Γιατί είναι σημαντικό να επιλέξουμε σχολείο του οποίου οι αξίες ταυτίζονται με τις αξίες της δικής μας οικογένειας

Κάθε φορά που μας επισκέπτονται στο σχολείο νέοι γονείς για ενημέρωση, κλείνουμε την παρουσίαση μας για την Dorothy Snot, λέγοντας:

“Δείτε πολλά σχολεία και επιλέξτε αυτό του οποίου οι αξίες και η εκπαιδευτική φιλοσοφία είναι όσο γινεται πιο κοντά στις δικές σας αξίες και στον δικό σας τρόπο ζωής.”

Διότι, είναι πολύ συνηθισμένο γονείς να επλέγουν ένα σχολείο επειδη απλώς τους βολεύει γεωγραφικά ή επειδή στην παιδική χαρά άκουσαν από κάποιους ότι είναι το καλύτερο.

Είναι επίσης αρκετά συνηθισμένο οι άνθρωποι που διοικούν ένα ιδιωτικό σχολείο να μην θέλουν να χάσουν έναν ή περισσότερους πελάτες και να είναι πρόθυμοι να “βάλουν πολύ νερό στο κρασί τους“, ώστε να ικανοποιήσουν με την δουλιεά τους εντελώς διαφορετικές οικογένειες με εντελώς διαφορετικά αιτήματα και αξίες. Αυτό όμως, απλώς δεν γίνεται.

Η συνειδητή επιλογή ενός σχολείου είναι πολύ σοβαρή διαδικασία και το χειρότερο που μπορεί να συμβεί σε μια οικογένεια με πολύ μικρά παιδιά ειναι, πιστέψτε μας, να επιλέξει για το τέκνο της ένα σχολείο εντελώς ασύμβατο με τις δικές της ανάγκες και απαιτήσεις.

Εαν κάτι τετοιο συμβει, το παιδί θα είναι μονίμως υποχρεωμένο να ισορροπεί ανάμεσα σε όσα βιώνει στο σχολείο και σε όσα ακούει και βλέπει στην οικογένεια του. Εαν τα λεγόμενα ή τα πεπραγμένα των γονέων ακυρώνουν ή αμφισβητούν σφόδρα το σχολείο, το παιδί απλώς θα ζει σε μια μόνιμη κατάσταση αμφιβολίας που δεν θα του επιτρέπει να είναι χαρούμενο και να αποκτήσει εμπιστοσύνη στον εαυτό του και στους γύρω.

Για να μπορέσει λοιπόν μια οικογένεια να επιλέξει το σωστό σχολείο, πρέπει κατ’ αρχήν να ξέρει η ίδια τι περιμένει από ένα σχολειο.

Εάν περιμένει, ας απούμε, από το σχολείο να διαμορφώσει την προσωπικότητα του παιδιού από το μηδέν και εν λευκώ, δίχως οι γονείς να ασχοληθούν, η αποτυχία είναι δεδομένη.

Διότι, παντού και πάντοτε, ο βασικός φορέας μεταφοράς αξιών και πολιτισμού προς ένα παιδί είναι η οικογένεια του. Το σχολείο απλώς δρα επικουρικά.

Και για τον λόγο αυτό, οι αξίες του σχολείου πρέπει να έρχονται και να κουμπώνουν με αυτές της οικογένειας και όχι το αντίθετο – που εδω που τα λέμε είναι και εντελώς ανέφικτο. Ενήλικες γονείς 30 και 40 ετών δεν  αλλάζουν την κοσμοθεωρία τους επειδή ένα σχολείο τους λέει κατι άλλο…

Το bottom line λοιπόν ειναι απλό: βλέπουμε πολλά σχολεία και ξεψαχνίζουμε για τα καλά τους ανθρώπους που τα διοικούν ώστε να κατανοήσουμε πραγματικά αν ξέρουν τι κάνουν, πως το κάνουν και γιατί το κάνουν. Έπειτα, επιλέγουμε αυτό το σχολέιο που είναι όσο γίνεται πιο κοντά στις δικές μας διαμορφωμένες αξίες και απαιτήσεις.

Και φυσικά, σε όλη την διάρκεια της παρουσίας του παιδιού μας εκεί κρίνουμε και αξιολογούμε το σχολείο με βάση ακριβώς τα κριτήρια με τα οποία το επιλέξαμε και με βάση όσα οι άνθρωποι του υποσχέθηκαν ότι θα μας προσφέρουν.

Επ’ αυτού όμως θα είναι το επόμενο μας κείμενο, stay tuned….

Πως επιλέγουμε ένα κορυφαίο σχολείο για πολύ μικρά παιδιά

Για κάποιους, η διαδικασία εύρεσης ενός σχολείου για ένα παιδι προσχολικής ηλικίας είναι απλή υπόθεση. Επισκέπτονται 2-3 “παιδικούς σταθμούς” (τι τραγικός όρος…) στην γειτονιά τους, παζαρεύουν λίγο την τιμή και τελικά επιλέγουν αυτόν που τους έκανε καλύτερη εντύπωση. Θεμιτό.

Υπάρχει βεβαια και μια άλλη ομάδα γονέων. Αυτοί που ενστερνίζονται (χωρίς να το γνωρίζουν πολλές φορές) το αμερικάνικο δόγμα που λέει: “Εχεις μόνο 20 χιλιάδες δολλάρια να επενδύσεις για την εκπαίδευση του παιδιου σου? Δώσε τα στο preschool”.

Kαι είναι λογικό το παραπάνω δόγμα. Ολα τα σχολεία από το δημοτικό και πάνω, δίνουν στο παιδί γνώσεις. Οχι μόνο βέβαια, αλλά κυρίως γνώσεις. Το preschool όμως χτίζει την προσωπικότητα του παιδιού. Και μόνον.  Πως ακριβώς γίνεται αυτό, ίσως το εξηγήσουμε σε ένα άλλο άρθρο – σίγουρα όμως μπορουμε να σας το εξηγησουμε όποτε θέλετε, δια ζώσης.

Για αυτούς τους γονείς λοιπόν, αυτούς που είναι ικανοί να ψάχνουν μήνες και μήνες για να βρουν το ιδανικό για αυτούς σχολείο, για αυτούς γραφουμε το παρόν άρθρο. Προσπαθούμε να πούμε κάποια πράγματα που εμείς στην Dorothy Snot θεωρούμε πολύ σημαντικά. Ελπίζουμε να τα βρείτε το ίδιο σημαντικά και εσείς.

Σε κάθε σχολείο που επισκέπτεστε, να έχετε στο νου σας να προσέξετε κάποια πράγματα πολύ σημαντικά που χαρακτηρίζουν, όχι το φαίνεσθαι, αλλά την ουσία της εκπαίδευσης.

Να θυμάστε π.χ. πως στην πλειοψηφία των περιπτώσεων δεν μπορεί να συγκριθεί ένα μικρό, κορυφαίο και απολύτως εξειδικευμένο σχολείο στην εκπαίδευση πολύ μικρών παιδιών με το νηπιαγωγείο ή το προνήπιο κάποιου μεγάλου και “επώνυμου” σχολείου – το οποίο συχνά  χρησιμοποιεί το preschool ως “κράχτη” (ακόμη και εκβιαστικά) για την προσέλκυση πελατών στην επόμενη και βασική του εκπαιδευτική βαθμίδα (δημοτικό).

Eίναι σαν να θέλετε ένα βράδυ να φάτε ενα κορυφαίο γλυκό. Που θα πάτε να το αγοράσετε, στο super market? Οχι βέβαια…..

Οταν όμως βρεθείτε στο super market, σας έλθει η λιγούρα και βαριέστε να πάτε σε ενα top ζαχαροπλαστείο, τότε θα αγοράσετε το πρώτο τυποποιημενο τσουρέκι που θα βρειτε μπροστά σας, για την ευκολία του πράγματος.

Εστω λοιπόν ότι επισκέπτεστε ένα εξειδικευμένο σχολειο για πολύ μικρά παιδιά. Κατά την γνώμη μας, οι άνθρωποι που είναι υπεύθυνοι για την λειτουργία του σχολείου κατ’ ελάχιστον, θα πρέπει:

  1.  Να σας επιτρέπουν να μπαίνετε στους χώρους του σχολείου ελεύθερα, όποτε θέλετε.

Ρωτήστε π.χ, αν μπορείτε να κάνετε εσείς μια δραστηριότητα με τα παιδιά. Σε ένα καλό σχολείο, όχι μόνο θα το αποδεχθούν αυτό αλλά θα σας το προτείνουν κιόλας οι ίδιοι. Η ενεργός συμμετοχή των γονέων στην εκπαιδευτική διαδικασία, βοηθάει πολύ τα παιδιά να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση και χαρά για την διαδικασία της μάθησης – ενώ παράλληλα προσφέρει στους γονείς εμπιστοσύνη και αυξημένο αίσθημα ασφαλείας.

  1.  Να χαίρονται όταν μπλέκεστε στα πόδια τους.

Ζητείστε π.χ. να φάτε μια μέρα μαζί με τα παιδιά, απροειδοποίητα (και πάλι σε ένα καλό σχολείο θα σας το προτείνουν μόνοι τους). Δεν είναι μόνο για να διαπιστώσετε οι ίδιοι την ποιότητα, είναι και γιατί η διαδικασία του φαγητού αποκαλύπτει πολλά για την συνοχή της ομάδας, για την δουλειά που γίνεται σε επίπεδο ορίων κοινωνικής συμπεριφοράς και για την σχέση των παιδιών με τις δασκάλες τους.

Σε ένα κορυφαίο σχολείο οι άνθρωποι, από τον πρώτο έως και τον τελευταίο είναι πολύ υπερήφανοι για την δουλειά που κάνουν. Και χαίρονται πάρα πολύ να σας την επιδεικνύουν, κάθε στιγμή!

  1.  Να «εξοργίζονται» και να το δείχνουν, όταν ακούν πράγματα με τα οποία διαφωνούν!

Πείτε ας πούμε φράσεις tricky, όπως «καλά τώρα, παιδιά είναι, και η τιμωρία χρειάζεται καμιά φορά».  Ή, «εντάξει μωρέ, δεν θα τον φέρνω και κάθε μέρα. Σιγά μη χάσει και το μάθημα!». Σε ένα σχολείο που σέβεται τον εαυτό του, οι άνθρωποι που θα ακούσουν κάτι τέτοια θα εξοργιστούν – και θα σας το δείξουν.

Διότι απλούστατα, παίρνουν την δουλειά τους πολύ στα σοβαρά για σας επιτρέψουν εσάς να την απαξιώσετε.

  1.  Να μπορούν πάντοτε να εξηγήσουν το «γιατί» πίσω από κάθε δραστηριότητα

Είναι πολύ εύκολο κάποιος να σχεδιάζει εντυπωσιακές δραστηριότητες, ερήμην των παιδιών, και μετά να τις υλοποιεί βάζοντας τα παιδιά να συμμετέχουν σαν μαϊμουδάκια και βγάζοντας όμορφες φωτογραφίες.

Το δύσκολο όμως είναι να σχεδιάζονται πράγματα ΜΑΖΙ με τα παιδιά, να στήνονται δραστηριότητες που καλύπτουν συγκεκριμένες ανάγκες των παιδιών και που απαντούν στα δικά τους γιατί.

Τα παιδιά, μόνο όταν υπάρχει σκοπός που τα ίδια κατανοούν και επιλέγουν, συμμετέχουν ενεργά με ενθουσιασμό, χαίρονται και εξελίσσονται. Σε ένα κορυφαίο σχολείο, ακόμη και η τελευταία λεπτομέρεια έχει τον δικό της λόγο ύπαρξης. Μπορεί εσείς να διαφωνήσετε με την επεξήγηση που θα ακούσετε – αλλά πάντα πρέπει να υπάρχει μια τεκμηρίωση για κάθε γιατί.

  1.    Να τους αρέσει η καινοτομία και η διαφορετικότητα, να μην μένουν στα ίδια. Να αλλάζουν και να εξελίσονται, οι ίδιοι και το σχολειο.

Σε έναν κόσμο που έχει έλθει τούμπα πενήντα φορές τα τελευταία εβδομήντα χρόνια, είναι αστείο να μένουμε με αφοσίωση προσηλωμένοι σε πράγματα που εθεωρούντο σημαντικά πριν τριάντα, πριν είκοσι ή ακόμη και πριν πέντε χρόνια.

Ρωτήστε για το πρόγραμμα των πρώτων μηνών. Εννιά στα δέκα σχολεία ξεκινούν KΑΘΕ ΧΡΟΝΟ με το φθινόπωρο, τα πρωτοβρόχια, τον τρύγο, την παρέλαση της 28ης, κλπ. Τα ίδια τυποποιημένα πράγματα, κάθε χρόνο, και με τον ίδιο δασκαλοκεντρικό τρόπο. Μείνετε μακριά!

Η μόνη σωστή απάντηση (κατά την γνώμη μας πάντα) στην ερώτηση «τι θα κάνετε τους πρώτους μήνες;» είναι «ότι αποφασίσουν τα παιδιά»….

  1.  Να έχουν φτιάξει ένα σχολείο γεμάτο «προκλήσεις».

Μην στραβομουτσουνιάζετε βλέποντας σκάλες, γωνίες ή ριψοκίνδυνα παιχνίδια στην αυλή. Όλα αυτά είναι στοιχεία τρομερά βοηθητικά για να μπορέσουν τα παιδιά να αυξήσουν την υπευθυνότητα και την εμπιστοσύνη στον εαυτό τους.

Αυτό που πρέπει να παρατηρήσετε πολύ προσεχτικά είναι το ΠΩΣ οι δασκάλες τα αξιοποιούν εκπαιδευτικά όλα αυτά, ώστε τα παιδιά να προχωρούν και να εξελίσσουν την προσωπικότητα τους.

Θυμηθείτε ότι στόχος της εκπαίδευσης δεν είναι να παράγει υπερ-προστατευμένα από κάθε κίνδυνο παιδιά, είναι να δημιουργεί προσωπικότητες αυτόνομες και ανεξάρτητες, με πίστη στον εαυτό και στις δυνατότητες τους.

  1.  Να έχουν επιλέξει δασκάλες με προσωπικότητα και άποψη

Προφανώς, η διεύθυνση ενός σχολείου είναι αυτή που δίνει τον χαρακτήρα και την εκπαιδευτική γραμμή. Η δασκάλα όμως είναι αυτή που θα είναι καθημερινά μαζί με το παιδί σας, αυτή είναι που θα πρέπει να εμπιστευθείτε και να μπορέσετε να επικοινωνήσετε.

Μιλήστε μαζί της και δείτε αν ταιριάζουν οι αντιλήψεις σας. Αξιολογήστε επίσης πως αντιμετωπίζει το παιδί σας στην πρώτη επαφή μαζί του, πριν ακόμη το γράψετε στο σχολείο.  Αποφύγετε οπωσδήποτε τις περιπτώσεις όπου η προσωπικότητα της δασκάλας, με το που βλέπει την διευθύντρια, απλώς εξαφανίζεται!

  1.  Να έχουν φανατικούς φίλους και φανατικούς εχθρούς…

Κρατηθείτε μακριά από την μετριότητα και την χλιαρότητα (σε όλα τα πράγματα στην ζωή, να εξηγούμαστε!). Τα καλά σχολεία, που έχουν συγκεκριμένη εκπαιδευτική άποψη και που είναι υπερήφανα για την δουλειά που κάνουν, δεν προσπαθούν να ικανοποιήσουν όλον τον κόσμο. Κρατάνε τα standard τους ψηλά και δεν κάνουν κωλοτούμπες για να μην χάσουν έναν πελάτη.

Μορφώστε οι ίδιοι προσωπική γνώμη για όλα, ξεψαχνίστε τους για τα καλά, ζητήστε ακόμη-ακόμη να μιλήσετε και με γονείς παιδιων που εχουν αποφοιτήσει από το σχολείο αυτό – και μετά επιλέξτε το σχολείο που κρίνετε ότι ταιριάζει στις ΔΙΚΕΣ ΣΑΣ οικογενειακές αξίες.

  1.  Να γουστάρουν και να παθιάζονται πρώτα οι ίδιοι με το σχολείο που έχουν και με την δουλειά που κάνουν.

Αυτονόητο, δεν χρειάζεται εξήγηση….

Open English Class για τα προνήπια

από την Κλαίρη Χατζηνικολάου

Δυο υπέροχες μέρες μας χάρισαν  οι γονείς του προνηπίου αυτήν την εβδομάδα. Ευχαριστούμε για την φοβερή ενέργεια, την καλή διάθεση και την αγαπη σας!

Σημαντική η συμμετοχή σας σε όλες τις δράσεις, έδωσαν άλλη διάσταση στο ανοιχτό μάθημα των Αγγλικων.

Πολλοί είναι οι γονείς κάθε χρόνο που με ρωτούν πως γίνεται το μάθημα και το πως αισθάνονται τα παιδιά κατά την διάρκεια του.

Έτσι λοιπόν, με αυτόν τον τρόπο θέλαμε να περασατε και ‘σεις στιγμές μαζί με τα παιδιά, όπως τις περνάμε κάθε Δευτέρα στο σχολείο παίζοντας, τραγουδώντας και διαβάζοντας ιστορίες.

Τίποτα δεν θα καταφέρναμε χωρίς την υποστήριξη σας. Κάθε τι απλό γίνεται σπουδαίο στα μάτια των παιδιών όταν το μοιράζονται με τους γονείς, τους πιο θερμούς υποστηρικτές τους.

Σας ευχαριστούμε πολύ!

Reflections Of A Different Society

Για σήμερα Κυριακή 2 Απριλίου, είχαμε προγραμματισει εδώ και πολύ καιρό ένα μαγείρεμα στο σχολειο μας με την ομάδα R.O.A.D.S., για τους συμπολίτες μας που χρειάζονται ένα πιατο φαγητό λίγο περισσότερο.

Η R.O.A.D.S. (Reflections Of A different Society)  με τον Πλούτωνα, τον Μάνθο και των άλλα παιδιά, είναι μια μη κερδοσκοπική οργάνωση που μαγειρεύει συστηματικά για τους άστεγους της πόλης.

Ο στόχος της δικής μας σημερινής δράσης, ήταν διπλός: Αφ΄ενός, να ενεργοποιήσουμε για μια ακόμη φορά την φοβερή κοινότητα γονέων της Dorothy Snot, ώστε να προσφέρουμε όλοι μαζί ότι μπορούμε σε αυτούς που το χρειάζονται λίγο περισσότερο.

Αφ’ ετέρου, να εμπλέξουμε τα παιδιά μας για μια ακόμη φορά στην διαδικασία της πραγματικής ζωής. Ωστε, μέσα απο μια δράση σας κι αυτή, παίζοντας, με ενθουσιασμό, να αποκομίσουν παραστάσεις και εμπειρίες από αυτές που διαμορφώνουν αξίες και χαρακτήρα.

Η επιτυχία της εκδήλωσης ήταν δεδομένη, το τελικό αποτέλεσμα όμως, ποιοτικά και ποσοτικά, ήταν υπεράνω κάθε προσδοκίας!

Για τα χαρούμενα πρόσωπα και την ενθουσιώδη συμμετοχή των παιδιών (και των μεγάλων φυσικά!) δεν χρειάζεται να πούμε τίποτε, αρκούν οι φωτογραφίες που βλέπετε.

Οσον αφορα το απτό αποτέλεσμα της δράσης: Σχεδόν 100 άτομα, μικροί και μεγάλοι, ετοιμάσαμε 300 μερίδες φαγητό – και σύμφωνα με τον Πλούτωνα, το επιπλέον υλικό που έφεραν οι γονείς του σχολειου αλλα δεν χρησιμοποιήσαμε σήμερα φτάνει για δύο ακόμη μαγειρέματα!

Ενα μεγάλο ευχαριστώ λοιπόν σε όλη την κοινότητα της Dorothy Snot, δασκάλες, γονείς και παιδια – και βεβαια στην μαγειρισσα μας κα. Ρούλα που σήμερα υπερέβαλε εαυτόν!

Και ένα μεγάλο μπράβο βέβαια στα παιδια της ROADS που προσφέρουν όλη αυτή την βοήθεια στην κοινωνία της πόλης μας, συνεχώς και συστηματικά!

Μια καταπληκτική δράση προσφοράς λοιπόν σήμερα – ένα μάθημα ίσως ενταγμένο στην δομή του νηπιαγωγειου ή του προνηπίου μας, άυριο.

Η Dorothy Snot μπαίνει σταδιακά στην δεύτερη εποχή της και only sky is the limit!

Μαγνητικό τραπέζι για τα προνήπια

από την Χαριτίνη Σταυρουλάκη

Προετοιμαζοντας τα παιδια για την επισκεψη στο Κέντρο Ερευνας για την Τεχνη και τις Επιστημες του γλύπτη Τάκη και προσπαθώντας να καταλάβουμε τι είναι το μαγνητικο πεδίο, φτιάξαμε στην τάξη των προνηπίων αυτό το «μαγνητικο τραπέζι» όπου αιωρούνται μεταλλικά καρφια ή μικροτεροι μαγνήτες.

Τα παιδια, θαυμάζουν – παίζουν με την κίνηση των αντικειμενων  και τις αποστασεις τους.

Ολα αυτα φυσικά ως απόρροια του project των παιδιων για τα ορυκτά!

Γονείς στην τάξη του μεταβρεφικού

από την Τζένη Διαμαντοπούλου

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος οι γονείς έρχονται στην τάξη του μεταβρεφικού για να παίξουμε όλοι μαζί!

Αγαπημένα βιβλία, «εναέρια» παιχνίδια, φανταστικές πόλεις για σούπερ ήρωες και μαγειρικές γέμισαν ήδη την τάξη μας με χαρά και γέλια.

Και φυσικά όλα αυτά με την πολύτιμη βοήθεια των μαμάδων και των μπαμπάδων του τμήματος.

Ευχαριστούμε πολύ μέχρι τώρα λοιπόν τους γονείς της Αελλας, του Χρήστου, του Μάριου και του Κωνσταντίνου!

(To be continued…..)

Πόσο παιχνίδι χωράει τελικά σε ένα σχολείο?

Οντας πλεον η Dorothy Snot ένα highly respected PBL σχολείο, η επαφή μας με την διεθνή κοινότητα των επαγγελματιών του παιχνιδιού είναι συνεχής. Και η μονιμη, φιλοσοφικού τύπου, «διαφωνία» μου με τους φιλους μου τους playworkers, είναι:

 «Δεν μπορείς να εντάξεις πραγματικά ένα ελεύθερα αναδυόμενο πράγμα, όπως είναι το παιχνίδι, μέσα σε ένα περιβάλλον με δομή και κανόνες, όπως είναι εξ’ ορισμού το σχολείο».

Είναι μάλλον αστείο, αλλά αν o μέσος γονιός ή ο μέσος δάσκαλος συζητήσει με έναν πραγματικό play expert γύρω από την ουσία της έννοιας «παιχνίδι», θα ακουστεί σαν να μιλάνε για δύο διαφορετικά πράγματα.

Βλέπετε, τα παραδοσιακά διδακτικά μοντέλα μέσα απο τα οποία όλοι έχουμε περάσει, μας έχουν δημιουργήσει την πεποίθηση πως το παιχνίδι είναι μια δραστηριότητα με την οποία επιτρέπεται να εμπλακούμε μόνο όταν δεν εχουμε διάβασμα ή δουλειά ή κάποια άλλη «σοβαρή» υποχρέωση.

Και δεν είναι σπάνιες φαντάζομαι ακόμη και σήμερα οι περιπτώσεις, όπου ένας ενήλικας κοιτάει το ρολόι του με ύφος περισπούδαστο και λέει π.χ στα παιδιά που έχει μπροστά του:

«Εχετε μισή ώρα για να παίξετε. Πάρτε τα lego και φτιάξτε ένα κάστρο. Και μετά, πίσω στο διάβασμα σας…»

Είναι ακριβώς όπως όταν πηγαίνει π.χ. ο αρχισυντάκτης μιας εφημερίδας σε έναν εκπαιδευμόμενο δημοσιογράφο, και του λέει: «να μου φέρεις αυτό το άρθρο μεταφρασμένο στο γραφείο μου, σε μισή ώρα».

Ή όπως όταν ο διευθυντής πηγαίνει στην γραμματέα του και της λέει: «πάρε αυτά τα κείμενα και βάλτα μου σε ένα powerpoint. To θέλω σε είκοσι λεπτά».

Σας μοιάζουν τα παραπάνω για παιχνίδι? Φυσικά όχι. Είναι εντολές από κάποιον που κατέχει εξουσία προς κάποιον άλλο, που δουλειά του είναι να υπακούσει και να πραγματοποιήσει το έργο που θα του ζητηθεί.

Ακριβώς το ίδιο πιστεύουν ακόμη δυστυχώς αρκετοί ενήλικες για το παιχνίδι: ότι είναι μια κατά βάση περιττή ή δευτερεύουσα δραστηριότητα την οποία εμείς οι ενήλικες την επιτρέπουμε στα παιδιά, είτε για να κάνουν διάλειμμα από κάτι άλλο «σοβαρό», είτε για να μας αφήσουν ήσυχους.

Σήμερα όμως, αποδεικνύεται διαρκώς επιστημονικά ότι το παιχνίδι δεν είναι απλώς μια δραστηριότητα για να γεμίσουμε τον ελεύθερο μας χρόνο. Ουτε παίζουμε με στόχους εκ προοιμίου εκπαιδευτικούς.

Παίζουν από την φύση τους τα παιδιά διότι πολύ απλά, το ακηδεμόνευτο και ελεύθερα αναδυόμενο παιχνίδι είναι ο πλέον φυσιολογικός τρόπος για να ανακαλύψουν με τον δικό τους μοναδικό ρυθμό, τον κόσμο μέσα στον οποίο θα ζήσουν.

Το παιχνίδι είναι pop-up. Ξεφυτρώνει ελεύθερα, χωρίς σχέδιο, χωρίς προετοιμασία, όταν απλώς σε έναν χώρο τυχαίνει να βρίσκεται μια ομάδα παιδιών (και όχι μόνο). Αξιοποιώντας οτιδήποτε υπάρχει γύρω, αποφασίζουν τα παιδιά να παίξουν, με ή χωρίς κανόνες, για όσο θέλουν και όπως θέλουν. Οι ενήλικες δεν εμπλεκόμαστε, εκτός εάν τα παιδιά μας το ζητήσουν. Και όλο αυτό μεταβάλλεται ή σταματάει επίσης χωρίς προγραμματισμό, όταν τα παιδιά χάσουν τον ενδιαφέρον τους ή κουραστούν ή αποφασίσουν να ασχοληθούν με κάτι άλλο.

Εχουν λοιπόν ένα δίκαιο οι φίλοι μου οι playworkers. Πως μπορείς να συνδυάσεις όλο αυτό το ελεύθερο, απρογραμμάτιστο πράγμα, με την αυστηρά προκαθορισμένη δομή και λειτουργία ενός ακαδημαϊκού εκπαιδευτικού ιδρύματος? Δεν μπορείς.

Για αυτό ακριβώς λοιπόν, ενα PBL σχολείο δεν λειτουργει διδακτικά. Οι δασκάλες δεν μπαίνουν στην τάξη με σκοπό να υλοποιήσουν ένα συγκεκριμένο εκπαιδευτικό πρόγραμμα που έχουν στο μυαλό τους ή που τους δίνει έτοιμο η διευθύντρια. Η δουλειά τους ειναι να λειτουργουν διαρκώς ως facilitators στην προσπάθεια των παιδιών να ανακαλύψουν μόνα τους τον κόσμο, μέσα απο τις δικές τους ανάγκες και επιθυμίες.

Αυτό που συμβαίνει λοιπόν είναι ότι, μέσα από ανοιχτές ερωτήσεις και ομαδική συζήτηση, τα παιδιά ενθαρρύνονται κάθε στιγμή να εκφράσουν χωρίς φόβο τις επιθυμίες, τα συναισθήματα και τις ανάγκες τους. Και στην συνέχεια, πάλι μέσα από μια διαδραστική και ελεύθερη διαδικασία, τους προσφέρονται κίνητρα και ερεθίσματα ώστε να τις ικανοποιήσουν μόνα τους, μέσα από το παιχνίδι που τα ίδια τα παιδιά ελεύθερα επιλέγουν.

Και όπως μου αρέσει να λέω, τα πολύ μικρά παιδιά όταν τους δώσεις την δυνατότητα της επιλογης, δεν θα ζητήσουν να μάθουν για τον Μπραμς ή για τον Πικάσσο. Αυτά είναι δικά μας «κολήμματα», ημών των ενηλίκων.

Τα παιδιά ενδιαφέρονται πρωτίστως για την αληθινή ζωή, έτσι όπως αυτή ξεδιπλώνεται γύρω τους. Στο τέλος της ημέρας λοιπόν, αυτό που πραγματικά κάνει ένα PBL σχολείο είναι να επιτρέπει στα παιδιά να μεταφέρουν το παιχνίδι τους σε συνθήκες και όρους πραγματικότητας. Αν θέλουν να παίξουν με lego, θα παίξουν με lego. Αν όμως ζητησουν να χτίσουν με πραγματικά τούβλα, θα χτίσουν με πραγματικά τούβλα και με τσιμέντο. Τόσο απλά.

Είναι πολύ πιο εύκολο από ότι ίσως ακουγεται. Απαιτεί όμως πράγματα δυσκολα για πολλούς «μεγάλους»: αληθινή εμπιστοσύνη προς τα παιδιά, ανυπόκριτο σεβασμό στις επιθυμίες τους, αποφυγή να μπλεκόμαστε διαρκώς στα πόδια τους, διορθωτικά.

Απαιτεί δηλαδή απο εμάς τους ενήλικες να επιστρέψουμε στα παιδιά τον έλεγχο της ζωής τους. Να πάρουν τα ίδια την «ιδιοκτησία» της σχολικής τους διαβίωσης και να μετατρέψουν ένα όσο γίνεται μεγαλύτερο κομμάτι της καθημερινότητας τους σε ελεύθερα αναδυόμενο, διαρκές και ακηδεμόνευτο παιχνίδι, σε συνθήκες πραγματικής ζωής.

Αναγκάζονται έτσι τα παιδιά να θέσουν μόνα τους κανόνες που διέπουν την σχολική τους ζωή (μέσα σε ένα πολύ σταθερό πλαίσιο λειτουργίας που προκαθορίζει αδιαπραγμάτευτα η διοίκηση του σχολειου), μαθαίνουν βιωματικά να αναγνωρίζουν τις καταστάσεις που τους δημιουργούν δυσκολίες και αναπτύσσουν ικανότητες επίλυσης προβλημάτων ώστε να μπορούν να αλληλεπιδρούν σε συνθήκες εποικοδομητικής συμβίωσης.

Αυτή η “ιδιοκτησία” της καθημερινότητας είναι που βοηθάει πραγματικά τα παιδιά να αυτονομηθούν, να δυναμώσουν, να μάθουν να λύνουν μόνα τα δικά τους προβλήματα και να βρίσκουν με σιγουριά, αυτοπεποίθηση και ενθουσιασμό την δική τους θέση σε κάθε σύνολο που θα χρειαστεί να ενταχθούν.

Τα παιδια και μπορούν και λατρεύουν να το κάνουν. Εμείς, μπορούμε και θέλουμε να τους το επιτρέψουμε?

Ι.Κ. Γιαννούδης

“Εκεί που πηγαίναμε όλοι μαζί!”

από την Τζένη Διαμαντοπούλου

sam_8287

Μια μέρα μετά την εκδρομή του μεταβρεφικού στο Βοτανικό Κήπο.

Καθόμαστε στον πρωινό μας κύκλο.

Ερώτηση από τις δασκάλες: «Θυμάστε που πήγαμε εχθές;»

Απάντηση Ελίζας: « Εκεί που πηγαίναμε όλοι μαζί!»

sam_8267

Μουσική στο βρεφικό τμήμα

από την Μαρία Γρυλλάκη

Ως μικροί εξερευνητές, τα παιδιά δεν θα μπορούσαν να μην εξερευνήσουν τον χώρο της μουσικής. Κάθε μέρα στο βρεφικό τμήμα, στο άκουσμα των ήχων κάθε παιδί συμμετέχει με τον δικό του μοναδικό τρόπο.

slide3

Ο χορός, ο ρυθμός και το τραγούδι, για το κατάλληλο χρονικό διαστημα και στις κατάλληλες ώρες, μπορούν να αποδειχθούν θαυματουργά! Σε καταστάσεις πίεσης ή έντονου στρες, η μουσική μπορεί να απελευθερώσει το άγχος και τον πόνο, μπορεί να είναι ιδιαίτερα ωφέλιμη την ώρα του ύπνου ή την ώρα του δημιουργικού παιχνιδιού και μπορεί να βοηθήσει το παιδί να χαλαρώσει. Πολλές φορές λειτουργεί φυσικά και σαν μέσο έκφρασης και επικοινωνίας.

slide1-1

Η μαγεία που έρχεται με το πάτημα ενός πλήκτρου είναι μεγάλη. Το σημαντικό είναι να δώσεις στα παιδιά την ευκαιρία να πατήσουν τα πλήκτρα μόνα τους και να φτιάξουν έτσι συμμετέχοντας ενεργά, την δική τους αγαπημένη μουσική!

Ο πρώτος μήνας

από την Τζένη Διαμαντοπούλου

Ο πρώτος μήνας της χρονιάς στην τάξη του μεταβρεφικού σιγά σιγά φτάνει στο τέλος του. Αυτό όμως που συνεχίζεται είναι το παιχνίδι των παιδιών, στα μάτια των οποίων τα πιο απλά αντικείμενα μπαίνουν σε κόσμους μαγικούς!

sam_7638

Έτσι, η κλωστή γίνεται αράχνη…

sam_7550

Τα κουτιά δημιουργούν πύργους και τρένα…

sam_7576

Οι σωλήνες γίνονται κιάλια…

sam_7513

Τα μακαρόνια, κρυμμένοι θησαυροί…

sam_7521

Τα παγάκια μεταμορφώνονται σε χρωματιστούς πίνακες….

sam_7602

Τα μπουκάλια αλλάζουν σε κορίνες….

sam_7623

Και τα κονσερβοκούτια παίζουν μουσική….

sam_7485

Μα το πιο σημαντικό μέσα σε όλα αυτά είναι το χαμόγελο και το γέλιο των παιδιών που ξέρουν να το χαρίζουν απλόχερα για να παρασύρουν και εμάς τους μεγάλους!!!

Πως να φτιάξετε ένα ρομπότ, που να ποτίζει και να έχει συναισθήματα

από την Ελένη Τριανταφυλλοπούλου

Slide1

Αφού φτιάξαμε το ρομπότ μας στην ταξη των προ-προνηπίων, η αποστολή μας ήταν να του δώσουμε μία ταυτότητα.

Slide2

Τα παιδιά πρότειναν ονόματα και μετά από ψηφοφορία, η πλειοψηφία διάλεξε το όνομα “Ρομπότο“.

Ο Ρομπότο είναι αγόρι και μάλιστα είναι ελάχιστα μόνο χρόνια μεγαλύτερός μας. Μόλις 100 χρονών! Έχει κι αυτός συναισθήματα όπως κι εμείς. Τη χαρά και τη λύπη. Όμως πώς μπορούμε να τα δούμε;

Slide3

Για να απαντήσουμε στο ερώτημα ζητήσαμε βοήθεια από τον Ηλία, μπαμπά του Γιώργου, που ήρθε να φτιάξουμε μαζί έναν μηχανισμό ώστε να δουλέψει η καρδιά του Ρομπότο!

Slide4

Τα υλικά που χρησιμοποιήσαμε ήταν:

  • 1 μπαταρία
  • 4 καλώδια
  • και 2 λαμπάκια

Slide5

Αποφασίσαμε, το κόκκινο λαμπάκι να δείχνει την χαρά και το λευκό την λύπη!

Slide6

Τοποθετήσαμε το μηχανισμό στο σώμα του Ρομπότο και προσπαθήσαμε να του προκαλέσουμε το συναίσθημα της χαράς και της λύπης, ώστε να ανάψει το αντίστοιχο κάθε φορά λαμπάκι.


Πειραματιστήκαμε και παίξαμε με τα λαμπάκια τόσο εμείς όσο και οι μεγαλύτεροι φίλοι μας.

Slide7

Και φυσικά συνεργαστήκαμε για να φροντίσουμε το φίλο του Ρομπότο, το Βασιλικό!

Slide8

Αν θέλετε κι εσείς να φτιάξετε το δικό σας Ρομπότο, αρκεί να έχετε φαντασία.
Καλή επιτυχία!

Hλία,  σε ευχαριστούμε πολύ για τη βοήθειά σου!

«Να φτιάξουμε ένα πλυντήριο, για τη γωνιά της μεταμφίεσης» είπαν τα παιδιά. . .

από την Ειρηνη Λιθοξοπούλου

«Τι γνωρίζουμε για τα πλυντήρια»; Ρωτήσαμε εμείς…

Slide14

  • Είναι γύρω γύρω τετράγωνο (Αναστάσης)
  • Το πλυντήριο γυρνάει (Αριστείδης)
  • Υπάρχει ειδική κρέμα για το πλυντήριο (Βασιλική)
  • Το πλυντήριο καθαρίζει τα ρούχα μας (Γιάννης)
  • Έχει σκόνη το πλυντήριο (Νάλια)
  • Που τη λένε απορρυπαντικό και έχει και καπάκι (Μαρία)
  • Στο καπάκι το μικρό, βάζουμε το απορρυπαντικό (Αλίκη)
  • Είναι στρογγυλό (Κατερίνα)
  • Η πόρτα του είναι στρογγυλή (Φοίβη)
  • Το πλυντήριο έχει κουμπιά (Διώνη)
  • Έχει και ήχο (Ελένη)
  • Είναι άσπρο (Μαρία)
  • Είναι και γκρι (Ρόζα)
  • Μπορεί να είναι και ριγέ και πουά, αν το κάνουμε (Μάθιου)
  • Στο πλυντήριο, δεν βάζουμε τα άσπρα με τα άλλα γιατί μπερδεύονται (Δημήτρης)

Και πως θα είναι το δικό μας πλυντήριο ;

Slide10

  • Άσπρο (Μαρία)
  • Και γκρι (Ρόζα)
  • Τετράγωνο (Αναστάσης)
  • Να έχει κουμπιά με αριθμούς (Κατερίνα)
  • Να το λένε πλυντήριο φασίνα (Μάθιου)
  • Να έχει στρογγυλή πόρτα για να βάζουμε τα ρούχα (Φοίβη)
  • Και θέση για το απορρυπαντικό (Αλίκη)

Μαζέψαμε τα υλικά μας , χωριστήκαμε σε μικρές ομάδες εργασίας και ξεκινήσαμε…

Slide04

Μια ομάδα ανέλαβε να βάψει το τετράγωνο κουτί, άσπρο και γκρι…

Slide05

Μια άλλη ομάδα ανέλαβε να φτιάξει τα κουμπιά του πλυντηρίου…

Slide06

Μια ομάδα επέλεξε να γράψει τους αριθμούς, να τους κόψει και να δημιουργήσει το ταμπλό με τα προγράμματα…

Slide08

Συναρμολογήσαμε τα κομμάτια του και το πλυντήριο μας είναι έτοιμο

Slide09

Έτοιμο για συμβολικό παιχνίδι…

Slide11

Άλλοι βάζουν πλυντήριο, άλλοι απλώνουν, άλλοι σιδερώνουν…

Slide12

Αγαπημένο συμβολικό παιχνίδι! Αγαπημένη γωνιά, από τα παιδιά, για τα παιδιά!

Γονείς παντού!

από την Τζένη Διαμαντοπούλου

Σιγά σιγά ολοκληρώνεται το όμορφο αυτό ταξίδι με τους γονείς, στην τάξη του μεταβρεφικού.

image-3ef386a0f6b6289762fdb47571d5f630a8999e9b5e66c131928d98a81fea06db-V

Πολλές όμορφες στιγμές γεμάτες διάβασμα και παιχνίδι, γεμάτες γέλια και τραγούδια.

image-a8b3f0a766ccd1fed0f71f634e2a5a15d7eea1b1b045a615ac80cf022a89c209-V

Στιγμές που τα παιδιά περιμένουν με ανυπομονησία τους γονείς τους.

SAM_6635

Για να τους «συστηθούν» ξανά, μέσα στο δικό τους χώρο.

SAM_6642

Για να ανοίξουν την πόρτα και να βάλουν αυτά τους γονείς τους στο δικό τους σπουδαίο κόσμο! Γεμάτα υπερηφάνια!

image-303eb6cce5a42f8340254aaede2d9c76188c89482edf0086c0313c2b0ce1dd4d-V

Πασχαλινά έθιμα στο βρεφικό τμήμα

από την Αναστασία Κουρούμπαλη

Slide5 (1)

Τα παιδιά του βρεφικού τμήματος ήλθαν σε επαφή στο σχολείο με ένα πασχαλινό έθιμο: «Το τσούγκρισμα των κόκκινων αυγών».

Πως;

Παίζοντας με πλαστικά κόκκινα αυγά που ανοίγουν στην μέση. Τοποθετήσαμε μέσα διάφορα αντικείμενα, όπως όσπρια, μπαλίτσες…

Slide3 (1)

Τα παιδιά προσπάθησαν να ενώσουν τα δύο μέρη των αυγών. Όταν τα κατάφεραν, άρχισαν να τα κουνούν και έτσι δημιούργησαν ήχους και στο τέλος του παιχνιδιού, τα τσουγκρίσαμε όπως κάνουμε το Πάσχα.

Slide2 (1)

Τα παιδιά ήταν πολύ χαρούμενα για το επίτευγμά τους, γελούσαν και διασκέδαζαν.

Έτσι, μέσα από το παιχνίδι, κατάφεραν να αποτυπώσουν στο μυαλό τους την εικόνα του εθίμου χωρίς να αναλωθούν σε θεωρητικές και εντελώς άχρηστες γαι τη  ηλικία τους πληροφορίες!

Slide1 (1)

(από την Αναστασία Κουρούμπαλη δασκάλα στο βρεφικό τμήμα στην Αθήνα)