Μερικές σκέψεις για το παρόν και το μέλλον της προσχολικής εκπαίδευσης

από την Ντανιέλα Κράλλη

Τα τελευταία δύο χρόνια έχω διαβάσει εκατοντάδες βιογραφικά και έχω κάνει δεκάδες συνεντεύξεις με εκπαιδευτικούς. Βιογραφικά που ανέφεραν σημαντικούς τίτλους σπουδών, μεταπτυχιακά και εμπειρία, βιογραφικά τα οποία στην αρχή με έκαναν να είμαι πολύ αισιόδοξη για την δυνατότητα επιλογής συνεργατών για το σχολείο μου, σε τέτοιο μάλιστα βαθμό που η αγωνία μου να βρω τους κατάλληλους μεταλλάχθηκε σε αγωνία να μην απορρίψω τους «σωστούς»!

Κι όμως, ακόμη και όταν ήμουν σίγουρη για τις γνώσεις και την εμπειρία μιας εκπαιδευτικού, μία αμφιβολία που συνήθως αποδεικνύονταν «αχίλλειος πτέρνα» ερχόταν να διαφοροποιήσει την εικόνα: θα ήταν, το άτομο που έχω απέναντι μου, ικανό να «πείσει» τα παιδιά για την αγάπη του απέναντι την «δουλειά» που επέλεξε, για τον ενθουσιασμό του στο να ανακαλύπτει καθημερινά την ζωή μαζί τους, για την χαρά του να μαθαίνουν και να εξερευνούν τα πάντα μαζί με τρόπο ενδιαφέροντα και συναρπαστικό;

Θα είχε την ικανότητα να εμπνέει στα παιδιά εμπιστοσύνη, να παίζει και να ανακαλύπτει μαζί τους τον κόσμο; Θα τα αγκαλιάζει αυθόρμητα, θα μπορεί να χρησιμοποιεί με φαντασία το σώμα, την φωνή, τον λόγο, την εικόνα, τα βιβλία, τα χρώματα, τα υφάσματα, τα υλικά; Θα τα διδάσκει και θα διδάσκεται από αυτά, έτσι ώστε τα παιδιά να αφήνονται ελεύθερα να εκφραστούν με όλους τους τρόπους – αλλά με ένα και μοναδικό σκοπό: να νιώσουν τόση αγάπη ώστε να αισθάνονται δυνατά να κατακτήσουν τα πάντα με θάρρος και αυτοπεποίθηση;

Εκεί λοιπόν τα εκατοντάδες βιογραφικά γίνονταν δεκάδες, και τα δεκάδες ένα, ή και κανένα! Εκπαιδευτικοί που χρειάζονται βουνά ακριβών ημιέτοιμων υλικών, που παπαγαλίζουν βιβλία ακαδημαϊκών και που τελικά χρειάζονται τον μίτο της Αριάδνης για να βγουν απ’ τον λαβύρινθο του μυαλού ενός παιδιού προσχολικής ηλικίας, συνειδητοποίησα ότι μου είναι παντελώς άχρηστοι, ίσως δε και εμπόδιο στην υγιή ανάπτυξη των παιδιών μου. Ευτυχώς, υπήρξαν και οι φωτεινές εξαιρέσεις με τις οποίες μπόρεσα τελικά να δώσω ζωή στο σχολείο μου!

Γιατί τα λέω τώρα αυτά? Μα, γιατί το Σάββατο 29 Μαϊου 2010 παρακολούθησα και εγώ, μαζί με την συνεργάτιδα μου Μαρία Παυλοπούλου, την Τρίτη Εκπαιδευτική Ημερίδα Καλλιτεχνικής Εκπαίδευσης «Όταν η τέχνη φέρνει την ανατροπή στην εκπαίδευση» στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών, μια εκδήλωση οργανωμένη από το ινστιτούτο σε συνεργασία με το κέντρο ΑΝΙΜΑ. Continue reading

Πήγαμε στην έκθεση του Miro!

Την Δευτέρα 3 Μαίου επισκεφθήκαμε με τις μεγαλύτερες τάξεις του σχολείου την έκθεση με τα έργα του Miro στον Ελληνικό Κόσμο!

Οι παιδαγωγοί μας είχαν ήδη συζητήσει με τα παιδιά στο σχολείο για την Ισπανία, την χώρα που γεννήθηκε ο Miro, που είναι και γιατί του άρεσε τόσο πολύ να ζωγραφίζει. Τα παιδιά είχαν επίσης δει πολλούς πίνακες του ζωγράφου στα κομπιούτερ του σχολείου και είχαν εντοπίσει τις διαφορές τους σε σχέση με άλλα έργα, άλλων καλλιτεχνών. Είχαν επίσης μάθει να γράφουν το όνομα του!

Οταν πήγαμε λοιπόν στο μουσείο χωριστήκαμε σε τρεις ομάδες και κάθε ομάδα αναζήτησε να βρει έναν πίνακα από αυτούς που είχε “μελετήσει” στην τάξη.  Αφού τον εντόπισαν, τα παιδιά περιέγραψαν με τον δικό τους μοναδικό τρόπο τι βλέπουν, με λέξεις  – αλλά και με το σώμα τους!

Μετά, και αφού πρώτα αγγίξαμε τα ειδικά αντίγραφα που προορίζονται για άτομα με προβλήματα όρασης και ψηλαφίσαμε τα χρώματα, τα παιδιά κάθισαν στο πάτωμα  και χρησιμοποιώντας κορδέλες και χρωματιστά χαρτιά που είχαν πάρει μαζί, έφτιαξαν με κολλάζ τά δικά τους αυθεντικά έργα!

Οταν τελειώσαμε μαζέψαμε τα χαρτιά και τα ψαλίδια μας, πήραμε με υπερηφάνια τα έργα μας και γυρίσαμε στο σχολείο! Και πήραμε και πολλά μπράβο από τους υπεύθυνους του μουσείου γιατί ήμασταν ήσυχοι και δημιουργικοί!

Και ξέρετε τι άλλο? Επειδή την προηγούμενη εβδομάδα είχαμε πάει εκδρομή στο Πάρκο Τρίτση και μας είχαν κάνει εντύπωση τις ταίστρες των πουλιών, όταν επιστρέψαμε στο σχολείο τα παιδιά αποφάσισαν να φτιάξουν τις δικές τους ταίστρες και να τις βάψουν με τα χρώματα του Miro!

Δεν είναι καταπληκτικά όλα αυτά?

Απογευματινές δημιουργικές δραστηριότητες στο σπίτι της Dorothy Snot (για παιδια 18 μηνών-10 ετων)

Τα απογεύματα, στο  αρχοντικό της Dorothy Snot,

τα χρώματα, οι μουσικές και τα παιχνίδια συναντιούνται!

Η ψυχαγωγία και η μάθηση γίνονται ένα, γιατί…

…παιχνίδια παραδοσιακά και πρωτότυπα, ατομικά και ομαδικά

ανοίγουν τον κόσμο της τέχνης, της έκφρασης και της γνώσης.

όταν τα παιδιά παίζουν  δημιουργικά μπορούν:

  • Να χαίρονται, να απολαμβάνουν και να κατανοούν τα πράγματα γύρω τους

  • Να επικοινωνούν, να συνεργάζονται, να αλληλεπιδρούν.

  • Να προωθούν και να χρησιμοποιούν την κριτική σκέψη

  • Να αναπτύσσουν το αίσθημα της κοινωνικής ευθύνης

  • Να κατανοήσουν και να αγαπήσουν τον εαυτό τους.

Και μέσα από την τέχνη , την μουσική, την ιστορία, να παίξουν, να παίξουν , να παίξουν!

Continue reading

το αυριο, σημερα…

Δειτε και απολαυστε το βιντεακι που ακολουθει (το είδαμε στο nylon του φίλου μας του Νίκου).

Δεν ειναι ουτε διαφημιση για το iphone, ούτε επίδειξη τεχνολογίας. Ειναι μια πολυ απλή και καθημερινη εικόνα από το άμεσο μέλλον μας (το οποιο για πολλους ειναι ηδη εδω).

Γιατί, την διαφορά δεν την κάνει το μέσο, αλλά το πως το χρησιμοποιούμε...

«Οχι» γραφή και ανάγνωση πριν από τα 6 χρόνια!

(Πολυ ωραιο αρθρο,

το ειδαμε στο

blog του Γ. Λάϊου)

 

Για τα παιδιά 4 έως 6 ετών γνώση είναι το παιχνίδι.


SOS για σοβαρά προβλήματα σχολικής προσαρμογής 
όταν ο «βομβαρδισμός» με μαθησιακές γνώσεις ξεκινά πρόωρα 

 

  

O «βομβαρδισμός» των παιδιών με μαθησιακές γνώσεις πριν από την ηλικία των έξι ετών μπορεί να επιφέρει σοβαρά προβλήματα στην ομαλή προσαρμογή τους στο σχολείο, υποστηρίζει η μεγαλύτερη έκθεση για την πρωτοβάθμια εκπαίδευση των τελευταίων σαράντα ετών που διεξήχθη από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ και δόθηκε χθες στη δημοσιότητα.

Σύμφωνα με τον επικεφαλής της μελέτης, καθηγητή Ρόμπιν Αλεξάντερ, Continue reading