Ο πρώτος μήνας

από την Τζένη Διαμαντοπούλου

Ο πρώτος μήνας της χρονιάς στην τάξη του μεταβρεφικού σιγά σιγά φτάνει στο τέλος του. Αυτό όμως που συνεχίζεται είναι το παιχνίδι των παιδιών, στα μάτια των οποίων τα πιο απλά αντικείμενα μπαίνουν σε κόσμους μαγικούς!

sam_7638

Έτσι, η κλωστή γίνεται αράχνη…

sam_7550

Τα κουτιά δημιουργούν πύργους και τρένα…

sam_7576

Οι σωλήνες γίνονται κιάλια…

sam_7513

Τα μακαρόνια, κρυμμένοι θησαυροί…

sam_7521

Τα παγάκια μεταμορφώνονται σε χρωματιστούς πίνακες….

sam_7602

Τα μπουκάλια αλλάζουν σε κορίνες….

sam_7623

Και τα κονσερβοκούτια παίζουν μουσική….

sam_7485

Μα το πιο σημαντικό μέσα σε όλα αυτά είναι το χαμόγελο και το γέλιο των παιδιών που ξέρουν να το χαρίζουν απλόχερα για να παρασύρουν και εμάς τους μεγάλους!!!

Τα πρώτα παιχνίδια

από την Ειρήνη Λιθοξοπούλου

Τα πρώτα παιχνίδια της καινούριας ομάδας των προ-προνηπίων, παιχνίδια με ρολά…

Slide1
Τα ρολά μετατρέπονται σε κιάλια, που το καθένα, βλέπει μοναδικά….

Slide2

Τα ρολά μετατρέπονται σε μύτες, που η καθεμιά μυρίζει μοναδικά….

Slide3

Τα ρολά μετατρέπονται σε ντουντούκες που η καθεμιά μιλάει μοναδικά….

Slide4

Τα ρολά γίνονται υλικά για έργα μοναδικά…

Slide5

Καλωσορίσατε παιδιά, καλή σχολική χρονιά!

Slide7

«Να φτιάξουμε ένα πλυντήριο, για τη γωνιά της μεταμφίεσης» είπαν τα παιδιά. . .

από την Ειρηνη Λιθοξοπούλου

«Τι γνωρίζουμε για τα πλυντήρια»; Ρωτήσαμε εμείς…

Slide14

  • Είναι γύρω γύρω τετράγωνο (Αναστάσης)
  • Το πλυντήριο γυρνάει (Αριστείδης)
  • Υπάρχει ειδική κρέμα για το πλυντήριο (Βασιλική)
  • Το πλυντήριο καθαρίζει τα ρούχα μας (Γιάννης)
  • Έχει σκόνη το πλυντήριο (Νάλια)
  • Που τη λένε απορρυπαντικό και έχει και καπάκι (Μαρία)
  • Στο καπάκι το μικρό, βάζουμε το απορρυπαντικό (Αλίκη)
  • Είναι στρογγυλό (Κατερίνα)
  • Η πόρτα του είναι στρογγυλή (Φοίβη)
  • Το πλυντήριο έχει κουμπιά (Διώνη)
  • Έχει και ήχο (Ελένη)
  • Είναι άσπρο (Μαρία)
  • Είναι και γκρι (Ρόζα)
  • Μπορεί να είναι και ριγέ και πουά, αν το κάνουμε (Μάθιου)
  • Στο πλυντήριο, δεν βάζουμε τα άσπρα με τα άλλα γιατί μπερδεύονται (Δημήτρης)

Και πως θα είναι το δικό μας πλυντήριο ;

Slide10

  • Άσπρο (Μαρία)
  • Και γκρι (Ρόζα)
  • Τετράγωνο (Αναστάσης)
  • Να έχει κουμπιά με αριθμούς (Κατερίνα)
  • Να το λένε πλυντήριο φασίνα (Μάθιου)
  • Να έχει στρογγυλή πόρτα για να βάζουμε τα ρούχα (Φοίβη)
  • Και θέση για το απορρυπαντικό (Αλίκη)

Μαζέψαμε τα υλικά μας , χωριστήκαμε σε μικρές ομάδες εργασίας και ξεκινήσαμε…

Slide04

Μια ομάδα ανέλαβε να βάψει το τετράγωνο κουτί, άσπρο και γκρι…

Slide05

Μια άλλη ομάδα ανέλαβε να φτιάξει τα κουμπιά του πλυντηρίου…

Slide06

Μια ομάδα επέλεξε να γράψει τους αριθμούς, να τους κόψει και να δημιουργήσει το ταμπλό με τα προγράμματα…

Slide08

Συναρμολογήσαμε τα κομμάτια του και το πλυντήριο μας είναι έτοιμο

Slide09

Έτοιμο για συμβολικό παιχνίδι…

Slide11

Άλλοι βάζουν πλυντήριο, άλλοι απλώνουν, άλλοι σιδερώνουν…

Slide12

Αγαπημένο συμβολικό παιχνίδι! Αγαπημένη γωνιά, από τα παιδιά, για τα παιδιά!

Η βροχομπάλα

από την Ειρήνη Λιθοξοπούλου

Στην τάξη μας μια μέρα, έφτασε μια «βροχομπάλα». Ο Αύγουστος ήθελε να ασχοληθούμε με τη βροχή και έφερε την αγαπημένη του βροχομπάλα, για να τη μοιραστεί με τους φίλους του.

Slide3

Είναι μια βροχομπάλα, είπαν τα παιδιά, αλλά γιατί τι λένε έτσι; Κάναμε υποθέσεις για τον τρόπο που λειτουργεί. Κάποιοι είπαν ότι τη πετάμε ψηλά και βγάζει βροχή, κάποιοι ότι τη γεμίζουμε νερό από τη τρύπα και βρέχει. Κάποιοι είπαν πως δεν δουλεύει ή πως θα δουλέψει αφού βάλουμε νερό…

Slide2

Έτσι, αρχίσαμε να πειραματιζόμαστε με τη βροχομπάλα…

Slide4

Κάναμε διάφορες δοκιμές, ώσπου τελικά ανακαλύψαμε τον τρόπο που λειτουργεί… Όλοι θέλησαν να δημιουργήσουν βροχή…

Slide5

Ευκαιρία για αστεία γλωσσικά παιχνίδια…

Βροχή + Μπάλα = Βροχομπάλα

Θα μπορούσαμε να «φτιάξουμε» κι άλλες λέξεις με τη λέξη «βροχή»;

  • Βροχοχιόνι (Αλίκη)
  • Βροχοχειμώνας (Βασιλική)
  • Βροχοβροχή, όπως χιονοβροχή (Γιάννης)
  • Βροχοπέφτω (Μάθιου)
  • Βροχοποιός, αυτός που ενώνει τα σύννεφα (Κατερίνα)
  • Βροχοσύννεφο ( Σίλεια)
  • Βροχοβρύση (Αγγελική)
  • Βροχοπισίνα (Δημήτρης)
  • Βροχομπρέλα (Ρόζα)
  • Βροχορομπότ, ένα ρομπότ που βρέχει. Θέλω τέτοια εργασία (Χρήστος)

Θα μπορούσαμε να φτιάξουμε άραγε ένα βροχοπομπότ ; Για να δούμε…

Slide1

Ίσως φτιάξουμε!!!

Alternative tennis

από την Αναστασία Κουρούμπαλη

Στην αυλή του σχολείου, μας δίνεται η ευκαιρία για πολύ ελεύθερο παιχνίδι με αποτέλεσμα την δυνατότητα για παρατήρηση των αντιδράσεων των παιδιών  του βρεφικού τμήματος.

Slide3

Ο Βαγγέλης λοιπόν, 2 ετών, μια μέρα επέλεξε να παίξει με την ρακέτα του τένις. Όμως υπήρχε ένα μικρό «προβληματάκι»… Δεν έβρισκε πουθενά την μπάλα του τένις. Δεν πτοήθηκε όμως και αμέσως ανέλαβε δράση! Δοκίμασε να παίξει και να πειραματισθεί με άλλα υλικά.

Slide2

Έτσι, οι κορίνες και η σαπουνόφουσκες γίνονται οι μπάλες του τένις και το παιχνίδι κρίνεται στο «match point»!

Slide1

Και εγώ διαπιστώνω για μια ακόμη φορά πόσο σπουδαίο και σημαντικό είναι να αφήνουμε τα παιδιά ελεύθερα να πειραματισθούν, χωρίς να παρεμβαίνουμε, φορτώνοντας τα με στερεότυπα.

Μάτια γεμάτα φαντασία

από την Τζένη Διαμαντοπούλου

Ποτέ ένα αντικείμενο δεν έχει μόνο μια χρήση, τουλάχιστον στον κόσμο των παιδιών.

SAM_5655

Ένα πρωί, την ώρα που κατεβήκαμε για να παίξουμε στην αυλή, τι να δούμε; Η αυλή ήταν γεμάτη με άδεια κονσερβοκούτια από ντοματοχυμό. Τα παιδιά του μεταβρεφικού ενθουσιάστηκαν!

SAM_5649

Και χωρίς πολλή σκέψη, τα άδεια κουτιά μεταμορφώθηκαν σε καθίσματα, κατσαρόλες, τύμπανα, καπέλα, κυλίνδρους που κυλούσαν, πύργους και ό,τι άλλο μπορεί να βάλει ο νους.

IMGP2193

Ένα άδειο κονσερβοκούτι…ένας ολόκληρος κόσμος γεμάτος χαμόγελα, συνεργασία, κίνηση, φαντασία!

SAM_5650

Μακάρι και στον κόσμο των μεγάλων ένα άδειο κουτί να μπορούσε να φέρει τόση χαρά!!! Ίσως να ήταν όλα λίγο πιο απλά…

Τα παιδιά όμως είχαν άλλη ανάγκη….

από την Ειρήνη Λιθοξοπούλου

—————————————-

20150130_105102Ένα από τα παιχνίδια που παίξαμε την Παρασκευή στο προ-προνηπιακό τμήμα, ήταν ένα παιχνίδι μεταμφίεσης σε ζευγάρια. Μαθηματικά μέσω του παιχνιδιού! Αυτός ήταν ο δικός μας στόχος, των δασκάλων εννοώ. Τα παιδιά όμως είχαν άλλη ανάγκη, άλλη άποψη. Πήραν το παιχνίδι και το έκαναν δικό τους, δημίουργησαν μια συνθήκη από την οποία με άφησαν έξω – και αυτό είναι που με μάγεψε…

Δασκάλα: Το παιχνίδι παίζεται σε ζευγάρια, κάθε ένας ετοιμάζει το ζευγάρι του για ένα φανταστικό ταξίδι, σε ένα μέρος που έχει πολύ κρύο… Τι χρειάζεται να φορέσει; Πολλά ή λίγα ρούχα; Όσο παίζει η μουσική, ντύνουμε το ζευγάρι μας και όταν σταματάει, μετράμε τα ρούχα… Μετράμε και όποιος έχει τα πιο πολλά ρούχα επάνω του κερδίζει…

Φίλιππος: 20150130_105121 2Να πάνε πρώτα τα αγόρια στο μέρος με το κρύο και να τα ντύσουνε τα κορίτσια και να κερδίσουμε…

Χωριζόμαστε σε δυο ομάδες, τα αγόρια διασκορπίζονται στο χώρο και μόλις η μουσική ξεκινά, τα κορίτσια επιλέγουν ρούχα και αξεσουάρ και αρχίζουν να ντύνουν τα αγόρια…

Ο ανταγωνισμός σε λίγο γίνεται συναγωνισμός, κάθε ζευγάρι δημιουργεί σχέση συνεργασίας…

«Σκύψε λίγο, να σε φτάσω, να σου βάλω το σκούφο»…

«Δώσε μου το χέρι σου να σου βάλω το γάντι»…

«Δέσε μου το αυτό γιατί θα μου πέσει»…

«Βάλε μου και καπέλο»…

«Κάνε γρήγορα»…

«Βάλε μου κι άλλα, θα κρυώσω»…20150130_105146

«Γύρνα»… «Σκύψε»… «Έλα από δω»… Και άλλα, ακούγονται την ώρα που παίζει η μουσική.  Κι όταν η μουσική σταματά, μετράνε και μετά πάλι από την αρχή, με άλλο ζευγάρι. Τα παιδιά γίνονται καθοδηγητές όσο ντύνουν – και καθοδηγούμενοι όσο τους ντύνουν…

Σε λίγο, δεν έχει καμιά σημασία πόσα ρούχα φοράει ο καθένας. Δεν σταματώ τη μουσική γιατί δε θέλω να διακόψω αυτό που συμβαίνει. Αυτή τη φορά, τα αγόρια έντυσαν τα κορίτσια και η μουσική δεν σταματά. Δεν δίνουν καμιά σημασία…

Τα ντυμένα σγόρια, ντύνουν και τα κορίτσια, ανταλλάσουν ρούχα, βγάζουν κάποια από πάνω τους και δίνουν και σε αυτούς που δεν έχουν… Συζητάνε, συνεργάζονται, αγγίζουν ο ένας τον άλλο, φροντίζουν. Δεν έχει καμιά σημασία, πόσα ρούχα φοράει ο καθένας. Σημασία έχει που όλοι είναι καλά ντυμένοι και έτοιμοι για το μέρος που έχει πολύ κρύο.

Μόνο τότε τα παιδιά με αναζητούν μέσα στο χώρο και με ρωτάνε : «Πάμε; Είμαστε έτοιμοι»!!!

Play vs School: is there a border line?

s2Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, την ώρα που στην Στέγη γινόταν το TEDx, στο σχολείο μας έτρεχε το δικό μας, private TED event, με έναν μόνο ομιλητή: τον βρετανό playworker Meynell Walter.

‘Oσοι δεν έχετε ασχοληθεί σε βάθος με την έννοια «παιχνίδι», θα το βρείτε δύσκολο να προσδιορίσετε τι είναι και τι κάνει ένας playworker. Θα το κάνω εγώ για εσάς, λοιπόν: playworker είναι ένας άνθρωπος που διασφαλίζει με την δουλειά και με την παρουσία του το δικαίωμα των παιδιών να παίζουν, χωρίς καθοδήγηση και χωρίς παρεμβάσεις.

Το γεγονός ότι στον κόσμο μας υπάρχουν πολλοί και καλοί playworkers, αποδεικνύει ένα πράγμα: ότι το δικαίωμα των παιδιών να παίζουν ελεύθερα και ανεμπόδιστα, δεν είναι αυτονόητο!

Σκεφτείτε λίγο την κωμικοτραγική αντίφαση: στον μη αναπτυγμένο κόσμο, τα παιδιά δεν μπορούν να παίξουν ελεύθερα γιατί δεν έχουν την πολυτέλεια. Η καθημερινή αγωνία για επιβίωση είναι πολύ σημαντικότερη ανάγκη, για όλους.

Στον δικό μας υπερ-αναπτυγμένο κόσμο από την άλλη, τα παιδιά πλέον δεν μπορούν να παίξουν ελεύθερα διότι εμείς οι μεγάλοι, παρεμβαίνουμε συνέχεια στην ζωή τους, μέσα από την εκπαίδευση και τους φόβους μας…

Πράγματι: η δική μας εγωιστική επιθυμία να αποκτήσουν τα παιδιά την καλύτερη δυνατή μόρφωση (να μάθουν π.χ. μουσικά όργανα και ξένες γλώσσες πριν ακόμη πάνε στο νηπιαγωγείο), σε συνδυασμό με τον υπερ-προστατευτισμό που μας διακατέχει («πρόσεχε, θα χτυπήσεις, μην ανεβαίνεις εκεί, μην πιάνεις το σκυλάκι, φόρεσε το μπουφάν σου», κλπ) και την περιοριστική αστική χωροταξία, εμποδίζουν τα παιδιά του δυτικού κόσμου να παίξουν ελεύθερα και σε άμεση επαφή με το φυσικό περιβάλλον, να πάρουν ρίσκα και να δοκιμάσουν τα δικά τους όρια. Οι «στρεβλές» δικές μας πεποιθήσεις, δεν επιτρέπουν στα παιδιά να απολαύσουν στο έπακρο το κατοχυρωμένο δικαίωμα τους να παίζουν, όπως αυτά θέλουν!

Και αυτό συμβαίνει την εποχή που όλοι όσοι ασχολούνται με την παιδαγωγική συμφωνούν: το παιχνίδι είναι ο απόλυτα καλύτερος τρόπος που έχουν τα παιδιά (και όχι μόνο…) για να μαθαίνουν.

s1Στο δικό μας σχολείο όμως, προσπαθούμε κάθε στιγμή να κάνουμε ακριβώς αυτό: να επιτρέπουμε στα παιδιά να παίζουν ελεύθερα, εκφράζοντας τις δικές τους επιθυμίες και ακολουθώντας τις δικές τους αναζητήσεις. Και αυτές, τις περισσότερες φορές έχουν να κάνουν με την πραγματική ζωή που εξελίσσεται γύρω τους: με τα τρένα, με τα σκουλήκια που ανακαλύπτουν στο χώμα, με το νερό που τρέχει στους σωλήνες, με τους λόφους και τους δρόμους της πόλης που ζουν.

Αφού το κάνουμε λοιπόν, γιατί καλέσαμε στο σχολείο μας έναν playworker σαν τον Meynell; μα, για να μας βοηθήσει να διερευνήσουμε πόσο μακριά μπορούμε να πάμε τα όρια μας. Πόσο μπορούμε ακόμη να επεκτείνουμε την ακτίνα του παιχνιδιού σε βάρος της εκπαιδευτικής δομής, που μοιραία πρέπει να έχουμε.

Διότι, κακά τα ψέματα: in principle, η έννοια παιχνίδι αντιτίθεται στην έννοια σχολείο!

Κάθε σχολείο, από τις πιο αυστηρές στρατιωτικές ακαδημίες μέχρι το Sadburry Valley, είναι υποχρεωμένο να λειτουργήσει με βάση κάποιες μίνιμουμ διαδικασίες: υπάρχουν ώρες προσέλευσης & αποχώρησης, ώρες φαγητού και ξεκούρασης, δραστηριότητες όπως αγγλικά και κολυμβητήριο.

Υπάρχει ακόμη ο σεβασμός στην ελευθερία και στις ανάγκες του άλλου – και πολλές φορές, ο νομοτελειακός σεβασμός στην απόφαση της πλειοψηφίας. Όλα αυτά, μοιραία, επιβάλουν χωρο-χρονικούς περιορισμούς. Και οι περιορισμοί αυτοί είναι φυσικοί εχθροί του ελεύθερου παιχνιδιού, του παιχνιδιού που όπως λέμε χαρακτηριστικά «δεν πρέπει να έχει αρχή και τέλος»…

Υπάρχει λοιπόν μια δομική αντινομία στην βάση της προσπάθειας ενός σχολείου να εφαρμόσει ένα play-based curriculum. Θέλετε παραδείγματα;

Τι γίνεται π.χ. όταν, ενώ τα παιδιά παίζουν γεμάτα δημιουργικό οίστρο, οι δασκάλες πρέπει να σταματήσουν το παιχνίδι γιατί είναι η ώρα του φαγητού; Μια επιλογή βέβαια είναι να μην διακοπεί το παιχνίδι, να σερβιριστεί το φαγητό και όποιος θέλει τρώει. Όσοι όμως επιλέξουν να μην φάνε, συνεχίσουν να παίζουν και πεινάσουν μετά από δυο ώρες, τι θα κάνουν; Διότι φυσικά το σχολείο δεν μπορεί να είναι εστιατόριο, να σερβίρει όποτε ο πελάτης επιθυμεί…

Και πάλι, μια απάντηση είναι ότι θα μπορεί να υπάρχει η πρόβλεψη τα παιδιά να έχουν κάτι μαζί τους, ένα σνακ πχ, για μια τέτοια περίπτωση. Αυτό όμως θα είναι μια επιπλέον ευθύνη για τους γονείς – που σίγουρα δεν την θέλουν! Ασε που έρχεται σε αντίθεση με την δική τους επιθυμία και ανάγκη να τρώνε τα παιδιά στο σχολείο, διότι στο σπίτι όλοι εργάζονται και μπορεί να μην υπάρχει μαγειρεμένο φαγητό….

s3Άλλο παράδειγμα: λέει ο playworker : “όταν τα παιδιά παίζουν απερίσπαστα, τίποτε δεν πρέπει να διακόπτει το παιχνίδι τους. Αν π.χ. ζωγραφίζουν και τους τελειώνει το μπλε χρώμα, ο επιβλέπων ενήλικας θα πρέπει να τους το αντικαταστήσει, αθόρυβα και γρήγορα, ώστε να μην προλάβουν καν να συνειδητοποιήσουν την έλλειψη του»…

Ναι, αλλά στο σχολείο, ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που πρέπει να αναπτύξουν τα παιδιά είναι η συναίσθηση της ευθύνης για την ζωή τους. Κανείς δεν θα είναι εκεί στο μέλλον για να τους λύνει τα προβλήματα, είναι δική τους υποχρέωση να μάθουν να το κάνουν. Οπότε, αν εμείς τους αντικαθιστούμε τα υλικά του παιχνιδιού πριν αυτά τελειώσουν, πως τα παιδιά θα μάθουν να φροντίζουν μόνα τους ώστε να τα έχουν έγκαιρα, όταν τα χρειάζονται;

Πολλά τέτοια παραδείγματα μπορώ να αναφέρω, δεν χρειάζεται όμως. Σε διλήμματα όπως τα παραπάνω, δεν υπάρχει μία σωστή απάντηση. Ο χειρισμός πάντοτε εξαρτάται από τις περιστάσεις της στιγμής, από την εκπαιδευτική φιλοσοφία στην οποία πιστεύει το σχολείο ή η κάθε οικογένεια και από τις αξίες που διέπουν το δικό της σύμπαν.

Εμείς, ως play based school, ξέρουμε πολύ καλά να κρίνουμε κάθε φορά πότε το παιχνίδι πρέπει να υπερισχύσει της διαδικασίας – και αντιστρόφως. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι επαναπαυόμαστε στην γνώση και στην εμπειρία του χθες. Κάθε μέρα ο κόσμος αλλάζει, οι δυνατότητες των μικρών παιδιών διευρύνονται, οι ανάγκες τους επίσης. Αλίμονο αν πιστέψουμε ότι μπορούμε να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα του αύριο, μόνο με την γνώση του παρελθόντος.

Και για αυτό, προσπαθούμε να ακούμε προσεκτικά τι έχει να μας πει ο κάθε Meynell. Όχι για να εφαρμόσουμε τις δικές τους απόψεις και προτάσεις. Αλλά για να ακονίζουμε το μυαλό και τις αισθήσεις μας, να προβληματιζόμαστε, να είμαστε σε εγρήγορση – ώστε να βρίσκουμε κάθε στιγμή τις δικές μας μοναδικές, τέλειες λύσεις…

Ι.Κ. Γιαννούδης

Είναι τόσο δύσκολο τελικά;

Tην εβδομάδα που μας πέρασε, το σχολείο μας συμμετείχε στο 19ο Παγκόσμιο Συνέδριο Παιχνιδιού που διοργανώθηκε στην Κωνσταντινούπολη από την IPA (International Play Association).

Eκεί, μιλήσαμε στην διεθνή κοινότητα για όσα κάνουμε στο σχολείο μας και για το play-based learning, γενικότερα.istanbul-1

Στο συνέδριο αυτό, που γίνεται κάθε 3 χρόνια, συγκεντρώνονται play gurus από ολόκληρο τον κόσμο και μοιράζονται εμπειρίες γύρω από το αναφαίρετο δικαίωμα των παιδιών να παίζουν ελεύθερα.

Δυστυχως, η τάση πλέον στον δυτικό κόσμο είναι το ελεύθερο παιχνίδι να περιορίζεται –σε τέτοιο βαθμό που σε κάποιες χώρες, τα ίδια τα παιδιά νομίζουν ότι απαγορεύεται δια νόμου (Ουαλλία, Καναδάς)!

Οι βασικοί λόγοι για  τον περιορισμό αυτό, είναι:

  • Ο διαρκώς αυξανόμενος φόβος των γονιών για κάθε είδους κινδύνους (άγνωστοι άνθρωποι στον δρόμο, χτυπήματα, αδέσποτα ζώα, αρρώστιες και μολύνσεις κλπ)
  • Η επίσης διαρκώς αυξανόμενη απαίτηση των γονιών για διδασκαλία (γλώσσες, γραφή & ανάγνωση, μαθηματικά) σε βάρος του παιχνιδιού, ακόμη και για παιδιά πολύ μικρής ηλικίας (4-5 ετών)

Αυτά δημιουργούν μια αρνητική προδιάθεση στις κοινωνίες απέναντι στο δικαίωμα των παιδιών να παίζουν. Το ελεύθερο παιχνίδι, που δεν εξυπηρετεί συγκεκριμένους εκπαιδευτικούς σκοπούς, αρχίζει να θεωρείται περιττό και επικίνδυνο. Τα παιδιά από την άλλη, πλέον δεν έχουν χρόνο για να παίξουν! Τα σχολεία τα φορτώνουν με απίστευτη ποσότητα γνώσεων και συνεχή τεστ.

Αυτό όμως που πραγματικά κρύβεται πίσω από όλα αυτά, και που δεν ομολογείται επίσημα αλλά όλοι ανεπίσημα γνωρίζουν, είναι τα τεράστια οικονομικά συμφέροντα της κάθε είδους βιομηχανίας ηλεκτρονικών συσκευών και computer games, που επιθυμία της φυσικά είναι τα παιδιά να είναι πίσω από μια οθόνη, όλη την ώρα.

Όποιος λοιπόν αρέσκεται σε συνωμοσιολογίες, μπορεί καλλιστα να σκεφθεί ότι τα οικονομικά συμφέροντα πιέζουν τις κυβερνήσεις – και αυτές με την σειρά τους τρομοκρατούν τις κοινωνίες και περιορίζουν την δυνατότητα των παιδιών να παίζουν ανέμελα (μόλις χθες, π.χ., η κυβέρνηση του Κατάρ απαγόρευσε στα σχολεία να κάνουν εκδρομές σε εξωτερικούς χώρους! Τα παιδιά θα πρέπει να βρίσκονται μόνο μέσα στον χώρο των σχολείων τους, ενδεχομένως πίσω από κάποια οθόνη, γράφοντας και διαβάζοντας…)

Πάρα πολλά μπορούν να ειπωθούν για όλα αυτά. Δυστυχώς, είναι μάλλον ουτοπικό να πιστεύουμε ότι κάποια στιγμή όλο αυτό θα αλλάξει. Όπως λένε στις business, “ When money talks, bullshit walks”. Και εδώ μιλάμε για big money….

Φυσικά και η τεχνολογία είναι καταπληκτικό πράγμα, είναι αναπόσπαστο μέρος της ζωής μας και υπεύθυνη για μεγάλο μέρος της εξέλιξης της εκπάιδευσης. Αρκεί να την χρησιμοποιούμε εποικοδομητικά, και κυρίως, με διάθεση κριτικη και δημιουργική, όχι σαν προβατα. Τα παιδιά μας (και εμείς….) πρέπει να έχουν ισορροπία στην ζωή, να λαμβάνουν πολλαπλά ερεθίσματα και να μάθουν να συνθέτουν και να χτίζουν το άυριο. Ούτε να μιμούνται, ούτε να ακολουθούν….

Τι μπορούμε να κάνουμε λοιπόν; μα, τίποτα άλλο από το να συνεχίσουμε να να φτιάχνουμε μικρές κοινότητες που θα πηγαίνουν κόντρα στο σύστημα (αν το θέλουμε εννοείται…). Στα σχολεία, στις γειτονιές, στις παρέες μας. Να αφήνουμε τα παιδιά να παίζουν ελεύθερα, να μην τα φορτώνουμε με ανταγωνισμούς και ψυχαναγκασμούς, να τα ακούμε και απλώς να φροντίζουμε να τους δίνουμε ερεθίσματα, κάθε είδους.

Να τα μάθουμε να χαίρονται την ζωή, να ανακαλύπτουν καθημερινά καινούρια πράγματα και να σταματήσουμε να τα ελέγχουμε ή να τα πιέζουμε να μάθουν. Να κρίνουμε το σύστημα γύρω μας κάθε στιγμή και να μην ακολουθούμε με τυφλά μάτια ότι μας σερβίρουν ως καλό και σημαντικό. Να εμπιστευόμαστε τα παιδιά μας και τις ανάγκες τους, να θέλουμε να τα βλέπουμε χαρούμενα, ανεξάρτητα και δημιουργικά, όχι καταπιεσμένα, υποταγμένα στην μοίρα τους και δυστυχή.

Είναι τόσο δύσκολο τελικά;