παιδι και μαγειρικη

 
της Ευαγγελίας Ντέκα
παιδαγωγού, υπεύθυνης του μεταβρεφικού τμήματος της Dorothy Snot
———————————————————————————————-

Η μαγειρική είναι μια διαδικασία που προσφέρει πληθώρα ερεθισμάτων στα παιδιά. Aν όχι όλα, τα περισσότερα παιδιά αγαπούν το να πειραματίζονται μαζί μας την ώρα που μαγειρεύουμε. Τρελαίνονται να παίζουν με τάπερ, κατσαρόλες και ότι τελοσπάντων  βλέπουν πως χρησιμοποιεί η μαμά τους στην κουζίνα. Γιατί να μην χρησιμοποιήσουμε λοιπόν αυτή την αγάπη των παιδιών ως οργανωμένη διαδικασία μάθησης;

Ένα παιδί μέσα από την μαγειρική ασχολείται με μαθηματικές έννοιες. Υπολογίζει ποσότητες «πόσα αυγά θα βάλω στο κέικ;». Γνωρίζει έννοιες όπως μισό, ολόκληρο κ.α: «Θα βάλουμε μισό πακέτο ζάχαρη». Υπολογίζει και συγκρίνει το βάρος: «το βούτυρο είναι πιο βαρύ από το αλεύρι». Γνωρίζει τα σχήματα: «θα ψήσουμε την τυρόπιτα στο ορθογώνιο ταψί».

Επιπλέον ασχολείται με φυσικές επιστήμες. Παρατηρεί πως αλλάζει η ύλη «πως το νερό όταν προσθέσω αλεύρι γίνεται ζυμάρι;». Έχει την δυνατότητα μέσα από αυτή την διαδικασία να διατυπώνει υποθέσεις τις οποίες στην συνέχεια ελέγχει. Αυτό είναι σημαντικό καθώς αναπτύσσει τον λόγο και την σκέψη των παιδιών.

Μέσα από την μαγειρική τα παιδιά αναπτύσσουν τους λεπτούς χειρισμούς. Είναι εκπληκτικό τι δυνατότητες μπορούν να αναπτύξουν και το πώς μπορούν να χειριστούν μια απλή ζύμη για κουλουράκια. Μην φοβάστε να προσφέρεται υλικά σε παιδιά. Έχω προσφέρει σε παιδιά δύο ετών μαχαίρια πλαστικά για να κόψουν λαχανικά. Ενδεχομένως, σε κάποιους γονείς να φαίνεται επικίνδυνο, σας πληροφορώ λοιπόν πως δεν είχαμε ποτέ κανένα ατύχημα. Πρόκειται για μια εκπληκτική εξάσκηση των λεπτών χειρισμών και έχει νόημα για τα παιδιά καθώς μπορούν να επέμβουν στα υλικά και να βλέπουν άμεσα τα αποτελέσματα των πράξεών τους. Για παράδειγμα «θα κόψουμε τα λαχανικά ώστε να φτιάξουμε την σαλάτα για το μεσημεριανό μας φαγητό». Σίγουρα έχει μεγαλύτερη αξία για ένα παιδί από το να του ζητήσεις να κόψει στο περίγραμμα ένα τυποποιημένο σχέδιο.

Τα παιδιά μέσα από την μαγειρική μαθαίνουν να συνεργάζονται με τους συνομηλίκους για την επίτευξη ενός κοινού στόχου.

Κατανοούν πόσο σημαντική είναι η γραφή και η  ανάγνωση καθώς θα πρέπει να διαβάσουμε την συνταγή για να μάθουμε τι υλικά χρειαζόμαστε και ανάλογα την ηλικία τους σημειώνουν με τον δικό τους τρόπο την συνταγή. Σε ποιο μικρά παιδιά ένας τρόπος είναι μέσα από εικόνες των υλικών που χρησιμοποιήσαμε στην μαγειρική.

Είναι σημαντικό να δώσουμε την ευκαιρία στα παιδιά να ανακαλέσουν στην μνήμη τους την διαδικασία που πραγματοποιήσαμε ώστε να φτιάξουμε το γλυκό ή το φαγητό μας.  Μπορούμε λοιπόν αφού μαγειρέψουμε να τους προσφέρουμε διάφορες φωτογραφίες με υλικά και να τους ζητήσουμε να εντοπίσουν και να κολλήσουν μόνο τα υλικά που χρησιμοποιήσαμε στην μαγειρική. Με αυτό τον τρόπο αναπτύσσεται η παρατηρητικότητα των παιδιών και καλλιεργούμε την μνήμη και την ανάκληση των παιδιών.

Επίσης  μπορούμε να βγάλουμε φωτογραφίες από διάφορα στάδια της μαγειρικής και στην συνέχεια να προσπαθήσουμε να τα κολλήσουμε κατά χρονική ακολουθία. Τι κάναμε πρώτα ,τι έπειτα και τι στο τέλος; Έτσι αντιλαμβάνονται την έννοια του χρόνου και γνωρίζουν έννοιες χρονικής ακολουθίας.

Υπάρχουν άπειρα πράγματα που μπορούμε να δουλέψουμε μέσα από την διαδικασία της μαγειρικής. Το μόνο που χρειάζεται είναι φαντασία και πολλή αγάπη.

Βάλτε τα παιδιά σας στην κουζίνα, εμπιστευτείτε τα και καλή διασκέδαση!!!

Με ποιους θα μοιραστούμε το μεγάλωμα του παιδιού μας;

Η πιο ενεργητική περίοδος συναισθηματικής, νοητικής και σωματικής ανάπτυξης του ανθρώπου είναι από τη γέννηση μέχρι την ηλικία των 4 ετών.  Γιατί, τότε ο άνθρωπος μαθαίνει  να αγαπάει, να χαίρεται και να καταλαβαίνει τον κόσμο γύρω του.

Κατά το διάστημα αυτό η μαμά και ο μπαμπάς είναι τα σημαντικότερα πρόσωπα στη ζωή και ιδιαίτερα κατά τη βρεφική και μεταβρεφική περίοδο (0 έως 3 ετών), τα πιο απαραίτητα. Γιατί δίπλα τους ικανοποιείται  η βασικότερη ίσως ανάγκη του ατόμου, αυτή της συναισθηματικής ασφάλειας και σταθερότητας.

Κατά πόσο όμως πλήττεται αυτή η ανάγκη , όταν στην ηλικία 1 ή 2 ετών, η μαμά  χρειάζεται να επιστρέψει στη δουλειά  και να αφήσει το παιδί σε κάποιο άλλο πρόσωπο ; Και τότε, ποια είναι η καλύτερη επιλογή για το παιδί: να μείνει στο σπίτι με τη γιαγιά ή με παιδαγωγό ή να πάει σ’ έναν παιδικό σταθμό; Με ποιους θα μοιραστούμε το μεγάλωμα του παιδιού μας;

(πατήστε στην φωτογραφία για να διαβάσετε όλο το άρθρο)

dorothy’s magic christmas – part I

“Τέτοιες εποχές υπέρτατης απαισιοδοξίας, μιζέριας και γκρίνιας τί αναζητάς πιότερο;                                      

Μια χούφτα αλεύρι, να λερώσεις το καλό σου φόρεμα….”

Γεωργία Λινάρδου, μαμά Μυρσίνης

απ΄το 8 και το 9 ποιο να διαλέξω?

Τα παιδιά προτείνουν τίτλους για την εφημερίδα που θα δημιουργήσουν. Ύστερα ψηφίζουν ποιο όνομα τους αρέσει περισσότερο. Μετά μετρούν τις ψήφους που μάζεψε κάθε όνομα και υπολογίζουν ποιος είναι ο μεγαλύτερος αριθμός. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε η διαφωνία τους για το ποιο είναι μεγαλύτερο το 8 ή το 9 αλλά και οι τρόποι που ανακάλυψαν για να καταλήξουν σε συμπέρασμα.

project-based learning στην προσχολικη εκπαιδευση

Δείτε στο πολυ καλό video ποσο ενδιαφέρουσα και καθόλου βαρετή μπορεί να είναι η εκπαίδευση των παιδιών όταν βασίζεται σε παιχνίδι που προσομοιάζει την πραγματική ζωή. Τα παιδιά αναπτύσουν έτσι ικανότητες κρίσης, νοησης και λόγου διασκεδάζοντας παράλληλα.

Να βράσω το κούλνες, είμαι πιο ευάλωτη από αυτόν τελικά…

το παιδί πρώτη μέρα στο σχολείο και η μαμά υποφέρει και το δηλώνει ευθαρσώς“. Υπέροχο κείμενο από την Γιολίνα (Not) Just Mums), γεμάτο ευαισθησία και ειλικρίνεια…

Το ποστ μπαναλαρία, τα έχετε δει, τα έχετε διαβάσει και τα έχετε ξαναδιαβάσει – bear with me.
Αλλά εμένα η εμπειρία μου μοναδική. Ο μικρός μου πήγε σχολείο.
Κάναμε όλο το σετ προετοιμασίας – διάλεξε μόνος του την τσάντα του (αν και πήγε κατευθυνόμενα σε μαγαζί που δεν είχε μακουήνηδες, ντόρες και τα τοιαύτα γιατί διαφορετικά το ξέρουμε το αποτέλεσμα), του κάναμε την απαραίτητη (τόσο όσο) πλύση εγκεφάλου για τον ξεχωριστό κόσμο που θα ανοιχτεί μπροστά στα μάτια του, για το πώς μεγαλώνει και πόσο υπέροχο είναι αυτό, για όλα αυτά τα μαγικά, μοναδικά πράγματα που θα μάθει.
Και πήγαμε σχολείο.  Σίγουροι και οι δύο ότι το έχουμε.  Με χαρά τις πρώτες μέρες και τόση δύναμη και αυτοπεποίθηση που ήταν περίεργη.  Με λαχτάρα για να μείνει, να παίξει, να τραγουδήσει και με μία μαμά (εμένα), άνετη, ευτυχισμένη, γερή σα βράχο.
Και μετά από τις πρώτες μέρες, ο μικρός μου άρχισε να ζορίζεται.  Να εκδηλώνει δυσαρέσκεια, να έχει ανάγκη από αγκαλιά την ώρα που μπαίναμε στην αυλή, να επινοεί κοιλόπονους και κούραση, να μην θέλει.  Να μην θέλει να είναι μόνος του.
Μέχρι που σήμερα τον άφησα και έκλαψε.  Έκλαψε πολύ δυνατά και πολύ πολύ λίγο – έμεινα εκεί για ν’ακούσω.  Μετά άρχισε να φτιάχνει κούκλες για το κουκλοθέατρο που ετοιμάζουν – έμεινα εκεί για να παραμονέψω.
Και πιο μετά, εγώ κατέβηκα κάτω, άρχισα να παίρνω βαθιές αναπνοές στο διάδρομο, να νιώθω αυτό το σφίξιμο γροθιά στο στομάχι και να δαγκώνω τα χείλη για να κρατηθώ.  Αλλά εγώ, δεν τα κατάφερα.  Μάλλον εκείνος τα κατάφερε καλύτερα από ‘μένα.  Ξέσπασα φίλε σε κλάματα, ρούφαγα μύξες με τις βρεγμένες χαρτοπετσέτες και προσπαθούσα να κρυφτώ για να μη με δει κανείς από το crew και μου πουν το συνηθισμένο: αφού κάνετε έτσι εσείς, το παιδί το εισπράττει.
‘Οχι, σας το ορκίζομαι, ήμουν κι εγώ πολύ δυνατή.  Η φωνή μου δεν έσπαγε όταν τον άφηνα και τα χέρια μου δεν ίδρωναν όταν τον κατέβαζα από την αγκαλιά μου.  Ήμουν/είμαι πολύ δυνατή.  Δεν μου το περίμενα αυτό.
Τί μεγάλο βήμα πρέπει να διανύσουμε τελικά.  Τί συναισθηματικό ζόρι είναι αυτό που αφήνεις κάπου το παιδί σου, με ανθρώπους αγνώστους ουσιαστικά που για κάποιο λόγο ελπίζω ότι σ’έχουν πρωτύτερα εμπνεύσει ότι θα το φροντίσουν με ειλικρίνεια, ίσως και να το αγαπήσουν με ειλικρίνεια στην πορεία, σ’ένα περιβάλλον που θα παλέψει για να γίνει πρωταγωνιστής.
Τί μεγάλη πίκρα είναι αυτή που δεν μπορείς να τον βλέπεις όταν ζωγραφίζει, όταν προσπαθεί να κάνει φίλους, όταν καβαλάει τα αυτοκινητάκια στον κήπο, όταν ζητάει μια αγκαλιά.  Όταν είναι μόνος του, όχι κάτω από τις δικές σου φτερούγες, αλλά όταν προσπαθήσει να ανοίξει τα φτεράκια του, τα δικά του, με τα εφόδια τα ολόδικά του, που μόνο τρία χρόνια του τα μεταγγίζεις – έχεις προλάβει?
Τί μεγάλη απόφαση είναι αυτή να τον ξεκολλήσεις από την αγκαλιά σου.  Να τον ξεκολλήσεις και να τον αφήσεις.  Είναι τόσο στιγμιαίο και τόσο για πάντα.  Είναι τόσο απλό και τόσο, μα τόσο περίπλοκο.
Σε αδειάζει και ταυτόχρονα σε γεμίζει με συναισθήματα ικανά να σε φορτίσουν για αυτόματη ανάφλεξη.
Δε ξέρω πως θα εξελιχθεί όλο αυτό, αλλά τελικά το σφίξιμο στο στομάχι πρέπει να είναι νορμάλ.  Το μωρό μου μεγάλωσε, δεν είναι μωρό, ξεκινάει το ταξίδι του σε έναν οριοθετημένο μικρόκοσμο, μια πιο οργανωμένη μικρή κοινωνία και εγώ δεν είμαι πια καπετάνιος.
“That’s one small step for a mom, one giant leap for motherhood” 🙂
Να βράσω το κούλνες, είμαι πιο ευάλωτη από αυτόν τελικά.

…3,2,1, γράφουμε…..

(κάντε κλικ στην εικόνα με τα παιδιά στο στούντιο για να ακούσετε τελειωμένο το παραμύθι!)

Πρώτα βγήκαμε με τα μεγαλύτερα παιδιά βόλτα στην γειτονιά μας για να ηχογραφήσουμε τους ήχους της πόλης. Ηχογραφήσαμε τον ήχο της μηχανής του τυπογραφείου, τον ήχο που κάνουν οι σελίδες των παλιών βιβλίων, το πως κουδουνίζει το τηλέφωνο του φαρμακείου και το πως γαζώνει η μοδίστρα στην ραπτομηχανή…..

Ύστερα, πήγαμε σε στούντιο ηχογράφησης για να να μιξάρουμε τους ήχους με τις φράσεις των παιδιών που θα χρησιμοποιήσουμε στο παραμύθι μας. Τα παιδιά είδαν πως δουλεύουν τα μηχανήματα που πρώτα αντιγράφουν τις φωνές τους και μετά τις αλλάζουν με χίλιους τρόπους….

Ποιος θα είναι ο τελικός τίτλος του παραμυθιού δεν το ξέρουμε ακόμη, οι δασκάλες που το έγραψαν ακόμη το σκέφτονται…

Το σίγουρο είναι ότι το αποτέλεσμα θα είναι όπως πάντα τέλειο.

Και το ακόμη πιο σίγουρο είναι ότι τα παιδιά, παίζοντας, και απόλαυσαν την διαδικασία, και έμαθαν και πάλι χίλια-δυο πράγματα…..

…έτοιμος είμαι να φάω τον ιάσωνα…

Η ταξη των προνηπίων ολoκλήρωσε το προτζεκτ της για τον μυθολογικό ήρωα Τάλω της Κρήτης!

Αφού πρώτα τα παιδιά πάιζοντας έμαθαν τα πάντα για το ποιος, πότε και γιατί τον έφτιαξε και τον δώρισε στον Μίνωα, αφού μετά έμαθαν τις κινήσεις και το βάδισμα του, ε, στο τέλος ήρθε η ώρα να φτιάξουν και τα δικά τους ρομπότ!

Ο αριστερός είναι ο Τάλως των αγοριών και δεξιά η κατασκευή που έκαναν τα κορίτσια!

Και μετά ήλθε η ώρα της γιορτής! Κάλεσαν λοιπόν τους γονείς τους και τους παρουσίασαν μια παράσταση βασισμένη στον μύθο του Τάλω…

…και μετά τους πρόσφεραν κρητικούς ντάκους φτιαγμένους από τα χεράκια τους!

…γιατί όλα γίνονται αλλιώς στην dorothy snot…

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους γονείς που συμμετείχαν στην πρώτη χρονιά της Θεατρικής Ομάδας Γονέων του σχολείου μας και που αφιέρωσαν χρόνο, ενθουσιασμό και πείσμα, έτσι ώστε μετά από 4 μόνο συναντήσεις  να ζωντανέψουν (με πολλή αγάπη και καμάρι) για τα παιδιά το παραμύθι της Τρουλίτας!

Η θετική τους ενέργεια ήταν απίστευτη, γίναμε ολοι μία υπέροχη παρέα και το καταευχαριστηθήκαμε!

Επίσης, θέλω να ευχαριστήσω ιδιαίτερα την Μαρία Παυλοπούλου που μας εμψύχωσε και μας σκηνοθέτησε τόσο όμορφα, τον (μπαμπά της Ιλάειρας! και εικαστικό καλλιτέχνη) Βαγγέλη Θεοδωρίδη που μας έφτιαξε τα ξεχωριστά σκηνικά, τις δασκάλες του σχολείου που έφτιαξαν με τα χεράκια τους όλα τα παιχνίδια που έπαιξαν τα παιδιά με τους γονείς τους μετά την παράσταση, καθώς και όλους όσους βοήθησαν για να πραγματοποιηθεί αυτή η υπέροχη γιορτή!

Είναι σημαντικό για εμάς να δημιουργούμε ουσιαστικούς δεσμούς αγάπης και δημιουργίας, όχι μόνο με τα παιδιά αλλά και με τους γονείς που τόσο εμπιστεύονται και ακολουθούν την Dorothy Snot.

καλό καλοκαίρι σε όλους!

Ντανιέλα

κι άλλον μύθο θα σας πω

Την Τετάρτη 15 Ιουνίου τα παιδιά του προνηπιακού τμήματος του σχολείου μας θα παρουσιάσουν στους γονείς τους τον μύθο του Τάλω, του σιδερένιου ρομπότ – φρουρού που ο Ηφαιστος είχε χαρίσει στον Μίνωα για να προστατεύει την Κρήτη από τους εχθρούς της.

Ανυπομονούμε!

Γιορτή με την Μαρίζα

To Εργαστήρι Βιωματικής Μουσικής της Μαρίζας Κωχ που λειτούργησε την Ανοιξη του 2011 στην τάξη προνηπίων της Dorothy Snot έκλεισε την χρονιά με μια υπέροχη γιορτή στην αυλή του σχολείου μας!

και με ενα φσσς, η οδοντόκρεμα έδιωξε τα ζαχαροζούζουνα…

Ο παιδο-οδοντίατρος κ. Αγουρόπουλος και η συνεργάτις του από την Πανεπιστημιακή Οδοντιατρική Σχολή Αθηνών, επισκέπτονται την Dorothy Snot και μέσα από το παιχνίδι βοηθούν τα παιδιά να ανακαλύψουν μόνα τους την σημαντικότητα της στοματικής υγιεινής!