Οι εκδόσεις ΠΟΥΛΙ παρουσιάζουν….

από την Χρύσα Βαίτση

Μία αγαπημένη “απαίτηση” των παιδιών στο σχολικό είναι να διαβάζουμε βιβλία, και συγκεκριμένα βιβλία που επιλέγουν εκείνα να φέρουν από το σπίτι.

WP_20160215_16_03_34_Pro

Προ ημερών όμως, υπήρξε μία ωραία ανατροπή: Το βιβλίο έφθασε στο σχολικό με την συνοδεία της ίδιας τη συγγραφέως! Η Στεφανία έγραψε, εικονογράφησε και συνεργάστηκε με τις πρωτοπόρες εκδόσεις “ΠΟΥΛΙ” για να έχουμε εμείς την ευκαιρία να την δούμε αποκλειστικά να μας παρουσιάζει με περηφάνια το έργο της.

WP_20160215_16_03_46_Pro

Μέσα στον ενθουσιασμό που υπήρξε, άρχισα να διαβάζω στα παιδιά το παραμύθι της…  Αλλά, ποιός μπορεί να επικοινωνήσει καλύτερα ένα βιβλίο από τον ίδιο τον συγγραφέα του;

WP_20160215_16_00_29_Pro (1)

Έτσι, με ιδιαίτερο επαγγελματισμό, διάβασε δυνατά και καθαρά στους ακροατές της την ιστορία, χωρίς να παραλείπει να δείχνει και την ιδιαίτερη εικονογράφησή του!

WP_20160215_16_00_59_Pro

Όταν τελείωσε, τα παιδιά ζήτησαν να το επεξεργαστούν ατομικά. Η ίδια η Στεφανία, έχοντας οικειοποιηθεί πλήρως τις εκπαιδευτικές ρουτίνες, έδωσε σε κάθε παιδί που ζήτησε το βιβλίο, με σειρά προτεραιότητα, αναλογικά με το πότε αποβιβάζονταν, ώστε να μη δυσαρεστήσει κανέναν αναγνώστη!!

WP_20160215_16_03_53_Pro

Στεφανία, περιμένουμε περισσότερα αντίτυπα, ώστε να έχουμε την ευκαιρία να τα πάρουμε με την αφιέρωση και την υπογραφή σου!

Ο Σεπτέμβρης του τρύγου

trygosΚάθε Σεπτέμβρη, κατακλυζόμαστε από emails που μας προτείνουν να επισκεφθούν τα παιδιά μας κάποιο αμπέλι στα Μεσόγεια, όπου θα μάθουν για τον τρύγο.

Δηλαδή, να πάμε τα παιδιά να κόψουν μερικά σταφύλια απ’ το αμπέλι, να τα μεταφέρουν μετά στο πατητήρι (καμιά φορά και με γαιδουράκια!), να τα πατήσουν για να βγάλουν τον μούστο – και μετά να ψήσουν με αυτόν μουστοκούλουρα ή σταφιδόψωμα, κλπ.

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι τα παιδιά διασκεδάζουν πολύ με κάτι τέτοιο. Δεν υπάρχει επίσης καμιά αμφιβολία ότι τα παιδιά αποκτούν έτσι μια εμπειρία. Υπάρχει όμως μεγάλη αμφιβολία στο κατά πόσο όλα αυτά αφορούν τα ίδια τα παιδιά….

Για να το κάνουμε πιο συγκεκριμένο: λέμε και γράφουμε όλοι ότι στο κέντρο κάθε σύγχρονης εκπαιδευτικής μεθόδου πρέπει να είναι τα ενδιαφέροντα και οι ανάγκες των παιδιών.  Ότι πρέπει να σεβόμαστε τις επιθυμίες τους, να παρατηρούμε πολύ προσεκτικά το παιχνίδι τους για να κατανοήσουμε τι τα ενδιαφέρει και να τους δώσουμε μετά τα κατάλληλα ερεθίσματα, ώστε μόνα τους να βρουν τις απαντήσεις στα ερωτήματα τους. Ετσι, τα παιδιά ανακαλύπτουν τον κόσμο με ενθουσιασμό και αγαπούν την μάθηση και την ζωή.

Που είναι λοιπόν αυτά τα παιδιά που ζουν σε μια πόλη όπως είναι η Αθήνα και που ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ επιθυμία, ανάγκη και ερώτημα είναι να μάθουν για τον τρυγο;

Η απάντηση είναι εύκολη: μάλλον πουθενά! Η ενασχόληση όμως με τον τρύγο είναι μια φανταιζί δραστηριότητα, εντυπωσιάζει τους γονείς, διασκεδάζει τα παιδιά – και κυρίως, απαλλάσει τις δασκάλες από τη  ευθύνη να ασχοληθούν πραγματικά με την τάξη τους και να σχεδιάσουν μαζί με τα ίδια τα παιδιά κάτι που τα ενδιαφέρει!

(Δεν μιλάμε φυσικά για παιδιά της επαρχίας όπου μπορεί πραγματικά το αμπέλι και ο τρύγος να είναι μέρος της ζωής τους, από πολύ μικρή ηλικία. Εκεί όμως δεν χρειάζεται να παρέμβει το σχολείο, εκεί αναλαμβάνει δράση η ίδια η ζωή!)

Για να το κλείσουμε λοιπόν: πριν αποφασίσετε φίλοι εκπαιδευτικοί να πάτε τα παιδιά της Αθήνας  στον τρύγο ή στο μάζεμα της ελιάς, ρωτήστε τα καλύτερα με τι θα ήθελαν τα ίδια να ασχοληθούν…. Μάλλον θα εκπλαγείτε με ότι ακούσετε!

Οι ζωές μας αλλάζουν, η εκπαίδευση προσαρμόζεται;

magnhtiko dentroΕνα απο τα καλά του να έχεις σχολείο στο κέντρο της πόλης, είναι ότι έχεις να διαχειριστείς ένα ανομοιογενές μείγμα οικογενειών. Υποθέτω, ότι σε ένα μακρινό προάστειο π.χ. κατοικούν κυρίως οικογένειες με λίγο-πολύ τακτοποιημένη ζωή (δυο παιδιά, σκύλος και εξοχικό τα σαββατοκύριακα). Στο κέντρο της Αθήνας όμως, μαζί με τις πιο πάνω οικογένειες συν-υπάρχουν και (πολλές) single moms, οικογένειες σε (φιλική ή εχθρική) διάσταση, ζευγάρια που ζουν χωριστά για επαγγελματικούς ή άλλους λόγους, καλλιτέχνες με ωράρια και ζωές ανακατωμένες, κλπ. κλπ.

Στην ίδια τάξη  λοιπόν, βρίσκονται παιδιά με εντελώς διαφορετικό τρόπο ζωής και εντελώς διαφορετικές οικογενειακές αξίες. Στην καθημερινότητα, οι διακριτές καταβολές των παιδιών φαίνονται ξεκάθαρα στις μοναδικές συμπεριφορές που αυτά αναπτυσσουν απέναντι στα πράγματα, στον ιδιαίτερο τρόπο που χειρίζονται ανθρώπους και σχέσεις. Μέσα στο ίδιο σχολείο όμως, εκεί που καλούνται να λειτουργήσουν ως μέλη της ίδιας ομάδας, να συνεργαστούν και να αναπτύξουν κοινούς κώδικες επικοινωνίας, τι γίνεται;

Τα παραδοσιακά, “διδακτικά” μοντέλα εκπαίδευσης, λύνουν το πιο πάνω πρόβλημα με “σταλινικό”τρόπο: όλοι πρέπει να προσαρμοστούν στο σύστημα που έχει σχεδιάσει το σχολείο (ή το Υπουργείο, ή δεν-ξέρω-γω-ποιος). Οποιο παιδί αρνείται ή δεν μπορεί να συμβιβαστεί και βγαίνει έστω και λίγο έξω από τις νόρμες, χαρακτηρίζεται προβληματικό, αυτιστικό, υπερκινητικό, ή απλώς παλιόπαιδο. Περιθωριοποιείται, στιγματίζεται, σταδιακά απορρίπτεται, η δε οικογένεια του αρχίζει να ακούει νουθεσίες και κατηχήσεις, οι γονείς να “ενοχοποιούνται” για τα πάντα – και στο τέλος χάνεται η μπάλα…

Στα “βιωματικά” μοντέλα όμως, εδώ που το ζητούμενο (ανάμεσα σε άλλα) είναι η προσαρμογή της εκπαιδευτικής διαδικασίας στις ανάγκες του κάθε παιδιού, γίνεται το σχολείο να ράψει ένα κουστούμι στα μέτρα όλων των παιδιών; όχι φυσικά, δεν μπορεί και δεν πρέπει να το κάνει.

Τι πρέπει λοιπόν να κάνει το σχολείο; να βρει τρόπους να επιτύχει τους στόχους του, βάζοντας με την δουλειά του αξία στην διαφορετική κοσμοθεωρία κάθε οικογένειας. Να μπορέσει να προσαρμόσει την εκπαίδευση στις ιδιαίτερες ανάγκες του κάθε παιδιού – και όχι να απαιτήσει να μετατραπούν όλοι οι μαθητές και οι δικοί τους σε ομοιόμορφα πρόβατα….

Αυτή η πρόκληση λοιπόν, που για ένα παραδοσιακό σχολείο ακούγεται (φαντάζομαι) ανέφικτη και εφιαλτική, για εμάς είναι ο καλύτερος λόγος να ξυπνάμε το πρωί!

Μαύρο θέατρο στο σχολείο

Από την Ντανιέλα Κράλλη

phot1Πως θα αντιδρούσαν άραγε παιδιά ηλικίας 3 ετών βλέποντας Μάυρο Θέατρο;

Ο ποιος έυκολος τρόπος να απαντήσουμε σε αυτό, είναι φυσικά να δείξουμε Μαύρο Θέατρο στα παιδια! Το κάναμε λοιπόν:

Πρώτα αφηγηθήκαμε στα παιδιά του προ-προνηπίου την ιστορία «Το δέντρο που έδινε» του Σελ Σιλβερστάιν και μετά μοιραστήκαμε τις εμπειρίες μας και τα συναισθήματα μας για τον καλύτερό μας φίλο…

Κάποιοι ηθοποιοί διάλεξαν αυτήν την ιστορία για να την παρουσιάσουν με έναν διαφορετικό τρόπο στους θεατές τους. Την έκαναν θεατρική παράσταση. Μια όχι όμως συνηθισμένη παράσταση….

Μια παράσταση όπου οι ηθοποιοί δεν φαίνονται γιατί πρωταγωνιστές είναι τα αντικείμενα της ιστορίας και η φωνή του αφηγητή. Όλα αυτά μέσα στο σκοτάδι. Λάμπουν και κινούνται έτσι που η ιστορία γίνεται ακόμα πιο μαγική!

Πρώτα λοιπόν είδαμε στην αίθουσα προβολών, που πρώτα φροντίσαμε να κλείσουμε με μαύρα πανιά παράθυρα και χαραμάδες, την ομώνυμη παράσταση από ομάδα επαγγελματιών. Μετά  πήραμε δικά μας αντικείμενα και φτιάξαμε την δική μας ιστορία. Γίναμε ηθοποιοί μαύρου θεάτρου και δώσαμε ζωή σε δύο αστέρια, ένα φιλί, έναν σκύλο, λίγα φύλλα, ένα ουράνιο τόξο…photo2

photo3Παρουσιάσαμε  την ιστορία με την τεχνική του μαύρου θεάτρου ενώ παράλληλα απαντήσαμε ερωτήματα όπως : «που ήταν οι ηθοποιοί, πως πετάνε τα αντικείμενα, πως εξαφανίζονται κτλ»

Παρατηρήσαμε ότι όποιος φορούσε άσπρη μπλούζα φαινόταν όταν περπατούσε πάνω στην σκηνή ,ότι όταν τα αντικείμενα δεν κοιτούσαν προς το μπλε φως δεν φαίνονταν καλά και πως ήταν πιο όμορφη η ιστορία όταν τα αντικείμενα χόρευαν με  την μουσική…

photo5

Πειραματιστήκαμε λοιπόν με τα υλικά του μαύρου θεάτρου. Φιγούρες με φλούο χρώμα ,λάμπες blacklight και φυσικά σκοτάδι και μουσική.

Τα παιδιά ενθουσιάστηκαν και εμείς διαπιστώσαμε για μια ακόμη φορά ότι με σκοτάδι ή με φως τα παιδιά δημιουργούν τα πιο λαμπερά πράγματα. Είναι η ενέργειά τους και η χαρά για την ζωή που τους κάνει να μεταδίδουν τον ενθουσιασμό και την παιχνιδιάρικη διάθεσή τους. Το χαμόγελό τους. Πιο φωτεινό και από το φλούο στο σκοτάδι…

Ευχαριστούμε της συναδέλφους μας και τον δάσκαλό μας στην ΑΝΙΜΑ που μας δάνεισαν απλόχερα τα αντικείμενά τους για να πειραματιστούμε με το παραμύθι μας, και ευχόμαστε καλή επιτυχία και στο δικό τους παραμύθι στις 18 Μαΐου στο Γαλλικό Ινστιτούτο.

I have a rule!

του Teacher Tom Hobson*

Η τάξη των προνηπίων στο σχολείο του Woodland Park ξεκινάει κάθε χρονιά μέσα σε μια φυσιολογική κατάσταση αναρχίας! Προφανώς φροντίζουμε σαν σχολείο να τηρούμε όλες τις απαραίτητες αρχές ασφαλείας – αλλά μέχρι εκεί. Κανένας άλλος κανόνας δεν υφίσταται πέραν απ’ ότι κάθε παιδί φέρνει από το σπίτι του και από το προηγούμενο σχολείο του.

νηπια-προνηπια μαζιΣυνήθως όμως, μετά τις πρώτες δύο εβδομάδες, αρχίζει να ξεπηδάει από μόνη της η ανάγκη να θέσουμε κανόνες. ‘Όταν λοιπόν νιώσω ότι φτάνει αυτή η στιγμή, καθόμαστε όλοι μαζί στον κύκλο και εγώ ξεκινάω την συζήτηση λέγοντας κάτι τέτοιο: «Σήμερα είδα έναν άνθρωπο που πήρε κάτι που κρατούσε κάποιος άλλος άνθρωπος. Είδα και δύο άλλους ανθρώπους που χτυπούσε ο ένας τον άλλον. Τι μπορούμε να κάνουμε για αυτά;»

Εκείνη την στιγμή βασίζομαι στα παιδιά που ήταν και την προηγούμενη χρονιά στο Woodland Park, τα οποία πάντοτε πετάγονται και λένε ότι «χρειάζεται να βάλουμε κανόνες»! Είναι η ώρα που μιλάει η «συλλογική κουλτούρα» του σχολείου μας – και πάντοτε μιλάει την σωστή στιγμή…

Τότε λοιπόν και εγώ βάζω ένα μεγάλο χαρτί κρεοπωλείου στον τοίχο, ένα χασαπόχαρτο, και ρωτάω τα παιδιά: «Τι κανόνες χρειαζόμαστε λοιπόν;»

Για να μιλήσει κάθε παιδί πρέπει πρώτα να σηκώσει το χέρι του και εγώ να του απευθύνω τον λόγο (και πάντοτε δουλεύει αυτό!). Μετά από κάθε απάντηση ξοδεύουμε λίγο χρόνο για συζήτηση επάνω σε αυτό που το παιδί έχει προτείνει (π.χ. «Σε ποιον αρέσει να τον χτυπάνε; Σε ποιον αρέσει να τον σπρώχνουν;») και μόλις, μέσα από την κουβέντα, φτάσουμε σε συμφωνία (όταν δηλαδή κανείς πλέον δεν επιμένει ότι του αρέσει να τον χτυπάνε!), λέω «Αυτό λοιπόν είναι κανόνας» και το γράφω στο χασαπόχαρτο.

Συνήθως αυτός ο πρώτος γύρος «ορισμού κανόνων» καλύπτει τα πιο σημαντικά ζητήματα:

  • Δεν χτυπάμε
  • Δεν σπρώχνουμε
  • Δεν κλωτσάμε
  • Δεν παίρνουμε τα πράγματα που κρατάνε οι άλλοι
  • Δεν δαγκώνουμε κλπ Continue reading

O ρόλος της αισθητικής παιδείας στην προσχολική αγωγή

 
της Διονυσίας Διακαναστάση
παιδαγωγού στο μεταβρεφικό τμήμα της Dorothy Snot

—————————————————————————————–

Καταρχήν καλησπέρα σας. Να συστηθώ: Ονομάζομαι Διονυσία Διακανασταση και από το Σεπτέμβρη του 2010 έρχομαι καθημερινά Ιπποκράτους 175 και Λασκάρεως. Γιατί; Γιατί εδώ καθημερινά  συναναστρέφομαι και με τους μικρούς μου φίλους! Μαθαίνουμε μαζί καινούρια πράγματα, εμπειρικά εξελισσόμαστε συνεχώς σε όλους τους τομείς. Επίσης ΑΓΑΠΙΟΜΑΣΤΕ ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ!

Από τη μικρή μου εμπειρία στην καθημερινή μου επαφή με τα παιδιά θα ήθελα να αναδείξω την αξία και το ρόλος της αισθητικής παιδείας στην προσχολική  αγωγή αλλά και τον σημαντικό ρόλο της παιδαγωγού η οποία καλείται να βοηθήσει το παιδί έτσι ώστε να προσεγγίσει βιωματικά τη γνώση μέσα από ένα γοητευτικό. Αισθητικό τρόπο διδασκαλίας ενεργοποιώντας το τρίπτυχο  ΜΥΑΛΟ – ΚΑΡΔΙΑ- ΧΕΡΙ. Η αυθεντικότητα  της ατομικής έκφρασης εγείρει τις αισθήσεις των παιδιών και τις κατευθύνει προς ένα σημείο, το ΩΡΑΙΟ. Αυτός άλλωστε είναι και ο ρόλος της αισθητικής παιδείας, μας μαθαίνει να νοούμε το ωραίο και μας κάνει άξιους να το δημιουργούμε.

Στην ηλικία των δύο ετών το μικρό παιδί  αφήνει ένα ίχνος επάνω στην κρέμα που έχει πέσει στα ρούχα του ή παίρνει τυχαία ένα φύλλο χαρτιού, το περιεργάζεται, μιλά, το δείχνει, το σχίζει και τότε… έχει δημιουργήσει ένα σχέδιο. Μπορεί να επαναλάβει αυτή την κίνηση κατά τρόπο ασυναίσθητο. Πώς μπορεί ο/η παιδαγωγός να συμβάλλει ώστε αυτή η κίνηση του παιδιού να γίνει συνειδητή, να έχει μια εξέλιξη, να γεννηθεί η επιθυμία της επανάληψης χωρίς να βλάψει τον αυθορμητισμό της δημιουργικής χειρονομίας;

Τα κέντρα προσχολικής αγωγής (παιδικοί σταθμοί-νηπιαγωγεία) είναι ο τόπος όπου το παιδί θα αποκτήσει εμπειρίες με την παρουσία του/της παιδαγωγού. Θα το ενθαρρύνουν στις αναζητήσεις του, θα το βοηθήσουν να συνειδητοποιήσει τις ενέργειές του, τα αποτελέσματα των ενεργειών τόσο από την πλευρά της έκφρασης αλλά και της γλωσσικής κατάκτησης.

Το παιδί ανακαλύπτει το ίδιο την ευχαρίστηση του να δημιουργεί αλλά πρέπει να κατανοήσει τα αποτελέσματα των σχέσεων που προκύπτουν ανάμεσα στα εργαλεία, τα υλικά, τα χρώματα, το υπόβαθρο, τη μορφή, το σχέδιο  που μπορεί και τυχαίνει να δημιουργηθεί.

Ο/η εκπαιδευτικός θα πρέπει σιγά σιγά να οδηγήσει το  παιδί έτσι ώστε οι ενέργειες του να είναι σκόπιμές και εμπρόθετες.  Υπάρχει ένας πολύ μεγάλος δρόμος ανάμεσα στις ενέργειες της ελεύθερης έκφρασης και της μεθοδευμένης. Η ελεύθερη έκφραση είναι ουσιαστική, θεμελιώδης, απαραίτητη, αλλά δεν μπορεί να σταθεί μόνη της. Πολύ γρήγορα εάν δεν εμπλουτισθεί καταντά μονότονη και έχει περιορισμένα όρια.

Το ενδιαφέρον των ειδικών για τις εικαστικές δραστηριότητες του παιδιού μπορεί να κινηθεί σε δύο άξονες

Α. Ποια είναι η θέση του μαθήματος της εικαστικής αγωγής στο σχολικό πρόγραμμα και ποια η σχέση του με τους υπόλοιπους τομείς?

Β. Ποια είναι η επίδραση της εκπαίδευσης στην αισθητική ανάπτυξη του παιδιού?

Η διδασκαλία  των εικαστικών δραστηριοτήτων προσπαθεί να κατακτήσει τους παρακάτω στόχου

  • Να  μπορέσει ο/η εκπαιδευτικός να ανακαλύψει την ιδιαιτερότητα αυτού του μαθήματος. Τι είναι αυτό που πραγματικά ενδιαφέρει σε ένα πραγματικό «έργο τέχνης»;
  • Πώς αναπτύσσεται ένας διάλογος ανάμεσα στο έργο και στην αισθητική εμπειρία;
  • Η εξοικείωση του μαθητή με τα υλικά και τις τεχνικές τον οδηγεί στο να μάθει να είναι δημιουργικός και να αξιοποιεί τη γνώση αυτή και στους άλλους τομείς μάθησης;

Οι εικαστικές δραστηριότητες βρίσκουν πραγματικά το λόγο ύπαρξής τους μέσα από τη σύνδεσή τους με τους άλλους τομείς της καλλιτεχνικής και της  γενικής εκπαίδευσης.

φτιάχνοντας το φυτολόγιο του σχολείου

 
της Ευαγγελίας Ντέκα
παιδαγωγού, υπεύθυνης του μεταβρεφικού τμήματος της Dorothy Snot
_____________________________________________________________

Η αυλή μας έχει πολλά φυτά αλλά πως τα λένε; Δεν γνωρίζαμε! Έτσι αποφασίσαμε να φτιάξουμε το φυτολόγιο του σχολείου μας ώστε να γνωρίσουμε καλύτερα τα φυτά που υπάρχουν στον κήπο και στο θερμοκήπιο.

Αφού μαζέψαμε από όλα τα λαχανικά ανεβήκαμε στην τάξη για να τα επεξεργαστούμε. Κάποια από αυτά ήταν μεγάλα ενώ κάποια άλλα μικρά. Ορισμένα όπως το κρεμμύδι μπορούν να γίνουν και μουστάκι όπως μας έδειξε ο Ηρακλής ή και κασκόλ πρότεινε ο Οδυσσέας.

Άλλα ήταν λίγο πιο μεγάλα και έτσι μπορούσαν να γίνουν ένα πολύ ωραίο καπέλο από ότι μας έδειξε ο Γιάννης.

Παρατηρήσαμε τα φυτά, γνωρίσαμε τις διαφορετικές δυνατότητές τους και στην συνέχεια φτιάξαμε το φυτολόγιο.

Τα παιδιά συνεχίζουν να διερευνούν τον κόσμο των φυτών συμπληρώνοντας τα φυτά που έχουν στο δικό τους σπίτι σε ένα φυτολόγιο που είναι κοινό για όλους.

Με ποιους θα μοιραστούμε το μεγάλωμα του παιδιού μας;

Η πιο ενεργητική περίοδος συναισθηματικής, νοητικής και σωματικής ανάπτυξης του ανθρώπου είναι από τη γέννηση μέχρι την ηλικία των 4 ετών.  Γιατί, τότε ο άνθρωπος μαθαίνει  να αγαπάει, να χαίρεται και να καταλαβαίνει τον κόσμο γύρω του.

Κατά το διάστημα αυτό η μαμά και ο μπαμπάς είναι τα σημαντικότερα πρόσωπα στη ζωή και ιδιαίτερα κατά τη βρεφική και μεταβρεφική περίοδο (0 έως 3 ετών), τα πιο απαραίτητα. Γιατί δίπλα τους ικανοποιείται  η βασικότερη ίσως ανάγκη του ατόμου, αυτή της συναισθηματικής ασφάλειας και σταθερότητας.

Κατά πόσο όμως πλήττεται αυτή η ανάγκη , όταν στην ηλικία 1 ή 2 ετών, η μαμά  χρειάζεται να επιστρέψει στη δουλειά  και να αφήσει το παιδί σε κάποιο άλλο πρόσωπο ; Και τότε, ποια είναι η καλύτερη επιλογή για το παιδί: να μείνει στο σπίτι με τη γιαγιά ή με παιδαγωγό ή να πάει σ’ έναν παιδικό σταθμό; Με ποιους θα μοιραστούμε το μεγάλωμα του παιδιού μας;

(πατήστε στην φωτογραφία για να διαβάσετε όλο το άρθρο)

…γιατί όλα γίνονται αλλιώς στην dorothy snot…

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους γονείς που συμμετείχαν στην πρώτη χρονιά της Θεατρικής Ομάδας Γονέων του σχολείου μας και που αφιέρωσαν χρόνο, ενθουσιασμό και πείσμα, έτσι ώστε μετά από 4 μόνο συναντήσεις  να ζωντανέψουν (με πολλή αγάπη και καμάρι) για τα παιδιά το παραμύθι της Τρουλίτας!

Η θετική τους ενέργεια ήταν απίστευτη, γίναμε ολοι μία υπέροχη παρέα και το καταευχαριστηθήκαμε!

Επίσης, θέλω να ευχαριστήσω ιδιαίτερα την Μαρία Παυλοπούλου που μας εμψύχωσε και μας σκηνοθέτησε τόσο όμορφα, τον (μπαμπά της Ιλάειρας! και εικαστικό καλλιτέχνη) Βαγγέλη Θεοδωρίδη που μας έφτιαξε τα ξεχωριστά σκηνικά, τις δασκάλες του σχολείου που έφτιαξαν με τα χεράκια τους όλα τα παιχνίδια που έπαιξαν τα παιδιά με τους γονείς τους μετά την παράσταση, καθώς και όλους όσους βοήθησαν για να πραγματοποιηθεί αυτή η υπέροχη γιορτή!

Είναι σημαντικό για εμάς να δημιουργούμε ουσιαστικούς δεσμούς αγάπης και δημιουργίας, όχι μόνο με τα παιδιά αλλά και με τους γονείς που τόσο εμπιστεύονται και ακολουθούν την Dorothy Snot.

καλό καλοκαίρι σε όλους!

Ντανιέλα

Γιορτή με την Μαρίζα

To Εργαστήρι Βιωματικής Μουσικής της Μαρίζας Κωχ που λειτούργησε την Ανοιξη του 2011 στην τάξη προνηπίων της Dorothy Snot έκλεισε την χρονιά με μια υπέροχη γιορτή στην αυλή του σχολείου μας!

και με ενα φσσς, η οδοντόκρεμα έδιωξε τα ζαχαροζούζουνα…

Ο παιδο-οδοντίατρος κ. Αγουρόπουλος και η συνεργάτις του από την Πανεπιστημιακή Οδοντιατρική Σχολή Αθηνών, επισκέπτονται την Dorothy Snot και μέσα από το παιχνίδι βοηθούν τα παιδιά να ανακαλύψουν μόνα τους την σημαντικότητα της στοματικής υγιεινής!

The essentials of a high-quality preschool program

ένα πολύ κατατοπιστικό βίντεο διάρκειας έξι λεπτών που δείχνει πολύ συνοπτικά (στα αγγλικά) τις βασικές αρχές ενός προσχολικού προγράμματος υψηλής ποιότητας. Αξίζει να το δείτε….

Οι νέοι φίλοι μας από το Al Yasmina School του Αbu Dhabi μας χαιρετουν με ενθουσιασμό!

(στα πλαίσια του turbinegenaration collaboration program της Τate Modern στο οποίο συμμετέχει το σχολείο μας. Η φωτογραφία φυσικά δημοσιεύεται με την άδεια του Al Yasmina School το οποίο είναι το “αδελφό” σχολείο μας στο Abu Dhabi, στο διεθνές αυτό προτζεκτ).

πως να διακρίνετε έναν πραγματικά καλό παιδικό σταθμό

Σύμφωνα με τον Εθνικό Οργανισμό της Αμερικής για την Προσχολική Εκπαίδευση (NAEYC), το σχολείο που παρακολουθει το παιδί σας (ηλικίας 3-6 ετών) θα πρέπει να πληρεί τουλάχιστο τα δέκα παρακάτω σημεία προκειμένου να θεωρείται πραγματικά καλό.Για σκεφτείτε το λίγο…

(το κείμενο το βρήκαμε στο www.preschooleducation.com και είναι στα αγγλικά φυσικά, ίσως όμως κάποια στιγμή το μεταφράσουμε….)

1. Children spend most of their playing and working with materials or other children. They do not wander aimlessly, and they are not expected to sit quietly for long periods of time.

2. Children have access to various activities throughout the day. Look for assorted building blocks and other construction materials, props for pretend play, picture books, paints and other art materials, and table toys such as matching games, pegboards, and puzzles. Children should not all be doing the same thing at the same time. Continue reading