Champions League is a matter of choice

Θυμάμαι παλιά διάβαζα συχνά την φράση “bon pour l’ Orient”. Οταν π.χ. η Citroen ειχε βάλει στην BX εναν κινητηρα 1100 cc ώστε το αυτοκινητο να μην είναι πολύ ακριβό σε χωρες με ληστρική φορολογία, όπως η Ελλάδα, θυμάμαι οτι αυτος ακριβώς ηταν ο τίτλος των 4Τ: «Καλό για την Ανατολή».

Το αυτοκίνητο βεβαια με αυτό το μοτέρ ήταν αργό και επικίνδυνο – ήταν όμως ο μονος τρόπος ώστε ένας Ελληνας μικρομεσαίος να μπορέσει να το αγοράσει. «Εντάξει, δεν είστε ίσα κι όμοια με τους προηγμενους λαούς της Δυσης, μην έχετε και πολλές απαιτήσεις». Aυτό ήταν το μήνυμα κάθε τέτοιας κίνησης.

Φοβάμαι πως σε μερικά πράγματα έχουμε ακόμη μείνει εκεί. Και η προσχολική εκπαίδευση, αυτή που στην Ελλάδα παρέχεται απο τους “παιδικούς σταθμούς” (τραγική λέξη, δεν συμφωνείτε?) είναι ένα από αυτά.

Οχι ότι δεν υπάρχουν και στην χωρα μας καλά σχολεία για πολύ μικρά παιδια. Εξαιρετικά σχολεία υπάρχουν και όλο ξεφυτρώνουν και περισσότερα. Αλλά, στο μας συλλογικο ασυνείδητο δυστυχώς επικρατεί εν πολλοίς η αντίληψη “έλα μωρέ, παιδάκια είναι”….

Δεν είναι όμως έτσι και όσοι ασχολούμαστε σοβαρά με την προσχολική εκπαίδευση το ξερουμε πολύ καλά. Διότι ο χαρακτήρας και η προσωπικότητα του παιδιού πλάθονται έως τα 6-7 χρόνια. Μετά έρχεται το cognitive stage.

Αν λοιπόν θέλουμε ένα παιδί να δυναμώσει, να ανεξαρτητοποιηθεί, να αυτονομηθεί, να πιστέψει στον εαυτό του και να μαθει να παίρνει από νωρίς την ζωή στα χέρια του με ενθουσιασμό, δεν υπάρχει άλλος δρόμος από το να του δώσουμε μια κορυφαίου επιπέδου προσχολική εκπαίδευση. Και αυτή δεν μπορεί να την προσφέρει κανένας «σταθμός».

Στην Dorothy Snot απολαμβάνουμε την σπάνια τύχη να έχουμε «χτίσει» ένα σχολείο, όχι για να καλύψουμε κάποια αναγκη επαγγελματικής αποκατάστασης αλλά για να υλοποιήσουμε το όραμα που είχε στο κεφάλη της η Ντανιέλα όταν η κόρη της Νεφέλη ήταν δύο ετών: να φτιάξει για αυτήν το σχολείο των ονείρων της.

Από την πρώτη μέρα, η Dorothy Snot ξεκίνησε να στήνεται επάνω στην εξής λογική: για να ειναι ένα καλό σχολείο για την Ελλάδα, θα πρέπει πρωτα απ’ όλα να ειναι ένα καλό σχολειο για το Λονδίνο, για την Νεα Υόρκη, για οπουδήποτε.

Ουτε εύκολη ούτε γραμμική ήταν αυτη η διαδρομή. Καλώς ή κακώς όμως, κάπου μας οδήγησε: στο σημειο, μετα από δεκα ακριβώς χρόνια λειτουργίας, το σχολειο μας να μπορεί να φέρει στην Ελλάδα κάποιους από τους σπαουδαιότερους ανθρώπους της εποχής στον δικό μας πολύ εξειδικευμένο χώρο του play-based early education, της εκπαίδευσης δηλαδή για πολύ μικρά παιδιά που βασίζεται στο ακηδεμόνευτο παιχνίδι.

Και μπορούμε και το κάνουμε, διότι η κοινότητα αυτή μας αναγνωρίζει ώς ένα κορυφαίο σχολείο on-a-world-class-basis. Oχι ένα σχολειο «bon pour l’ Orient”….

Διαβάστε λοιπόν ποιους θα φέρουμε ως keynote speakers στο μεγάλο συνέδριο “Play on Early Education” που διοργανώνουμε τον έρχομενο Απρίλιο, στην Αθήνα:

Κατ’ αρχήν τον καλό φίλο και προσωπικό μου μέντορα Tom Hobson, αυτόν που όλος ο πλανητης τον ξέρει ως Teacher Tom και που καθε χρόνο δίνει ομιλίες σε ολόκληρο τον κόσμο από Αυστραλία έως Ισλανδία.

Εχουμε την χαρά να λέμε ότι είμαστε οι πρώτοι που καλέσαμε τον Tom για να μιλήσει, εκτός US, το 2013. Και ξεκίνησε έτσι για αυτόν μια καριέρα ομιλητή που τον έχει κάνει ένα από τα δυνατότερα brands διεθνώς στον χώρο του play-based learning. Δεν χρειάζεται να πω περισσότερα για τον Tom, αφενός διότι το ελληνικό του fan club ειναι πολύ ισχυρό και πολύ μεγάλο και αφετέρου διότι αυτή θα είναι η τρίτη του ελληνική επίσκεψη – και οπωσδήποτε όχι η τελευταία. Εχουμε πολλά να κανουμε μαζι the years to come, αρκεί να είμαστε καλά.

Σιγουρα από την άλλη, η πιο εμβληματική μορφή απ’ όλους τους keynote speakers ειναι ο σπουδαίος Peter Gray. Καθηγητής ψυχολογίας στην Βοστωνη, συγγραφέας του iconic book “Free to Learn” και σίγουρα ο μεγαλύτερος εν ζωή ακαδημαϊκος υπέρμαχος της ελευθερίας στην εκπαίδευση και των εναλλακτικων προσεγγίσεων αυτής. Καθε του ομιλία και κάθε του κείμενο ξεσηκώνει κύμματα ενθουσιασμού ανάμεσα στους ομοϊδεατες του (και επίσης κύμματα διαφωνίας ανάμεσα σε όσους πιστεύουν στην αξία της μετρήσιμης ακαδημαϊκης εκπαίδευσης, αυτής που βασίζεται στα big data και στην ποσοτική μέτρηση των επιδόσεων).

Θεωρω πολύ μεγάλη τιμή την αποδοχή από τον Peter της πρότασης να έλθει και να μιλήσει στο συνεδριο μας, ιδίως μάλιστα την στιγμή που γνωρίζω ότι τις ίδες ημερομηνίες είχε πρόσκληση για να πάει στο Dallas. Αλλα thankfully προτιμησε να μπει στο αεροπλάνο για 10+10 ώρες και να πεταξει μεχρι την Αθηνα για τρεις ημέρες!

H Suzanne Axelsson που θα μας έλθει από την Στοκχόλμη είναι μια από τις πιο γνωστές reggio παιδαγωγούς της εποχής μας. Το blog της Interaction Imagination εχει πολύ μεγάλη επιροή και το Ιnternational Fairy Tea Party Day που διοργανωνει κάθε Σεπτέμβριο εμπλέκει εκατοντάδες σχολεια από ολόκληρο τον κόσμο.

Με την Suzanne έχουμε εδω και αρκετά χρόνια τακτική επικοινωνία και ανταλλάσουμε ιδέες και απόψεις. Εχουμε πολύ κοινό τρόπο προσέγγισης της εκπαίδευσης και είναι επίσης ένα άτομο που σκοπεύουμε στο μέλλον να κάνουμε πολλά πράγματα, μαζί. Η Suzanne θα μείνει αρκετες μέρες στην Ελλάδα τον ερχόμενο Απρίλιο και θα οργανωσουμε αρκετά πράγματα, on the side του συνεδριου.

Ο Τakaharu Tezuka απολαμβάνει το εξης προνόμιο: κάθε google search γυρω από το όνομα του βγάζει την φράση «Τhe best kindergarten in the world”, τίτλος που του έχει “απονεμηθεί” απο το TED! Aιτία φυσικά η σχετική ομιλία του το 2014 αναφορικα με το φοβερό σχολείο που έχει σχεδιασει στο Τόκυο και το οποίο θεωρείται παγκόσμιο σημείο αναφοράς στην σχεδίαση ενός αστικού εκπαιδευτικού χώρου που όμως σέβεται το δικαίωμα των παιδιών να παίζουν ελεύθερα και ακηδεμόνευτα, σε φυσικό περιβάλλον.

Ο Takaharu θα μας εξηγησει την φιλοσοφία του πίσω από την σχεδίαση ενός τέτοιου χώρου και θα μας πει ιστορίες ελευθερίας και καινοτομίας. Τρομερά σπουδαίο και τιμητικό θεωρω προσωπικά το γεγονός ότι ο Takaharu το πάλεψε πολύ για να βρει τον χρόνο να έλθει και να μιλήσει, γνωριζοντας ταυτόχρονα ότι το κόστος που μπορούμε να του καλύψουμε αντιστοιχεί σε ένα μικρό ποσοστό των εξόδων που θα κάνει.

Αφησα για το τέλος τον φίλο μου Meynell Walter. O Μeynell ειναι ένας από τους κορυφαίους playworkers της εποχής μας, no doubt about it. Eίναι επίσης ένα ζωντανό who-is-who στον χώρο του play έχοντας συνεργαστει πρακτικά με τους πάντες, παντού. Ο Μeynell τέλος, από το 2014 που τον γνωρισα, ειναι ο προσωπικός μου proof editor σε οτιδηποτε καινούριο θέλω να κάνω στο σχολειο. Και είναι πολύτιμη η συνεισφορά του και στην διοργάνωση του συνεδρίου αυτού, για την οποία του είμαι ευγνωμων!

Είναι πολύ αστείος ο τρόπος που γνώρισα τον Meynell. Ηταν το 2014 και ήμουν στο συνέδριο του International Play Association στην Κωνσταντινούπολη, όπου παρουσίαζα το σχολείο μας και τον τρόπο που δουλεύουμε. Μετά το τέλος της παρουσίασης μου, ο Meynell (μέγας υπέρμαχος και αυτός του home schooling) ήλθε και μου είπε: «This is bullshit, you just can’t get real play into a school”.

Mε αυτον το πολυ ευγενικό και intriguing τρόπο, ξεκινησε μια φιλία! Διοτι τον προ(σ)κάλεσα να έλθει να δει το σχολειο μας απο μέσα. Και ήλθε! Και μετά ξαναήλθε και ξαναήλθε – και σήμερα έχω την τιμή να τον αποκαλώ φίλο και σπουδαίο συνεργάτη! Και έχω την δυνατότητα, όποτε μου έλθει μια καινούρια πετριά στο κεφάλι, να του στέλνω ενα email και να του λεω, πχ “Hey, Ι’m a little bored, what about to organize a top class conference in Athens?

Διότι, όπως λέει και ο ίδιος: “You never know the answer, unless you ask”…

Οσοι καταφερατε να φτασετε διαβαζοντας έως εδώ (πράγμα για το οποίο σας θαυμάζω και σας ευχαριστώ!) καταλάβατε σίγουρα ένα πραγμα: ότι αποδείχθηκε μάλλον εύκολο να ξεκινήσουμε την διοργάνωση στην Ελλάδα ενός γεγονότος που κάλλιστα μπορεί να αποκληθεί το Champions League του play-based education (διότι, πέρα από τους 5 keynote speakers, θα έχουμε και presenters απο την Βρετανια, την Νορβηγια, την Βουλγαρια, την Αυστραλια, την Παλαιστίνη, την Κύπρο, την Ελλάδα φυσικά, κλπ. κλπ.)

Μην κολλάτε (μην κολλάμε) λοιπόν μόνο στις ιστορίες ότι η Ελλάδα είναι μια χρεωκοπημένη χωρα, ότι δεν έχουμε ξεπεράσει την κρίση, και όλα τα σχετικά. Η Ελλάδα της κρίσης είναι φυσικά υπαρκτή. Μέσα της όμως υπάρχει και μια άλλη χώρα που έχει πολλούς και σπουδαίους εκπροσώπους, σε όλα τα fields. Μια χώρα που δεν κάνει φασαρία, που δεν χάνει τον χρόνο της βγαίνοντας στα κανάλια και πηγαίνοντας σε διαδηλώσεις – αλλά που δουλεύει, υλοποιώντας οράματα και βάζοντας πραγματική αξία στο κοινωνικό σύνολο. Και που μπορεί να σταθεί επάξια στο Champions League και όχι μόνο στα μικρά τοπικά πρωταθλήματα, τα “bon pour l’ Orient”.

Ραντεβου τον Απρίλιο του 2019.….

Ι.Κ. Γιαννούδης

Advertisements

Οι αξίες που πάντοτε θα διαχωρίζουν την ήρα από το σιτάρι

Slide1Μεσα σε δυο μόλις μέρες από την στιγμή που ανακοινώσαμε την συζήτηση για την εκπαίδευση της 18ης Απριλίου 2015, με συμμετέχοντες τον Teacher Tom, τον Σπύρο Κασιμάτη και τον Αγγελο Πατσιά, δεχθήκαμε τουλάχιστο 200 αιτήσεις συμμετοχής. Εαν συνεχίσουμε με αυτό το ρυθμό, θα ξεπεράσουμε τις χίλες μέχρι την ημερομηνία του event…

Η συμμετοχή στην συζήτηση είναι φυσικά δωρεάν. Το (μεγαλο) κόστος της όλης διοργάνωσης θα βαρύνει μόνο την Dorothy Snot, παρ’ όλο που θα μπορούσαμε φαντάζομαι να βρούμε κάποιους χορηγούς, αν θέλαμε.

Θα πει κάποιος βέβαια ότι σε αντιστάθμισμα, το σχολείο μας θα λάβει διαφήμιση. Σαφώς – αλλά είμαστε ήδη ασφυκτικά γεμάτοι για την επόμενη χρονιά και κάνουμε εγγραφές για το ’16-’17. Αρα, και η διαφήμιση είναι άνευ άμεσου οικονομικού αποτελέσματος.

Και τότε, θα ρωτήσει κάποιος τυπικός έλληνας, τότε γιατί το κάνετε όλο αυτό; σε τόσο δύσκολους καιρούς, γιατί πετάτε τόσα λεφτά στον αέρα; είστε τρελοί – ή υπάρχει κάτι άλλο που μας κρύβετε; (ξέρετε τώρα που πάει το μυαλό του έλληνα: σιωνιστές, νεφελίμ, διεθνείς συνωμοσίες, και πάει λέγοντας…)

Ναι. Υπάρχει κάτι που σας κρύβουμε πίσω από την διοργάνωση του “RE-educate / DE-educate“. Κάτι που δυστυχώς η ελληνική κοινωνία έχει πλέον απωλέσει. Υπάρχουν οι αξίες – που πάντοτε θα διαχωρίζουν την ηρα από το σιτάρι…

1. Ειμαστε ένα σχολείο πολύ υπερήφανο για την δουλειά που κάνει. Εχουμε μια καταπληκτική ομάδα δασκάλων, εκπαιδεύουμε φανταστικά παιδιά (που δεν είναι πρόβατα – αλλά σκεπτόμενα όντα), έχουμε και ένα καταπληκτικό μείγμα γονέων που μας εμπιστεύονται και είναι εξίσου περηφανοι για εμάς.

2. Ξυπνάμε κάθε πρωί με τον ίδιο ενθουσιασμό και με σκοπό να ξανα-εφεύρουμε την εκπαίδευση, από την αρχή. Σπανίως επαναλαμβανόμαστε – και αυτό γιατί τα ίδια τα παιδιά καθημερινά, μας πάνε αλλού.

3. Αισθανόμαστε πολύ τυχεροί για όλα τα παραπάνω και για την αγάπη που λαμβάνουμε από την ελληνική κοινωνία. Και θέλουμε, με την ποιότητα των όσων κάνουμε, να ανταποδίδουμε αυτή την αποδοχή.

4. Παράλληλα, θέλουμε να είμαστε σε διαρκή επαφή με το καλύτερο κομμάτι του χώρου στον οποίο δραστηριοποιούμαστε. Η Dorothy Snot θα μπορούσε να βρίσκεται, από άποψη εκπαιδευτικής ποιότητας, σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου. Το ότι είμαστε στην Ελλάδα, δεν θα μας κάνει ποτέ να μπούμε στην λογική “bon pour l’orient”…

5. Οταν λοιπόν θέλεις να φτάσεις στην κορυφή, δεν κοιτάς κάτω. Ψαχνεις να βρεις άλλες, πιο ψηλές κορυφές, για να τις φτάσεις. Ψάχνεις να βρεις τους καλύτερους, που μπορούν να σε εμπνεύσουν για να ανέβεις κι άλλο. Και μαζί με εσένα, να ανέβουν και όσοι άλλοι θέλουν να ακολουθήσουν…

Στην Ελλάδα, ζούμε δυστυχώς εδώ και χρόνια μια τεράστια αξιακή παρακμή. Αυτή η παρακμή είναι ο κύριος λόγος για οτι κακό μας συμβαίνει. Φτάσαμε στο σημείο ο ίδιος ο υπουργός Παιδείας να χαρακτηρίζει την αριστεία “ρετσινιά”! Ε, όχι λοιπόν. Εμείς θέλουμε να είμαστε οι άριστοι – και θα είμαστε! Γιατί, το να είσαι πρώτος είναι ζήτημα επιλογής, όπως λέει και μια διαφήμιση. Και οι ελεύθεροι ανθρωποι, επιλέγουν…

Εχουμε ξεχάσει στην χώρα μας πως είναι να θέλεις να είσαι πραγματικά καλός, σε ότι κάνεις. Οχι για να βγάλεις πολλά χρήματα ή για να αποκτήσεις εξουσία. Αλλά, για να αισθανθείς ο ίδιος σπουδαίος και δημιουργικός. Και χορτάτος, στο τέλος της ημέρας…

Δεν είμαστε λοιπόν τρελοί. Βλέπουμε καλά τι συμβαίνει γύρω. Αλλά, να σας πω την αλήθεια, δεν μας πολυενδιαφέρει πραγματικά. Φυσικά και θα υποστούμε και ‘μεις τις συνέπειες της όποιας (απευκταίας) καταστροφής, εδώ ζούμε και εδώ πορευόμαστε. Αλλά, καμμιά εξωτερική καταστροφή, όσο μεγάλη και αν είναι, δεν μπορεί να μας εμποδίσει από το να θέλουμε να γινόμαστε ολοένα και καλύτεροι.

Ή, όπως λέει και ο φίλος μου ο Τομ, “δεν προετοιμάζεσαι για την μεγάλη πείνα, με το να μένεις από τώρα νηστικός. Προετοιμάζεσαι για την μεγάλη πείνα τρώγοντας 2 και 3 φορές περισσότερο απ’ ότι συνήθως!

Για όλους αυτούς τους λόγους λοιπόν πάμε κόντρα στο ρεύμα της εποχής και “πετάμε του κόσμου τα λεφτά από το παράθυρο” για να διοργανώσουμε μια δημόσια συζήτηση με τους καλύτερους. Μια συζήτηση που θα μας βοηθήσει όλους να γίνουμε καλύτεροι – αν το θέλουμε. Το οφείλουμε στους εαυτούς μας, το οφείλουμε στην ελληνική κοινωνία που μας εμπιστεύεται – αλλά πάνω απ’ όλα, το οφείλουμε στο μέλλον των παιδιών και στις αξίες που θέλουμε να τους διδάξουμε.

Για αυτό σας περιμένουμε με χαρά στο Ρομάντσο στις 18 Απριλίου 2015…

Τιμωρία: μία εντελώς άχρηστη έννοια

του Teacher Tom
(διαβάστε αν θέλετε το πρωτότυπο κείμενο εδώ)
 

πλοιο-καραβι-μπροστα-σε-καθρεφτηΟταν η κόρη μου ήταν τριών, αγόρασα 2 ακριβά εισιτήρια στην πρώτη σειρά για να παρακολουθήσουμε οικογενειακώς μια συναυλία κλασικής μουσικής. Ήμασταν όλοι πολύ ενθουσιασμένοι που θα το κάναμε αυτό, και κυρίως η κόρη μου: δεν έβαζε γλώσσα μέσα της, ούτε καν αφότου ξεκίνησε η συναυλία!

Προσπάθησα, μιλώντας της γλυκά και τρυφερά, να την κάνω να σταματήσει. Δεν κατάφερα τίποτε και, επειδή ντρεπόμουν τον υπόλοιπο κόσμο γύρω, άρχισα να χρησιμοποιώ τις συνηθισμένες απειλές των γονέων: «Αν δεν σταματήσεις να μιλάς, θα φύγουμε».

Δεν δούλεψε ούτε αυτό, οπότε μέσα στην σύγχυση που ένιωθα το γύρισα στον φόβο της τιμωρίας: «Αν δεν σταματήσεις να μιλάς θα φύγουμε και δεν θα μασήσεις τσίχλα για τρεις ημέρες». Εκείνη την εποχή, το να μασάει τσίχλα ήταν η αγαπημένη της συνήθεια.

Τίποτα δεν κατάφερα φυσικά και φύγαμε από την συναυλία άρον-άρον, με μένα να έχω γίνει μπαρούτι. Η κόρη μου αντίθετα, ήταν μέσα στην καλή χαρά. Της είπα λοιπόν: «Αναγκαστήκαμε να φύγαμε από αυτή την συναυλία, για την οποία είχαμε πληρώσει ένα σκασμό λεφτά, γιατί εσύ απλούστατα δεν σταματούσες με τίποτα να μιλάς. Κανείς γύρω δεν μπορούσε να παρακολουθήσει, εξαιτίας σου».

Δεν την είχα ποτέ ως τότε τιμωρήσει, αλλά μέσα στην απειρία μου και στον θυμό μου σκέφτηκα ότι αυτό έπρεπε να κάνω. Της είπα λοιπόν: «Για αυτό που έκανες θα τιμωρηθείς. Σε είχα προειδοποιήσει ότι αν δεν σταματήσεις να μιλάς, δεν θα μασήσεις τσίχλα για τρείς ημέρες. Αυτό θα γίνει, κομμένη η τσίχλα για τρεις ημέρες»

Μόνο όταν το άκουσε αυτό η κόρη μου έδωσε λίγη σημασία σε αυτά που της έλεγα.

«Γιατί;» ρώτησε.
«Επειδή μίλαγες την ώρα της συναυλίας»
«Μα τρεις ημέρες είναι πάρα πολύ»
«Σε είχα προειδοποιήσει ότι θα συμβεί αυτό εάν συνέχιζες να μιλάς»
«Γιατί;»
«Γιατί δεν άφηνες κανένα να παρακολουθήσει την συναυλία»
«Ναι, αλλά μου αρέσει να μασάω τσίχλα»

Η συζήτηση συνέχισε σε αυτό το μοτίβο μέχρι να γυρίσουμε στο σπίτι. Εγώ προσπαθούσα να της εξηγήσω γιατί η πράξη της προκάλεσε την τιμωρία, ενώ αυτή το μόνο για το οποίο μιλούσε ήταν για τις τρείς ημέρες χωρίς τσίχλα. Προφανώς, της ήταν εντελώς αδύνατο να κατανοήσει την σύνδεση των δύο.

Γνωρίζω ότι κατάλαβε γιατί δεν πρέπει να μιλάς σε μια συναυλία και ότι κατάλαβε για ποιο λόγο φύγαμε. Δεν την ενδιέφεραν όμως αυτά, την ενδιέφερε μόνο ότι δεν θα μασήσει τσίχλα για τρεις ημέρες. Σήμερα, ξέρω ότι της ήταν αδύνατο να κατανοήσει γιατί η πράξη της, να μιλάει δηλ. κατά την διάρκεια της συναυλίας, είχε οδηγήσει σε αυτή την εντελώς άσχετη επίπτωση.

Ευτυχώς, ήταν η πρώτη και η τελευταία φορά που στην οικογένεια μας καταφύγαμε στην λύση της τιμωρίας. Εγώ βέβαια έμαθα πολύ καλά το μάθημα μου: δεν αγοράζεις ακριβά εισιτήρια για να πας σε συναυλία με ένα παιδί τριών χρονών! Το να μπορεί να καθίσει ήσυχα για πολύ ώρα στην μπροστινή σειρά της αίθουσας, δεν είναι μια ικανότητα που οφείλει να έχει ένα τρίχρονο.

Επιμείναμε όμως τότε στη εφαρμογή της τιμωρίας, για τρεις ημέρες. Δεν ξέραμε και τι άλλο να κάνουμε. Κάθε περεταίρω συζήτηση που προσπαθήσαμε, πάντοτε κατέληγε στο ερώτημα «γιατί όχι τσίχλα».

Και σίγουρα δεν είναι τυχαίο που ακόμη και σήμερα που είναι 17, η κόρη μου δεν θυμάται τίποτε άλλο γύρω από το επεισόδιο παρά μόνο ότι της επέβαλα τριήμερη τιμωρία…

…love is all you need…

Είναι πολλές οι εμπειρίες που μοιραστήκαμε με τον Teacher Tom την μία αυτή εβδομάδα που έμεινε στο σχολείο μας. Σιγά-σιγά κατασταλλάζουν κάποια πράγματα, κάθεται η σκόνη και ότι θεωρούμε σημαντικό θα το μοιραζόμαστε μαζί σας.

Αφορμή πήραμε από το σημερινό ποstorytellingστ του Τομ στο οποίο μιλάει για το πως κατάφερε να επικοινωνήσει άψογα με τα παιδιά της Dorothy Snot, χωρίς φυσικά να γνωρίζει την γλώσσα μας! Και όπως λέει και ο ίδιος, με τα μικρότερα παιδιά ήταν σχετικά εύκολο καθώς η γλώσσα του παιχνιδιού είναι ίδια παντού. Με τα μεγαλύτερα παιδιά όμως, που όπως γράφει “μιλάνε το ίδιο ή και περισσότερο με εμένα“? πως έγινε το θαύμα αυτο και ο Αλκίνοος π.χ. επέστρεφε στο σπίτι λέγοντας “Μαμά, σήμερα μας είπε ο Teacher Tom ένα παραμύθι και κατάλαβα όλες τις λέξεις!

Φυσικά τα παιδιά μας κάνουν αγγλικά στο σχολείο – αλλά από εκεί μέχρι το να παρακολουθήσουν συνεπαρμένα ένα παραμύθι δεκαπέντε λεπτών στα αγγλικά (και μάλιστα να του ζητήσουν να το επαναλάβει!), ε, υπάρχει απόσταση τεράστια.

“The highlight for me, then, was telling a story, in English, to the kindergarteners. It was a plan the teachers and I had cooked up, a sort of challenge. I would tell the story, then the kids would tell us what they thought the story was about. It was a test of the new language we’d developed together over the preceding three days. I used lots of hand, body, and voice gestures. I was thrilled that they laughed at all the same places the kids do back home. Occasionally, one of them would shout out an English word to me that they recognized: “Butterfly!” “Bear!” At the end of the story, they wanted to hear it again, which was an incredible honor.”

storytelling-2Τι συνέβη λοιπόν και τα παιδιά ήταν κολλημένα στα χείλη του Τομ? Κάτι πολύ απλό: τους αφηγήθηκε με αγάπη και ενθουσιασμό ένα παραμύθι, στο οποίο ο ίδιος ήταν μέσα 100%!

Τι έκανε? κατ’ αρχήν κάθησε στο πάτωμα, ανάμεσα τους. Και μετά, ξεκινώντας να αφηγείται, έγινε πραγματικά ένα μαζί τους! Εσκυβε πάνω τους, τα αγγιζε, τα παιδια τον άγγιζαν επίσης, αλλαζε διαρκως τον τονο και την ένταση της φωνής του… Εκανε μορφασμούς, γκριμάτσες, φώναζε όταν έπρεπε, ψιθύριζε όταν έπρεπε, τραγουδούσε διαφορετικά για κάθε ήρωα. Επαιρνε τις σκόρπιες αγγλικες λέξεις που έλεγαν τα παιδιά, τις “έβαζε” μέσα στο παραμυθι και συνέχιζε από εκεί. Σε όλη την διάρκεια της αφήγησης τα παιδιά ήταν 100% παρόντα, αντιδρούσαν, συμμετείχαν, και όπως γράφει και ο ίδιος “γελούσαν στα ίδια σημεία που γελούν και τα παιδιά στην τάξη μου“.

Οταν το είδα αυτο να συμβαίνει το θεώρησα πολύ φυσιολογικό, καθώς ο Τομ από την πρώτη μέρα είχε κατακτήσει ένα πολύ υψηλό επίπεδο επικοινωνίας και διάδρασης με τα παιδιά του σχολειου μας. Σήμερα όμως, σχολιάζοντας σε ένα σχετικό ποστ του φίλου μου του Χρήστου στο facebook, έπιασα τον εαυτό μου να αναρωτιέται και να συγκρίνει.

Θυμήθηκα π.χ., το καλοκαίρι που μας πέρασε που κάναμε τις διακοπές μας σε ένα ελληνικό βουνό, στην κεντρική Ελλάδα. Στο χωριό που μέναμε, ο τοπικός σύλλογος είχε οργανώσει εβδομάδα παραμυθιού, με συμμετοχή παραμυθάδων απ’ όλη την Ελλάδα. Απόλυτα αξιέπαινη πράξη. Πήγαμε λοιπόν την πρώτη βραδιά με χαρα και ακούσαμε τρεις συμπαθέστατες κοπέλες να αφηγούνται τις ιστορίες τους. Πήγαμε και την δεύτερη βραδυά. Και δεν ξαναπήγαμε.

Τι είδαμε τα δύο πρώτα βράδυα? Παραμυθούδες ακίνητες, καθισμένες σε καρέκλες, σε 3-4 μέτρα απόσταση από τον κόσμο, να διηγούνται ιστορίες με δασκαλίστικο ύφος και με φωνές άχρωμες και επίπεδες. Χωρίς κίνηση, χωρίς γκριμάτσες, χωρίς σπιρτάδα. Χωρίς αυτοσαρκασμό. Διεκπεραιωτικά πράγματα, (ίσως) χωρίς πραγματική αγάπη για αυτό που κάνουν και για αυτούς που παρακολουθούν. Με καλές προθέσεις πιθανότατα – αλλά με πενιχρό αποτέλεσμα.

Και μετά, έρχεται ο  Tom από το Seattle και λέει παραμύθια στα αγγλικά στα εξάχρονα παιδιά μας, και τα συνεπαίρνει. Και πάνε στο σπίτι και διηγούνται στους γονείς τους με ενθουσιασμό την ιστορία που άκουσαν! Και την διηγούνται και σωστά!

Ε, “κάπου υπάρχει λάθος“, που τραγουδούσε και ο Λουκιανός….

Teacher Tom in Athens: the aftermath!

siteΗ σκέψη να καλέσουμε τον Teacher Tom στην Ελλάδα γεννήθηκε μια μέρα πριν φύγουμε για διακοπές, τον περασμένο Αύγουστο. Χρόνια τον παρακολουθούμε, είχαμε γράψει άλλωστε πόσο πολύ μας εμπνέει, οπότε ήταν φυσιολογικά η πρώτη μας επιλογή!

Γιατί όμως να καλέσουμε στην Ελλάδα κάποιον ξένο δάσκαλο, θα σκεφθεί κάποιος. Εύλογη η απορία, εύλογη όμως και η απάντηση (για εμάς τουλάχιστο): γιατί μας αρέσει να γνωρίζουμε καινούρια πράγματα, καινούριες κουλτούρες και νέους ανθρώπους. Και τι πιο φυσιολογικό να θέλουμε να γνωρίσουμε κάποιον με τον οποίο, χρόνια τώρα, αισθανόμαστε πολύ κοντά σαν άνθρωποι και σαν παιδαγωγοί!

Η παρουσία του Tom στην Αθήνα για εμάς είχε τρεις στόχους:

1. Να περάσουμε καλά!

2. Φεύγοντας ο Tom, να αισθανθούμε όλοι, παιδιά, δάσκαλοι και γονείς, ότι είμαστε καταπληκτικοί!

3. Να έχουμε ανοίξει στα γερά ένα παράθυρο που θα μας επιτρέπει να κοιτάμε προς τα “ξάστερα του ουρανού”, που θα έλεγε και ο Παλαμάς. Έξω δηλαδή από την μίζερη εσωστρέφεια που κατατρώει την χώρα μας, μακριά, να βλέπουμε τι γίνεται στο παγκόσμιο δάσος και όχι στο σάπιο δέντρο, δίπλα μας.

Σκεφτείτε λίγο: σε κάθε δάσος μέσα υπάρχουν σάπια και άρρωστα δέντρα. Απο μακριά κοιτώντας όμως ένα δάσος, τι βλέπουμε? ένα πανέμορφο πράσινο τοπίο, που μας εμπνέει και μας ξεκουράζει. Όταν μπούμε μέσα σε αυτό υπάρχουν δέντρα πανέμορφα, υγιή, υπέροχα – υπάρχουν όμως και δέντρα άρρωστα, γέρικα, σπασμένα, γεμάτα κάμπιες και σκουλήκια. Γιατί λοιπόν στην χώρα μας να επιμένουμε πάντοτε να εστιάζουμε στα άρρωστα και γέρικα δέντρα που είναι δίπλα μας, να θέλουμε να συγκρινόμαστε διαρκώς με αυτά, και να μην επιθυμούμε να δούμε την μεγάλη εικόνα του δάσους, αυτή που θα μας εμπνεύσει να το επισκεφθούμε ξανά και ξανά και που θα μας κάνει να θέλουμε να γνωρίσουμε και άλλα δάση, πιο όμορφα, πιο μεγάλα και πιο μακριά από εμάς;    

IMG_3031Εμείς λοιπόν, επειδή θέλουμε πολλά δάση να γνωρίσουμε και να επισκεφθούμε, είπαμε να ξεκινήσουμε από το μακρινό Seattle. Και η εβδομάδα που πέρασε ο Tom κοντά μας, μας έμαθε ότι στο Seattle έχει δάση με πολλή ελευθερία, πολλή δημιουργία και πολύ σεβασμό στην ατομικότητα και στην διαφορετικότητα των ανθρώπων.

Δεν είναι σκοπός μας εδώ να γράψουμε λεπτομέρειες για τον (καλό μας φίλο πλέον) Teacher Tom και την επίσκεψη του, παιδαγωγικής ή άλλης φύσεως. Εχουν ήδη γράψει πολύ ωραία κομμάτια ο Τάσος, η Ασπα, η  Polyanna. Και ίσως και άλλοι που δεν τους πήραμε χαμπάρι.

Εμείς ένα πράγμα μόνο θέλουμε να πούμε για αυτόν, κάτι που μας είπε μία μαμά αφού τον συνάντησε: “Ξέρετε ποιο είναι το σπουδαίο με τον Tom; είναι που όταν τον γνωρίσεις θέλεις να γίνεις καλύτερος άνθρωπος!”

I have a rule!

του Teacher Tom Hobson*

Η τάξη των προνηπίων στο σχολείο του Woodland Park ξεκινάει κάθε χρονιά μέσα σε μια φυσιολογική κατάσταση αναρχίας! Προφανώς φροντίζουμε σαν σχολείο να τηρούμε όλες τις απαραίτητες αρχές ασφαλείας – αλλά μέχρι εκεί. Κανένας άλλος κανόνας δεν υφίσταται πέραν απ’ ότι κάθε παιδί φέρνει από το σπίτι του και από το προηγούμενο σχολείο του.

νηπια-προνηπια μαζιΣυνήθως όμως, μετά τις πρώτες δύο εβδομάδες, αρχίζει να ξεπηδάει από μόνη της η ανάγκη να θέσουμε κανόνες. ‘Όταν λοιπόν νιώσω ότι φτάνει αυτή η στιγμή, καθόμαστε όλοι μαζί στον κύκλο και εγώ ξεκινάω την συζήτηση λέγοντας κάτι τέτοιο: «Σήμερα είδα έναν άνθρωπο που πήρε κάτι που κρατούσε κάποιος άλλος άνθρωπος. Είδα και δύο άλλους ανθρώπους που χτυπούσε ο ένας τον άλλον. Τι μπορούμε να κάνουμε για αυτά;»

Εκείνη την στιγμή βασίζομαι στα παιδιά που ήταν και την προηγούμενη χρονιά στο Woodland Park, τα οποία πάντοτε πετάγονται και λένε ότι «χρειάζεται να βάλουμε κανόνες»! Είναι η ώρα που μιλάει η «συλλογική κουλτούρα» του σχολείου μας – και πάντοτε μιλάει την σωστή στιγμή…

Τότε λοιπόν και εγώ βάζω ένα μεγάλο χαρτί κρεοπωλείου στον τοίχο, ένα χασαπόχαρτο, και ρωτάω τα παιδιά: «Τι κανόνες χρειαζόμαστε λοιπόν;»

Για να μιλήσει κάθε παιδί πρέπει πρώτα να σηκώσει το χέρι του και εγώ να του απευθύνω τον λόγο (και πάντοτε δουλεύει αυτό!). Μετά από κάθε απάντηση ξοδεύουμε λίγο χρόνο για συζήτηση επάνω σε αυτό που το παιδί έχει προτείνει (π.χ. «Σε ποιον αρέσει να τον χτυπάνε; Σε ποιον αρέσει να τον σπρώχνουν;») και μόλις, μέσα από την κουβέντα, φτάσουμε σε συμφωνία (όταν δηλαδή κανείς πλέον δεν επιμένει ότι του αρέσει να τον χτυπάνε!), λέω «Αυτό λοιπόν είναι κανόνας» και το γράφω στο χασαπόχαρτο.

Συνήθως αυτός ο πρώτος γύρος «ορισμού κανόνων» καλύπτει τα πιο σημαντικά ζητήματα:

  • Δεν χτυπάμε
  • Δεν σπρώχνουμε
  • Δεν κλωτσάμε
  • Δεν παίρνουμε τα πράγματα που κρατάνε οι άλλοι
  • Δεν δαγκώνουμε κλπ Continue reading

εισαι θεος….

Αυτον τον τυπο τον λατρευουμε, δεν υπάρχει!!

Χρόνια τον παρακολουθούμε, αλλά δεν παύει να μας εκπλήσει. Εμπνευσμένος παιδαγωγός, εφευρετικός, σέβεται τα παιδιά, τα εξιτάρει, τροφοδοτεί συνεχώς την φαντασία τους με καινούρια ερεθίσματα…

Πατήστε στην φωτογραφία με το παιδί & τους πλαστικούς σωλήνες και διαβάστε τα καινούρια του κατορθώματα…

 Teacher Tom, we love you!! What a pitty we r so far away….

———————————————————————————————-

ΥΓ. Πατήστε στο λινκ για να διαβασετε μια ωραια συνεντευξη του Teacher Tom, στην τελευταία παράγραφο της οποία παραθέτει ένα μικρό θησαυρό: τα μπλογκ που και ο ιδιος παρακολουθεί για να παίρνει ιδέες!!