Κάτι χελωνονιντζάκια

από την Ειρήνη Λιθοξοπούλου

Η μαμά του Χριστόφορου, Μαρίνα, ήρθε στην τάξη των προ-προνηπίων για να μας βοηθήσει να επεξεργαστούμε μια ιστορία στα πλαίσια του project μας «Πως θα δημιουργήσουμε τη δική μας θεατρική παράσταση»

Αυτά που χρειαζόταν να κάνουμε, σύμφωνα με τα παιδιά είναι :

  • Να φτιάξουμε μια ιστορία για τα χελωνονιτζάκια
  • Να βάλουμε μουσική
  • Να μεταμφιεστούμε με υφάσματα και κορδέλες
  • Να βαφτούμε

Η μυθοπλασία είναι κάτι που αρέσει πολύ στην ομάδα και πολύ εύκολα δημιουργήθηκε η αυτοσχέδια ιστορία : «Κάτι χελωνονιτζάκια»

Η Μαρίνα, μας αφηγήθηκε την ιστορία…

Slide01

Της άρεσε πολύ η ιστορία που φτιάξαμε και σε εμάς άρεσε πολύ ο τρόπος που την αφηγήθηκε…

Slide02

Αφού τελείωσε η ιστορία και όλοι ήξεραν τι έχουν να κάνουν, άρχισε η μεταμφίεση. Έπρεπε όλοι να γίνουμε χελωνονιτζάκια…

Slide03

Διαλέξαμε υφάσματα και κορδέλες και βαφτήκαμε με τα χρώματα της επιλογής μας…

Slide04

Κάποιοι ήθελαν, στο πρόσωπο τους να έχουν καρδούλα , κάποιοι μάσκα, κάποιοι γραμμές, κάποιοι μουστάκι…

Slide05

Έτοιμοι!

Slide06

Η ιστορία ξεκινάει με παρουσίαση του κάθε πρωταγωνιστή…

Slide07

Συνεχίζεται με δημιουργία σπηλιάς…

Slide08

Η ιστορία μας ήταν γεμάτη ανατροπές…

Slide09

Κάποια στιγμή οι ήρωες, χρειάστηκε να βρούνε τρόπο να κρυφτούν…

Slide10

Τα παιδιά επέλεξαν η ιστορία να τελειώσει με ένα μεγάλο χορό… Έτσι κι έγινε!

Slide11

Το χαρήκαμε πολύ όλοι!

Ευχαριστούμε Μαρίνα, περάσαμε πολύ καλά!!!

…τα αραβικά είναι σαν ζωγραφιά, τα ρώσικα γράμματα έχουν πολλά σσσσς, Ρ δεν έχει άλλη γλώσσα μόνο τα ελληνικά…

Σήμερα, όπως λέμε και γράφουμε συνέχεια, οι στόχοι της προσχολικής εκπαίδευσης δεν πρέπει  να συνδέονται με την κατάκτηση γνώσης.

Τα παιδιά έως 6 ετών δεν πρέπει να βρίσκονται σε περιβάλλονται μάθησης που επιδιώκουν να μάθουν στα παιδιά να γράφουν και να διαβάζουν. Τα σύγχρονα περιβάλλοντα μάθησης και κυρίως αυτά της προσχολικής εκπαίδευσης πρέπει να δίνουν στα παιδιά ερεθίσματα και ευκαιρίες, ώστε τα παιδιά  να ανακαλύψουν την λειτουργία της γραφής, της ανάγνωσης, την λειτουργία της γλώσσας.

Η ανακάλυψη αυτή αποτελεί προϋπόθεση της καλλιέργειας του ενδιαφέροντος και της επιθυμίας των παιδιών να γράψουν και να διαβάσουν. Όταν τα παιδιά ανακαλύπτουν το γιατί χρειάζεται να μάθουν, τότε θέλουν να μάθουν και είναι έτοιμα να προσπαθήσουν και να κοπιάσουν γι αυτό.

Η ιστορία που δημιούργησαν τα παιδιά  μας στο open class της Τρίτης 6 Μαρτίου (και παρουσίασαν στους γονείς τους) με θέμα τα φυτά, τα ξύλα και τις πέτρες, σε συνδυασμό με  το οικογενειακό περιβάλλον των παιδιών που κατάγονται από άλλες χώρες, αποτέλεσε για μας ευκαιρία να βιώσουμε την έννοια της γλωσσικής διαφορετικότητας και να προσεγγίσουμε την πολυδιάστατη έννοια της επικοινωνίας.

Τα παιδιά έφτιαξαν την ιστορία τους και ομάδες γονέων την μετέφρασαν σε 4 διαφορετικές γλώσσες (είμαστε πολύ τυχεροί που έχουμε στο σχολείο ένα τόσο διαπολιτισμικό περιβάλλον)! Με βιωματικό λοιπόν τρόπο και μέσα από το θεατρικό παιχνίδι «μάθαμε» πως η ίδια ιστορία μπορεί να ειπωθεί από τους ίδιους ανθρώπους σε διαφορετικές γλώσσες, οι οποίες όπως τα παιδιά διαπίστωσαν έχουν και διαφορετικό τρόπο γραφής.

Χαρακτηριστικά ήταν τα σχόλια των παιδιών σχετικά με αυτή τη διαφορετικότητα:

«Έχει Α και στα γαλλικά, τα αραβικά είναι σα ζωγραφιά, τα Αγγλικά μοιάζουν με τα Γαλλικά, τα ρώσικα γράμματα έχουν πολλά σσσσς, Ρ δεν έχει άλλη γλώσσα μόνο τα ελληνικά»

Τα σχόλια των παιδιών επιβεβαιώνουν την πεποίθησή μας πως τα παιδιά προσχολικής ηλικίας μπορούν να έρθουν σε επαφή με ποικίλες ακόμα και δύσκολες έννοιες, αρκεί αυτές να εμπλέκονται και να συνδέονται με τη ζωή τους, τις ανάγκες τους και τις επιθυμίες τους.

καλό θέατρο για μπαμπάδες και μαμάδες

Να πάτε οπωσδήποτε στα “Δακρυγόνα” του Αλέξη Σταμάτη στο Θέατρο της οδού Κεφαλληνίας, με την Δανάη Παπουτσή και τον Νίκο Αρβανίτη, σε σκηνοθεσία Αρη Τρουπάκη. Από τις καλύτερες παραστάσεις που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια. Σενάριο σφικτό και γρήγορο με ανατροπές, σκηνοθεσία που αποδίδει εξαιρετικά την πίεση και τον εγκλωβισμό της μεγαλούπολης, και δύο ηθοποιοί που δίνουν ρεσιταλ ερμηνείας. Χωρίς περιττά φρου-φρου και εντυπωσιασμούς. Απλώς καλό, αυθεντικό θέατρο που καθηλώνει για ανθρώπους που συνεχίσουν να σκέπτονται…

η αγαπη Νικα!

Να πάτε στα “Μουσικά Παραμύθια” του Κραουνάκη και της Νικολακοπούλου, στην Αθηναίδα.

Πέρα από  διασκεδαστικό θέαμα, η παράσταση διέπεται από υψηλή αισθητική χωρίς εκπτώσεις και οι ηθοποιοί βγάζουν φοβερή ενέργεια, προφανώς γιατί απολαμβάνουν αυτό που κάνουν!

Από τις καλύτερες δουλειές που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια στο παιδικό (?) θέατρο!

Σε μια στιγμή, σ’ ένα λεπτό, σ’ έναν αιώνα…

Ενα εξαιρετικο διαδραστικό δρώμενο που είδαμε στο Μουσειο Γουλανδρή.

Ενα interactive θεατρικό(?) που με την χρήση της τεχνολογίας και την ενεργό συμμετοχή των παιδιών υπενθυμίζει σε μικρούς και μεγάλους τις ευθύνες όλων μας απέναντι στο φυσικό περιβάλλον.

 

Προσωπικά μου άρεσαν πολύ τα κομμάτια όπου η δράση ήταν συνδυσμός αυτών που συνέβαιναν στην αίθουσα και όσων έδειχνε το βίντεο. Καποιες δε σκηνές, ήταν καθαρή τέχνη – απλή και κατανοητή όμως από τα παιδια…

Μπράβο στους συντελεστές (Μαρία Παυλοπούλου και Γιαννη Στεφο)!

Να πάτε ανεπιφύλακτα…