Όταν η δημοκρατία γίνεται τρόπος ζωής…

από την Μαριάννα Τζιοβάρα

Τις τελευταίες μέρες, τα παιδιά της τάξης Βερόνικα των προνηπίων παρατήρησαν ότι κάποιοι/-ες δεν πρόσεξαν το ξύλινο σπίτι που είχαμε κατασκευάσει για τα σαλιγκάρια στην αυλή, ούτε τις ενημερωτικές αφίσες που είχαμε κολλήσει στον τοίχο, με αποτέλεσμα αυτό να χαλάσει. Έτσι, λοιπόν πήραμε την απόφαση να το επιδιορθώσουμε.

Στη διάρκεια της συζήτησής ωστόσο, από ορισμένα παιδιά προέκυψαν και οι εξής προβληματισμοί:

– «Και αν τα άλλα παιδιά μπερδευτούν και περάσουν το σπίτι για παιχνίδι και το χαλάσουν πάλι;»

-«Δεν μπορούμε να είμαστε συνεχώς δίπλα από το σπίτι»

-«Δεν είμαστε όλη τη μέρα έξω στην αυλή»

 Συνεπώς, προέκυψε η ανάγκη να ενημερώσουμε τα παιδιά των τμημάτων του σχολείου που έχουν πρόσβαση στην μεγάλη αυλή. Μερικές από τις ιδέες που αναφέρθηκαν ήταν η δημιουργία μιας νέας αφίσας πιο συγκεκριμένης, μέσω της οποίας θα ζητούσαμε να μην χαλάνε το ξύλινο σπίτι των σαλιγκαριών.

Μια άλλη ιδέα ήταν να πιάναμε από κοντά ένα ένα παιδί κάθε φορά και να του εξηγούσαμε. Βέβαια καταλάβαμε πως κάτι τέτοιο θα ήταν αρκετά χρονοβόρο και πιο δύσκολο και έτσι εν τέλει, καταλήξαμε στη σύνταξη ενημερωτικών επιστολών. Στη συνέχεια επεξεργαστήκαμε περαιτέρω τις συμβάσεις του συγκεκριμένου κειμενικού είδους και γνωρίσαμε τους λόγους για τους οποίους μπορεί να γράψουμε μια επιστολή. Αφού συνεννοηθήκαμε το περιεχόμενο αυτής και την υπογράψαμε, απευθυνθήκαμε στη Στεφανία για την εκτύπωση.

Με τη βοήθεια της Στεφανίας και την δοκιμή της να εκτυπώσει τα χέρια της, μας δόθηκε και η ευκαιρία να γνωρίσουμε καλύτερα τον τρόπο λειτουργίας του φωτοτυπικού μηχανήματος και να διασκεδάσουμε.

Τις επόμενες μέρες τις μοιράσαμε στα τμήματα των Γκασπάρ, Αρτούρο, Μαλέφικα, Στάνλεϋ και Κρικ και τους ενημερώσαμε για αυτή την πρωτοβουλία μας.

Και κάπως έτσι, με αφορμή ένα σπίτι σαλιγκαριών, η δημοκρατία στο σχολείο γίνεται τρόπος ζωής που βασίζεται στην συνεργασία, στον διάλογο, στην ανταλλαγή ιδεών και στην ουσιαστική συμμετοχή σε ότι επηρεάζει την ζωή μας. Και το ίδιο το σχολείο μετατρέπεται στον φορέα, μέσα από τον οποίο τα παιδιά βιώνουν την έννοια του ενεργού πολίτη.

Διαπολιτισμική εκπαίδευση & life-derived learning

από την Χρύσα Βαϊτση

Στην συλλογική μας συνείδηση υπάρχει η αίσθηση πως σε ένα ιδιωτικό σχολείο δεν δίνονται τόσες ευκαιρίες για διαπολιτισμική και κριτική εκπαίδευση. Κι αυτό δεν είναι απαραίτητα λάθος, αφού η πλειονότητα των παιδιών προέρχονται από την Ελλάδα ή από άλλες χώρες με υψηλό κοινωνικοοικονομικό status.

Κοιτώντας όμως πιο προσεκτικά, και με πρόθεση πάντα τα παιδιά να προβληματιστούν και να διαχειριστούν θέματα που άπτονται της σύγχρονης πραγματικότητας (και όχι να δημιουργήσουμε μία γυάλα γι αυτά) τα ερεθίσματα ξαφνικά είναι παντού:

Η περιοχή μας και οι κάτοικοί της (Κυψέλη), ο Νdioba –δάσκαλος κρουστών (Αφρικανός), η κούκλα της μεταμφίεσης που έχει σκούρο δέρμα, το memory της τάξης, το Άσυλο Ανιάτων που πάμε για να φωνάξουμε δυνατά και να ξυπνήσουμε όλους τους κατοίκους του με την πιο δυνατή μας καλημέρα.

Κι έτσι, χωρίς πολλά λόγια, η διαφορετικότητα μπαίνει ενεργά στη ζωή μας, τόσο φυσιολογικά όσο το αυθόρμητο χαμόγελο των παιδιών.

Βασιλόπιτα με την μαμά της Κατερίνας

από την Χρύσα Βαϊτση

Μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων ήρθε στην τάξη “Αρτούρο” του προ-προνηπίου η μαμά της Κατερίνας, Φανή, για να φτιάξουμε βασιλόπιτα.

Ο ενθουσιασμός ήταν μεγάλος και οι προετοιμασίες πολλές, αφού έπρεπε να γράψουμε την συνταγή, να έχουμε έτοιμα τα υλικά και να οργανώσουμε τον τρόπο δουλειά μας.

Η Φανή, ως ειδικός στην παρασκευή των γλυκών, μας βοήθησε στην εκτέλεση της συνταγής δίνοντας μας μικρά μυστικά που έκαναν την προετοιμασία των υλικών πιο εύκολη. Για παράδειγμα, ο διαχωρισμός του κρόκου από το ασπράδι με την βοήθεια ενός μπουκαλιού.

Έτσι, μαγειρεύοντας, τα παιδιά προσέγγισαν μαθηματικές έννοιες, μέτρησαν υλικά με τις μονάδες μέτρησης που συμφωνήσαμε (ποτήρι, κουτάλι) και πειραματίστηκαν ενεργά με φυσικούς κανόνες που διέπουν τα υλικά που χρησιμοποιούμε στην ζαχαροπλαστική (πχ μαρέγκα).

Κι αυτά έγιναν ακόμη πιο ενδιαφέροντα, αφού ήταν αποτέλεσμα της βοήθειας και της εμπλοκής ενός γονέα, γεγονός που πάντα νοηματοδοτεί με ιδιαίτερο τρόπο την διαδικασία για τα παιδιά.

The proof of the pudding is in the eating. Always!

Το προηγούμενο μας κείμενο, τελείωνε ως εξής: “Και φυσικά, σε όλη την διάρκεια της παρουσίας του παιδιού μας εκεί, κρίνουμε και αξιολογούμε το σχολείο με βάση ακριβώς τα κριτήρια με τα οποία το επιλέξαμε και με βάση όσα οι άνθρωποι του υποσχέθηκαν ότι θα μας προσφέρουν.

Εμείς στην Dorothy Snot θεωρούμε την διαδικασία της αξιολόγησης μας απο τους γονείς μια από τις πιο σημαντικές στιγμές κάθε χρονιάς (και απο τα παιδια φυσικά, αλλά αυτα μας αξιολογούν face-to-face, καθε μέρα!)

Πιστεύουμε ακράδαντα ότι πάντοτε πρέπει να έχουμε ένα κίνητρο για να γινόμαστε καλύτεροι και να δοκιμάζουμε νέα πράγματα. Οπως λέμε συνέχεια άλλωστε, ο κόσμος διαρκλως αλλάζει και εξελίσεται και ένα σχολείο είναι υποχρεωμένο από την φύση του να κάνει το ίδιο.

Εχουμε πολλούς τρόπους που μετράμε καθημερινά, δυναμικά, την απόδοση μας και πάντοτε πρώτοι εμείς ξέρουμε τι χρειάζεται βελτίωση και ποια είναι τα δυνατά μας σημεία. Η διαδικασία όμως της επίσημης αξιολόγησης από τους γονείς, μια φορά τον χρόνο, είναι το επιστέγασμα.

Διότι, κατά την γνώμη μας, σε κάθε αξιολόγηση προϊόντος ή υπηρεσίας, αυτό που μετράει πρωτίστως είναι η γνώμη αυτών που πλήρωσαν για την αγοράσουν.

“The proof of the pudding is in the eating” λέει ένα αγαπημένο μας αγγλικό γνωμικό – και τα αποτελέσματα της ετήσιας αξιολόγησης μας από τους γονείς δείχνουν αυτό ακριβώς: αν η πουτίγκα που φτιάξαμε όλη την χρονιά, ήταν νόστιμη!

Τα τελευταία πέντε χρόνια, το ποσοστό ικανοποίησης των γονέων από την ποιότητα των υπηρεσιών μας εχει ανέβει απο το 90% στο 96% (πατήστε να δείτε τα αναλυτικά αποτελέσματα), κάτι που φυσικά μας χαροποιεί και μας υποχρεώνει να κάνουμε μεγάλη προσπάθεια για να παραμείνουμε εκεί!

Το ερωτηματολόγιο αυτό βγάζει μέσο όρο 2.71 στα 5, ή αλλιώς ποσοστό ικανοποίησης 54%

Φέτος μάλιστα έγινε κάτι πραγματικά εντυπωσιακό και πολύ ωφέλιμο για εμάς: λάβαμε 32 συμπληρωμένα ερωτηματολόγια με μέσο όρο σχεδόν 97% και ένα ερωτηματολόγιο, το πιο πάνω, με ποσοστό ικανοποίησης 54%!

Οπως είναι φυσικό, μια τοσο μεγάλη απόκλιση σε ένα τόσο μικρό μέρος του δείγματος στατιστικά περνάει σχεδόν απαρατήρητη. Απλώς μας κατέβασε τον μέσο όρο από το 97% στο 96%….

Παραθέτουμε άλλο ένα τυχαίο ερωτηματολόγιο, για συγκριτικούς λόγους. Και τα δύο ερωτηματολόγια ειναι συμπληρωμένα από μαμάδες παιδιών του ίδιου τμήματος, με τις ίδιες δασκάλες, την ίδια χρονική περίοδο.

Εμείς όμως δεν κάνουμε στατιστική, ούτε μετρήσεις για το ποιος θα κερδίσει τις εκλογές. Για εμάς, αυτο το ένα ερωτηματολόγιο με τόσο μεγάλο ποσοστό δυσαρέσκειας απο το σχολείο μας είναι φοβερά σημαντικό και μας αναγκάζει να ξοδέψουμε πολύ χρόνο και κόπο και να  προσπαθήσουμε να καταλάβουμε το πως και το γιατί.

Για να μην μακρηγορούμε, μια τετοια βαθμολογία σίγουρα μας δείχνει δύο πράγματα:

  1. Οτι σαν σχολείο αποτύχαμε, για ένα εκατομμύριο λόγους, να κανουμε το καλύτερο που μπορούσαμε για την συγκεκριμένη οικογένεια. Back to our drawing board, για να βρουμε το λάθος.
  2. Οτι όμως και η οικογένεια αυτή είχε προσδοκίες και απαιτήσεις που το σχολείο μας δεν μπόρεσε να καλύψει.

Και το γεγονός ότι μιλάμε για μόλις 1 στις 33 απαντήσεις δείχνει ξεκάθαρα ότι η επιλογή του συγκεκριμένου σχολείου, με την δεδομένη εκπαιδευτική φιλοσοφία, δεν ήταν η ιδανική επιλογή in first place για την οικογένεια αυτή. Eίτε εμείς δεν μπορέσαμε να τους εξηγήσουμε σωστά από πριν ποιοι είμαστε και τι κάνουμε, είτε αυτοί δεν μπορέσαν να αξιολογήσουν σωστά εάν το σχολείο μας μπορούσε να τους προσφέρει όσα ζητούσαν. Μάλλον και τα δύο συνέβησαν.

Ευκαιρία λοιπόν να ξαναπούμε δημοσίως και με έμφαση το ποίημα που τόσο μας αρέσει  να λέμε σε κάθε οικογένεια, πριν γραφτεί στο σχολείο μας:

“Δείτε πολλά σχολεία, ξεψαχνίστε για τα καλά τους ανθρώπους που τα διοικούν ώστε να κατανοήσουμε πραγματικά αν ξέρουν τι κάνουν, πως το κάνουν και γιατί το κάνουν. Έπειτα, επιλέξτε αυτό το σχολείο που είναι όσο γίνεται πιο κοντά στις δικές μας διαμορφωμένες αξίες και απαιτήσεις.”

Γιατί είναι σημαντικό να επιλέξουμε σχολείο του οποίου οι αξίες ταυτίζονται με τις αξίες της δικής μας οικογένειας

Κάθε φορά που μας επισκέπτονται στο σχολείο νέοι γονείς για ενημέρωση, κλείνουμε την παρουσίαση μας για την Dorothy Snot, λέγοντας:

“Δείτε πολλά σχολεία και επιλέξτε αυτό του οποίου οι αξίες και η εκπαιδευτική φιλοσοφία είναι όσο γινεται πιο κοντά στις δικές σας αξίες και στον δικό σας τρόπο ζωής.”

Διότι, είναι πολύ συνηθισμένο γονείς να επλέγουν ένα σχολείο επειδη απλώς τους βολεύει γεωγραφικά ή επειδή στην παιδική χαρά άκουσαν από κάποιους ότι είναι το καλύτερο.

Είναι επίσης αρκετά συνηθισμένο οι άνθρωποι που διοικούν ένα ιδιωτικό σχολείο να μην θέλουν να χάσουν έναν ή περισσότερους πελάτες και να είναι πρόθυμοι να “βάλουν πολύ νερό στο κρασί τους“, ώστε να ικανοποιήσουν με την δουλιεά τους εντελώς διαφορετικές οικογένειες με εντελώς διαφορετικά αιτήματα και αξίες. Αυτό όμως, απλώς δεν γίνεται.

Η συνειδητή επιλογή ενός σχολείου είναι πολύ σοβαρή διαδικασία και το χειρότερο που μπορεί να συμβεί σε μια οικογένεια με πολύ μικρά παιδιά ειναι, πιστέψτε μας, να επιλέξει για το τέκνο της ένα σχολείο εντελώς ασύμβατο με τις δικές της ανάγκες και απαιτήσεις.

Εαν κάτι τετοιο συμβει, το παιδί θα είναι μονίμως υποχρεωμένο να ισορροπεί ανάμεσα σε όσα βιώνει στο σχολείο και σε όσα ακούει και βλέπει στην οικογένεια του. Εαν τα λεγόμενα ή τα πεπραγμένα των γονέων ακυρώνουν ή αμφισβητούν σφόδρα το σχολείο, το παιδί απλώς θα ζει σε μια μόνιμη κατάσταση αμφιβολίας που δεν θα του επιτρέπει να είναι χαρούμενο και να αποκτήσει εμπιστοσύνη στον εαυτό του και στους γύρω.

Για να μπορέσει λοιπόν μια οικογένεια να επιλέξει το σωστό σχολείο, πρέπει κατ’ αρχήν να ξέρει η ίδια τι περιμένει από ένα σχολειο.

Εάν περιμένει, ας απούμε, από το σχολείο να διαμορφώσει την προσωπικότητα του παιδιού από το μηδέν και εν λευκώ, δίχως οι γονείς να ασχοληθούν, η αποτυχία είναι δεδομένη.

Διότι, παντού και πάντοτε, ο βασικός φορέας μεταφοράς αξιών και πολιτισμού προς ένα παιδί είναι η οικογένεια του. Το σχολείο απλώς δρα επικουρικά.

Και για τον λόγο αυτό, οι αξίες του σχολείου πρέπει να έρχονται και να κουμπώνουν με αυτές της οικογένειας και όχι το αντίθετο – που εδω που τα λέμε είναι και εντελώς ανέφικτο. Ενήλικες γονείς 30 και 40 ετών δεν  αλλάζουν την κοσμοθεωρία τους επειδή ένα σχολείο τους λέει κατι άλλο…

Το bottom line λοιπόν ειναι απλό: βλέπουμε πολλά σχολεία και ξεψαχνίζουμε για τα καλά τους ανθρώπους που τα διοικούν ώστε να κατανοήσουμε πραγματικά αν ξέρουν τι κάνουν, πως το κάνουν και γιατί το κάνουν. Έπειτα, επιλέγουμε αυτό το σχολέιο που είναι όσο γίνεται πιο κοντά στις δικές μας διαμορφωμένες αξίες και απαιτήσεις.

Και φυσικά, σε όλη την διάρκεια της παρουσίας του παιδιού μας εκεί κρίνουμε και αξιολογούμε το σχολείο με βάση ακριβώς τα κριτήρια με τα οποία το επιλέξαμε και με βάση όσα οι άνθρωποι του υποσχέθηκαν ότι θα μας προσφέρουν.

Επ’ αυτού όμως θα είναι το επόμενο μας κείμενο, stay tuned….

Τι κάνει ένας δύτης;

Mε αφορμη κάποιο ερώτημα που προέκυψε μέσα στην τάξη των προνηπίων, ήλθε στο σχολειο ο μπαμπάς της Διώνης και της Ηούς και εξήγησε στα παιδια τι ακριβώς κάνει ένας δύτης.

Ο Αρης έφερε φυσικά μαζί και τον εξοπλισμό του!

Οπως μπορείτε να δειτε, τα παιδια ενθουσιάστηκαν με όλα αυτα τα φοβερά εξαρτήματα και για αρκετές μερες μετα την επίσκεψη, μιλούσαν με ενθουσιασμό για την εμπειρία τους.

Σε ένα play-based learning περιβάλλον, τα παιδια ενθαρρύνονται διαρκώς ώστε να μεταφέρουν το παιχνίδι τους σε συνθήκες πραγματικής ζωής.

Κάθε ερώτημα λοιπόν, κάθε διαφωνία που προκύπτει μέσα στην τάξη είναι αφορμή για μια νέα σύνδεση με την πραγματικότητα. Και κάθε στιγμή  που επιτρέπουμε στα παιδιά να διαδράσουν ισότιμα και ελεύθερα με τον αληθινό κόσμο, παίζοντας, ειναι για αυτά μια μαγική στιγμή ενδυνάμωσης και ανακάλυψης.

Αρη, σε ευχαριστούμε πολύ! Οπως φυσικά και όλους τους γονείς της Dorothy Snot που κάθε λίγο και λιγάκι, αφήνουν τις δουλειές τους και έρχονται στο σχολειο για να συμμετάσχουν σε δράσεις που σκέφτονται τα ίδια τους τα παιδιά….

Και το παιχνίδι συνεχίζεται… (μέρος 3ο)

από την Τζένη Διαμαντοπούλου

Μουσικές, ιστορίες, χορός, αθλήματα, παράξενα παιχνίδια και πολλές πολλές αγκαλιές γεμίζουν τον τελευταίο καιρό την τάξη του μεταβρεφικού τμήματος.
Κάθε μέρα είναι τόσο ξεχωριστή και τόσο απολαυστική!


Και ξέρετε γιατί; Γιατί οι γονείς έρχονται με φοβερές ιδέες και πολλή χαρά για να μπουν με το δικό τους τρόπο στο παιχνίδι των παιδιών.

Τα παιδιά από την πλευρά τους νιώθουν τόσο περήφανα που υποδέχονται τους γονείς τους στην τάξη τους, που παίζουν μαζί στο δικό τους χώρο και που τους συστήνουν τους φίλους τους.

Και είναι αυτό το σμίξιμο που γεμίζει χαμόγελα τα πρόσωπα και των μικρών και των μεγάλων.

Ευχαριστούμε τους γονείς της Σοφίας, του ‘Αιλερ, του Στρατή,

του Νικόλα, της Κατερίνας, της Μαρίνας και τη μαμά του Μανώλη για τις όμορφες στιγμές που μας χάρισαν!!!

Γονεις στην τάξη του μεταβρεφικού Νο. 2

από την Ευαγγελία Ντέκα

Τέσσερις διαφορετικοί γονείς, τρείς διαφορετικές δραστηριότητες με πολλούς στόχους: να χαρούν τα παιδιά, να εμπλακούν οι γονείς στην εκπαιδευτική διαδικασία αποκτώντας μια καλή αίσθηση για το πως δουλεύει η τάξη, να μάθουμε όλοι καινούρια πράγματα! Ολοι οι στόχοι, επιτεύχθησαν…

Με την μαμά της Ελένης φτιάξαμε μπισκοτάκια. Μοιραστήκαμε, μετρήσαμε ποσότητες, αναπτύξαμε τους λεπτούς χειρισμούς.

Η μαμά του Διονύση Ν. μας διάβασε την ιστορία «Ο φεγγαροσκεπαστής», παίξαμε κινητικά παιχνίδια αναπτύσσοντας την αδρή κινητικότητα και φτιάξαμε φεγγαράκια.

Οι γονείς του Άλκη έφεραν την φύση στην τάξη μας! Μας είπαν και μας έδειξαν πολλά πράγματα για τα φυτά και μας βοήθησαν να φυτέψουμε τα δικά μας λαχανικά.

Με όλους περάσαμε μοναδικές στιγμές και αποκτήσαμε πολλές εμπειρίες… Για αυτό σας ευχαριστούμε πολύ!

Βασιλόπιτα προ-προνηπίων 2017

Σε ένα σχολείο που μεταφέρει το παιχνίδι των παιδιών σε συνθήκες πραγματικής ζωής, το κόψιμο της βασιλόπιτας κάθε χρόνο είναι μια καταπληκτική ευκαιρία για συμμετοχή με ενθουσιασμό σε πολλές και διαφορετικές δραστηριότητες, σε όλα τα τμήματα.

Δείτε στο βίντεο το project “Βασιλόπιτα προ-προνηπίων 2017”!

(βίντεο από την Ειρήνη Λιθοξοπούλου & την Χρύσα Βαίτση)

Αφου βρήκαμε που πηγαίνει το νερό, κάναμε την δική μας γεωτρηση

από την Χαριτινη Σταυρουλάκη

slide3

Μια από τις αναφορές κατά την επίσκεψη των προνηπίων στο δάσος ήταν η κατεύθυνση του νερού. «Πηγαίνει προς τα πάνω για να γεμίσει η δεξαμενή με τα χρυσόψαρα, αλλά εμείς είδαμε το ρυάκι να κυλάει από πάνω προς τα κάτω…

Και τι να πιστέψουμε τώρα; κατά βάθος, προς το ρυάκι γέρναμε αλλά θέλαμε κατι ακόμα για να μας πείσει. Ραντεβού λοιπόν στην ταράτσα του σχολείου για πείραμα!

Βάλαμε νερό σε διάφορα μπουκαλια και τα ενώσαμε μεταξύ τους, με διαφανείς σωληνες.

slide05

Αντλησαμε νερό από τη σωλήνα τόσο, ώστε να ξεκινήσει να τρέχει και μετά πειραματιστήκαμε με τις θέσεις των μπουκαλιών.

slide02

Το μπουκάλι που βρισκόταν χαμηλά γεμιζε, ενώ το μπουκάλι που βρισκόταν ψηλά αδειαζε.

slide04

slide01Παίξαμε αρκετά με τα μπουκάλια μας και επιβεβαιωσαμε αυτό που υποψιαζόμασταν: Το νερό πηγαίνει πάντα προς τα κάτω και αποκλείεται να ανεβαίνει το βουνό και να γεμίζει τη δεξαμενή με τα χρυσόψαρα.

Στο δάσος μας ανέφεραν ότι παίρνουν το νερό από γεώτρηση. Τη λέξη τη θυμόμασταν και ψάξαμε να βρούμε τι είναι. Είδαμε βίντεο με γεωτρήσεις και είδαμε και τι υπάρχει κάτω από τη γη: Πετρώματα, ορυκτά, νερό και άλλα πολλά. Και μετά ήλθε η ώρα για μια προσομοίωση!

slide07

slide06

 

 

 

 

 

Πήραμε γυάλες και βάλαμε πέτρες, πηλό, φυτόχωμα και μετά φυτέψαμε φακές, διότι θέλαμε φυσικά η επιφάνεια της γης μας να έχει χορτάρι!

slide09

slide08

 

 

 

 

 

 

Αφού ο πηλός στέγνωσε, πήραμε το τρυπάνι και ανοίξαμε τρύπες για να αντλήσουμε το νερό που υπήρχε στις γυάλες. Ανοίξαμε δηλαδή την δικά μας γεώτρηση!

slide10

slide11

Βάλαμε σωλήνες για να φτάσουμε στο νερό και αντλήσαμε όσο υπήρχε ήδη μέσα στις γυάλες, μετά από τα πρώτα ποτίσματα. Το βάλαμε στο ποτιστήρι και ποτίσαμε ξανά τις φακές.

slide12

Οι φακές μας έκαναν την έκπληξη και κατάφεραν να φτάσουν τις ρίζες τους τόσο βαθιά, που έφτασαν μόνες τους το νερό. Αυτονομήθηκαν και δεν χρειάζονται πια πότισμα!

Που πηγαίνει το νερό;

από την Χαριτίνη Σταυρουλάκη

slide1-1Μια εκδρομή με τα παιδιά στο δάσος της Καισαριανής, στάθηκε  αφορμή για
αναζητήσεις και έρευνες μέσα στην τάξη.

Εκτός από την ευκαιρία για μια ανάσα οξυγόνου και περπάτημα μέσα στο πράσινο, τα μονοπάτια του δάσους αποδείχτηκαν ανεξάντλητη πηγή ερωτήσεων και προβληματισμών . Το πρώτο που είδαμε φτάνοντας ήταν η πηγή με το νερό.

Εκεί, τα παιδιά αναρωτήθηκαν από που έρχεται και που καταλήγει το νερό. Οι απόψεις ήταν αρκετές: «Πηγαίνει στον υπόνομο», «μπαίνει σε ένα λάστιχο και μ’ αυτό ποτίζονται τα δέντρα του δάσους».

slide2

Προχωρώντας λίγο παραπάνω, συναντήσαμε μια δεξαμενή με χρυσόψαρα και τότε τα παιδιά είπαν ότι εκεί πηγαίνει το νερό της πηγής: “Ανεβαίνει στο βουνό και γεμίζει τη δεξαμενή;

slide3Τελειώνοντας την πεζοπορία μας, είδαμε να κυλάει ένα μικρό ρυάκι
νερού. Είπα στα παιδιά να το ακολουθήσουμε και να δούμε προς τα
που κυλάει. Μετά από λίγα λεπτά, όλα τα παιδιά είχαν προσέξει ότι το νερό πάντα κατηφορίζει.

«Και από που έρχεται αυτό
το νερό; ” αναρωτήθηκαν πάλι. «Να περπατήσουμε προς τα πάνω να δούμε από που ξεκινάει». Η φύση και η νόμοι της είχαν γίνει ο δάσκαλος και τα παιδιά εξέφραζαν ερωτήματα και αναζητούσαν απαντήσεις.

slide4Ακολουθώντας το ρυάκι, φτάσαμε μπροστά σε ένα βοτανόκηπο. Τα παιδιά ρώτησαν μια κυρία που τους εξήγησε ότι ποτίζουν τον κήπο και το νερό που περισσεύει από το πότισμα είναι αυτό το ρυάκι που είδαμε.

«Και από που το παίρνετε αυτό το νερό;» ρώτησαν.
«Από γεωτρηση» ήταν η απάντηση που μας δόθηκε και με αυτή την απορία γυρίσαμε στο σχολείο  (συνεχίζεται)

Με ένα πάκο εφημερίδες

από την Χρύσα Βαίτση

Το πιο μαγικό στοιχείο της παιδικής ηλικίας ίσως είναι η σχέση που έχουν τα παιδιά με το ανορθόδοξο, το φανταστικό.

wp_20160905_10_55_09_pro

Κάθε λογής αντικείμενο που για τον ενήλικα έχει μία περιορισμένη χρήση, για ένα παιδί μπορεί να σημάνει το άνοιγμα για έναν καινούριο κόσμο παιχνιδιού.

Έχοντας στο μυαλό μας αυτό ξεκινήσαμε τη δεύτερη εβδομάδα του σχολείου στην τάξη των προ-προνηπίων, με έναν πάκο εφημερίδες και μία ιστορία ενός περίεργου κυρίου που ένα πρωί καθισμένος στο παγκάκι του πάρκου μάθαινε τα τελευταία νέα.

Ο αέρας, όμως, πήρε τα φύλλα από τις εφημερίδες μακριά, ώσπου έφτασαν στα χέρια των παιδιών.

wp_20160905_10_53_38_pro

Εκεί έγιναν βεντάλιες, ομπρέλες, καπέλα και σφουγγάρια, μπάλες και χαρτοπόλεμος, τις φύσηξαν για να πάνε στους φίλους τους και τις πέταξαν ψηλά για να τις πιάσουν πάλι.

wp_20160905_11_06_54_pro

Κι αφού πειραματίστηκαν με το υλικό, έκοψαν σε μικρά κομμάτια με τα χέρια τους τα φύλλα και τα κόλλησαν σε ένα χαρτόνι φτιάχνοντας τα πρώτα τους ομαδικά γλυπτά για να διακοσμήσουν την τάξη τους.

wp_20160905_10_46_39_pro

Και το ταξίδι μόλις ξεκίνησε… καλή χρονιά!

Μουσική στο μεταβρεφικό με τον μπαμπά της Ελίνας

από την Ευαγγελία Ντέκα

Ο μπαμπάς της Ελίνας ήρθε στην τάξη του μεταβρεφικού και μαζί του έφερε μελωδίες και τραγούδια…

8

Μας έπαιξε πιάνο, μας εξήγησε τι είναι οι νότες, κάναμε παιχνίδι μουσικής ακρόασης και φυσικά τραγουδήσαμε.

Περάσαμε πολύ ωραία και επειδή μαθαίνουμε πάρα πολύ γρήγορα… είπαμε να του παίξουμε και εμείς ένα τραγούδι στο πιάνο.

5

Τελικά ότι και αν κάνουμε είμαστε καταπληκτικοί! Ειδικά όταν έχουμε την βοήθεια των γονιών μας.

Ευχαριστούμε πολύ Χρήστο!!!

Κάτι χελωνονιντζάκια

από την Ειρήνη Λιθοξοπούλου

Η μαμά του Χριστόφορου, Μαρίνα, ήρθε στην τάξη των προ-προνηπίων για να μας βοηθήσει να επεξεργαστούμε μια ιστορία στα πλαίσια του project μας «Πως θα δημιουργήσουμε τη δική μας θεατρική παράσταση»

Αυτά που χρειαζόταν να κάνουμε, σύμφωνα με τα παιδιά είναι :

  • Να φτιάξουμε μια ιστορία για τα χελωνονιτζάκια
  • Να βάλουμε μουσική
  • Να μεταμφιεστούμε με υφάσματα και κορδέλες
  • Να βαφτούμε

Η μυθοπλασία είναι κάτι που αρέσει πολύ στην ομάδα και πολύ εύκολα δημιουργήθηκε η αυτοσχέδια ιστορία : «Κάτι χελωνονιτζάκια»

Η Μαρίνα, μας αφηγήθηκε την ιστορία…

Slide01

Της άρεσε πολύ η ιστορία που φτιάξαμε και σε εμάς άρεσε πολύ ο τρόπος που την αφηγήθηκε…

Slide02

Αφού τελείωσε η ιστορία και όλοι ήξεραν τι έχουν να κάνουν, άρχισε η μεταμφίεση. Έπρεπε όλοι να γίνουμε χελωνονιτζάκια…

Slide03

Διαλέξαμε υφάσματα και κορδέλες και βαφτήκαμε με τα χρώματα της επιλογής μας…

Slide04

Κάποιοι ήθελαν, στο πρόσωπο τους να έχουν καρδούλα , κάποιοι μάσκα, κάποιοι γραμμές, κάποιοι μουστάκι…

Slide05

Έτοιμοι!

Slide06

Η ιστορία ξεκινάει με παρουσίαση του κάθε πρωταγωνιστή…

Slide07

Συνεχίζεται με δημιουργία σπηλιάς…

Slide08

Η ιστορία μας ήταν γεμάτη ανατροπές…

Slide09

Κάποια στιγμή οι ήρωες, χρειάστηκε να βρούνε τρόπο να κρυφτούν…

Slide10

Τα παιδιά επέλεξαν η ιστορία να τελειώσει με ένα μεγάλο χορό… Έτσι κι έγινε!

Slide11

Το χαρήκαμε πολύ όλοι!

Ευχαριστούμε Μαρίνα, περάσαμε πολύ καλά!!!

Διαβάζοντας στο βρεφικό τμήμα

από την Αναστασία Κουρούμπαλη

Η ανάγωση βιβλίου είναι μια αγαπημένη συνήθεια των παιδιών στο βρεφικό τμήμα και την επιζητούν, καθημερινά.

Slide3

Η συνήθεια αυτή μπορεί να γίνει πιο ενδιαφέρουσα, εμπλουτίζοντάς την και με άλλες δράσεις:

Slide2

Παίζοντας ένα θεατρικό παιχνίδι με θέμα την ιστορία, τα παιδιά εμπνέονται ώστε να φτιάξουν κούκλες κουκλοθεάτρου. Μετά, παρακολουθούν το κουκλοθέατρο με τις κούκλες που έφτιαξαν και παίρνουν μόνα τους την πρωτοβουλία να αναπαράξουν την ιστορία, αισθανόμενα έτσι χαρούμενα και δημιουργικά!

Slide1