό δρώμενο ειδικά σχεδιασμένο για πολύ μικρά παιδιά, ηλικίας έως τριών ετών (για να μάθετε περισσότερα πατήστε εδώ ή στην εικόνα).

Επειδή είναι αυστηρά περιορισμένος ο αριθμός των θεατών κάθε παράστασης, κλείστε την θέση σας το συντομότερο! Αξίζει…

να τα πούμε;

καλά χριστούγεννα να ‘χουμε!

είθε αυτά τα χριστούγεννα να βρούμε άστρο λαμπρό

dorothy’s magic christmas – part I

“Τέτοιες εποχές υπέρτατης απαισιοδοξίας, μιζέριας και γκρίνιας τί αναζητάς πιότερο;                                      

Μια χούφτα αλεύρι, να λερώσεις το καλό σου φόρεμα….”

Γεωργία Λινάρδου, μαμά Μυρσίνης

bazaar ελληνοελβετικης σχολης

Χριστουγεννιάτικο bazaar της Ελληνοελβετικης σχολής για τα παιδιά της “Φλόγας” την Κυριακή 11 Δεκεμβρίου!

Η Νεφέλη με την γιαγιά και την μαμά έφτιαξαν και έδωσαν πρωτότυπα επιτραπεζια

και πεντανόστιμες μαρμελάδες!! Θα σας περιμένουμε…

dorothy snot fall open class, November 2011

While we try to teach our children all about life,
Our children teach us what life is all about.

Angela Schwindt

που να κρύβονται άραγε αυτοί οι δάσκαλοι?

δείτε το, ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ! θα καταλάβετε πολλά για τις αιτίες της μιζέριας του εκπαιδευτικού μας συστήματος…

Οι πιο σπουδαίοι αρχαιολόγοι!

Σήμερα τα προνήπια έγιναν αρχαιολόγοι αληθινοί!

Έσκαψαν και ανακάλυψαν μελανόμορφα αγγεία, τα καθάρισαν προσεκτικά και ύστερα ακόμα πιο προσεκτικά προσπάθησαν να τα συναρμολογήσουν! Πολύ μεγάλη ήταν χαρά και το ενδιαφέρον των παιδιών για κάθε στάδιο της ανασκαφής τους!!!

απ΄το 8 και το 9 ποιο να διαλέξω?

Τα παιδιά προτείνουν τίτλους για την εφημερίδα που θα δημιουργήσουν. Ύστερα ψηφίζουν ποιο όνομα τους αρέσει περισσότερο. Μετά μετρούν τις ψήφους που μάζεψε κάθε όνομα και υπολογίζουν ποιος είναι ο μεγαλύτερος αριθμός. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε η διαφωνία τους για το ποιο είναι μεγαλύτερο το 8 ή το 9 αλλά και οι τρόποι που ανακάλυψαν για να καταλήξουν σε συμπέρασμα.

what do babies think?


"...so, what is like to be a baby? it's like being in love, in Paris, for the first time, after you had three double espressos!..."

Καταπληκτική ομιλία της ψυχολόγου Alison Gopnik για τις απίστευτες ικανότητες των μικρών παιδιών να μαθαίνουν και να εξελίσονται μέσα από το παιχνίδι.

Ταξίδι στον Χρόνο μέσα από την Τέχνη

Στα πλαίσια του κύκλου δραστηριοτήτων του Δήμου Αθηναίων με τίτλο ” Η Πόλη Ανοίγεται στα Παιδιά” επισκεφθήκαμε την έκθεση “Ταξιδεύοντας στον Χρόνο μέσα από την Τέχνη“ που έχει οργανώσει η εικαστικός Χριστίνα Νάκου στο Κέντρο Τεχνών του δήμου, στο Πάρκο Ελευθερίας.

Όλα τα έργα της έκθεσης είναι φτιαγμένα από παιδιά του δημοτικού σχολείου και συνθέτουν ένα πραγματικά συναρπαστικό ταξίδι μέσα στον Χρόνο και στην Ιστορία της Τέχνης, όπως το γέννησε η φαντασία των παιδιών, από τα αρχαία χρόνια έως σήμερα.

Αφού πρώτα θαυμάσαμε τα έργα, ορισμένα από τα οποία έιναι πραγματικά εξαιρετικής έμπνευσης (λατρεψαμε το κολάζ με τα “διακοσμημένα” κεφάλια αρχαίων αγαλμάτων!), η Χριστίνα μας έδωσε ένα μεγάλο ρολό χαρτί και τα παιδιά μας έφτιαξαν με αυτό το δικό τους μαγικό χαλί, μέσο απαραίτητο για να ταξιδέψουν στον χρόνο και στον χώρο της διαχρονικής καλλιτεχνικής δημιουργίας!

Χριστίνα σε ευχαριστούμε, περάσαμε υπέροχα! Εξαιρετική πρωτοβουλία, προλαβαίνετε να πάτε και ΄σεις (έως την Κυριακή 9/9).

project-based learning στην προσχολικη εκπαιδευση

Δείτε στο πολυ καλό video ποσο ενδιαφέρουσα και καθόλου βαρετή μπορεί να είναι η εκπαίδευση των παιδιών όταν βασίζεται σε παιχνίδι που προσομοιάζει την πραγματική ζωή. Τα παιδιά αναπτύσουν έτσι ικανότητες κρίσης, νοησης και λόγου διασκεδάζοντας παράλληλα.

Να βράσω το κούλνες, είμαι πιο ευάλωτη από αυτόν τελικά…

το παιδί πρώτη μέρα στο σχολείο και “η μαμά υποφέρει και το δηλώνει ευθαρσώς“. Υπέροχο κείμενο από την Γιολίνα (Not) Just Mums), γεμάτο ευαισθησία και ειλικρίνεια…

Το ποστ μπαναλαρία, τα έχετε δει, τα έχετε διαβάσει και τα έχετε ξαναδιαβάσει – bear with me.
Αλλά εμένα η εμπειρία μου μοναδική. Ο μικρός μου πήγε σχολείο.
Κάναμε όλο το σετ προετοιμασίας – διάλεξε μόνος του την τσάντα του (αν και πήγε κατευθυνόμενα σε μαγαζί που δεν είχε μακουήνηδες, ντόρες και τα τοιαύτα γιατί διαφορετικά το ξέρουμε το αποτέλεσμα), του κάναμε την απαραίτητη (τόσο όσο) πλύση εγκεφάλου για τον ξεχωριστό κόσμο που θα ανοιχτεί μπροστά στα μάτια του, για το πώς μεγαλώνει και πόσο υπέροχο είναι αυτό, για όλα αυτά τα μαγικά, μοναδικά πράγματα που θα μάθει.
Και πήγαμε σχολείο.  Σίγουροι και οι δύο ότι το έχουμε.  Με χαρά τις πρώτες μέρες και τόση δύναμη και αυτοπεποίθηση που ήταν περίεργη.  Με λαχτάρα για να μείνει, να παίξει, να τραγουδήσει και με μία μαμά (εμένα), άνετη, ευτυχισμένη, γερή σα βράχο.
Και μετά από τις πρώτες μέρες, ο μικρός μου άρχισε να ζορίζεται.  Να εκδηλώνει δυσαρέσκεια, να έχει ανάγκη από αγκαλιά την ώρα που μπαίναμε στην αυλή, να επινοεί κοιλόπονους και κούραση, να μην θέλει.  Να μην θέλει να είναι μόνος του.
Μέχρι που σήμερα τον άφησα και έκλαψε.  Έκλαψε πολύ δυνατά και πολύ πολύ λίγο – έμεινα εκεί για ν’ακούσω.  Μετά άρχισε να φτιάχνει κούκλες για το κουκλοθέατρο που ετοιμάζουν – έμεινα εκεί για να παραμονέψω.
Και πιο μετά, εγώ κατέβηκα κάτω, άρχισα να παίρνω βαθιές αναπνοές στο διάδρομο, να νιώθω αυτό το σφίξιμο γροθιά στο στομάχι και να δαγκώνω τα χείλη για να κρατηθώ.  Αλλά εγώ, δεν τα κατάφερα.  Μάλλον εκείνος τα κατάφερε καλύτερα από ‘μένα.  Ξέσπασα φίλε σε κλάματα, ρούφαγα μύξες με τις βρεγμένες χαρτοπετσέτες και προσπαθούσα να κρυφτώ για να μη με δει κανείς από το crew και μου πουν το συνηθισμένο: αφού κάνετε έτσι εσείς, το παιδί το εισπράττει.
‘Οχι, σας το ορκίζομαι, ήμουν κι εγώ πολύ δυνατή.  Η φωνή μου δεν έσπαγε όταν τον άφηνα και τα χέρια μου δεν ίδρωναν όταν τον κατέβαζα από την αγκαλιά μου.  Ήμουν/είμαι πολύ δυνατή.  Δεν μου το περίμενα αυτό.
Τί μεγάλο βήμα πρέπει να διανύσουμε τελικά.  Τί συναισθηματικό ζόρι είναι αυτό που αφήνεις κάπου το παιδί σου, με ανθρώπους αγνώστους ουσιαστικά που για κάποιο λόγο ελπίζω ότι σ’έχουν πρωτύτερα εμπνεύσει ότι θα το φροντίσουν με ειλικρίνεια, ίσως και να το αγαπήσουν με ειλικρίνεια στην πορεία, σ’ένα περιβάλλον που θα παλέψει για να γίνει πρωταγωνιστής.
Τί μεγάλη πίκρα είναι αυτή που δεν μπορείς να τον βλέπεις όταν ζωγραφίζει, όταν προσπαθεί να κάνει φίλους, όταν καβαλάει τα αυτοκινητάκια στον κήπο, όταν ζητάει μια αγκαλιά.  Όταν είναι μόνος του, όχι κάτω από τις δικές σου φτερούγες, αλλά όταν προσπαθήσει να ανοίξει τα φτεράκια του, τα δικά του, με τα εφόδια τα ολόδικά του, που μόνο τρία χρόνια του τα μεταγγίζεις – έχεις προλάβει?
Τί μεγάλη απόφαση είναι αυτή να τον ξεκολλήσεις από την αγκαλιά σου.  Να τον ξεκολλήσεις και να τον αφήσεις.  Είναι τόσο στιγμιαίο και τόσο για πάντα.  Είναι τόσο απλό και τόσο, μα τόσο περίπλοκο.
Σε αδειάζει και ταυτόχρονα σε γεμίζει με συναισθήματα ικανά να σε φορτίσουν για αυτόματη ανάφλεξη.
Δε ξέρω πως θα εξελιχθεί όλο αυτό, αλλά τελικά το σφίξιμο στο στομάχι πρέπει να είναι νορμάλ.  Το μωρό μου μεγάλωσε, δεν είναι μωρό, ξεκινάει το ταξίδι του σε έναν οριοθετημένο μικρόκοσμο, μια πιο οργανωμένη μικρή κοινωνία και εγώ δεν είμαι πια καπετάνιος.
“That’s one small step for a mom, one giant leap for motherhood”
Να βράσω το κούλνες, είμαι πιο ευάλωτη από αυτόν τελικά.