Βασιλόπιτα προ-προνηπίων 2017

Σε ένα σχολείο που μεταφέρει το παιχνίδι των παιδιών σε συνθήκες πραγματικής ζωής, το κόψιμο της βασιλόπιτας κάθε χρόνο είναι μια καταπληκτική ευκαιρία για συμμετοχή με ενθουσιασμό σε πολλές και διαφορετικές δραστηριότητες, σε όλα τα τμήματα.

Δείτε στο βίντεο το project “Βασιλόπιτα προ-προνηπίων 2017”!

(βίντεο από την Ειρήνη Λιθοξοπούλου & την Χρύσα Βαίτση)

Advertisements

Εισάγοντας την έννοια του θεάτρου στο βρεφικό τμήμα

από την Αναστασία Κουρούμπαλη

IMGP1944

Σήμερα, στο βρεφικό τμήμα μας είπε καλημέρα ο βάτραχος, και για αυτό μετά ακούσαμε το τραγούδι του και παίξαμε και μαζί του!

IMGP1941

Γίναμε βατραχάκια, μιλησαμε όπως ο βάτραχος και στο τέλος χορέψαμε μαζί του διασκεδάζοντας, πολύ!

IMGP1939

Καταφέραμε όμως και να έλθουμε σε επαφή και με την τέχνη του θεάτρου, αλλά και να δουλεψουμε την κοινωνικότητα και την συναναστροφή ανάμεσα στα παιδιά.

Για μένα αυτό είναι εκπαίδευση…

site-1από την Τζένη Διαμαντοπούλου

Με αφορμή την κουβέντα ενός φίλου που με προβλημάτισε ιδιαιτέρως…

«Ρε συ Τζένη όλο για τη δουλειά σου μιλάς. Αποφεύγεις να συμμετέχεις σε κοινωνικές ή πολιτικές κουβέντες και να παίρνεις θέση», μου είπε.

Αναρωτιέμαι λοιπόν αν επιλέγοντας κάποιος να κάνει αυτή τη δουλειά και βρίσκοντας τη δύναμη να έρθει αντιμέτωπος και να ακούσει ουσιαστικά και πραγματικά τα θέλω, τις ανάγκες και τις σκέψεις των παιδιών, δεν παίρνει αυτομάτως θέση κοινωνική και πολιτική απέναντι στα πράγματα και στην κατάσταση που επικρατεί σε αυτό τον κόσμο.

Είναι σπουδαίο να κάνεις ότι μπορείς με το δικό σου τρόπο για να νιώσουν και να βιώσουν τα παιδιά τι είναι ο σεβασμός προς τον εαυτό τους και κατ’ επέκταση προς τους άλλους, τι σημαίνει μοιράζομαι, συνεργάζομαι, διεκδικώ, μπορώ, θέλω, σκέφτομαι, νοιάζομαι, αισθάνομαι, εκφράζομαι, ονειρεύομαι, παίζω.

Και είναι μαγικό να βλέπεις όλα αυτά τα ρήματα να ζωντανεύουν στη ζωή τους μέρα με τη μέρα και να ξέρεις ότι παρόλο που μπορεί μετά από κάποια χρόνια τα μικρά αυτά πλάσματα να έχουν ξεχάσει το πρόσωπό σου, αυτό που δεν θα έχουν ξεχάσει σίγουρα είναι ότι θα ξέρουν τον τρόπο να μη φοβούνται να ζήσουν αυτό που τους συμβαίνει κάθε στιγμή. Να μην κρύβονται, να μην παραιτούνται. Να ξέρουν ότι μπορούν. Και να ξέρεις ότι έχεις βάλει και εσύ ένα λιθαράκι σε όλο αυτό….

Ένας από τους βασικούς λόγους λοιπόν που κάνω αυτό που κάνω είναι γιατί αυτός είναι ο τρόπος που επιλέγω να υπάρχω μέσα σε αυτό τον κόσμο. Με σεβασμό προς τον εαυτό μου και προς τους άλλους. Παίρνοντας θέση. Και ταυτόχρονα μαθαίνοντας συνεχώς… από τα παιδιά.

Breaking News: Εκλογές 2014 στην Dorothy Snot!

Ήλθε λοιπόν η χελώνα στο σχολείο μας, τα παιδιά της έφτιαξαν σπίτι για να μείνει, αλλά τότε αντιμετωπίσαμε άλλο πρόβλημα: κάθε τμήμα την φώναζε με άλλο όνομα!

Όταν τα παιδιά το παρατήρησαν, έγινε συμβούλιο σε κάθε τάξη σε κάθε τάξη. Για να λύσουν το πρόβλημα, τα παιδιά πρότειναν τις παρακάτω ιδέες:

1. να γίνει πόλεμος
2. να μην έχει η χελώνα όνομα
3. να κάνουμε εκλογές, όπως κάνουν και οι μεγάλοι αυτή την εποχή!

Εγινε λοιπόν ψηφοφορία σε κάθε τάξη και η πλειοψηφία των παιδιών αποφάσισε να κάνουμε εκλογές!

Μετά, έπρεπε να αποφασίσουμε ποια ονόματα θα ήταν υποψήφια. Κάθε όροφος πρότεινε και από ένα: Νικόλας, Πάτρικ & Σπάικ! (η χελώνα μας, όπως καταλαβαίνετε, είναι αγόρι!)

Ωραία αυτά, αλλά πως γίνονται οι εκλογές;

Αληθινοί εκλογικοί αντιπρόσωποι λοιπόν προθυμοποιήθηκαν να έλθουν στο σχολείο για να μας βοηθήσουν να κάνουμε την διαδικασία σωστά!

Πρώτα ήλθε η Αλια, μαμά του Λορέντζου και δικηγόρος (φυσικά!).

eklogesΑύριο περιμένουμε και την Χριστίνα, επίσης δικηγόρο & μαμά της Ερμιόνης, που θα επιβλέψει την εκλογική διαδικασία! Οι εκλογές μας πρέπει να διεξαχθούν δίκαια και με διαφάνεια…

H Αλια μας είπε, κατ’ αρχήν, ότι πρέπει να φτιάξουμε εκλογικούς καταλόγους…

kaalogoi
Πρέπει επίσης να έχουμε και κάλπη, αλλά επειδή είναι η πρώτη φορά που κάνουμε εκλογές με αυτόν τον τρόπο, πρέπει να την φτιάξουμε μόνοι μας..

kalpi

Πρέπει να φτιάξουμε και παραβάν…. (που μπορούμε να στηρίξουμε τι, και πόση δύναμη χρειάζεται για να στερεώσουμε το πόδι του παραβάν;)

paravan

Τα παιδιά του μεταβρεφικού έβαλαν τα δακτυλικά τους αποτυπώματα στις ταυτότητες τους… θα τις χρειαστούν στις εκλογές, γιατί τα παιδιά του νηπιαγωγείου θα καταγράφουν τους ψηφοφόρους κατά την διαδικασία της εκλογής…

fingerprints

φτιάξαμε αφίσες για το πότε και γιατί θα γίνουν οι εκλογές και τις κολλήσαμε σε διάφορα σημεία του σχολείου…

afisa

Γράψαμε γιατι το όνομα που διαλέξαμε (π.χ. Σπαικ!) είναι το καλύτερο για εμάς….

(συνεχίζεται)

afisa-2

Να θεωρούμε κάθε “κακή” στιγμή του παιδιού ως ευκαιρία για επικοινωνία μαζί του

photo-iriniαπό την Ειρήνη Λιθοξοπούλου

Η ουσία δεν είναι να επικεντρώσουμε την προσοχή μας στην κακή συμπεριφορά του παιδιού. Είναι να του δείξουμε την αγάπη μας στις δύσκολες στιγμές του, να αναγνωρίσουμε τα συναισθήματα του, να το καταλάβουμε και να το βοηθήσουμε να βρει λύσεις στα προβλήματα που το απασχολούν” – John Gottman

Έτσι μπορούμε να οδηγήσουμε το παιδί μέσα από τον δύσκολο δρόμο των συναισθημάτων και να καλλιεργήσουμε την συναισθηματική του νοημοσύνη. Την νοημοσύνη την έχουμε απ ‘ όταν γεννιόμαστε, την συναισθηματική νοημοσύνη την μαθαίνουμε. Είναι ένα χάρισμα που αποκτάται και αναπτύσεται, καλλιεργώντας στο παιδί αυτοπεποίθηση. Με επιμονή, υπομονή, αποδοχή και πολύ αγάπη, που όλοι οι γονείς διαθέτουν.

Δεν αρκεί να παρέχουμε στο παιδί όλα τα υλικά αγαθά που χρειάζεται και
θέλει. Πιο σημαντικό είναι να καλύπτονται οι συνασθηματικές του ανάγκες. Αυτό που χρειάζεται είναι να του αφιερώνουμε χρόνο! Χρόνο για συζήτηση για τα δικά του και δικά μας συναισθήματα. Ενθάρυνση να τα εκφράζει, όποτε του δίνεται η ευκαιρία.

Τα παιδιά συνήθως δεν είναι σε θέση να εκφράσουν λεκτικά τα προβλήματα τους. Η απάντηση για το τι τους συμβαίνει κρύβεται στην συμπεριφορά τους. Πίσω από δυσκολίες στις σχέσεις, στον ύπνο, στη διατροφή, την επιθετικότητα, τα ψέματα, την προκλητική συμπεριφορά, ίσως κρύβεται η ανάγκη του για περισσότερη προσοχή και  φροντίδα. Αν ενα παιδί “κρύβει” ένα κομμάτι του εαυτού του, του λείπει αυτοπεποίθηση. Ας κατανοήσουμε τη συμπεριφορά του. Ας αναρωτηθούμε τι έχει αλλάξει, τι δεν του χαρίζουμε απλόχερα. Χρόνος, κατανόηση, αποδοχή, συνήθως κάπου εκεί κρύβεται η απάντηση.

Έχουμε την υποχρέωση να ενθαρύνουμε το παιδί σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας του. Να θεωρούμε κάθε “κακή” στιγμή του ως ευκαιρία για επικοινωνία, εκδήλωση και γνωριμία μ’ ένα συναίσθημα. Πρέπει να ακούμε ουσιαστικά τα παιδιά, να τα ενθαρύνουμε να εκφράζουν αυτό που αισθάνονται, να αναγνωρίζουμε το συναίσθημα και να το διατυπώνουμε με λόγο, ανάλογα με την ηλικία τους. Να τα βοηθάμε να κατανοήσουν και να κατανομάσουν το συναίσθημα τους και ταυτόχρονα να θέτουμε όρια ως προς την έκφρασή αυτών.

Τα παιδιά έχουν ανάγκη την αγάπη, την αποδοχή και τα όρια από τους γονείς, πρώτα απ’ όλα, και από τους δασκάλους τους. Χρειάζεται να τους δείχνουμε την εκτίμηση και την προσοχή μας, να τα βοηθήσουμε να πιστέψουν στις δυνάμεις τους. Να τα αφήσουμε να κάνουν λάθη, να αναγνωρίζουμε κάθε προσπάθεια.

Να τους δίνουμε πληροφορίες για τη ζωή τους, τη ζωή μας, να γνωρίζουν το περιβάλλον τους, να είναι ενεργό κομμάτι μέσα σ’ αυτό. Στην νηπιακή ηλικία οι συμπεριφορές αλλάζουν με πολύ γρήγορο ρυθμό, ας σταθούμε δίπλα τους σε κάθε προσπάθεια να γνωρίσουν και να είναι σε θέση να ελέγχουν τα συναισθήματα τους!

Και όπως λέει και η συνάδελφος μου Χαριτίνη, “Ας δώσουμε στα παιδιά χώρο και χρόνο για να εκφραστούν και εμείς με τη σειρά μας να τα αφουγκραστούμε”.

Σεβασμός στη διαφορά – και στην διαφορετικότητα…

???????????????????????????????από την Ειρήνη Λιθοξοπούλου

Είναι βασανιστικό το φορτίο των παιδαγωγών, αυτών που αγαπάνε και σέβονται τη δουλειά τους, όταν αντιλαμβάνονται τη σημασία που έχει η ύπαρξη τους ανάμεσα στα παιδιά, ειδικά αυτά της προσχολικής ηλικίας.

Μια ερώτηση που πάντα μας απασχολεί, είναι: “Πως θα εξασφαλίσουμε ισότιμα την ενίσχυση των δυνατοτήτων όλων των παιδιών;” Και τονίζω το όλων, γιατί πολλές φορές μια ομάδα παιδιών προπορεύεται, περισσότερο ή λιγότερο, οι ίδιοι ή διαφορετικοί, τα αγόρια ή τα κορίτσια…

Και οι υπόλοιποι; Τι συμβαίνει μ’ αυτούς; Γιατί δε συμμετέχουν το ίδιο; Δεν μπορούν; Δεν αντέχουν; Δεν ξέρουν; Δεν είναι ικανοί;
Τίποτα από τα παραπάνω, σίγουρα τίποτα!

Ας το πάρω αλλιώς… Τι ακριβώς θέλουν τα παιδιά αυτά; Τι τους αρέσει; Ποιές είναι οι ανάγκες τους; Ποιές οι αδυναμίες τους; Τι μπορώ να κάνω ως παιδαγωγός για να τις καλύψω; Φοβούνται; Ντρέπονται; Μήπως απλά δεν έχουν διάθεση;

Λέξη κλειδί: Σεβασμός. Σεβασμός στη διαφορά – και στην διαφορετικότητα.

Στη διαφορά ανάμεσα στα παιδιά: παιδιά “δύσκολα” – “απόμακρα” -“ευρηματικά” – “προχωρημένα” – “λυπημένα” – “χαρούμενα”. Παιδιά με διαφορετικά χαρακτηριστικά, οικογένειες, αξίες, συνήθειες, ερεθίσματα, προτιμήσεις …

Παιδιά με διαφορετικό ρυθμό. Ναι, ο καθένας μας έχει τον ρυθμό του. Αυτόν πρέπει να εντοπίσουμε και να ακολουθήσουμε…

Πετυχημένες δράσεις; Οι δράσεις που αφορούν όλους! Η επιτυχία είναι να είναι Όλοι εκεί!

Ο δάσκαλος δεν είναι μηχανή που παράγει, ούτε τα παιδιά είναι προιόντα. Είναι διαφορετικοί ζωντανοί οργανισμοί που αλληλεπιδρούν. Είναι παραγωγοί και συνδημιουργοί στην παιδαγωγική διαδικασία με τις επιλογές, ιδέες, δυνατότητες και τα ενδιαφέροντα τους.

Μεγάλη η ευθύνη να είσαι εσύ που φροντίζεις να διατηρείς το ενδιαφέρον των παιδιών που εξελίσσονται με γρήγορο ρυθμό, δημιουργώντας τους συνεχώς νέες προκλήσεις – και παράλληλα να προσφέρεις τις ευκαιρίες που χρειάζονται
τα παιδιά με πιο αργό ρυθμό, ώστε να αναπτύξουν τις δυνατότητες τους.

Κοινός στόχος : Οι δυνατότητες να γίνουν ικανότητες. Για όλα τα διαφορετικά παιδιά. Με τρόπο ίδιο, αλλά και διαφορετικό!

Με παρεμβάσεις, όταν χρειάζεται, όπου χρειάζεται, με ενθαρύνσεις λιγότερο ή περισσότερο, με ώθηση, με παρότρυνση για συνεργασία, με αποτροπή για εγωκεντρισμό, με δουλειά, με οριοθέτηση, με κατανόηση, με διακριτικότητα… Με πολλούς τρόπους… Πάντα, μα πάντα όμως, με αγάπη, ειλικρίνεια και σεβασμό σε κάθε παιδί που μαγικά ανακαλύπτει τον κόσμο και αναπτύσεται μπροστά στα μάτια του.

Γιατί, οι νοητικές δεξιότητες διαφέρουν από άνθρωπο σε άνθρωπο και πρέπει να ανταποκρινόμαστε σε αυτή τη διαφορά. Πρέπει να στοχεύουμε λοιπόν στο να λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη μας τα ενδιαφέροντα, το ρυθμό, και τις ανάγκες κάθε παιδιού, ώστε να αναπτυχθεί και να αντιληφθεί τις δυνατότητες του.

Ένα τέτοιο παιδαγωγικό πρόγραμμα δεν είναι ουτοπία, προϋποθέτει απλά ότι το παιδί τοποθετείται στο επίκεντρο και δίπλα του βρίσκονται οι  παιδαγωγοί και οι γονείς, με θέληση και συνεργατική διάθεση. Δίπλα – και όχι απέναντι στο παιδί. Δίπλα – και όχι απέναντι στο σχολείο ή στην οικογένεια….

Οφείλουμε

siteαπό την Ιφιγένεια Γρινιαράκη

——————————————

Στα σκαλιά καθρεπτίζεται  το φως πού μπαίνει μέσα από τα τζάμια. Η σκιά από τις κουρτίνες φέρνει μέσα στις αίθουσες τον ήχο τις πόλεις και όλη αυτήν την ανησυχία και την νοσταλγία των παιδιών. Οι φωνές τους αγκαλιάζουν και συνδυάζουν όμορφες εικόνες (π.χ. με τον μπαμπά μου έκανα ποδήλατο, με την μαμά μου πήγα σ ένα μουσείο) όπου τις μοιράζονται με τις δασκάλες τους.

Κλείνω τα μάτια μου και προσπαθώ να γευτώ την χαρά τους , ακολουθώ τα βήματα τους και ξαναδοκιμάζω να τους απαντήσω όλα αυτά τα γιατί; και τελικά το βλέμμα τους καθρεπτίζεται πάνω στον ήχο της φωνής μου, αυτές οι λέξεις που βγαίνουν από τα χείλια μας πού τα παιδιά τις πιο πολλές φορές τις αντιλαμβάνονται σαν μουσική σαν απλό ήχο, αλλά από τον τόνο της φωνής αντιλαμβάνονται την σιγουριά και την επιβράβευση τους.

Έτσι λειτουργούν, έτσι συνδυάζουν το παιχνίδι τους, την κίνηση τους, την ανεμελιά τους, την ανάμνηση της μυρωδιάς από την μαμά τούς, να προσπαθήσουν να συγκρίνουν μια μοναδική στιγμή αυτή της χαράς, της αγάπης και της μοναδικότητας που έχει το κάθε παιδί. Το κάθε παιδί έχει ένα χρώμα – και εμείς ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ να τα γνωρίσουμε αυτά τα χρώματα και να τους δείξουμε πως μπορούν να τα συνδυάσουν και να τα παντρέψουν μεταξύ τους, για να γνωρίσουν τον εαυτό τους και για να μπορούν αργότερα να πάρουν τα ίδια το πινέλο και να ζωγραφίσουν την ζωή που τα εκφράζει και τα γοητεύει.