Ο κόσμος που έρχεται

O κόσμος που έρχεται, που έχει ήδη έλθει πιο σωστά, είναι πολύ διαφορετικός απο αυτόν που εμεις διδαχθήκαμε και που ακόμη και σήμερα διδάσκονται τα παιδιά μας στα παραδοσιακά σχολεια.

Μην ξεχνάμε ότι η καθιερωμένη δομή του σχολείου, αυτή που ακόμη βλέπουμε γύρω μας, έχει την προέλευση της στην εποχή της βιομηχανικής επανάστασης. Τότε, που για πρώτη φορά υπήρξε η ανάγκη για καλά εκπαιδευμένους εργάτες ικανούς να επαναλαμβάνουν το ίδιο πράγμα, με τον ίδιο τρόπο, αγόγγυστα, για μεγάλο χρονικό διάστημα. Αυτήν την ανάγκη κάλυψε το σχολείο.

Το πιο πάνω παραγωγικό μοντέλο υπηρέτησε εξαιρετικά τον δυτικό κόσμο για πάνω απο 150 χρόνια. Και φυσικά, συναντάται ακόμη σε πολλές από τις εκφάνσεις της ζωής μας. Ομως, τα πράγματα αλλάζουν ραγδαία με την αλματωδη εξέλιξη της τεχνολογίας και την σταδιακή αντικατάσταση του ανθρώπου από τις μηχανές, σε όλα τα χαμηλά και μεσαία επίπεδα παραγωγής.

Σκεφτείτε: ο κάτοικος μιας μεγάλης πόλης το 2040, θα έχει μια άλλη εντελώς καθημερινότητα. Οι έξυπνες μηχανες π.χ. θα έχουν λύσει όλα τα πρακτικα προβλήματα – το ατομικο μας drone που θα μας μεταφερει στον χώρο εργασίας θα κινειται αυτόνομα, θα παρκαρει καπου στον ουρανό και θα έρχεται να μας παραλάβει μόλις λάβει εντολή απο το κινητό ή το ρολόι μας  (ότι ακριβώς δηλ. έκανε ο David Hasselhoff με τον Κitt στην τηλεόραση, πριν 30 χρόνια! Μόνο που τώρα δεν θα είναι επιστημονική φαντασία…). Σχεδόν κάθε χαμηλού ή μεσαίου επιπέδου θέση παραγωγής προϊοντων και υπηρεσιών θα καταληφθεί από έξυπνα, όμορφα, γρήγορα και αποτελεσματικά ρομποτοειδη. Και όλοι θα το απολαμβάνουμε!

Και οι άνθρωποι? Σε τι θα χρησιμεύουν οι άνθρωποι? Μα, στον να προσθέτουν αξία με την σκέψη και τις ιδέες τους σε αυτόν τον καινούριο θαυμαστό κόσμο!

Η ζωη λοιπόν των σημερινών παιδιών στο μέλλον, τόσο σε προσωπικό όσο και επαγγελματικο επίπεδο, θα απαιτεί συνεχή επεξεργασία πολλών δεδομένων προερχόμενων από διαφορετικές πηγές, με σκοπό την λήψη γρήγορων και σύνθετων αποφάσεων που θα αποσκοπούν στην βελτιστοποίηση κάθε είδους προσδοκόμενου αποτελέσματος.

Ούτε απομνημόνευση γνώσης θα χρειάζεται (καλά, αυτή είναι ήδη περιττή), ούτε τυποποιημένη συμπεριφορά απέναντι σε γνωστές συνθήκες. Αντίθετα, θα είναι απαραίτητη η εφευρετικότητα, η γρήγορη αξιολόγηση διαρκώς μεταβαλλόμενων δεδομένων, η συνθετική ικανότητα και η δυνατοτητα σχεδιασμού και κατανόησης πραγμάτων σε πολλά διαφορετικά επίπεδα, ταυτόχρονα.

Αυτό λοιπόν σημαίνει ότι και τα εκπαιδευτικά μοντέλα θα πρέπει να αρχίσουν να προσαρμόζονται σε έναν τετοιο κόσμο. Για να μπορούν τα παιδια μας να συνθέτουν και να λειτουργουν πολυεπίπεδα στο μέλλον, θα πρέπει να εκπαιδευθούν σε περιβάλλοντα πολυσυλλεκτικά, που αντιμετωπίζουν κάθε τι διαφορετικό ως τμήμα του ίδιου συνόλου και που δουλεύουν προς την κατεύθυνση της ενοποίησης της γνώσης και όχι του διαχωρισμού.

Αντί λοιπόν το σχολειο να διδάσκει γλώσσα, μαθηματικά, γεωγραφία, θρησκευτικά ως ξεχωριστές ενότητες, όπως γινεται σήμερα, θα πρέπει να περάσει σε ενα άλλο μοντέλο.

Στον δάσκαλο π.χ. που αντι να διδάσκει, θα ζητάει απο τα παιδια να καταθέσουν στην τάξη, όχι από στήθους παπαγαλίες – αλλά ιστορίες, προβληματισμούς και εμπειρίες της πραγματικής ζωής. Και που συζητώντας μετά ανοιχτά για αυτές, θα βοηθάει την ομάδα να κατανοήσει τα επι μέρους “πως” και “γιατι” και την επίδραση αυτών στο τελικό αποτέλεσμα.

Το παραπάνω, αν σκεφτούμε λίγο, δεν εχει διαφορά από την διεργασίες που ακολουθει πχ μια ομάδα παιδιών που παίζει ακηδεμόνευτα, χωρίς κατευθύνσεις από ενήλικες, σε ένα χωράφι γεματο παράταιρα αντικείμενα μεσα απο τα οποία προσπαθεί να χτίσει ένα σπίτι.

Φανταστείτε τον ενθουσιασμό μιας τέτοιας ομάδας παιδιών, τους πολλούς διαφορετικούς ρόλους που θα κληθούν εκ των πραγματων να υπηρετήσουν τα μέλη της, τις διαφορετικές ικανότητες και προτιμήσεις που θα αναδειχθούν. Απείρως πιο ελκυστική, ενιαία και ουσιαστική διαδικασία μάθησης από την οποιαδηποτε “στημένη”τάξη.

Εναν τετοιο ενθουσιασμό θέλουμε να βλέπουμε και να καλλιεργούμε στην Dorothy Snot, καθημερινά. Μέσα απο το Ακηδεμόνευτο Παιχνίδι, τον Σεβασμό στις επιθυμίες και στις ανάγκες των παιδιών μας, την Εμπιστοσύνη στις ικανότητες τους και την Ελευθερία να δράσουν αυτόνομα μέσα σε ενα πλαίσιο με κανόνες και όρια που σε μεγάλο βαθμό εκείνα θέτουν.

Ο κόσμος που έρχεται, που έχει ήδη έλθει πιο σωστά, απαιτεί Πολίτες με αυτοπεποίθηση, κρίση, άποψη, πολλές διαφορετικές εμπειρίες, συνθετική ικανότητα και ανοιχτή, πολυεπίπεδη σκέψη. Οσο νωρίτερα επιτρέψουμε στα παιδιά μας να βιώσουν τα παραπάνω, τοσο περισσότερο θα διασφαλίσουμε για αυτά μια καλή θέση στον κόσμο του 2040.

Advertisements

Που θα μας οδηγήσει η παλιά “γραπτομηχανή”;

Tο πρώτο φετινό project για τα προνηπια ξεκίνησε με αφορμη την ύπαρξη μιας παλιάς συλλεκτικής γραφομηχανής Triumph, στο γραφείο του σχολειου!

Την “ανακάλυψαν” μια μέρα ο Σέλευκος με τον Θανάση και άρχισαν να επισκέπτονται το γραφείο καθημερινά για να παίξουν λίγο μ’ αυτήν. Παράλληλα, άρχισαν να το συζητάνε μέσα στην τάξη και ετσι γεννήθηκε στην ομάδα το ερώτημα για το ποια είναι η χρήση της.

Η γραφομηχανή (ή “γραπτομηχανή” όπως την είπαν κάποια παιδιά!) μπήκε στην τάξη, “συγκρίθηκε” με μια άλλη μηχανή με παρόμοιο όνομα (!!) και γενικά έδωσε στην ομάδα το έναυσμα να αρχίσει να ερευνά το ζήτημα της γραφής.

Για να δούμε που θα τους οδηγήσει όλο αυτό….

Ανοιχτό Μαθημα Προνηπίων στην Λίμνη Μπελέτσι

img_0661

Εχθές Σαββατο 26 Νοεμβρίου 2016, έγινε το πρώτο φετινό ανοιχτό μάθημα για την τάξη των προνηπίων στην Λίμνη Μπελέτσι που βρίσκεται στην Ιπποκράτειο Πολιτεία, στην πισω πλευρά της Πάρνηθας.

dsc_0376

Η επιλογή του μέρους δεν ήταν τυχαία. Την εποχή αυτή, τα παιδιά δουλεύουν σε ένα project γύρω από το νερό και όλος ο σχεδιασμός του open class είχε περιβαλλοντολογικό χαρακτήρα με κύριο θέμα την προστασία των υδάτινων πόρων (δεν σπαταλάμε το νερό, δεν ρυπαίνουμε την φύση, βλέπουμε πειραματικά πως καταστρέφεται το νερό όταν του ρίξουμε μεσα άλλα στοιχεία, κοκ).

dsc_0477

Παρ’ όλο λοιπόν που η λίμνη δεν έπαιξε ενεργό ρόλο στις δρασεις της ημέρας, η επιλογή της έκρυβε έντονο συμβολισμό, για όλους. Και βέβαια, ήταν μια καλή ευκαιρία για τις οικογένειες του κέντρου της πόλης να κάνουν μια σύντομη εκδρομή!

img_0634

Υπενθυμίζουμε εδώ ότι η λογική του ανοιχτού μαθήματος είναι, αφενός να πάρουν οι γονείς μια καλή γεύση από την ζωή και την ατμόσφαιρα της τάξης και αφετέρου να συμμετάσχουν σε σχολικές δράσεις μαζί με τα παιδιά, κάτι που ενισχύει πάντοτε τον δεσμό οικογένειας-σχολείου. Και φυσικά, να περνάμε καλά και να διασκεδάζουμε, κάτι που εχθές επετεύχθη στο μέγιστο!

dsc_0531

Μπορείτε να το διαπιστώσετε βλέποντας όλες τις φωτογραφίες από το open class (πατήστε εδώ) και βέβαια το βιντεο που ακολουθεί. Και του χρόνου να είμαστε καλά!

Πως περνάνε τις Πέμπτες τους τα προ-προνήπια στην Dorothy Snot;

από την Ειρήνη Λιθοξοπούλου & την Χρύσα Βαϊτση

Πρώτα μαθήματα στο κολυμβητήριο για τα προ-προνήπια…

slide01

Δηλαδή : μεγάλες τσάντες φουσκωμένες με μπουρνούζια, μαγιό, σκουφάκια και κάθε λογής κολυμβητικό εξοπλισμό. Επιβίβαση στο σχολικό, διαφωνίες για το αν η πισίνα και η θάλασσα είναι το ίδιο, πολλά «τούνελ» στην Κηφισίας και το «μεγάλο» κολυμβητήριο. Τα καινούρια αποδυτήρια στις Νηρηϊδες, οι καινούριοι εκπαιδευτές.

slide02

Τα παιχνίδια στο νερό…

slide03

Τα παιχνίδια στα αποδυτήρια…

slide04

Κάθε φορά, στον γυρισμό από το κολυμβητήριο αναρωτιόμαστε πώς να πέρασαν οι φίλοι μας που έμειναν στο σχολείο…

slide05

Οι οποίοι εν τω μεταξύ, ετοιμάζουν καινούρια παιχνίδια για την τάξη μας!

slide06

Όπως το παιχνίδι με το κουτί και τα μπαλάκια από αλουμινόχαρτο!

slide07

Κάποιοι επέλεξαν να βάψουν το κουτί…

slide08

Κάποιοι άλλοι, να φτιάξουν μπαλάκια από αλουμινόχαρτο…

slide08

Όσο τα υλικά μας στεγνώνουν, βγαίνουμε για παιχνίδι στην αυλή…

slide09

slide10

Και φυσικά, όταν η ομάδα του κολυμβητηρίου επιστρέφει, τα παιδιά που έμειναν στο σχολειο τους παρουσιάζουν το καινούριο παιχνίδι… Έκπληξη!!!

slide11

Κάπως έτσι περνάνε φέτος τις Πέμπτες τους τα προ-προνηπια της Dorothy Snot!!

So many questions to be asked

Στις αρχες Σεπτεμβρίου μιλούσα με τον φίλο μου τον Meynell που έκανε ένα απο τα συνηθισμενα του road trips ανά την Ευρώπη. Δεν είχε συγκεκριμένους  προορισμούς και έτσι του πρότεινα να έλθει και απο την Ελλάδα, να τα πούμε από κοντά και να σχεδιάσουμε τίποτα καινούριο.

Για να τον δελεάσω, και επειδή ξέρω πόσο μεγάλη συζήτηση γίνεται τα τελευταία χρόνια στον χώρο των play professionals γύρω από το θέμα “Play in situations of crisis”, του είπα ότι θα μπορούσα να του κανονίσω και ένα play session σε κάποιον χώρο που φιλοξενούνται πρόσφυγες.

Νομίζω ότι αυτό ήταν που τον έψησε τελικά να έλθει! Και βέβαια, ο άλλος καλός φίλος Σπύρος Κασιμάτης, που μέσω της Ελιξ έχει ενεργό ρόλο στο camp του Ελαιώνα, σε χρόνο dt κανόνισε την επίσκεψη  – και τον ευχαριστούμε για αυτό.

img_9997

Ο Meynell έγραψε για αυτή την εμπειρία στο διαδικτυακό του newsletter, to IP-DIP, το οποίο το διαβαζουν καθε εβδομάδα καμια δεκαριά χιλιάδες play professionals ανα τον κόσμο. Για όποιον ενδιαφερεται, παραθέτω εδώ το κείμενο του….

screen-shot-2016-10-01-at-1-20-28-pm

screen-shot-2016-10-01-at-1-21-03-pm

img_0133

Και επιτρέψτε μου και μένα να μεταφράσω ένα κομμάτι:

“Τα παιδιά των προσφύγων έπαιζαν, σαν να ήταν η τελευταία τους ευκαιρία για παιχνίδι σε αυτή την ζωή – το ίδιο όμως έκαναν και τα παιδιά της πατρίδας μου το καλοκαίρι που μας πέρασε, όταν ήμουν στο παρκο της Bognor (στμ. παραθαλάσσιο αγγλικό θέρετρο στα νότια της Βρετανίας).

Ανακάλυψαν και εφηύραν δικούς τους τρόπους για παιχνίδι, ακριβώς όπως και τα παιδια στην Bognor. Παρέες φίλων τσακώθηκαν και δημιουργήθηκαν μικροεντάσεις, ακριβώς όπως και στην Bognor.  Και όταν άρχισα να ξεφουσκώνω τα παιχνίδια, προσπάθησαν απελπισμένα με τα χέρια τους να εμποδίσουν τον αέρα να βγεί από την βαλβίδα, ακριβώς όπως συνέβη και στην Bognor!”

img_0127

Ο Μeynell, ένας άνθρωπος με τεράστια εμπειρία και γνώση επάνω στο παιχνίδι, το μόνο που κάνει μέσα απο τα κείμενα του είναι να θέτει ερωτήματα και προβληματισμούς. Και να αποδεικνύει διαρκώς και εμπειρικά ότι το ακηδεμόνευτο παιχνίδι, χωρίς παρεμβάσεις και κατευθύνσεις από τους ενήλικες, είναι η απολύτως φυσιολογική κατάσταση για κάθε παιδί, σε κάθε μέρος του κόσμου, υπό τις οποιεσδήποτε συνθήκες.

Γιατί λοιπόν στο σχολείο να είναι αλλιώς?

Ο πρώτος μήνας

από την Τζένη Διαμαντοπούλου

Ο πρώτος μήνας της χρονιάς στην τάξη του μεταβρεφικού σιγά σιγά φτάνει στο τέλος του. Αυτό όμως που συνεχίζεται είναι το παιχνίδι των παιδιών, στα μάτια των οποίων τα πιο απλά αντικείμενα μπαίνουν σε κόσμους μαγικούς!

sam_7638

Έτσι, η κλωστή γίνεται αράχνη…

sam_7550

Τα κουτιά δημιουργούν πύργους και τρένα…

sam_7576

Οι σωλήνες γίνονται κιάλια…

sam_7513

Τα μακαρόνια, κρυμμένοι θησαυροί…

sam_7521

Τα παγάκια μεταμορφώνονται σε χρωματιστούς πίνακες….

sam_7602

Τα μπουκάλια αλλάζουν σε κορίνες….

sam_7623

Και τα κονσερβοκούτια παίζουν μουσική….

sam_7485

Μα το πιο σημαντικό μέσα σε όλα αυτά είναι το χαμόγελο και το γέλιο των παιδιών που ξέρουν να το χαρίζουν απλόχερα για να παρασύρουν και εμάς τους μεγάλους!!!

Γονείς παντού!

από την Τζένη Διαμαντοπούλου

Σιγά σιγά ολοκληρώνεται το όμορφο αυτό ταξίδι με τους γονείς, στην τάξη του μεταβρεφικού.

image-3ef386a0f6b6289762fdb47571d5f630a8999e9b5e66c131928d98a81fea06db-V

Πολλές όμορφες στιγμές γεμάτες διάβασμα και παιχνίδι, γεμάτες γέλια και τραγούδια.

image-a8b3f0a766ccd1fed0f71f634e2a5a15d7eea1b1b045a615ac80cf022a89c209-V

Στιγμές που τα παιδιά περιμένουν με ανυπομονησία τους γονείς τους.

SAM_6635

Για να τους «συστηθούν» ξανά, μέσα στο δικό τους χώρο.

SAM_6642

Για να ανοίξουν την πόρτα και να βάλουν αυτά τους γονείς τους στο δικό τους σπουδαίο κόσμο! Γεμάτα υπερηφάνια!

image-303eb6cce5a42f8340254aaede2d9c76188c89482edf0086c0313c2b0ce1dd4d-V