Οχι, δεν είναι καλό. Αλλά θα δουλέψουμε σκληρά, μέχρι να το κάνουμε τέλειο…

Μέσα σε δέκα μέρες είδαμε δυο μουσικές παραστάσεις απεθυνόμενες κατά μείζονα λόγο στο παιδικό κοινό: το Lion King στο Λονδίνο και τους Καρμενσίτας στην Λυρική, στην Αθήνα.

TheLionKingUnbeatableUnmissableUnforgettable

Το Lion King ανέβηκε στο Lyceum Theater του Λονδίνου το 1999 και παίζεται συνεχώς από τοτε, για 16 συνεχόμενα χρόνια. Οι Καρμενσίτας ανέβηκαν φέτος τα  χριστούγεννα στην Λυρικη, για 30 περιπου παραστάσεις.

karmensitas_kathimerini_03-thumb-large

Το  Lion King, στην αγγλική γλώσσα, απευθύνεται στο κοινό όλου του κόσμου, που επισκέπτεται το Λονδίνο (και) για να δει κορυφαία musicals. Οι ελληνόγλωσσοι Καρμενσίτας απευθύνονται στο κοινό της Αθήνας κατά κύριο λόγο, άντε και στους χριστουγεννιάτικους επισκέπτες της πόλης από την επαρχία.

Το Lion King παίζεται σε ένα ιστορικό θεάτρο, που δεχθηκε επένδυση 15 εκατ. λιρών πριν το φιλοξενήσει και στο οποίο όλα είναι κομμένα και ραμμένα για τις ανάγκες της παράστασης. Οι Καρμενσίτας παίζονται στην γνωστή αίθουσα Ολύμπια, στην οποία οποιοσδήποτε θεατής με ύψος πάνω από 1.80 υποφέρει μετά την πρώτη ώρα, λόγω του πολύ περιορισμένου χώρου για τα πόδια.

Το Lion King, με ώρα εναρξης 2.30 μμ, ξεκίνησε στις 2.33 μμ. Οι Καρμενσίτας, με ώρα έναρξης 11.00 πμ ξεκίνησαν στις 11.25 πμ. – και αυτό μετά την έντονη δυσφορία του κοινού.

Το Lion King τελείωσε μετά από δυόμιση ώρες και πιστέψτε με, όλοι θα το ξαναβλέπαμε στο καπάκι, με χαρά. Οι Καρμενσίτας διήρκησαν μία ώρα, και ήδη από το πρώτο τέταρτο το πεντάχρονο δίπλα μου έλεγε στην μαμά του “βαρέθηκα”…

Το Lion King, ήταν με μια λέξη αυτό που περιμένει κάποιος: Τέλειο. Σε ολα. Οι Καρμενσίτας, ήταν μια παράσταση με ωραία μουσική, αξιοπρεπή ορχήστρα, πολύχρωμα σκηνικά και αστεία κουστούμια (στα όρια του γελοίου), μέτριους χορευτές και τραγουδιστές (τουλάχιστο στην διανομή που είδαμε), αδιάφορο έως κακό λιμπρέτο και σκηνοθεσία που, στην καλή περίπτωση, θα την έλεγα “παρωδία όπερας”.

Φαντάζομαι, μετά από όλα όσα έγραψα, πολλοί θα λέτε μέσα σας: “καλά, είναι σοβαρός αυτός τώρα; συγκρίνει το Λονδίνο με την Αθήνα, το West End με την Λυρική;”

Αυτό αγαπητοί μου φίλοι, αν το λέτε, είναι η ρίζα όλων των προβλημάτων μας.

Φυσικά και τα συγκρίνω. Φυσικά και πρέπει όλοι να τα συγκρίνουμε. Φυσικά και απαιτώ το καλύτερο απο οποιονδήποτε, στον τομέα που επιλέγει να δραστηριοποιηθεί και με τα μέσα που μπορεί να διαθέσει. Φυσικά και δεν θα ανέχθώ μια μέτρια παιδική παράσταση από τον κορυφαίο, κατά τεκμήριο, οργανισμό σοβαρής μουσικής της χώρας. Εαν δεν μπορούν να την παράξουν, ο διευθυντής και οι υπεύθυνοι να παραιτηθούν. Ή, εάν δεν τους ενδιαφέρει να δημιουργήσουν κάτι εξαιρετικό για το παιδικό κοινό και απευθύνονται σε αυτό μόνο για εμπορικούς λόγους, να μας το πουν.

Εχω κουραστεί πραγματικά στην χώρα μας από την έλλειψη σεβασμού προς τα παιδιά και από την διαρκή υποτίμηση των αναγκών και της νοημοσύνης τους. Προσφέρονται κάθε μέρα εκατοντάδες υπηρεσίες για παιδιά στην πόλη, κάθε είδους. Οι περισσότερες κινούνται απλά στα όρια του αποδεκτού. Λίγες είναι πολύ κακές και ελάχιστες εξέχουν – έως καμία.

Και όμως. Εαν κάποιος δικαιούται το καλύτερο, είναι τα παιδιά. Είναι η ελπίδα της κοινωνίας, πληρώνουμε από το υστέρημα μας για να τους προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή παιδεία, ακουμπάμε πάνω τους να διορθώσουν τα δικά μας λάθη. Είναι ακόμη-ακόμη οι καταναλωτές του μέλλοντος.

Εμείς, στην Dorothy Snot, λέμε πως για να είμαστε καλο σχολείο για την Ελλάδα, πρέπει να είμαστε καλό σχολείο και για την Αγγλία, την Αμερική, την Φινλανδία, για παντού. Και προσπαθούμε να το κάνουμε αυτό πρώτα για εμάς τους ίδιους, για την ικανοποίηση του ατομικού μας εγωισμού. Και κατά δεύτερον, φυσικά, γιατί πιστεύουμε ότι τα παιδιά αυτό δικαιούνται και αυτό αξίζουν.

Θα ήθελα κάποια στιγμή λοιπόν, σύσσωμη η ελληνική κοινωνία να απαιτήσει το ίδιο, από κάθε φορέα παροχής υπηρεσιών και παραγωγής προϊόντων. Στο δημόσιο και στον ιδιωτικό χώρο. Να σταματήσουμε τις συνεχείς εκπτώσεις.

Να βάλουμε επιτέλους στην άκρη την λογική που έχει κυριαρχήσει παντού τα τελευταία χρόνια: “εντάξει μωρέ, για τα ελληνικά δεδομένα καλό είναι…”.

Οχι, δεν είναι καλό. Αλλά θα δουλέψουμε σκληρά, μέχρι να το κάνουμε τέλειο…

Ι.Κ. Γιαννούδης

Γεια σου μαμά! Ψάχνω τον αδερφό μου τον καρχαρία

 
της Ελένης Γιαννακοπούλου
μουσικού και παιδαγωγού, υπεύθυνης θεατρικού παιχνιδιού στην Dorothy Snot

———————————————————

“Γεια σου μαμά! Ψάχνω τον αδερφό μου τον καρχαρία” λέει μια δαγκωμένη φέτα ψωμί σε σχήμα καρχαρία ενώ κολυμπάει στη θαλάσσια επιφάνεια του τραπεζιού την ώρα του μεσημεριανού μας γεύματος. Τσουπ! Να ‘σου ξεπροβάλλει η μαμά φάλαινα – μια λιγότερο δαγκωμένη φέτα ψωμί- : “Γειά σου παιδί μου! Δεν είδα τον καρχαρία, μήπως….”

“Ωωωωω.. ένα μεγάλο κύμα έρχεται!! Χραπ. Πάει…” -το ψωμάκι φαγώθηκε από το μεγάλο κύμα στόμα-.

Κάπως έτσι μετά τις πρώτες μπουκιές και αφού έχουν περάσει οι μεγάλες πείνες, τα ψωμάκια μας γίνονται φάλαινες, γίνονται μαμά και μπαμπάς, μερικές φορές δέντρα, λουλούδια. Όλα φυσικά έχουν μιλιά και εμψυχώνονται υπέροχα από τα παιδιά. Καθημερινά, έτσι απλά τα παιδιά από το ελάχιστο δημιουργούν ιστορίες, εκφράζονται, συνεργάζονται, πειραματίζονται, ανακαλύπτουν, προβληματίζονται μα και δίνουν λύσεις.

Το κουκλοθέατρο είναι άραγε μόνο διασκέδαση για τα παιδιά;;

Η κατασκευή κούκλας είναι μια πολύ δημιουργική διαδικασία όπου τα παιδιά διερευνούν τα υλικά, πειραματίζονται, καλλιεργούν την αισθητική τους, “γεννούν”.

Η εμψύχωση δε, για τα παιδιά είναι κάτι απλό, φυσικό και λυτρωτικό πολλές φορές καθώς εκφράζονται, μεταθέτουν τις δικές τους ανησυχίες και προβληματισμούς στο λόγο των κουκλών. Όρισμένες φορές τα παιδιά “κρύβονται” πίσω από την κούκλα που δίνει λύση στην διστακτικότητά τους για έκθεση.

Μα και ορισμένοι στόχοι ενός εκπαιδευτκού ποιοί είναι;.

Τα παιδιά να εκφράζονται, να συνεργάζονται, να πειραματίζονται, να διερευνούν και να ανακαλύπτουν τον κόσμο γύρω τους, να κατανοούν με εμπειρικό τρόπο το περιβάλλον τους.

Εργαλείο λοιπόν η κούκλα στα χέρια του εκπαιδευτικού και ευκαιρία για παιχνίδι και φαντασία στα χέρια των παιδιών.

Άλλωστε τα παιδιά είναι γεννημένα κουκλοπαίκτες.

Ας τα παρατηρήσουμε λοιπόν!

“Τα παιδιά είναι ανοιχτά στις νέες ιδέες, δεν έχουν προκαταλήψεις, είναι έτοιμα να δεχτούν ό,τι θέμα τους δώσεις, αρκεί να μην βαρεθούν”

(συνέντευξη που πρωτοδημοσιεύτηκε στο protagon και την βρήκαμε στο blog της Βασιλικής Νευροκοπλή)
Η Ξένια Καλογεροπούλου είναι παιδί. Ένα αιώνιο παιδί. Με την απλότητα, την ειλικρίνεια, την αγνότητα, ίσως-ίσως και την αφέλεια ενός παιδιού. Κάποιοι άνθρωποι, όσο και να μεγαλώσουν, δεν ‘μεγαλώνουν’. Το πιο σημαντικό για κάποιον είναι να του ευχηθείς να παραμείνει παιδί. Στην Ξένια Καλογεροπούλου οι ευχές πάνε περίπατο γιατί είναι περιττές. Η συζήτηση μας έγινε εν ακροάσει θεατρόφιλου κοινού παιδιών στο θέατρο «Μικρή Πόρτα». Τι όμορφη λέξη! «Πόρτα»! Ανοίγεις και μπαίνεις. Ελάτε, γυρίστε το χερούλι, σπρώξτε την ‘πόρτα’ και πάμε παρέα να συναντήσουμε τον μαγικό κόσμο της Ξένιας.
Τι έχετε μάθει από τα παιδιά;
«Μου μαθαίνουν ακόμα πολλά και στο θέατρο και στο εργαστήρι. Τα παιδιά σε βοηθούν να ανακαλύπτεις πράγματα, να ψάχνεσαι και να βλέπεις, Είσαι αλλιώς  ανοιχτός, όταν έχεις διαρκή επαφή με τα παιδιά».
«Οδυσσεβάχ» τότε.
«Στον Οδυσσεβάχ είχα ένα τεράστιο θέμα γιατί ό,τι είχα στο μυαλό μου ήθελα να καταγραφεί σε σενάριο, αλλά δεν πίστευα ότι θα μπορούσα να το γράψω εγώ. Αρχική πρόθεση ήταν να φτιάξω την ιδέα και εν συνεχεία να το δώσω σε άλλο συγγραφέα. Μετά δεν ήθελα να το δώσω γιατί κανείς δεν θα έκανε ό,τι ακριβώς είχα στο μυαλό μου. Έτσι το ‘έγραψα μόνη μου με αποτέλεσμα άλλες φορές να είμαι περήφανη για τον εαυτό μου και άλλες να πιστεύω πωςουν βλάκας. Το καταπληκτικό πάντως ήταν ότι, όπου φανταζόμουν ότι θα γελάσουν τα παιδιά, τα παιδιά γελούσαν και όπου περίμενα ότι θα είναι αμίλητα έμεναν σιωπηλά. Δηλαδή, σε κάθε στιγμή του έργου προέβλεπα τι θα συνέβαινε. Για αυτό και θεωρώ ότι ο Οδυσσεβάχ έχει 40αρίσει, γιατί τότε που πρωτοξεκίνησα να τον γράφω βρέθηκε ένας δικός μου δρόμος». Continue reading

…γιατί όλα γίνονται αλλιώς στην dorothy snot…

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους γονείς που συμμετείχαν στην πρώτη χρονιά της Θεατρικής Ομάδας Γονέων του σχολείου μας και που αφιέρωσαν χρόνο, ενθουσιασμό και πείσμα, έτσι ώστε μετά από 4 μόνο συναντήσεις  να ζωντανέψουν (με πολλή αγάπη και καμάρι) για τα παιδιά το παραμύθι της Τρουλίτας!

Η θετική τους ενέργεια ήταν απίστευτη, γίναμε ολοι μία υπέροχη παρέα και το καταευχαριστηθήκαμε!

Επίσης, θέλω να ευχαριστήσω ιδιαίτερα την Μαρία Παυλοπούλου που μας εμψύχωσε και μας σκηνοθέτησε τόσο όμορφα, τον (μπαμπά της Ιλάειρας! και εικαστικό καλλιτέχνη) Βαγγέλη Θεοδωρίδη που μας έφτιαξε τα ξεχωριστά σκηνικά, τις δασκάλες του σχολείου που έφτιαξαν με τα χεράκια τους όλα τα παιχνίδια που έπαιξαν τα παιδιά με τους γονείς τους μετά την παράσταση, καθώς και όλους όσους βοήθησαν για να πραγματοποιηθεί αυτή η υπέροχη γιορτή!

Είναι σημαντικό για εμάς να δημιουργούμε ουσιαστικούς δεσμούς αγάπης και δημιουργίας, όχι μόνο με τα παιδιά αλλά και με τους γονείς που τόσο εμπιστεύονται και ακολουθούν την Dorothy Snot.

καλό καλοκαίρι σε όλους!

Ντανιέλα

Εργαστήρι Θεατρικού παιχνιδιού Dorothy Snot 2010 -2011!

Τα παιδιά μέσα από την θεατρική δράση ενεργοποιούν την φαντασία, τον λόγο, και το συναίσθημά τους. Εκφράζονται, δημιουργούν  και λειτουργούν ομαδικά φτιάχνοντας θεατρικά δρώμενα –παραστάσεις.Όλα αυτά μέσα σε ένα κλίμα χαράς και δημιουργίας.

με τον Μανώλη Ματθαίου, Παιδαγωγό και Ηθοποιό

(Το εργαστήρι θα λειτουργήσει  στον χώρο της Dorothy Snot τα απογεύματα της Τετάρτης και ώρες 6 μ.μ. – 7,30 μ.μ. με μινιμουμ συμμετοχή δέκα παιδιών. Δηλώσεις συμμετοχής έως 31/10/2010. Για περισσότερες πληροφορίες στείλτε μας email ή πάρτε μας τηλέφωνο στο 210 6427 594)

Απογευματινές δημιουργικές δραστηριότητες στο σπίτι της Dorothy Snot (για παιδια 18 μηνών-10 ετων)

Τα απογεύματα, στο  αρχοντικό της Dorothy Snot,

τα χρώματα, οι μουσικές και τα παιχνίδια συναντιούνται!

Η ψυχαγωγία και η μάθηση γίνονται ένα, γιατί…

…παιχνίδια παραδοσιακά και πρωτότυπα, ατομικά και ομαδικά

ανοίγουν τον κόσμο της τέχνης, της έκφρασης και της γνώσης.

όταν τα παιδιά παίζουν  δημιουργικά μπορούν:

  • Να χαίρονται, να απολαμβάνουν και να κατανοούν τα πράγματα γύρω τους

  • Να επικοινωνούν, να συνεργάζονται, να αλληλεπιδρούν.

  • Να προωθούν και να χρησιμοποιούν την κριτική σκέψη

  • Να αναπτύσσουν το αίσθημα της κοινωνικής ευθύνης

  • Να κατανοήσουν και να αγαπήσουν τον εαυτό τους.

Και μέσα από την τέχνη , την μουσική, την ιστορία, να παίξουν, να παίξουν , να παίξουν!

Continue reading

ολα τα λουλουδια ανθιζουν

Πηγαμε προσφατα σε δυο ωραίες παραστασεις παιδικού θεάτρου, τόσο ίδιες και τόσο διαφορετικές!

Ιδιες γιατί και οι δύο σέβονταν την νοημοσύνη και την αισθητική των παιδιών & οι συντελεστές απολάμβαναν πραγματικά αυτό που έκαναν!

Διαφορετικές γιατί ακολούθησαν δύο ακριβώς αντίθετους δρόμους:

Ο βασιλιάς ακούει στο BIOS (αναβίωση μίας ιστορικής πλεόν παραγωγής του Μεγάρου Μουσικής) μέσα από μία λιτή, αφαιρετική,  μεταμοντέρνα θα έλεγα προσομοίωση του κλασικού παραμυθιού του Αντερσεν, δίνει στα παιδιά άφθονα “βιο-μαγικά“, αέρινα υλικά (γεια σου Μαριάννα!) για να χτίσουν τον φανταστικό τους κόσμο.

Χαλαρή δομή, σουρρεαλιστική σκηνοθεσία, μεταβαλλόμενες σταθερές, ζωντανή μουσική (του Νίκου Κυπουργού!) με τζαζ  διάθεση. Αποτέλεσμα στα όρια του ονειρικού, ακόμη και για τους μεγάλους.

Εαν ήμουν δασκάλα στις πρώτες τάξεις του δημοτικού θα πήγαινα τα παιδιά μου να δουν το έργο (χωρίς να τους αποκαλύψω πολλά από πριν) και μετά θα τους ζητούσα να γράψουν τι είδαν: βάζω στοίχημα ότι ελάχιστες περιγραφές θα ταίριαζαν μεταξύ τους!

Αντίθετα, o “Αλαντίν του Γ. Δεγαίτη στο Θέατρο Τέχνης ακολουθεί μία παραδοσιακή προσέγγιση στην ανάπτυξη της ιστορίας. Πόσο ωραία όμως είναι η σκηνοθεσία! Πόσο πολύ σέβεται τα χρήματα και την αισθητική του κοινού! Κάνει εξαίρετη χρήση της μεγάλης σκηνής του θέατρου της Φρυνίχου, τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι πλούσια και οι ηθοποιοί απολαμβάνουν τους ρόλους τους! Ορθολογική προσέγγιση θα έλεγα, με πολύ κέφι όμως και χωρίς να λείπουν οι πινελιές τρέλας.

Κλεβουν την παράσταση φυσικά τα δύο υπέροχα τζίνι και οπωσδήποτε το “μαγικό χαλί”!  Κοντολογίς, εξαιρετικά διασκεδαστικό έργο και χαρούμενα παιδιά στο τέλος, έχοντας παρακολουθήσει ένα από τα κλασικότερα παραμύθια όλων των εποχών!

Το βρίσκουμε λοιπόν καταπληκτικό που στην Ελλάδα του 2010 έχουμε σημαντική ποικιλία καλών πολιτισμικών επιλογών, ακόμη και στο παιδικό θέατρο! Μπράβο μας!

η αγαπη Νικα!

Να πάτε στα “Μουσικά Παραμύθια” του Κραουνάκη και της Νικολακοπούλου, στην Αθηναίδα.

Πέρα από  διασκεδαστικό θέαμα, η παράσταση διέπεται από υψηλή αισθητική χωρίς εκπτώσεις και οι ηθοποιοί βγάζουν φοβερή ενέργεια, προφανώς γιατί απολαμβάνουν αυτό που κάνουν!

Από τις καλύτερες δουλειές που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια στο παιδικό (?) θέατρο!

Ο Άι Βασιλης ψαχνει…

ε, λοιπον, μαλλον τον βοηθησαμε τον Αι-Βασιλη να βρει τους ταράνδους του εχθες!!!

……με μια υπεροχη παρασταση απο την Μαριτα και τον Στελιο μπηκαμε στο χαρουμενο πνευμα των γιορτων! Ευχαριστουμε ολους οσους μας τιμησαν με την παρουσια τους (στην πραγματικοτητα εγινε πανικος!!), ευχαριστουμε τους υπεροχους ηθοποιους, που η αγαπη τους για τα παιδια και για αυτο που κανουν ξεχειλιζει και κανει σιγουρα την διαφορά, και ευχομαστε μια υπεροχη γιορτινη περιοδο σε ολους!

Και του χρονου!!