Nα τα πούμε;

από την Σπυριδούλα Πατούνα

Μα βεβαίως να τα πούμε! Αλλά πώς; Ηταν 23 Δεκεμβρίου και ήμασταν 18 παιδιά στο τμήμα του προνηπίου….

Φωτογραφία1129

Αρχικά λοιπόν, καθίσαμε και σκεφτήκαμε πού θα τα πούμε. Είχαμε 6 μέρη που έπρεπε να πάμε: το νηπιαγωγείο, το γραφείο του σχολείου με τον Γιάννη και την Ντανιέλα, την κουζίνα μας με την κυρία Ρούλα, το προ-προνήπιο, το μεταβρεφικό και το βρεφικό τμήμα….

Φωτογραφία1122

Ο Αντώνης πρότεινε: « Να πάμε σε 4 μέρη οι Χαμαιλέοντες και σε 2 το Ουράνιο Τόξο!». Αλλά, μετά από σκέψη, είδαμε ότι οι Χαμαιλέοντες θα πάνε σε πιο πολλά μέρη με αυτόν τον τρόπο.

«Όχι», λέει ο Δημήτρης, «έχω άλλη ιδέα. Θα πάει μισό Ουράνιο Τόξο στο Βρεφικό κι άλλο μισό στο Μεταβρεφικό. Μετά, μισοί Χαμαιλέοντες στα Προπρονήπια κι άλλοι μισοί στην κυρία Ρούλα. Μέχρι εδώ είναι ίσα. Αλλά μένουν 2 μέρη που δε θα πάει κανείς αν πάμε έτσι»…

«4 και 2 κάνει 6, αλλά και 3 και 3 κάνει 6», λέει ο Κωνσταντίνος.

Ο Φίλιππος πρότεινε: Να πάνε από 3 παιδιά σε κάθε μέρος!

«Γιατί;» ήταν η ερώτηση από τις δασκάλες.

«Γιατί έτσι!», ήταν η χαμογελαστή απάντηση του Φίλιππου.

Η Χαριτίνη ρώτησε: «Αν όλοι αυτοί συγκεντρωθούν, όλοι μαζί, πόσοι είναι; Αν πάνε από 3 σε κάθε μέρος;»

«18!!!!» είπαν τα παιδιά!

Φωτογραφία1134

Ο Φίλιππος ενθουσιάστηκε! «18!!! ΌΛΟΙ ΜΑΖΙ!!! ΑΡΑ ΒΓΑΙΝΕΙ! ΤΟ ΑΠΟΦΑΣΙΣΑΜΕ»!!!

Ύστερα τα παιδιά έγραψαν τα ονόματά τους σε χαρτάκια

Φωτογραφία1123

Τα δίπλωσαν

Φωτογραφία1129

Και έρχονταν να τραβήξουν χαρτάκι.

Φωτογραφία1130

Έτσι, ξεκίνησε η κλήρωση για το σχηματισμό των ομάδων. Kαι οι ομάδες μας, τα πήγαν περίφημα!

Φωτογραφία1136

Και του χρόνου!!!

Επίσκεψη στο Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος

site-5Μιά πολύ όμορφη εξερέυνηση κάναμε την πρώτη εβδομάδα του φετινού Ιουλίου, επισκεπτόμενοι το Κέντρο Πολιτισμού που δημιουργεί το Ιδρυμα Σταυρος Νιάρχος στο πρώην δέλτα Φαλήρου.

Για όσους τυχόν δεν έχουν αντιληφθεί τι συμβαίνει εκεί, να πούμε ότι το Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος δημιουργεί μια από τις μεγαλύτερες αναπλάσεις που έχουν γίνει ποτέ στην πόλη μας και η οποία, δυνητικά, μπορεί να αλλάξει ριζικά τον τρόπο που ζούμε την Αθήνα.

Με την ευγενική πρωτοβουλία της καλής μας φίλης Ελίνας, σχεδιάσαμε μαζί με τους ανθρώπους του Κέντρου Πολιτισμού δύο διαφορετικά προγράμματα επίσκεψης, ένα για τα παιδιά του προνηπίου και ένα για τα μεγαλύτερα παιδιά του summer camp.

Να πούμε εδώ ενα μεγάλο μπραβο στο Ιδρυμα Νιάρχου γιατί, ανάμεσα στα άλλα σπουδαία, κάνει αυτό που θα έπρεπε να κάνει κάθε μουσείο ή χώρος πολιτισμού:site-33 ανοίγεται από πολύ νωρίς απέναντι στην κοινωνία και “συνομιλεί” μαζί της, πολύ πριν ανοίξει επίσημα τις πόρτες του. Και ειδικά όταν αυτό γίνεται με άξονα τα παιδιά, έχει πολλαπλή αξία. Γιατί αυτά θα είναι οι μελλοντικοί χρήστες του έργου και όσο νωρίτερα το γνωρίσουν και το αισθανθούν δικό τους, τόσο το καλύτερο.

Επισκεφθήκαμε λοιπόν το έργο και γνωρίσαμε τους τομείς που το σηματοδοτούν σήμερα: το εντυπωσιακό εργοτάξιο, την ανασκαφή που τρέχει παράλληλα, το υπέροχο πάρκο που δημιουργείται και φυσικά, μαθαμε για τον σχεδιασμό των δύο μεγάλων χώρων πολιτισμού που θα στεγάζονται εκεί: την Λυρική και την Εθνική Βιβλιοθήκη των εκατομμυρίων βιβλίων!

Αφορμή και σύνδεση για τα παιδιά μας βέβαια ήταν και η ενασχόληση τους με τους δεινόσαυρους και την παλαιοντολογία, μέσα από την οποία μάθαμε για τις ανασκαφές και για τα ευρήματα που κρύβει η γη. Πήγαμε λοιπόν και για να δούμε πως, ένα μέρος που κρύβει αρχαιολογικούς θησαυρούς, μας τους αποκαλύπτει και παράλληλα εξελίσεται σε κάτι καινούριο.

site-2

Φτάσαμε και ανεβήκαμε στην μεγάλη αερογέφυρα, ίσως το τμήμα του έργου που μας εντυπωσίασε περισσότερο!

site-2

Εξερευνήσαμε το πάρκο με τα αρωματικά φυτά…
site-1
είδαμε την εντυπωσιακή μακέτα…
site-4δημιουργήσαμε καλλιτεχνικά με βάση τα όσα γίνονται εκεί…
SAM_2021
αποτυπώσαμε το κτίριο υπό κατασκευή…
SAM_2024
γίναμε μέρος του εργοταξίου…
site-3

και ατενίσαμε το μέλλον!

Ενα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους τους ανθρώπους του Κέντρου Πολιτισμού και του Ιδρύματος Νιάρχου, που μας υποδέχθηκαν τόσο πρόθυμα, αλλά και που αντιστέκονται στην μιζέρια της εποχής δημιουργώντας μια τόσο μεγάλη κυψέλη πολιτισμού.

Καλά να είμαστε, τα παιδιά του προνηπίου που θα έιναι του χρόνου στο νηπιαγωγείο μας, θα επισκεφθούν άλλες δύο φορές το έργο και θα καταγράψουν την πρόοδο και την εξέλιξη του.

Ειμαστε σίγουροι δε ότι τα επόμενα χρόνια, πολλά όμορφα πράγματα θα κάνουμε και θα ζήσουμε εκεί!

Επίσκεψη στο Μουσείο Παλαιοντολογίας στην Πανεπιστημιούπολη της Αθήνας

site-1

από την Ντανιέλα Κράλλη

Την Τετάρτη 1η Ιουλίου επισκεφθήκαμε με τα παιδιά του προνηπίου το μουσείο Παλαιοντολογίας στην Πανεπιστημιούπολη της Αθήνας.

Πρώτη φορά επισκεφθήκαμε αυτό το μουσείο και, για να πω την αλήθεια, ο λόγος ήταν ότι τα παιδιά του προνηπιακού τμήματος είχαν κάνει μια τεράστια έρευνα για τους δεινόσαυρους (θέμα που αποφάσισαν ότι τους ενδιαφέρει πολύ και ότι ήθελαν να το εξερευνήσουν).Έφεραν στο σχολείο βιβλία και δεινόσαυρους μινιατούρες για να βρούν ομοιότητες και διαφορές, πότε έζησαν και γιατί εξαφανίστηκαν.

Την ύπαρξη του μουσείου την ανακάλυψα ψάχνοντας το ίδιο πεισματικά και επίμονα, όπως ακριβώς ζήτησαν και τα παιδιά να ασχοληθούν με αυτό το θέμα!

Το μουσειο γεωλογίας και παλαιοντολογίας το έχει δημιουργήσει το Καποδιστριακό πανεπιστήμιο. Δεν είχα ακουσει τίποτα στο παρελθόν γι αυτόν τον χώρο και πριν πάμε με τα παιδιά, αποφάσισα να επισκεφθώ μόνη τον χώρο για να ελεγξω ευρήματα και ανθρώπους.

Εδω να πω πως είναι πολύ σημαντικό για μενα το πως «περιμένουν» τα παιδιά μας σε έναν χώρο, οι άνθρωποι του. Αν αισθανθώ ότι ειμαστε «αναγκαίο κακό», δεν πάμε ποτέ για επίσκεψη ή για οποιονδήποτε άλλο λόγο. Όποιος έχει βαρεθεί την δουλειά του ή αντιμετωπίζει τα παιδιά μας σαν «παιδάκια», με ότι αυτό συνεπάγεται, μένει εκτός Dorothy.

Όταν πήγα λοιπόν είδα το μουσείο, εντυπωσιάστηκα. Τα σπάνια ευρήματα και η επιβλητική διάταξή τους στον χώρο με μετέφεραν σε άλλη εποχή. Στην εποχή των…δεινοσαύρων.

Η κα. Ελεωνόρα (υπεύθυνη του τμήματος) όμως, προσφέρθηκε να με πάει και στον άλλο χώρο. Υπάρχει και άλλο; σκέφτηκα.
Κατεβήκαμε λοιπόν έναν όροφο όπου, οι άνθρωποι του πανεπιστημίου είχαν έναν χώρο όπου δουλεύουν και οι ίδιοι. Ευρύματα αληθινα που «περιμένουν» να δώσουν νέες πληροφορίες, τραπέζια συντήρησης και δημιουργίας αντιγράφων, προθήκες παντού.

Εκεί κατάλαβα ότι αυτός δεν ήταν μόνο ένας χώρος έκθεσης, αλλά και ένας χώρος έρευνας και εργασίας. Ενθουσιαστηκα με την ενέργεια που εισέπραξα!

Μου είπαν οι άνθρωποι του μουσείου:«Επειδή μας επισκέπτονται παιδιά που δεν έχουν την δυνατότητα να κάνουν ανασκαφή, έχουμε φτιάξει ένα ειδικό τραπέζι με άμμο, μέσα στην οποία κρύβονται αντίγραφα απολιθωμάτων τα οποία μπορούν τα παιδιά να τα ανακαλύψουν, χρησιμοποιώντας τα σωστά εργαλεία»

Ήμουν σίγουρη λοιπόν για τον χώρο. Ήταν ιδανικός. Ένας χώρος έρευνας, μελέτης και έκθεσης – ζωντανός!

Η δεύτερη και μεγαλύτερη έκπληξη όμως ήταν, όταν οι επιστήμονες παλαιοντολόγοι συνάντησαν τα παιδιά. Και εδώ θα ήθελα να ευχαριστήσω τους κ.κ.  Ν. Τσουκαλά, Μ. Γεωργίτση και Π. Σκάνδαλο, και βέβαια τον διευθυντή τους κ. Γ. Θεοδώρου. Respect!

Διότι:

Η επικοινωνία που είχαν με τα παιδιά ήταν εντελώς ισότιμη! Αντιμετώπισαν τις ερωτήσεις, τις σκέψεις και τους συλλογισμούς τους με ειλικρίνεια και πάντα ρωτούσαν αν υπάρχει κάτι άλλο που θέλουν να μάθουν. Πόσο πιο ευκολη γίνεται η επικοινωνία όταν γνωρίζεις και αγαπάς πραγματικά ένα αντικείμενο, δεν …φοβάσαι τις ερωτήσεις που δεν θα μπορέσεις να απαντήσεις και αφήνεις το καράβι της επικοινωνίας να σε ταξιδέψει ελέυθερα!

site-2Αυτή ακριβώς η αντιμετώπιση ταιριάζει σε παιδιά. Για να αγαπήσουν μια τέχνη, μια επιστήμη, μια επαγγελματική καριέρα. Αν δεν δουν τον ενθουσιασμό στα ματια των δασκάλων τους, πως θα φανταστούν την χαρά της ζωής; Διότι, όλα αυτά είναι η ζωή!

Σε έναν χώρο λοιπόν με μηδενικά έσοδα, άνθρωποι σοβαροί με μεράκι και με διάθεση να επικοινωνήσουν την γνώση, παλεύουν με νύχια και με δόντια να κρατήσουν και να κρατηθούν με αξιοπρέπεια.

Όσοι εκπαιδευτικοί δουλεύετε αυτό το θέμα με τα παιδιά σας, μην χάσετε την ευκαιρία να επισκεφτείτε αυτό το μουσείο και να το διαδώσετε! Δεν θα το μετανιώσετε….

(email επικοινωνίας του μουσείου: palaeo-museum@geol.uoa.gr)

Οφείλουμε

siteαπό την Ιφιγένεια Γρινιαράκη

——————————————

Στα σκαλιά καθρεπτίζεται  το φως πού μπαίνει μέσα από τα τζάμια. Η σκιά από τις κουρτίνες φέρνει μέσα στις αίθουσες τον ήχο τις πόλεις και όλη αυτήν την ανησυχία και την νοσταλγία των παιδιών. Οι φωνές τους αγκαλιάζουν και συνδυάζουν όμορφες εικόνες (π.χ. με τον μπαμπά μου έκανα ποδήλατο, με την μαμά μου πήγα σ ένα μουσείο) όπου τις μοιράζονται με τις δασκάλες τους.

Κλείνω τα μάτια μου και προσπαθώ να γευτώ την χαρά τους , ακολουθώ τα βήματα τους και ξαναδοκιμάζω να τους απαντήσω όλα αυτά τα γιατί; και τελικά το βλέμμα τους καθρεπτίζεται πάνω στον ήχο της φωνής μου, αυτές οι λέξεις που βγαίνουν από τα χείλια μας πού τα παιδιά τις πιο πολλές φορές τις αντιλαμβάνονται σαν μουσική σαν απλό ήχο, αλλά από τον τόνο της φωνής αντιλαμβάνονται την σιγουριά και την επιβράβευση τους.

Έτσι λειτουργούν, έτσι συνδυάζουν το παιχνίδι τους, την κίνηση τους, την ανεμελιά τους, την ανάμνηση της μυρωδιάς από την μαμά τούς, να προσπαθήσουν να συγκρίνουν μια μοναδική στιγμή αυτή της χαράς, της αγάπης και της μοναδικότητας που έχει το κάθε παιδί. Το κάθε παιδί έχει ένα χρώμα – και εμείς ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ να τα γνωρίσουμε αυτά τα χρώματα και να τους δείξουμε πως μπορούν να τα συνδυάσουν και να τα παντρέψουν μεταξύ τους, για να γνωρίσουν τον εαυτό τους και για να μπορούν αργότερα να πάρουν τα ίδια το πινέλο και να ζωγραφίσουν την ζωή που τα εκφράζει και τα γοητεύει.

εκεί που τα παραμύθια θα ‘ναι πάντα πιο ισχυρά απ την ιστορία…

από την Γιούλα Αγαπάκη *

site-6Ο Πικάσο είπε,
όλα όσα μπορείς να φανταστείς είναι αληθινά.
Είναι φανερό ότι το σχολείο μας αγαπάει πολύ τον Πικάσο…!!

Μεταξύ μας, βάζω στοίχημα, πως , αν ζούσε, θα τον έφερνε στο Γκάζι …!!

Είναι επειδή εδώ η φαντασία έχει νόημα μόνο αν αντανακλάται στη δράση. Έτσι, μ’ αυτό το υπέροχο πιστεύω και φέτος στο νηπιαγωγείο ονειρευτήκαμε και δημιουργήσαμε κόσμους απίστευτους, ενίοτε ξεχασμένους, μαγικούς, απρόβλεπτους
και φυσικά δε χάσαμε την ευκαιρία να τους αγγίξουμε, να τους περπατήσουμε, να τους μιλήσουμε, να τους πλάσουμε στα χέρια μας, να τους αναποδογυρίσουμε, να τους ποτίσουμε, να τους χτενίσουμε και τέλος να τους βάλουμε τα παπούτσια για να σταθούνε στο ύψος μας.

Είναι η μέρα που αποχαιρετάμε τον κόσμο αυτού του ονείρου αλλά με την ευχή και την πίστη μέσα μας, πως σε τέτοιους κόσμους θα γυρνάμε ξανά και ξανά και πάντα αυτό θα σκεφτόμαστε, πως η φαντασία και η γνώση έχουν νόημα μόνο αν αντανακλώνται στη δράση.

Κι έτσι θα φτιάχνουμε πάντα νέους κόσμους εμπνευσμένους απ τα πιστεύω του νηπιαγωγείου μας. Ό,τι ζήσαμε εδώ θα γίνει το πιστεύω μιας νέας γενιάς, που θα θυμάται καλά αυτές τις βασικές οδηγίες της πρώτης εκπαίδευσης:

– ΝΑ ΠΑΙΖΕΙΣ ΤΙΜΙΑ
– ΝΑ ΜΗ ΧΤΥΠΑΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ
– ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑ ΣΟΥ
( εμείς πληρώνουμε ακριβά το ότι κάποιοι ενήλικοι δεν άκουσαν τιςυ οδηγίες αυτές …..)

Κι έτσι θα ταξιδεύουμε στις ράχες της γης
εκεί που τα παραμύθια θα ναι πάντα πιο ισχυρά απ την ιστορία,
τα όνειρα πιο ισχυρά απ τα γεγονότα.
Εκεί που η ελπίδα θα θριαμβεύει της πείρας,
το γέλιο θα είναι η θεραπεία για τη λύπη
κι η αγάπη πιο δυνατή απ το θάνατο ….

Στην Ανθή
στα παιδιά του νηπιαγωγείου
και σ όλα τα παιδιά του μαγικού κόσμου της Dorothy.

—————

* η Γιούλα είναι ιστορικός τέχνης και μαμά της Λυδίας (και αγαπάει και πολύ την ποίηση….)

Είναι στ’ αλήθεια περίεργο αυτό το βράδυ….

της Γεωργίας Λινάρδου *

Χαρμολύπη. Κάπως έτσι δεν περιγράφουν αυτό το αδιόρατο συναίσθημα που ενώ είσαι χαρούμενος κάτι σε κρατάει να μη γελάσεις δυνατά ή όταν πας να κλάψεις σε κάνει να χαμογελάσεις; Ακριβώς έτσι ένιωσα σήμερα παρακολουθώντας τη μικρή μου να κλείνει τον πρώτο κύκλο της ζωής της: το νηπιαγωγείο. Ναι, κάπως έτσι το ένιωσα εγώ, αλλά κυρίως εκείνη. Ακριβώς έτσι το ένιωσε…

???????????????????????????????Λίγο μετά τη γιορτή στο υπέροχο Χωριό που καταφέρατε να δημιουργήσετε στο κέντρο της Αθήνας, στο κομβικό σημείο μεταξύ Εξαρχείων και Κολωνακίου, έβαλε τα κλάματα και μου ζήτησε να την ξαναγράψω στο Νηπιαγωγείο. Ακριβώς τότε ένιωσε πως έκλεινε ένας κύκλος. Όχι επειδή θα «έχανε» τους φίλους της, αλλά επειδή εκεί σ’ αυτό το Χωριό τη μάθατε να καταλαβαίνει και να αναγνωρίζει όσα συμβαίνουν μέσα της και έξω της, στη ζωή…

Η μικρή μου που μόλις είχε φορέσει την καταπράσινη τήβεννο με το αντίστοιχο καπέλο το οποίο με κόπο και περιέργεια είχε φτιάξει μαζί με τους συμμαθητές της και την δασκάλα της και κρατούσε στα χέρια της το πρώτο της «πτυχίο», τη βεβαίωση που της έδινε το διαβατήριο για τον επόμενο κύκλο της ζωής της, το Δημοτικό, έκλαιγε γοερά γιατί ήθελε να την ξαναγράψω σ’ αυτό το μικρό σας Χωριό στο κέντρο της Αθήνας το οποίο γνώρισε στα 3,5 της.

Έμαθε να γράφει, να διαβάζει, να μετράει, να πειραματίζεται με τα Αγγλικά και να παίζει με την προφορά τους, έμαθε τι σημαίνει περιβάλλον, έμαθε τι σημαίνει πολιτισμός, τι είναι ένα μουσείο, τι είναι η μουσική («Μαμά κάθε φορά που το ακούω αυτό νιώθω μέσα μου κάτι»), τι είναι το δάσος, τι κάνουμε σε ένα δάσος, έμαθε τι σημαίνει δημοκρατία, τι σημαίνει δικαιοσύνη («Μαμά αυτό που έκανες δεν είναι δίκαιο!»), έμαθε να μην κρίνει, να κατανοεί, να υπερασπίζεται τον εαυτό της, να διεκδικεί, να διαισθάνεται, να καταλαβαίνει πίσω από τις λέξεις, να είναι απείθαρχη με τους δικούς της κανόνες που ήταν και είναι τόσο δίκαιοι και αυτονόητοι, να, να, να… μα περισσότερο απ’ όλα ένιωσε την Ασφάλεια της Αγάπης.

???????????????????????????????Το παιδί μου στη Dorothy Snot -για μένα ένα πολύτιμο Χωριό στο κέντρο της Αθήνας- μεγάλωσε με γερή καρδιά και για μένα αυτό έχει σπουδαία σημασία.  Στα τελειώματα του νηπιαγωγείου έφτασε στο σημείο να συγκρίνει τις αποφάσεις της δασκάλας της με έντονη τη διάθεση να το συζητήσει μαζί της. Να ζητήσει εξηγήσεις. Να της δοθούν εξηγήσεις για να πάει παραπέρα. Κι έτσι γινόταν. Χωρίς να χάνεται ο σεβασμός και δίχως να περιπλέκονται οι κανόνες.

Απόψε το βράδυ και μετά από μία ξέφρενη γιορτινή ημέρα την κοίταξα και σκέφτηκα για μια στιγμή: τι καλά που θα’ ταν να πήγαινε ξανά νηπιαγωγείο… Αυτή η σκέψη ήταν και για μένα, απλά, θέμα Ασφάλειας.

Αλλά το μωρό μου όπως και η υπόλοιπη εκρηκτική της παρέα πρέπει να πάνε στη ζωή παραπέρα. Οι φιλενάδες της: η Ζωή, η Ανθή, η Λυδία, η Ξανθούλα. Οι φίλοι της: ο Μάνος, ο Δημήτρης, ο Αλέξανδρος, ο Γιάννης, ο Φίλιππος, ο Γεράσιμος, ο Νέστορας, ο Κώστας, ο Κωνσταντίνος… κι άλλες τόσες υπέροχες ψυχές που στο δρόμο «αποχωρίστηκαν» προσωρινά.  Μα είναι βέβαιο πως θα ξαναβρεθούν, διότι αυτό επιβάλλει το πέρασμα της ζωής…

Είναι στ’ αλήθεια περίεργο αυτό το βράδυ, όπως είναι κάθε βράδυ μικρού-μεγάλου χωρισμού ή αποχωρισμού.

Η μικρή μου έκλαψε πολύ συνειδητοποιώντας πως ένας κύκλος έκλεισε. Κι εγώ το ίδιο γιατί και για μένα έκλεισε ένας παρόμοιος κύκλος με αυτό το Χωριό.

Μα τώρα κοιμάται ήρεμη και ευτυχισμένη διότι απλά ξέρει τι ήταν αυτό που συνέβη σήμερα. Γνωρίζει γιατί νιώθει αυτό που νιώθει. Κι αυτό που νιώθει είναι απλά ζωή.  Η μικρή μου μόλις έκανε το πρώτο μεγάλο συναισθηματικό crash test στον εαυτό της.

Δεν θέλω τίποτε άλλο να γράψω.

Η αποψινή βραδιά στη Dorothy Snot ήταν σαν κι αυτές τις βραδιές που κάνουμε σπίτι μας με φίλους αγαπημένους. Χωρίς φανφάρες, δίχως τίποτα, αλλά με πολλά σπουδαία: Ένα κομμάτι πανί, ένα πράσινο ύφασμα, ένα πράσινο χαρτόνι, μια κορδέλα, τη βρύση να τρέχει, τη Ντανιέλα να παίζει πιάνο και τα παιδιά, τη Μαρία κατάχαμα να τα παρακολουθεί λες και είναι παιδιά της, αυτήν την εκρηκτική τάξη του νηπιαγωγείου να τραγουδά ένα τραγούδι χτισμένο δικό τους και ύστερα να βρέχονται και να βρέχουν και τους μεγάλους οι οποίοι στέκονταν σαστισμένοι. Μια χαρούμενοι και μία λυπημένοι. Μα τι έγινε τώρα;

???????????????????????????????Guys ελάτε να ξαναγνωριστούμε με τη ζωή διότι νευρικούς σας είδα ορισμένους. Χαλαρώστε! Ένας κύκλος έκλεισε για να ανοίξει κάποιος άλλος. So what;

Ναι, το ξέρω ήταν σπουδαίος και για κάποιους από εμάς ήταν και δικός μας πρώτος κύκλος ζωής. Η μήπως έχετε αντίρρηση;

Τι να λέμε τώρα. Το παραμύθι τελείωσε και είχε happy end.  Αν χαθούμε, δική σου η ευθύνη Dorothy Snot, τρελή κάμπια στο κέντρο της Αθήνας!

Εγώ η μαμά της Μυρσίνης, ο Βασίλης ο μπαμπάς της Μυρσίνης και πρωτίστως η Μυρσίνη μας, σας ευχαριστούμε για τα αυτονόητα που πια είναι τόσο δυσεύρετα παντού…

———————

* Η Γεωργία είναι καλή μας φίλη, δημοσιογράφος και φυσικά, πάνω απ’ όλα, μαμά της Μυρσίνης. Περάσαμε μαζί τρία υπέροχα χρόνια. Θα μας λείψει….

I have a rule!

του Teacher Tom Hobson*

Η τάξη των προνηπίων στο σχολείο του Woodland Park ξεκινάει κάθε χρονιά μέσα σε μια φυσιολογική κατάσταση αναρχίας! Προφανώς φροντίζουμε σαν σχολείο να τηρούμε όλες τις απαραίτητες αρχές ασφαλείας – αλλά μέχρι εκεί. Κανένας άλλος κανόνας δεν υφίσταται πέραν απ’ ότι κάθε παιδί φέρνει από το σπίτι του και από το προηγούμενο σχολείο του.

νηπια-προνηπια μαζιΣυνήθως όμως, μετά τις πρώτες δύο εβδομάδες, αρχίζει να ξεπηδάει από μόνη της η ανάγκη να θέσουμε κανόνες. ‘Όταν λοιπόν νιώσω ότι φτάνει αυτή η στιγμή, καθόμαστε όλοι μαζί στον κύκλο και εγώ ξεκινάω την συζήτηση λέγοντας κάτι τέτοιο: «Σήμερα είδα έναν άνθρωπο που πήρε κάτι που κρατούσε κάποιος άλλος άνθρωπος. Είδα και δύο άλλους ανθρώπους που χτυπούσε ο ένας τον άλλον. Τι μπορούμε να κάνουμε για αυτά;»

Εκείνη την στιγμή βασίζομαι στα παιδιά που ήταν και την προηγούμενη χρονιά στο Woodland Park, τα οποία πάντοτε πετάγονται και λένε ότι «χρειάζεται να βάλουμε κανόνες»! Είναι η ώρα που μιλάει η «συλλογική κουλτούρα» του σχολείου μας – και πάντοτε μιλάει την σωστή στιγμή…

Τότε λοιπόν και εγώ βάζω ένα μεγάλο χαρτί κρεοπωλείου στον τοίχο, ένα χασαπόχαρτο, και ρωτάω τα παιδιά: «Τι κανόνες χρειαζόμαστε λοιπόν;»

Για να μιλήσει κάθε παιδί πρέπει πρώτα να σηκώσει το χέρι του και εγώ να του απευθύνω τον λόγο (και πάντοτε δουλεύει αυτό!). Μετά από κάθε απάντηση ξοδεύουμε λίγο χρόνο για συζήτηση επάνω σε αυτό που το παιδί έχει προτείνει (π.χ. «Σε ποιον αρέσει να τον χτυπάνε; Σε ποιον αρέσει να τον σπρώχνουν;») και μόλις, μέσα από την κουβέντα, φτάσουμε σε συμφωνία (όταν δηλαδή κανείς πλέον δεν επιμένει ότι του αρέσει να τον χτυπάνε!), λέω «Αυτό λοιπόν είναι κανόνας» και το γράφω στο χασαπόχαρτο.

Συνήθως αυτός ο πρώτος γύρος «ορισμού κανόνων» καλύπτει τα πιο σημαντικά ζητήματα:

  • Δεν χτυπάμε
  • Δεν σπρώχνουμε
  • Δεν κλωτσάμε
  • Δεν παίρνουμε τα πράγματα που κρατάνε οι άλλοι
  • Δεν δαγκώνουμε κλπ Continue reading

Παπούδες και γιαγιάδες στην τάξη των προνηπίων

grandparents-jan13Με αφετηρία την διαθεματική ενότητα με τίτλο «που βρίσκομαι στο χώρο και το χρόνο» υποδεχόμαστε τον Ιανουάριο του 2013 στην τάξη των προνηπίων τις γιαγιάδες και τους παππούδες των παιδιών. Oι επισκέψεις αυτές πραγματοποιούνται σταδιακά και εκ περιτροπής ώστε να έχουμε το χρόνο να μοιραστούμε κάθε φορά το πρόγραμμα μαζί τους.

Με τις γιαγιάδες και τους παππούδες και γενικότερα τους «μεγαλύτερους» που μας επισκέπτονται έχουμε την ευκαιρία να έρθουμε σε επαφή με στοιχεία που αφορούν στο παρελθόν, όπως παιχνίδια, τρόπο διατροφής και ένδυσης κ.α., να κάνουμε συγκρίσεις μεταξύ παρόντος και παρελθόντος και εν τέλει να εξυπηρετήσουμε το γενικότερο εκπαιδευτικό στόχο του τρέχοντος τριμήνου. Δηλαδή, τα παιδιά να ερευνήσουν ομοιότητες, διαφορές και αλληλεπιδράσεις μεταξύ της δικής τους πραγματικότητας και της ζωής άλλων ανθρώπων μέσα στο πέρασμα του χρόνου.

Οπως βλέπετε στην φωτογραφία, με την γιαγιά της Λυδίας, τον παππού του Οδυσσέα και τον παππού της Μαριλένας περάσαμε φανταστικά! Με νοσταλγική διάθεση και πολλή αγάπη μοιράστηκαν με τα παιδιά εμπειρίες, σκέψεις, ιδέες του παρελθόντος. Παππούδες και γιαγιά έφτιαξαν με τα παιδιά και τις δασκάλες μπάλλες και κούκλες, είπαν ιστορίες, έπαιξαν κουτσό, βόλους, ξυλάκια, μουσικά αγάλματα. Τους ευχαριστούμε πολύ, πάρα πολύ και με μεγάλη χαρά τα παιδιά περιμένουν την επόμενη ομάδα γιαγιάδων και παππούδων για να τους ρωτήσουν πράγματα και να παίξουν μαζί τους, όπως παλιά!!

…και πιάνει ο Θησέας το Μινώταυρο….

«…από τα thiseasκέρατα και τον καταφέρνει», είπε χαρακτηριστικά ο κύριος Δημήτρης Μπεχράκης, μπαμπάς του μαθητή μας Θησέα (3,5 ετών)!

Μέσα στα πλαίσια του project «κάθε όνομα μια ιστορία» μας επισκέφτηκε ο μπαμπάς του Θησέα και αφηγήθηκαν, στην τάξη, μαζί, το μύθο του Μινώταυρου.
Ο τρόπος που παρουσίασαν, πατέρας και γιος, το μύθο ήταν εξαιρετικός! Άλλαζαν φωνές, έδειχναν με το σώμα τους κάθε σκηνή, έβαζαν χιουμοριστικά στοιχεία, κυρίως στις δύσκολες στιγμές του μύθου. Τα παιδιά και όλοι μας ενθουσιαστήκαμε.
«Έτσι κάνουμε και στο σπίτι, φοράμε κάτι πάνω μας και παίζουμε θέατρο την αγαπημένη μας ιστορία. Ο Θησέας κάποιες φορές θέλει να αλλάξει το τέλος και να θυμηθεί να βγάλει τα μαύρα πανιά για να μην πέσει ο Αιγαίας στη θάλασσα…», με πληροφόρησε ο κος Μπεχράκης. Και την ώρα που ο μπαμπάς μιλούσε σκεφτόμουν πόσο σημαντικό και γόνιμο είναι,, να ανταλλάσσουμε εμπειρίες και να μοιραζόμαστε την εκπαιδευτική διαδικασία με τους γονείς του σχολείου μας. Γιατί, αυτό το μοίρασμα μας βοηθάει να αντιλαμβανόμαστε νέους, διαφορετικούς δρόμους και τρόπους προσέγγισης εννοιών και θεμάτων.

Γιατί, όχι μόνο στην προσχολική, αλλά σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης υπάρχει ακριβώς αυτή η ανάγκη αλλαγής, ανανέωσης, ανασύνθεσης του τρόπου που οι εκπαιδευτικοί καταλαβαίνουμε και μεταδίδουμε τα πράγματα.
«…και μόλις βλέπει ο Αιγαίας τα μαύρα πανιά, πέφτει μέσα στο πέλαγος… πλατς», αλλά όπως συμφωνήσαμε με το μπαμπά του Θησέα στην επόμενη συνάντησή μας θ’ αλλάξουμε το τέλος και ο Θησέας θα θυμηθεί να βάλει τα λευκά πανιά.

εισαι θεος….

Αυτον τον τυπο τον λατρευουμε, δεν υπάρχει!!

Χρόνια τον παρακολουθούμε, αλλά δεν παύει να μας εκπλήσει. Εμπνευσμένος παιδαγωγός, εφευρετικός, σέβεται τα παιδιά, τα εξιτάρει, τροφοδοτεί συνεχώς την φαντασία τους με καινούρια ερεθίσματα…

Πατήστε στην φωτογραφία με το παιδί & τους πλαστικούς σωλήνες και διαβάστε τα καινούρια του κατορθώματα…

 Teacher Tom, we love you!! What a pitty we r so far away….

———————————————————————————————-

ΥΓ. Πατήστε στο λινκ για να διαβασετε μια ωραια συνεντευξη του Teacher Tom, στην τελευταία παράγραφο της οποία παραθέτει ένα μικρό θησαυρό: τα μπλογκ που και ο ιδιος παρακολουθεί για να παίρνει ιδέες!!

bazaar ελληνοελβετικης σχολης

Χριστουγεννιάτικο bazaar της Ελληνοελβετικης σχολής για τα παιδιά της “Φλόγας” την Κυριακή 11 Δεκεμβρίου!

Η Νεφέλη με την γιαγιά και την μαμά έφτιαξαν και έδωσαν πρωτότυπα επιτραπεζια

και πεντανόστιμες μαρμελάδες!! Θα σας περιμένουμε…

project-based learning στην προσχολικη εκπαιδευση

Δείτε στο πολυ καλό video ποσο ενδιαφέρουσα και καθόλου βαρετή μπορεί να είναι η εκπαίδευση των παιδιών όταν βασίζεται σε παιχνίδι που προσομοιάζει την πραγματική ζωή. Τα παιδιά αναπτύσουν έτσι ικανότητες κρίσης, νοησης και λόγου διασκεδάζοντας παράλληλα.

…3,2,1, γράφουμε…..

(κάντε κλικ στην εικόνα με τα παιδιά στο στούντιο για να ακούσετε τελειωμένο το παραμύθι!)

Πρώτα βγήκαμε με τα μεγαλύτερα παιδιά βόλτα στην γειτονιά μας για να ηχογραφήσουμε τους ήχους της πόλης. Ηχογραφήσαμε τον ήχο της μηχανής του τυπογραφείου, τον ήχο που κάνουν οι σελίδες των παλιών βιβλίων, το πως κουδουνίζει το τηλέφωνο του φαρμακείου και το πως γαζώνει η μοδίστρα στην ραπτομηχανή…..

Ύστερα, πήγαμε σε στούντιο ηχογράφησης για να να μιξάρουμε τους ήχους με τις φράσεις των παιδιών που θα χρησιμοποιήσουμε στο παραμύθι μας. Τα παιδιά είδαν πως δουλεύουν τα μηχανήματα που πρώτα αντιγράφουν τις φωνές τους και μετά τις αλλάζουν με χίλιους τρόπους….

Ποιος θα είναι ο τελικός τίτλος του παραμυθιού δεν το ξέρουμε ακόμη, οι δασκάλες που το έγραψαν ακόμη το σκέφτονται…

Το σίγουρο είναι ότι το αποτέλεσμα θα είναι όπως πάντα τέλειο.

Και το ακόμη πιο σίγουρο είναι ότι τα παιδιά, παίζοντας, και απόλαυσαν την διαδικασία, και έμαθαν και πάλι χίλια-δυο πράγματα…..

και με ενα φσσς, η οδοντόκρεμα έδιωξε τα ζαχαροζούζουνα…

Ο παιδο-οδοντίατρος κ. Αγουρόπουλος και η συνεργάτις του από την Πανεπιστημιακή Οδοντιατρική Σχολή Αθηνών, επισκέπτονται την Dorothy Snot και μέσα από το παιχνίδι βοηθούν τα παιδιά να ανακαλύψουν μόνα τους την σημαντικότητα της στοματικής υγιεινής!