Γονείς παντού!

από την Τζένη Διαμαντοπούλου

Σιγά σιγά ολοκληρώνεται το όμορφο αυτό ταξίδι με τους γονείς, στην τάξη του μεταβρεφικού.

image-3ef386a0f6b6289762fdb47571d5f630a8999e9b5e66c131928d98a81fea06db-V

Πολλές όμορφες στιγμές γεμάτες διάβασμα και παιχνίδι, γεμάτες γέλια και τραγούδια.

image-a8b3f0a766ccd1fed0f71f634e2a5a15d7eea1b1b045a615ac80cf022a89c209-V

Στιγμές που τα παιδιά περιμένουν με ανυπομονησία τους γονείς τους.

SAM_6635

Για να τους «συστηθούν» ξανά, μέσα στο δικό τους χώρο.

SAM_6642

Για να ανοίξουν την πόρτα και να βάλουν αυτά τους γονείς τους στο δικό τους σπουδαίο κόσμο! Γεμάτα υπερηφάνια!

image-303eb6cce5a42f8340254aaede2d9c76188c89482edf0086c0313c2b0ce1dd4d-V

Ολοι μαζί είμαστε καλύτερα!

από την Ευαγγελία Ντέκα

Τους τελευταίους μήνες, κάθε εβδομάδα φιλοξενούμε και από έναν άλλο γονιό στην τάξη του μεταβρεφικού. Τα παιδιά χαίρονται, οι γονείς μας γνωρίζουν καλύτερα και εμείς αισθανόμαστε ότι ερχόμαστε όλοι πιο κοντά.

20160401_114129

Το προσωπικό παζλ κάθε παιδιού συμπληρώνεται από τα κομμάτια «Γονείς- Παιδί- Σχολείο». Η μάθηση είναι πολύ πιο ουσιαστική και ενδιαφέρουσα για τα παιδιά, όταν καταφέρνουμε να εντάσσεται μέσα σε αυτή και το οικογενειακό περιβάλλον.

SAM_6462

Τα παιδιά περιμένουν με ανυπομονησία τον κάθε γονιό, ξεχωριστά. Καθένας έχει κάτι διαφορετικό να μας δείξει και να μας προσφέρει.

SAM_6503

Αισθάνομαι ότι μέσα από όλη αυτή τη διαδικασία παίρνουμε μια φοβερή ανατροφοδότηση και ενέργεια ως δασκάλες ώστε να συνεχίσουμε αυτό το ωραίο ταξίδι.

Σας ευχαριστούμε πολύ για την ουσιαστική σας παρουσία στην τάξη!

Κάτι χελωνονιντζάκια

από την Ειρήνη Λιθοξοπούλου

Η μαμά του Χριστόφορου, Μαρίνα, ήρθε στην τάξη των προ-προνηπίων για να μας βοηθήσει να επεξεργαστούμε μια ιστορία στα πλαίσια του project μας «Πως θα δημιουργήσουμε τη δική μας θεατρική παράσταση»

Αυτά που χρειαζόταν να κάνουμε, σύμφωνα με τα παιδιά είναι :

  • Να φτιάξουμε μια ιστορία για τα χελωνονιτζάκια
  • Να βάλουμε μουσική
  • Να μεταμφιεστούμε με υφάσματα και κορδέλες
  • Να βαφτούμε

Η μυθοπλασία είναι κάτι που αρέσει πολύ στην ομάδα και πολύ εύκολα δημιουργήθηκε η αυτοσχέδια ιστορία : «Κάτι χελωνονιτζάκια»

Η Μαρίνα, μας αφηγήθηκε την ιστορία…

Slide01

Της άρεσε πολύ η ιστορία που φτιάξαμε και σε εμάς άρεσε πολύ ο τρόπος που την αφηγήθηκε…

Slide02

Αφού τελείωσε η ιστορία και όλοι ήξεραν τι έχουν να κάνουν, άρχισε η μεταμφίεση. Έπρεπε όλοι να γίνουμε χελωνονιτζάκια…

Slide03

Διαλέξαμε υφάσματα και κορδέλες και βαφτήκαμε με τα χρώματα της επιλογής μας…

Slide04

Κάποιοι ήθελαν, στο πρόσωπο τους να έχουν καρδούλα , κάποιοι μάσκα, κάποιοι γραμμές, κάποιοι μουστάκι…

Slide05

Έτοιμοι!

Slide06

Η ιστορία ξεκινάει με παρουσίαση του κάθε πρωταγωνιστή…

Slide07

Συνεχίζεται με δημιουργία σπηλιάς…

Slide08

Η ιστορία μας ήταν γεμάτη ανατροπές…

Slide09

Κάποια στιγμή οι ήρωες, χρειάστηκε να βρούνε τρόπο να κρυφτούν…

Slide10

Τα παιδιά επέλεξαν η ιστορία να τελειώσει με ένα μεγάλο χορό… Έτσι κι έγινε!

Slide11

Το χαρήκαμε πολύ όλοι!

Ευχαριστούμε Μαρίνα, περάσαμε πολύ καλά!!!

Οι γονείς ζωντανεύουν τα βιβλία Νο. 2

από την Τζένη Διαμαντοπούλου

Όμορφες στιγμές στην τάξη μας όταν οι γονείς των παιδιών έρχονται με τόσο μεγάλη χαρά για να παίξουμε μαζί!

SAM_6388

Και εμείς τους περιμένουμε κάθε μέρα με ανυπομονησία.

SAM_6337

Με αφορμή τα αγαπημένα μας βιβλία, διαβάζουμε, συμφωνούμε όλοι μαζί για τους κανόνες της τάξης μας και τους υπογράφουμε.

SAM_6417

Τραγουδάμε, γινόμαστε ζέβρες.

SAM_6404

Φτιάχνουμε μαμούθ και ποντικάκια.

SAM_6353

Και το πιο σημαντικό, γελάμε και παίζουμε όλοι μαζί!

Οι γονείς ζωντανεύουν τα βιβλία!

από την Τζένη Διαμαντοπούλου

Ήρθαν οι Απόκριες και τα αγαπημένα βιβλία των παιδιών του μεταβρεφικού ζωντάνεψαν, με την πολύτιμη βοήθεια των γονέων της τάξης!

20160229_114443

Με την συνεισφορά λοιπόν της μαμάς και του μπαμπά του Νικόλα,

SAM_6203

της μαμάς και του αδερφού της Ίλιας,

SAM_6297

της μαμάς της Ελένης,

SAM_6249

της μαμάς της Έλλης

SAM_6223

και της μαμάς της Poppy, μας επισκέφθηκαν μάσκες δεινοσαύρων, γορίλες, καπέλα – ουρανοί με αστέρια, γιρλάντες, ουρές και προβοσκίδες ελεφάντων.

Σας ευχαριστούμε πολύ, ολους!!! Και του χρόνου!!!

Eνα μεγάλο ευχαριστώ!

blogαπό την Αναστασία Κουρούμπαλη

————————————-

 για την Αλεξάνδρα που μας βοήθησε να φιλοτεχνήσουμε τις γλάστρες μας

 …για την Eιρήνη που φύτεψε μαζί μας τα φυτά μας

…για την Άλκηστη που μας έφερε σε επαφή με τους αέρινους ήχους του φλάουτου.

Ένα  ευχαριστώ για όλους αυτούς τους γονείς που θα θελήσουν και αυτοί να έρθουν στην παρέα μας.

Μαμάδες και μπαμπάδες του σχολείου μας που με την ενεργή συμμετοχή σας στο εκπαιδευτικό μας πρόγραμμα, μας βοηθάτε να πάμε ένα βήμα πιο μπροστά στις ανακαλύψεις μας και δίνετε άλλο χρώμα στην καθημερινότητα μας.

Είναι πολύ σημαντικό οι γονείς  να συμμετέχουν στην εκπαιδευτική διαδικασία, καθώς  πρόκειται για μια  αμφίδρομη σχέση όπου γονείς, παιδιά και εκπαιδευτικοί αλληλοσυμπληρώνουν τα κομμάτια ενός παζλ.

Για να κάνουμε τη Δημιουργική Αλλαγή στην Εκπαίδευση το Νο. 1 ζήτημα στη χώρα

Αγαπητές φίλοι και φίλοι,

Για 30 χρόνια η εκπαίδευση και τα νιάτα στη χώρα είναι «στον αυτόματο». Ολα λειτουργούν με το «έτσι είναι»: οι δάσκαλοι ακολουθούν ένα «σύστημα», οι γονείς εκπληρώνουν το καθήκον τους πληρώνοντας, και το κράτος υπόσχεται συνεχώς αλλαγές.

???????????????????????????????Ενώ όμως αλλάζει ο κόσμος και καθετί από το παρελθόν δεν είναι βιώσιμο, η Παιδεία που δίνεται στα Ελληνόπουλα δεν επαρκεί. Συχνά η φράση «τι περιμένει τα παιδιά» αναφέρεται σε καταιγιστικές αλλαγές στην τεχνολογία, την οικονομία, τις κοινωνικές δομές, το περιβάλλον, τις μετακινήσεις ικανοτήτων και πληθυσμών προς νέα επαγγέλματα …για τα οποία σαν χώρα είμαστε ανέτοιμοι. Νιώθουμε ότι κάτι δεν πάει καλά, βλέπουμε φαινόμενα βίας, αντιδραστικότητα και μια κοινωνία διχασμένη.

Ομως…

Τι θα γινόταν αν… σε όλα τα σχολεία, πάνω από τον πίνακα είχαμε τη φράση του Πλάτωνα: «Ιδανική πολιτεία είναι εκείνη στην οποία ο καθένας ξέρει τον ρόλο του μέσα σε αυτήν και δεν εμποδίζει κανέναν άλλον να πράξει και εκείνος τον δικό του»;
Τι θα γινόταν αν… μιλούσαμε περισσότερο στα παιδιά για την αγάπη στο συνάνθρωπο, το σεβασμό και τη γνώση της φύσης, τις αλλαγές στην αγορά εργασίας, ποιές αλλαγές συμβαίνουν;
Τι θα γινόταν αν… η τάξη γύριζε τα θρανία της σε διάταξη κύκλου συζήτησης και το απόγευμα οι γονείς σαν μια κοινότητα γινόντουσαν μέντορες σε συνεχή διάλογο;
Τι θα γινόταν αν… αντί να κατηγορούμε τα λάθη, δείχναμε και συζητούσαμε παραδείγματα με τα παιδιά 10-18 ετών και τους γονείς τους, για να βοηθήσουμε όλοι μαζί;
Τι θα γινόταν αν… μια μεγάλη κοινότητα ανθρώπων έφερνε εξέλιξη στα σχολεία από κάτω προς τα επάνω χωρίς πολιτικές ή άλλες σκοπιμότητες;

Για αυτό από σήμερα ξεκινάμε την κοινότητα #einai2030, για να απαιτήσουμε δημιουργικές αλλαγές στην Εκπαίδευση.‘Οχι κάποιο άλλο σύστημα, ή άλλα βιβλία, αλλά ένα εντελώς διαφορετικό τρόπο ζωής, σκέψης, διδαχής, συμπεριφοράς ώστε μαζί οι Πολίτες, οι Γονείς, οι Δάσκαλοι να βοηθήσουμε τα Ελληνόπουλα να αποκτήσουν ανοιχτή θωριά στη ζωή.

Ποιοί είμαστε; Είμαστε σαν όλους, άνθρωποι με συναίσθηση, εργαζόμενοι με διεθνείς εμπειρίες, γονείς με αγωνίες, πολίτες που θέλουμε να προσφέρουμε, και Έλληνες που νοιαζόμαστε να μην απομονωθούν τα παιδιά από την εξέλιξη. Θέλουμε να ενώσουμε σε αυτή τη δημόσια συζήτηση πολλούς και ετερόκλητους ανθρώπους, με μόνα κριτήρια την διάθεσή τους για προσφορά, γόνιμο διάλογο και δημιουργική προσέγγιση στη ζωή.

Στην κοινότητα #einai2030 δεν υπάρχουν αυθεντίες, ειδικοί, κόμματα, οργανώσεις, σύμβουλοι που θα δώσουν έτοιμες λύσεις. Θα συζητούμε, θα αμφισβητούμε, θα διαδίδουμε καλά παραδείγματα για ότι πιο σημαντικό κληροδοτούμε στις επόμενες γενιές. Γιατί το μέλλον θα το εξασφαλίσουν νέες γνώσεις, ανθρώπινες αξίες και ο ενεργός παιδαγωγικός ρόλος όλων μας!

Ενωθείτε μαζί μας στο einai2030.gr, facebook: einai2030, twitter: @einai2030 και einai2030@gmail.com. Δεν θέλουμε απλά ένα like, θέλουμε μαζί σας να ανατρέψουμε με φως τη ρουτίνα και να βάλουμε νέες ιδέες στα χέρια νέων, δασκάλων, γονέων. Δεν θα εκχωρήσουμε αυτό το δικαίωμα στην τύχη…

Είμαστε κοντά στο …2030 και έχουμε αργήσει, να αναλάβουμε δράση για τα παιδιά μας!

οταν οι μεγάλοι γίνονται πάλι παιδιά

site-4

Τον τελευταίο καιρό τα προνήπια καλούν στην τάξη τους παππούδες και τις γιαγιάδες τους για να μάθουν τα παιχνίδια που έπαιζαν όταν ήταν κ΄εκείνοι παιδιά.

Αφού λοιπόν μάθαμε πολλά από αυτά τα παιχνίδια, αποφασίσαμε να καλέσουμε στο σχολείο τους «μεγάλους» για να τα μοιραστούμε όλοι μαζί, να γίνουμε ένα, να γίνουμε όλοι «μικροί»!!!!site-1

Και έτσι και έγινε την Πέμπτη 31/1 που ο καιρός γελούσε…. Η αυλή του σχολείου μας πλημμύρισε από γέλια, χαρά και αστεία. Οι παππούδες και οι γιαγιάδες με ενθουσιασμό συμμετείχαν και με το χαμόγελο τους μικροί-μεγάλοι μεταμόρφωσαν την αυλή του σχολείου σε μια καταπράσινη γειτονιά, στην οποία χορτάσαμε παιχνίδι!!!!!.

Τους ευχαριστούμε πολύ όλους!!!

Νεφέλη & Χαριτίνη

δασκάλες στην τάξη των προνηπίων

It takes two to educate

*αναδημοσίευση από το blog  “Σκέφτομαι, ….. άρα υπάρχω”
Συχνά κάθομαι και αναλογίζομαι εκείνα τα έντονα συναισθήματα που έχω αποτυπώσει στις χιλιάδες προσωπικές φωτογραφίες και βίντεο από τα παιδιά στο μαιευτήριο, στα πρώτα τους γενέθλια, σε διακοπές, σε παιδικές χαρές… που μετά κάθισα κι επεξεργάστηκα βράδια αξημέρωτα, τα κείμενα με ατάκες τους στο blog μου, τα παιχνίδια στο πάτωμα, το διάβασμα τgrandparents-iiων βιβλίων χωμένος κάτω από το παιδικό πάπλωμα μαζί με τους γιους μου δεξιά και αριστερά. Όλα αυτά που θα θυμούνται και τα παιδιά μου όταν μεγαλώσουν ή θα μπορούν να τ’ αναζητήσουν και να ζωντανέψουν θολές αναμνήσεις.
Υπάρχουν και οι άλλες στιγμές… εκείνες που δεν ήμουν εγώ εκεί δίπλα τους να παίξω ή να τους διαβάσω, αλλά καθόμουν μέχρι αργά καθημερινές ή κάποιες Κυριακές στη δουλειά μου προκειμένου να δημιουργήσω εκείνες τις οικονομικές προϋποθέσεις, πείθοντας παράλληλα τον εαυτό μου ότι προσπάθησα να προσφέρω πιο ικανοποιητικές συνθήκες εκπαίδευσης στα παιδιά μου ή, στη δύσκολη στιγμή, καλύτερες παροχές στην ιατρική τους περίθαλψη.
Kαι τουλάχιστον μέχρι πριν από 3 χρόνια, είχα την ψευδαίσθηση ότι όλα αυτά είναι αρκετά για να δώσω ένα καλό άλλοθι στον εαυτό μου, ότι έκανα το καλύτερο για τα παιδιά μου.
Από τη μια, ήρθε η Κρίση. Εκεί έπαψαν να υπάρχουν σταθερές στο εισόδημα, στις συνήθειες, στο μέλλον, στην ίδια τη ζωή. Αυτό ήταν ένα μάθημα για όσες γενιές δεν είχαμε ζήσει πολέμους. Το δεύτερο μάθημα ήταν να δω ξεκάθαρα ότι άνθρωποι με την ίδια εκπαίδευση με μένα, με περισσότερα μεταπτυχιακά και διδακτορικά, φάνηκε να μην έχουμε διδαχθεί τα ίδια πράγματα στη ζωή. Σα να μην τελειώσαμε τα ίδια σχολεία και τις ίδιες σχολές. Continue reading

Παπούδες και γιαγιάδες στην τάξη των προνηπίων

grandparents-jan13Με αφετηρία την διαθεματική ενότητα με τίτλο «που βρίσκομαι στο χώρο και το χρόνο» υποδεχόμαστε τον Ιανουάριο του 2013 στην τάξη των προνηπίων τις γιαγιάδες και τους παππούδες των παιδιών. Oι επισκέψεις αυτές πραγματοποιούνται σταδιακά και εκ περιτροπής ώστε να έχουμε το χρόνο να μοιραστούμε κάθε φορά το πρόγραμμα μαζί τους.

Με τις γιαγιάδες και τους παππούδες και γενικότερα τους «μεγαλύτερους» που μας επισκέπτονται έχουμε την ευκαιρία να έρθουμε σε επαφή με στοιχεία που αφορούν στο παρελθόν, όπως παιχνίδια, τρόπο διατροφής και ένδυσης κ.α., να κάνουμε συγκρίσεις μεταξύ παρόντος και παρελθόντος και εν τέλει να εξυπηρετήσουμε το γενικότερο εκπαιδευτικό στόχο του τρέχοντος τριμήνου. Δηλαδή, τα παιδιά να ερευνήσουν ομοιότητες, διαφορές και αλληλεπιδράσεις μεταξύ της δικής τους πραγματικότητας και της ζωής άλλων ανθρώπων μέσα στο πέρασμα του χρόνου.

Οπως βλέπετε στην φωτογραφία, με την γιαγιά της Λυδίας, τον παππού του Οδυσσέα και τον παππού της Μαριλένας περάσαμε φανταστικά! Με νοσταλγική διάθεση και πολλή αγάπη μοιράστηκαν με τα παιδιά εμπειρίες, σκέψεις, ιδέες του παρελθόντος. Παππούδες και γιαγιά έφτιαξαν με τα παιδιά και τις δασκάλες μπάλλες και κούκλες, είπαν ιστορίες, έπαιξαν κουτσό, βόλους, ξυλάκια, μουσικά αγάλματα. Τους ευχαριστούμε πολύ, πάρα πολύ και με μεγάλη χαρά τα παιδιά περιμένουν την επόμενη ομάδα γιαγιάδων και παππούδων για να τους ρωτήσουν πράγματα και να παίξουν μαζί τους, όπως παλιά!!

…και πιάνει ο Θησέας το Μινώταυρο….

«…από τα thiseasκέρατα και τον καταφέρνει», είπε χαρακτηριστικά ο κύριος Δημήτρης Μπεχράκης, μπαμπάς του μαθητή μας Θησέα (3,5 ετών)!

Μέσα στα πλαίσια του project «κάθε όνομα μια ιστορία» μας επισκέφτηκε ο μπαμπάς του Θησέα και αφηγήθηκαν, στην τάξη, μαζί, το μύθο του Μινώταυρου.
Ο τρόπος που παρουσίασαν, πατέρας και γιος, το μύθο ήταν εξαιρετικός! Άλλαζαν φωνές, έδειχναν με το σώμα τους κάθε σκηνή, έβαζαν χιουμοριστικά στοιχεία, κυρίως στις δύσκολες στιγμές του μύθου. Τα παιδιά και όλοι μας ενθουσιαστήκαμε.
«Έτσι κάνουμε και στο σπίτι, φοράμε κάτι πάνω μας και παίζουμε θέατρο την αγαπημένη μας ιστορία. Ο Θησέας κάποιες φορές θέλει να αλλάξει το τέλος και να θυμηθεί να βγάλει τα μαύρα πανιά για να μην πέσει ο Αιγαίας στη θάλασσα…», με πληροφόρησε ο κος Μπεχράκης. Και την ώρα που ο μπαμπάς μιλούσε σκεφτόμουν πόσο σημαντικό και γόνιμο είναι,, να ανταλλάσσουμε εμπειρίες και να μοιραζόμαστε την εκπαιδευτική διαδικασία με τους γονείς του σχολείου μας. Γιατί, αυτό το μοίρασμα μας βοηθάει να αντιλαμβανόμαστε νέους, διαφορετικούς δρόμους και τρόπους προσέγγισης εννοιών και θεμάτων.

Γιατί, όχι μόνο στην προσχολική, αλλά σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης υπάρχει ακριβώς αυτή η ανάγκη αλλαγής, ανανέωσης, ανασύνθεσης του τρόπου που οι εκπαιδευτικοί καταλαβαίνουμε και μεταδίδουμε τα πράγματα.
«…και μόλις βλέπει ο Αιγαίας τα μαύρα πανιά, πέφτει μέσα στο πέλαγος… πλατς», αλλά όπως συμφωνήσαμε με το μπαμπά του Θησέα στην επόμενη συνάντησή μας θ’ αλλάξουμε το τέλος και ο Θησέας θα θυμηθεί να βάλει τα λευκά πανιά.