It takes two to educate

*αναδημοσίευση από το blog  “Σκέφτομαι, ….. άρα υπάρχω”
Συχνά κάθομαι και αναλογίζομαι εκείνα τα έντονα συναισθήματα που έχω αποτυπώσει στις χιλιάδες προσωπικές φωτογραφίες και βίντεο από τα παιδιά στο μαιευτήριο, στα πρώτα τους γενέθλια, σε διακοπές, σε παιδικές χαρές… που μετά κάθισα κι επεξεργάστηκα βράδια αξημέρωτα, τα κείμενα με ατάκες τους στο blog μου, τα παιχνίδια στο πάτωμα, το διάβασμα τgrandparents-iiων βιβλίων χωμένος κάτω από το παιδικό πάπλωμα μαζί με τους γιους μου δεξιά και αριστερά. Όλα αυτά που θα θυμούνται και τα παιδιά μου όταν μεγαλώσουν ή θα μπορούν να τ’ αναζητήσουν και να ζωντανέψουν θολές αναμνήσεις.
Υπάρχουν και οι άλλες στιγμές… εκείνες που δεν ήμουν εγώ εκεί δίπλα τους να παίξω ή να τους διαβάσω, αλλά καθόμουν μέχρι αργά καθημερινές ή κάποιες Κυριακές στη δουλειά μου προκειμένου να δημιουργήσω εκείνες τις οικονομικές προϋποθέσεις, πείθοντας παράλληλα τον εαυτό μου ότι προσπάθησα να προσφέρω πιο ικανοποιητικές συνθήκες εκπαίδευσης στα παιδιά μου ή, στη δύσκολη στιγμή, καλύτερες παροχές στην ιατρική τους περίθαλψη.
Kαι τουλάχιστον μέχρι πριν από 3 χρόνια, είχα την ψευδαίσθηση ότι όλα αυτά είναι αρκετά για να δώσω ένα καλό άλλοθι στον εαυτό μου, ότι έκανα το καλύτερο για τα παιδιά μου.
Από τη μια, ήρθε η Κρίση. Εκεί έπαψαν να υπάρχουν σταθερές στο εισόδημα, στις συνήθειες, στο μέλλον, στην ίδια τη ζωή. Αυτό ήταν ένα μάθημα για όσες γενιές δεν είχαμε ζήσει πολέμους. Το δεύτερο μάθημα ήταν να δω ξεκάθαρα ότι άνθρωποι με την ίδια εκπαίδευση με μένα, με περισσότερα μεταπτυχιακά και διδακτορικά, φάνηκε να μην έχουμε διδαχθεί τα ίδια πράγματα στη ζωή. Σα να μην τελειώσαμε τα ίδια σχολεία και τις ίδιες σχολές. Continue reading