Βασιλόπιτα με την μαμά της Κατερίνας

από την Χρύσα Βαϊτση

Μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων ήρθε στην τάξη “Αρτούρο” του προ-προνηπίου η μαμά της Κατερίνας, Φανή, για να φτιάξουμε βασιλόπιτα.

Ο ενθουσιασμός ήταν μεγάλος και οι προετοιμασίες πολλές, αφού έπρεπε να γράψουμε την συνταγή, να έχουμε έτοιμα τα υλικά και να οργανώσουμε τον τρόπο δουλειά μας.

Η Φανή, ως ειδικός στην παρασκευή των γλυκών, μας βοήθησε στην εκτέλεση της συνταγής δίνοντας μας μικρά μυστικά που έκαναν την προετοιμασία των υλικών πιο εύκολη. Για παράδειγμα, ο διαχωρισμός του κρόκου από το ασπράδι με την βοήθεια ενός μπουκαλιού.

Έτσι, μαγειρεύοντας, τα παιδιά προσέγγισαν μαθηματικές έννοιες, μέτρησαν υλικά με τις μονάδες μέτρησης που συμφωνήσαμε (ποτήρι, κουτάλι) και πειραματίστηκαν ενεργά με φυσικούς κανόνες που διέπουν τα υλικά που χρησιμοποιούμε στην ζαχαροπλαστική (πχ μαρέγκα).

Κι αυτά έγιναν ακόμη πιο ενδιαφέροντα, αφού ήταν αποτέλεσμα της βοήθειας και της εμπλοκής ενός γονέα, γεγονός που πάντα νοηματοδοτεί με ιδιαίτερο τρόπο την διαδικασία για τα παιδιά.

Open English Class για τα προνήπια

από την Κλαίρη Χατζηνικολάου

Δυο υπέροχες μέρες μας χάρισαν  οι γονείς του προνηπίου αυτήν την εβδομάδα. Ευχαριστούμε για την φοβερή ενέργεια, την καλή διάθεση και την αγαπη σας!

Σημαντική η συμμετοχή σας σε όλες τις δράσεις, έδωσαν άλλη διάσταση στο ανοιχτό μάθημα των Αγγλικων.

Πολλοί είναι οι γονείς κάθε χρόνο που με ρωτούν πως γίνεται το μάθημα και το πως αισθάνονται τα παιδιά κατά την διάρκεια του.

Έτσι λοιπόν, με αυτόν τον τρόπο θέλαμε να περασατε και ‘σεις στιγμές μαζί με τα παιδιά, όπως τις περνάμε κάθε Δευτέρα στο σχολείο παίζοντας, τραγουδώντας και διαβάζοντας ιστορίες.

Τίποτα δεν θα καταφέρναμε χωρίς την υποστήριξη σας. Κάθε τι απλό γίνεται σπουδαίο στα μάτια των παιδιών όταν το μοιράζονται με τους γονείς, τους πιο θερμούς υποστηρικτές τους.

Σας ευχαριστούμε πολύ!

Γονεις στην τάξη του μεταβρεφικού Νο. 2

από την Ευαγγελία Ντέκα

Τέσσερις διαφορετικοί γονείς, τρείς διαφορετικές δραστηριότητες με πολλούς στόχους: να χαρούν τα παιδιά, να εμπλακούν οι γονείς στην εκπαιδευτική διαδικασία αποκτώντας μια καλή αίσθηση για το πως δουλεύει η τάξη, να μάθουμε όλοι καινούρια πράγματα! Ολοι οι στόχοι, επιτεύχθησαν…

Με την μαμά της Ελένης φτιάξαμε μπισκοτάκια. Μοιραστήκαμε, μετρήσαμε ποσότητες, αναπτύξαμε τους λεπτούς χειρισμούς.

Η μαμά του Διονύση Ν. μας διάβασε την ιστορία «Ο φεγγαροσκεπαστής», παίξαμε κινητικά παιχνίδια αναπτύσσοντας την αδρή κινητικότητα και φτιάξαμε φεγγαράκια.

Οι γονείς του Άλκη έφεραν την φύση στην τάξη μας! Μας είπαν και μας έδειξαν πολλά πράγματα για τα φυτά και μας βοήθησαν να φυτέψουμε τα δικά μας λαχανικά.

Με όλους περάσαμε μοναδικές στιγμές και αποκτήσαμε πολλές εμπειρίες… Για αυτό σας ευχαριστούμε πολύ!

H ηδονή του να αξιολογείσαι!

screen-shot-2016-12-13-at-11-02-16-am

Μια απο τις μεγαλύτερες πληγές της Ελληνικής κοινωνίας ειναι η συλλογική μας αποστροφή σε κάθε μορφη αξιολόγησης της δουλειάς μας και των ικανοτήτων μας. Για κάποιον μαγικό λόγο, θεωρούμε ότι δεν έχει σημασία το πόσο καλά ή όχι κάνουμε κατι….

Αυτή όμως η απέχθεια , εν πολλοίς, μας οδήγησε στην οικονομική κρίση των τελευταίων 8 ετών. Και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όλο αυτό πρέπει να αλλάξει.

Στην Dorothy Snot έχουμε ακριβώς την ανάποδη αντίληψη. Είμαστε τόσο υπερήφανοι για την δουλειά μας, που επιζητούμε διαρκώς την αξιολόγηση από τους γονείς που μας εμπιστεύονται. Και για να επιβεβαιώσουμε όσα κάνουμε καλά, αλλά και για να εντοπίσουμε τα πεδία που χρειαζόμαστε βελτίωση. Και φυσικά, πάντοτε δημοσιοποιούμε τα αποτελέσματα. Και δίνουμε ακόμη στον οποινδήποτε την δυνατότητα να εκφρασει δημοσίως την γνώμη του για εμάς, αρκεί να το πράξει επωνύμως (ασχέτως εάν κανείς δεν το κάνει!).

Διότι, να το ξεκαθαρίσουμε: είναι άλλο πράγμα ο σεβασμός στους ρυθμούς και στην διαφορετικότητα του καθενός από εμάς – και είναι άλλο πράγμα η αναγνώριση της αριστείας και η προσπάθεια για την επίτευξη της. Σε μια υγιή και ελέυθερη κοινωνία, και τα δυο συμβαίνουν ταυτόχρονα. Και φυσικά, ο τελικός στόχος θα πρέπει να είναι η επίτευξη της αριστείας, μέσα από τον ατομικό ρυθμό και τις μοναδικές ικανότητες του κάθε ατόμου ή ομάδας.

Οσο τα χρόνια περνούν όμως και το σχολείο μας “παλιώνει”, ερχόμαστε στην πολύ ευχάριστη θέση να αξιολογούμαστε πλέον και από τους πρώην μαθητές μας! Και με πολύ υπερηφάνια, σας παρουσιάζουμε τις δυο πρώτες τέτοιες αξιολογήσεις, από τον Αλκίνοο και την Ηριννα!

Και τα δύο παιδιά έμειναν μαζι μας από την ηλικία περίπου των δύο ετών έως και το νηπιαγωγείο. Σήμερα, ο Αλκίνοος πηγαίνει στην Δ’ δημοτικού και η Ηριννα στην Β’ δημοτικού.

Ακούγοντας τους γονείς τους να συζητούν over dinner για το ερωτηματολόγιο αξιολόγησης που στείλαμε στις οικογένειες των αποφοίτων, ζήτησαν να πουν και αυτοί την γνώμη τους για το παλιό τους σχολείο (εντελώς dorothian attitude)!! Και με πολλή χαρά και υπερηφάνια, σας την παρουσιάζουμε.

screen-shot-2016-12-13-at-11-02-35-am

Αλκίνοε και Ηριννα, σας ευχαριστούμε ειλικρινά. Να ξρετε ότι είστε οι πρώτοι που ξεκινάτε ένα καινούριο ritual στην Dorothy Snot preschool & kindergarten: την αξιολόγηση ημών των ενηλίκων από τους μαθητές μας!

Γονείς παντού!

από την Τζένη Διαμαντοπούλου

Σιγά σιγά ολοκληρώνεται το όμορφο αυτό ταξίδι με τους γονείς, στην τάξη του μεταβρεφικού.

image-3ef386a0f6b6289762fdb47571d5f630a8999e9b5e66c131928d98a81fea06db-V

Πολλές όμορφες στιγμές γεμάτες διάβασμα και παιχνίδι, γεμάτες γέλια και τραγούδια.

image-a8b3f0a766ccd1fed0f71f634e2a5a15d7eea1b1b045a615ac80cf022a89c209-V

Στιγμές που τα παιδιά περιμένουν με ανυπομονησία τους γονείς τους.

SAM_6635

Για να τους «συστηθούν» ξανά, μέσα στο δικό τους χώρο.

SAM_6642

Για να ανοίξουν την πόρτα και να βάλουν αυτά τους γονείς τους στο δικό τους σπουδαίο κόσμο! Γεμάτα υπερηφάνια!

image-303eb6cce5a42f8340254aaede2d9c76188c89482edf0086c0313c2b0ce1dd4d-V

Ολοι μαζί είμαστε καλύτερα!

από την Ευαγγελία Ντέκα

Τους τελευταίους μήνες, κάθε εβδομάδα φιλοξενούμε και από έναν άλλο γονιό στην τάξη του μεταβρεφικού. Τα παιδιά χαίρονται, οι γονείς μας γνωρίζουν καλύτερα και εμείς αισθανόμαστε ότι ερχόμαστε όλοι πιο κοντά.

20160401_114129

Το προσωπικό παζλ κάθε παιδιού συμπληρώνεται από τα κομμάτια «Γονείς- Παιδί- Σχολείο». Η μάθηση είναι πολύ πιο ουσιαστική και ενδιαφέρουσα για τα παιδιά, όταν καταφέρνουμε να εντάσσεται μέσα σε αυτή και το οικογενειακό περιβάλλον.

SAM_6462

Τα παιδιά περιμένουν με ανυπομονησία τον κάθε γονιό, ξεχωριστά. Καθένας έχει κάτι διαφορετικό να μας δείξει και να μας προσφέρει.

SAM_6503

Αισθάνομαι ότι μέσα από όλη αυτή τη διαδικασία παίρνουμε μια φοβερή ανατροφοδότηση και ενέργεια ως δασκάλες ώστε να συνεχίσουμε αυτό το ωραίο ταξίδι.

Σας ευχαριστούμε πολύ για την ουσιαστική σας παρουσία στην τάξη!

Κάτι χελωνονιντζάκια

από την Ειρήνη Λιθοξοπούλου

Η μαμά του Χριστόφορου, Μαρίνα, ήρθε στην τάξη των προ-προνηπίων για να μας βοηθήσει να επεξεργαστούμε μια ιστορία στα πλαίσια του project μας «Πως θα δημιουργήσουμε τη δική μας θεατρική παράσταση»

Αυτά που χρειαζόταν να κάνουμε, σύμφωνα με τα παιδιά είναι :

  • Να φτιάξουμε μια ιστορία για τα χελωνονιτζάκια
  • Να βάλουμε μουσική
  • Να μεταμφιεστούμε με υφάσματα και κορδέλες
  • Να βαφτούμε

Η μυθοπλασία είναι κάτι που αρέσει πολύ στην ομάδα και πολύ εύκολα δημιουργήθηκε η αυτοσχέδια ιστορία : «Κάτι χελωνονιτζάκια»

Η Μαρίνα, μας αφηγήθηκε την ιστορία…

Slide01

Της άρεσε πολύ η ιστορία που φτιάξαμε και σε εμάς άρεσε πολύ ο τρόπος που την αφηγήθηκε…

Slide02

Αφού τελείωσε η ιστορία και όλοι ήξεραν τι έχουν να κάνουν, άρχισε η μεταμφίεση. Έπρεπε όλοι να γίνουμε χελωνονιτζάκια…

Slide03

Διαλέξαμε υφάσματα και κορδέλες και βαφτήκαμε με τα χρώματα της επιλογής μας…

Slide04

Κάποιοι ήθελαν, στο πρόσωπο τους να έχουν καρδούλα , κάποιοι μάσκα, κάποιοι γραμμές, κάποιοι μουστάκι…

Slide05

Έτοιμοι!

Slide06

Η ιστορία ξεκινάει με παρουσίαση του κάθε πρωταγωνιστή…

Slide07

Συνεχίζεται με δημιουργία σπηλιάς…

Slide08

Η ιστορία μας ήταν γεμάτη ανατροπές…

Slide09

Κάποια στιγμή οι ήρωες, χρειάστηκε να βρούνε τρόπο να κρυφτούν…

Slide10

Τα παιδιά επέλεξαν η ιστορία να τελειώσει με ένα μεγάλο χορό… Έτσι κι έγινε!

Slide11

Το χαρήκαμε πολύ όλοι!

Ευχαριστούμε Μαρίνα, περάσαμε πολύ καλά!!!

Οι γονείς ζωντανεύουν τα βιβλία Νο. 2

από την Τζένη Διαμαντοπούλου

Όμορφες στιγμές στην τάξη μας όταν οι γονείς των παιδιών έρχονται με τόσο μεγάλη χαρά για να παίξουμε μαζί!

SAM_6388

Και εμείς τους περιμένουμε κάθε μέρα με ανυπομονησία.

SAM_6337

Με αφορμή τα αγαπημένα μας βιβλία, διαβάζουμε, συμφωνούμε όλοι μαζί για τους κανόνες της τάξης μας και τους υπογράφουμε.

SAM_6417

Τραγουδάμε, γινόμαστε ζέβρες.

SAM_6404

Φτιάχνουμε μαμούθ και ποντικάκια.

SAM_6353

Και το πιο σημαντικό, γελάμε και παίζουμε όλοι μαζί!

Οι γονείς ζωντανεύουν τα βιβλία!

από την Τζένη Διαμαντοπούλου

Ήρθαν οι Απόκριες και τα αγαπημένα βιβλία των παιδιών του μεταβρεφικού ζωντάνεψαν, με την πολύτιμη βοήθεια των γονέων της τάξης!

20160229_114443

Με την συνεισφορά λοιπόν της μαμάς και του μπαμπά του Νικόλα,

SAM_6203

της μαμάς και του αδερφού της Ίλιας,

SAM_6297

της μαμάς της Ελένης,

SAM_6249

της μαμάς της Έλλης

SAM_6223

και της μαμάς της Poppy, μας επισκέφθηκαν μάσκες δεινοσαύρων, γορίλες, καπέλα – ουρανοί με αστέρια, γιρλάντες, ουρές και προβοσκίδες ελεφάντων.

Σας ευχαριστούμε πολύ, ολους!!! Και του χρόνου!!!

Eνα μεγάλο ευχαριστώ!

blogαπό την Αναστασία Κουρούμπαλη

————————————-

 για την Αλεξάνδρα που μας βοήθησε να φιλοτεχνήσουμε τις γλάστρες μας

 …για την Eιρήνη που φύτεψε μαζί μας τα φυτά μας

…για την Άλκηστη που μας έφερε σε επαφή με τους αέρινους ήχους του φλάουτου.

Ένα  ευχαριστώ για όλους αυτούς τους γονείς που θα θελήσουν και αυτοί να έρθουν στην παρέα μας.

Μαμάδες και μπαμπάδες του σχολείου μας που με την ενεργή συμμετοχή σας στο εκπαιδευτικό μας πρόγραμμα, μας βοηθάτε να πάμε ένα βήμα πιο μπροστά στις ανακαλύψεις μας και δίνετε άλλο χρώμα στην καθημερινότητα μας.

Είναι πολύ σημαντικό οι γονείς  να συμμετέχουν στην εκπαιδευτική διαδικασία, καθώς  πρόκειται για μια  αμφίδρομη σχέση όπου γονείς, παιδιά και εκπαιδευτικοί αλληλοσυμπληρώνουν τα κομμάτια ενός παζλ.

It takes two to educate

*αναδημοσίευση από το blog  “Σκέφτομαι, ….. άρα υπάρχω”
Συχνά κάθομαι και αναλογίζομαι εκείνα τα έντονα συναισθήματα που έχω αποτυπώσει στις χιλιάδες προσωπικές φωτογραφίες και βίντεο από τα παιδιά στο μαιευτήριο, στα πρώτα τους γενέθλια, σε διακοπές, σε παιδικές χαρές… που μετά κάθισα κι επεξεργάστηκα βράδια αξημέρωτα, τα κείμενα με ατάκες τους στο blog μου, τα παιχνίδια στο πάτωμα, το διάβασμα τgrandparents-iiων βιβλίων χωμένος κάτω από το παιδικό πάπλωμα μαζί με τους γιους μου δεξιά και αριστερά. Όλα αυτά που θα θυμούνται και τα παιδιά μου όταν μεγαλώσουν ή θα μπορούν να τ’ αναζητήσουν και να ζωντανέψουν θολές αναμνήσεις.
Υπάρχουν και οι άλλες στιγμές… εκείνες που δεν ήμουν εγώ εκεί δίπλα τους να παίξω ή να τους διαβάσω, αλλά καθόμουν μέχρι αργά καθημερινές ή κάποιες Κυριακές στη δουλειά μου προκειμένου να δημιουργήσω εκείνες τις οικονομικές προϋποθέσεις, πείθοντας παράλληλα τον εαυτό μου ότι προσπάθησα να προσφέρω πιο ικανοποιητικές συνθήκες εκπαίδευσης στα παιδιά μου ή, στη δύσκολη στιγμή, καλύτερες παροχές στην ιατρική τους περίθαλψη.
Kαι τουλάχιστον μέχρι πριν από 3 χρόνια, είχα την ψευδαίσθηση ότι όλα αυτά είναι αρκετά για να δώσω ένα καλό άλλοθι στον εαυτό μου, ότι έκανα το καλύτερο για τα παιδιά μου.
Από τη μια, ήρθε η Κρίση. Εκεί έπαψαν να υπάρχουν σταθερές στο εισόδημα, στις συνήθειες, στο μέλλον, στην ίδια τη ζωή. Αυτό ήταν ένα μάθημα για όσες γενιές δεν είχαμε ζήσει πολέμους. Το δεύτερο μάθημα ήταν να δω ξεκάθαρα ότι άνθρωποι με την ίδια εκπαίδευση με μένα, με περισσότερα μεταπτυχιακά και διδακτορικά, φάνηκε να μην έχουμε διδαχθεί τα ίδια πράγματα στη ζωή. Σα να μην τελειώσαμε τα ίδια σχολεία και τις ίδιες σχολές. Continue reading

…και πιάνει ο Θησέας το Μινώταυρο….

«…από τα thiseasκέρατα και τον καταφέρνει», είπε χαρακτηριστικά ο κύριος Δημήτρης Μπεχράκης, μπαμπάς του μαθητή μας Θησέα (3,5 ετών)!

Μέσα στα πλαίσια του project «κάθε όνομα μια ιστορία» μας επισκέφτηκε ο μπαμπάς του Θησέα και αφηγήθηκαν, στην τάξη, μαζί, το μύθο του Μινώταυρου.
Ο τρόπος που παρουσίασαν, πατέρας και γιος, το μύθο ήταν εξαιρετικός! Άλλαζαν φωνές, έδειχναν με το σώμα τους κάθε σκηνή, έβαζαν χιουμοριστικά στοιχεία, κυρίως στις δύσκολες στιγμές του μύθου. Τα παιδιά και όλοι μας ενθουσιαστήκαμε.
«Έτσι κάνουμε και στο σπίτι, φοράμε κάτι πάνω μας και παίζουμε θέατρο την αγαπημένη μας ιστορία. Ο Θησέας κάποιες φορές θέλει να αλλάξει το τέλος και να θυμηθεί να βγάλει τα μαύρα πανιά για να μην πέσει ο Αιγαίας στη θάλασσα…», με πληροφόρησε ο κος Μπεχράκης. Και την ώρα που ο μπαμπάς μιλούσε σκεφτόμουν πόσο σημαντικό και γόνιμο είναι,, να ανταλλάσσουμε εμπειρίες και να μοιραζόμαστε την εκπαιδευτική διαδικασία με τους γονείς του σχολείου μας. Γιατί, αυτό το μοίρασμα μας βοηθάει να αντιλαμβανόμαστε νέους, διαφορετικούς δρόμους και τρόπους προσέγγισης εννοιών και θεμάτων.

Γιατί, όχι μόνο στην προσχολική, αλλά σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης υπάρχει ακριβώς αυτή η ανάγκη αλλαγής, ανανέωσης, ανασύνθεσης του τρόπου που οι εκπαιδευτικοί καταλαβαίνουμε και μεταδίδουμε τα πράγματα.
«…και μόλις βλέπει ο Αιγαίας τα μαύρα πανιά, πέφτει μέσα στο πέλαγος… πλατς», αλλά όπως συμφωνήσαμε με το μπαμπά του Θησέα στην επόμενη συνάντησή μας θ’ αλλάξουμε το τέλος και ο Θησέας θα θυμηθεί να βάλει τα λευκά πανιά.