“Ποιανού η μέρα είναι σήμερα;”

από την Χαριτίνη Σταυρουλάκη

Ποιανού η μέρα είναι σήμερα;” Ήταν μια συχνή ερώτηση στον 1o όροφο της Dorothy Snot, το πρώτο τρίμηνο της φετινής χρονιάς.

slide8-1

Ρωτούσαν τα παιδιά της τάξης μας, τα προνήπια,  ρωτούσαν και οι δασκάλες των προ προνηπίων….

slide3-1

Μαντέψτε” ήταν συνήθως η απάντηση και με ένα βλέμμα ολόγυρα ήταν εύκολο να βρει κανείς την απάντηση, από το ντύσιμο, το βλέμμα, το χαμόγελο….

slide7-1

Αυτό το τρίμηνο τα παιδιά έγιναν οικοδεσπότες και άνοιξαν την τάξη των προνηπίων στην οικογένειά τους.

slide2-1

Ολα μαζί μοιράστηκαν στοιχεία της προσωπικότητας τους, αγαπημένες συνήθειες και παιχνίδια με τους δικούς τους.

slide1-1

Είδαμε πόσα κοινά έχουμε με τους φίλους μας και πόσο μοναδικός και ξεχωριστός είναι ο καθένας από μας.

slide6-1

Μοιραστήκαμε μισή ώρα από τη δική μας καθημερινότητα, αυτό που το κάθε παιδί ζει και έτσι όπως στο ζει μέσα από την ομάδα σε μια διαφορετική συνθήκη και με διαφορετικές δυναμικες, με τα αγαπημένα μας πρόσωπα !

slide5-1

Είδαμε πόσο αυτές οι επισκέψεις άλλαζαν τις δυναμικές και ξεπηδούσαν κάθε φορά καινούριες σχέσεις, καινούριες φιλίες.

slide4-1

Τόσο ανεπιτήδευτα και τόσο απλά, η συμμετοχή των γονέων βοήθησε τα παιδιά να ξεδιπλωθούν περισσότερο. Να αλληλεπιδράσουν μεταξύ τους, να δώσουν και να πάρουν από τους συμμαθητές τους. Να μοιραστούν!

Περάσαμε πολύ ωραία σ’ αυτό το μοίρασμα και ευχαριστούμε τους γονείς που αγκάλιασαν την ιδέα!

Τι είναι η εκπαίδευση;

IMG_8820

“Education is not preparation for life, education is life itself”

Αυτη η περίφημη φράση του John Dewey  παίζει σημαντικό ρόλο στον αυτοπροσδιορισμό κάθε σχολείου που βασίζει την φιλοσοφία του στις αρχές του play-based learning.

Tι είναι λοιπόν για εμάς η εκπαίδευση; Mα, ότι είναι και η ζωή.

Η ζωή έχει αλλαγές.  Πλέον, δεν υπάρχει ένα πράγμα γύρω που να μένει σταθερό. Μην δομείτε λοιπόν την κοσμοθωρία των παιδιών επάνω σε απατηλές μονιμότητες – δεν θα τις ζήσουν. Αντίθετα, ωθήστε τα παιδιά, από πολυ μικρά, να μάθουν να προσαρμόζονται στο νέο.

IMG_8888 (2)

Η ζωή έχει κίνηση. Βάλτε έναν παγκόσμιο χάρτη σε δύο μέτρα απόσταση και προσπαθήστε να ρίξετε ένα βελάκι επάνω στην Ελλαδα. Δεν θα μπορέσετε να την δείτε καν, πόσο μάλλον να την πετύχετε!

Πηγαίνετε λοιπόν μακρινά και μή ταξίδια με τα παιδιά και εξηγείστε τους ότι κάθε πιθανό και απίθανο μέρος στον κόσμο μπορεί να είναι αύριο το μέρος που θα ζήσουν ή θα δουλέψουν. Σταθείτε επίσης λίγο μαζί τους στην αίθουσα αναχωρήσεων του Heathrow ή του JFK και προσπαθείστε να μετρήσετε τους ανθρώπους που κινούνται γύρω σας. Πόσο αδύνατο – μα και πόσο συναρπαστικό!

SAM_5016

Η ζωή απαιτεί δουλειά. “Δεν υπάρχει δωρεάν γεύμα “, σήμερα αυτό ισχύει περισσότερο από ποτέ. Μην φτιάχνετε ιδανικούς, ψεύτικους κόσμους για τα παιδια σας. Από πολύ μικρά εμπλέξτε τα στην πραγματική ζωή και εξηγείστε τους πόσο σημαντικό είναι κάθε πράξη τους να προσθέτει αληθινή αξία, τόσο στην δική τους καθημερινότητα όσο και των γύρω.

Οταν δε οι πράξεις αυτές αφορούν πράγματα που κάνουν την δική τους την καρδιά να πάλλεται δυνατά, τόσο το καλύτερο!

IMG_1671

Η ζωή είναι όμορφη. Οι ενήλικες γκρινιάζουμε και θυμώνουμε διαρκώς με όλους και με όλα, η ζωή όμως είναι όμορφη και έτσι χάνουμε την χαρά και την ουσία της.

Μην ρίχνετε και τα παιδιά σε αυτό το  λούκι. Δώστε τους θετικά παραδείγματα, καλές πρακτικές, ανακαλύψτε μαζί τους την ομορφιά στα μικρά και τα μεγάλα.

Slide12 (2)

Η ζωή συνδυάζει πολλά διαφορετικά πράγματα, την ίδια στιγμή. Το 50% των σημερινών επαγγελμάτων θα καταργηθεί ή θα αντικατασταθεί από τεχνολογικές λύσεις, μέσα στα επόμενα 10-15 χρόνια. Οσα απομείνουν και όσα νέα δημιουργηθούν, θα απαιτούν από τον ανθρώπινο παράγοντα συνδυαστική σκέψη, γρήγορη αντίληψη και κατανόηση πολλών διαφορετικών εννοιών.

Πριν ωθήσετε λοιπόν τα παιδιά στην απόλυτη και βαθιά εξειδίκευση, σιγουρευτείτε ότι κατανοούν απλές σημαντικότητες και προτεραιότητες (ο καθηγητης, ας πούμε,  που θα τους ζητησει στα σοβαρα να υπολογίσουν πόσος χρόνος θα χρειαστεί ενας εργάτης για να σκάψει έναν λάκκο ενός χιλιομέτρου, δικαιούται να ακούσει ότι η ερώτηση του είναι ηλίθια…)

DSC_0984

Η ζωή που αξίζει να βιωθεί βασίζεται σε αξίες και οράματα. Οχι σε χρήματα και σε υλικά αγαθά – αυτά είναι το μέσον. Μάθετε στα παιδια να ονειρεύονται και διδάξτε τους το καζαντζακικό “φτάσε όπου δεν μπορείς”. Μάθετε τους επίσης να ειναι υπερήφανα για αυτό που είναι, όχι για αυτό που έχουν.

Στον κόσμο, χρήματα πάντα θα υπάρχουν για όσους οραματίζονται, επιμένουν και πιστεύουν στον εαυτό τους και σε ότι κάνουν. Αρκεί αυτό να έχει λόγο ύπαρξης, να προσθέτει δηλ. πραγματική αξία στην κοινωνία (δείτε πιο πάνω).

Αυτές και άλλες πολλές είναι οι αξίες της ζωής που εκτιμούμε και της εκπαίδευσης στην οποία πιστεύουμε, εδώ στην Dorothy Snot.

Οσοι συμφωνείτε, αντιγράψτε ελεύθερα!

Επίσκεψη στο Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος

site-5Μιά πολύ όμορφη εξερέυνηση κάναμε την πρώτη εβδομάδα του φετινού Ιουλίου, επισκεπτόμενοι το Κέντρο Πολιτισμού που δημιουργεί το Ιδρυμα Σταυρος Νιάρχος στο πρώην δέλτα Φαλήρου.

Για όσους τυχόν δεν έχουν αντιληφθεί τι συμβαίνει εκεί, να πούμε ότι το Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος δημιουργεί μια από τις μεγαλύτερες αναπλάσεις που έχουν γίνει ποτέ στην πόλη μας και η οποία, δυνητικά, μπορεί να αλλάξει ριζικά τον τρόπο που ζούμε την Αθήνα.

Με την ευγενική πρωτοβουλία της καλής μας φίλης Ελίνας, σχεδιάσαμε μαζί με τους ανθρώπους του Κέντρου Πολιτισμού δύο διαφορετικά προγράμματα επίσκεψης, ένα για τα παιδιά του προνηπίου και ένα για τα μεγαλύτερα παιδιά του summer camp.

Να πούμε εδώ ενα μεγάλο μπραβο στο Ιδρυμα Νιάρχου γιατί, ανάμεσα στα άλλα σπουδαία, κάνει αυτό που θα έπρεπε να κάνει κάθε μουσείο ή χώρος πολιτισμού:site-33 ανοίγεται από πολύ νωρίς απέναντι στην κοινωνία και “συνομιλεί” μαζί της, πολύ πριν ανοίξει επίσημα τις πόρτες του. Και ειδικά όταν αυτό γίνεται με άξονα τα παιδιά, έχει πολλαπλή αξία. Γιατί αυτά θα είναι οι μελλοντικοί χρήστες του έργου και όσο νωρίτερα το γνωρίσουν και το αισθανθούν δικό τους, τόσο το καλύτερο.

Επισκεφθήκαμε λοιπόν το έργο και γνωρίσαμε τους τομείς που το σηματοδοτούν σήμερα: το εντυπωσιακό εργοτάξιο, την ανασκαφή που τρέχει παράλληλα, το υπέροχο πάρκο που δημιουργείται και φυσικά, μαθαμε για τον σχεδιασμό των δύο μεγάλων χώρων πολιτισμού που θα στεγάζονται εκεί: την Λυρική και την Εθνική Βιβλιοθήκη των εκατομμυρίων βιβλίων!

Αφορμή και σύνδεση για τα παιδιά μας βέβαια ήταν και η ενασχόληση τους με τους δεινόσαυρους και την παλαιοντολογία, μέσα από την οποία μάθαμε για τις ανασκαφές και για τα ευρήματα που κρύβει η γη. Πήγαμε λοιπόν και για να δούμε πως, ένα μέρος που κρύβει αρχαιολογικούς θησαυρούς, μας τους αποκαλύπτει και παράλληλα εξελίσεται σε κάτι καινούριο.

site-2

Φτάσαμε και ανεβήκαμε στην μεγάλη αερογέφυρα, ίσως το τμήμα του έργου που μας εντυπωσίασε περισσότερο!

site-2

Εξερευνήσαμε το πάρκο με τα αρωματικά φυτά…
site-1
είδαμε την εντυπωσιακή μακέτα…
site-4δημιουργήσαμε καλλιτεχνικά με βάση τα όσα γίνονται εκεί…
SAM_2021
αποτυπώσαμε το κτίριο υπό κατασκευή…
SAM_2024
γίναμε μέρος του εργοταξίου…
site-3

και ατενίσαμε το μέλλον!

Ενα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους τους ανθρώπους του Κέντρου Πολιτισμού και του Ιδρύματος Νιάρχου, που μας υποδέχθηκαν τόσο πρόθυμα, αλλά και που αντιστέκονται στην μιζέρια της εποχής δημιουργώντας μια τόσο μεγάλη κυψέλη πολιτισμού.

Καλά να είμαστε, τα παιδιά του προνηπίου που θα έιναι του χρόνου στο νηπιαγωγείο μας, θα επισκεφθούν άλλες δύο φορές το έργο και θα καταγράψουν την πρόοδο και την εξέλιξη του.

Ειμαστε σίγουροι δε ότι τα επόμενα χρόνια, πολλά όμορφα πράγματα θα κάνουμε και θα ζήσουμε εκεί!

Ομοιομορφία ή διαφορετικότητα;

hey teacher leave those kids aloneΠρόσφατα, κάποιες από τις δασκάλες του σχολείου μας βρεθηκαν σε μια κοινωνική εκδήλωση με σκοπό να απασχολήσουν δημιουργικά τα παιδιά που βρίσκονταν εκεί με τους γονείς τους. Ήταν και άλλα, καλά σχολεία της πόλης.

Μπαίνοντας στον χώρο, αυτό που πραγματικά με εντυπωσίασε ήταν η τάξη που απέπνεαν οι δασκάλες των άλλων σχολείων! Ηταν πολλές, ηταν ντυμένες απολύτως ομοιόμορφα (μπλούζα με το σἠμα του σχολείο, τζην και αθλητικα) και κινούνταν σαν ομάδα στον χώρο, υπό τα άγρυπνα βλέμματα των διευθυντριών τους. Πραγματικά, αναρωτήθηκα εάν τα μικρά παιδιά θα μπορούσαν να τις ξεχωρίσουν, τόσο ίδιες έδειχναν!

Αντίθετα, οι δικές μας οι δασκάλες ήλθαν χαλαρές, χαρούμενες, ντυμένες ετερόκλητα και μπήκαν στην αίθουσα με διάθεση να περάσουν πρώτα αυτές καλά -και μαζί τους και τα παιδιά.

Και εδώ αναδύεται ο προβληματισμός: όλοι λέμε και γράφουμε ότι η καλή εκπαίδευση πρέπει να αφορά προσωπικά τον κάθε μαθητή. Πρέπει να προσαρμόζεται στις ανάγκες του, να παρακολουθεί τον ρυθμό του και να εστιάζει θετικά στην διαφορετικότητα του καθε παιδιού. Με λίγα λόγια, να δίνει έμφαση στην μοναδικότητα του ατόμου και όχι στην μαζικότητα του συνόλου.

Και τότε; πως μπορούμε να τα περάσουμε αυτά τα πράγματα στα παιδιά, βιωματικά, όταν η συμπεριφορά των ίδιων των παιδαγωγών τους διακρίνεται για την ομοιομορφία της – και όχι για την διαφορετικότητα της;

Απορία ψάλτου, βήξ….

Σεβασμός στη διαφορά – και στην διαφορετικότητα…

???????????????????????????????από την Ειρήνη Λιθοξοπούλου

Είναι βασανιστικό το φορτίο των παιδαγωγών, αυτών που αγαπάνε και σέβονται τη δουλειά τους, όταν αντιλαμβάνονται τη σημασία που έχει η ύπαρξη τους ανάμεσα στα παιδιά, ειδικά αυτά της προσχολικής ηλικίας.

Μια ερώτηση που πάντα μας απασχολεί, είναι: “Πως θα εξασφαλίσουμε ισότιμα την ενίσχυση των δυνατοτήτων όλων των παιδιών;” Και τονίζω το όλων, γιατί πολλές φορές μια ομάδα παιδιών προπορεύεται, περισσότερο ή λιγότερο, οι ίδιοι ή διαφορετικοί, τα αγόρια ή τα κορίτσια…

Και οι υπόλοιποι; Τι συμβαίνει μ’ αυτούς; Γιατί δε συμμετέχουν το ίδιο; Δεν μπορούν; Δεν αντέχουν; Δεν ξέρουν; Δεν είναι ικανοί;
Τίποτα από τα παραπάνω, σίγουρα τίποτα!

Ας το πάρω αλλιώς… Τι ακριβώς θέλουν τα παιδιά αυτά; Τι τους αρέσει; Ποιές είναι οι ανάγκες τους; Ποιές οι αδυναμίες τους; Τι μπορώ να κάνω ως παιδαγωγός για να τις καλύψω; Φοβούνται; Ντρέπονται; Μήπως απλά δεν έχουν διάθεση;

Λέξη κλειδί: Σεβασμός. Σεβασμός στη διαφορά – και στην διαφορετικότητα.

Στη διαφορά ανάμεσα στα παιδιά: παιδιά “δύσκολα” – “απόμακρα” -“ευρηματικά” – “προχωρημένα” – “λυπημένα” – “χαρούμενα”. Παιδιά με διαφορετικά χαρακτηριστικά, οικογένειες, αξίες, συνήθειες, ερεθίσματα, προτιμήσεις …

Παιδιά με διαφορετικό ρυθμό. Ναι, ο καθένας μας έχει τον ρυθμό του. Αυτόν πρέπει να εντοπίσουμε και να ακολουθήσουμε…

Πετυχημένες δράσεις; Οι δράσεις που αφορούν όλους! Η επιτυχία είναι να είναι Όλοι εκεί!

Ο δάσκαλος δεν είναι μηχανή που παράγει, ούτε τα παιδιά είναι προιόντα. Είναι διαφορετικοί ζωντανοί οργανισμοί που αλληλεπιδρούν. Είναι παραγωγοί και συνδημιουργοί στην παιδαγωγική διαδικασία με τις επιλογές, ιδέες, δυνατότητες και τα ενδιαφέροντα τους.

Μεγάλη η ευθύνη να είσαι εσύ που φροντίζεις να διατηρείς το ενδιαφέρον των παιδιών που εξελίσσονται με γρήγορο ρυθμό, δημιουργώντας τους συνεχώς νέες προκλήσεις – και παράλληλα να προσφέρεις τις ευκαιρίες που χρειάζονται
τα παιδιά με πιο αργό ρυθμό, ώστε να αναπτύξουν τις δυνατότητες τους.

Κοινός στόχος : Οι δυνατότητες να γίνουν ικανότητες. Για όλα τα διαφορετικά παιδιά. Με τρόπο ίδιο, αλλά και διαφορετικό!

Με παρεμβάσεις, όταν χρειάζεται, όπου χρειάζεται, με ενθαρύνσεις λιγότερο ή περισσότερο, με ώθηση, με παρότρυνση για συνεργασία, με αποτροπή για εγωκεντρισμό, με δουλειά, με οριοθέτηση, με κατανόηση, με διακριτικότητα… Με πολλούς τρόπους… Πάντα, μα πάντα όμως, με αγάπη, ειλικρίνεια και σεβασμό σε κάθε παιδί που μαγικά ανακαλύπτει τον κόσμο και αναπτύσεται μπροστά στα μάτια του.

Γιατί, οι νοητικές δεξιότητες διαφέρουν από άνθρωπο σε άνθρωπο και πρέπει να ανταποκρινόμαστε σε αυτή τη διαφορά. Πρέπει να στοχεύουμε λοιπόν στο να λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη μας τα ενδιαφέροντα, το ρυθμό, και τις ανάγκες κάθε παιδιού, ώστε να αναπτυχθεί και να αντιληφθεί τις δυνατότητες του.

Ένα τέτοιο παιδαγωγικό πρόγραμμα δεν είναι ουτοπία, προϋποθέτει απλά ότι το παιδί τοποθετείται στο επίκεντρο και δίπλα του βρίσκονται οι  παιδαγωγοί και οι γονείς, με θέληση και συνεργατική διάθεση. Δίπλα – και όχι απέναντι στο παιδί. Δίπλα – και όχι απέναντι στο σχολείο ή στην οικογένεια….

Οι ζωές μας αλλάζουν, η εκπαίδευση προσαρμόζεται;

magnhtiko dentroΕνα απο τα καλά του να έχεις σχολείο στο κέντρο της πόλης, είναι ότι έχεις να διαχειριστείς ένα ανομοιογενές μείγμα οικογενειών. Υποθέτω, ότι σε ένα μακρινό προάστειο π.χ. κατοικούν κυρίως οικογένειες με λίγο-πολύ τακτοποιημένη ζωή (δυο παιδιά, σκύλος και εξοχικό τα σαββατοκύριακα). Στο κέντρο της Αθήνας όμως, μαζί με τις πιο πάνω οικογένειες συν-υπάρχουν και (πολλές) single moms, οικογένειες σε (φιλική ή εχθρική) διάσταση, ζευγάρια που ζουν χωριστά για επαγγελματικούς ή άλλους λόγους, καλλιτέχνες με ωράρια και ζωές ανακατωμένες, κλπ. κλπ.

Στην ίδια τάξη  λοιπόν, βρίσκονται παιδιά με εντελώς διαφορετικό τρόπο ζωής και εντελώς διαφορετικές οικογενειακές αξίες. Στην καθημερινότητα, οι διακριτές καταβολές των παιδιών φαίνονται ξεκάθαρα στις μοναδικές συμπεριφορές που αυτά αναπτυσσουν απέναντι στα πράγματα, στον ιδιαίτερο τρόπο που χειρίζονται ανθρώπους και σχέσεις. Μέσα στο ίδιο σχολείο όμως, εκεί που καλούνται να λειτουργήσουν ως μέλη της ίδιας ομάδας, να συνεργαστούν και να αναπτύξουν κοινούς κώδικες επικοινωνίας, τι γίνεται;

Τα παραδοσιακά, “διδακτικά” μοντέλα εκπαίδευσης, λύνουν το πιο πάνω πρόβλημα με “σταλινικό”τρόπο: όλοι πρέπει να προσαρμοστούν στο σύστημα που έχει σχεδιάσει το σχολείο (ή το Υπουργείο, ή δεν-ξέρω-γω-ποιος). Οποιο παιδί αρνείται ή δεν μπορεί να συμβιβαστεί και βγαίνει έστω και λίγο έξω από τις νόρμες, χαρακτηρίζεται προβληματικό, αυτιστικό, υπερκινητικό, ή απλώς παλιόπαιδο. Περιθωριοποιείται, στιγματίζεται, σταδιακά απορρίπτεται, η δε οικογένεια του αρχίζει να ακούει νουθεσίες και κατηχήσεις, οι γονείς να “ενοχοποιούνται” για τα πάντα – και στο τέλος χάνεται η μπάλα…

Στα “βιωματικά” μοντέλα όμως, εδώ που το ζητούμενο (ανάμεσα σε άλλα) είναι η προσαρμογή της εκπαιδευτικής διαδικασίας στις ανάγκες του κάθε παιδιού, γίνεται το σχολείο να ράψει ένα κουστούμι στα μέτρα όλων των παιδιών; όχι φυσικά, δεν μπορεί και δεν πρέπει να το κάνει.

Τι πρέπει λοιπόν να κάνει το σχολείο; να βρει τρόπους να επιτύχει τους στόχους του, βάζοντας με την δουλειά του αξία στην διαφορετική κοσμοθεωρία κάθε οικογένειας. Να μπορέσει να προσαρμόσει την εκπαίδευση στις ιδιαίτερες ανάγκες του κάθε παιδιού – και όχι να απαιτήσει να μετατραπούν όλοι οι μαθητές και οι δικοί τους σε ομοιόμορφα πρόβατα….

Αυτή η πρόκληση λοιπόν, που για ένα παραδοσιακό σχολείο ακούγεται (φαντάζομαι) ανέφικτη και εφιαλτική, για εμάς είναι ο καλύτερος λόγος να ξυπνάμε το πρωί!

Να βρούμε τους χαρούμενους δασκάλους….

???????????????????????????????Διαβάζοντας αυτές τις μέρες διάφορα ξένα sites, είδα να γίνεται συζήτηση για ένα γνωστό και πολυσυζητημένο ζήτημα: Πως γίνεται ένας δάσκαλος, που όπου σταθεί και όπου βρεθεί γκρινιάζει για την “δουλειά” του (για τα παιδιά που δεν τον ακούν, για τους γονείς που έχουν παράλογες απαιτήσεις, για τον χαμηλό μισθό που πάιρνει, γαι τις πολλές ώρες δουλειάς στο σπίτι, κλπ κλπ) να είναι καλός δάσκαλος; Πως μπορεί ένας τέτοιος άνθρωπος, που προφανώς δεν αγαπάει πραγματικά αυτό που κάνει, να είναι αυτός που θα εμπνεύσει τα παιδιά και θα τα οδηγήσει να αγαπήσουν την μάθηση και να ανακαλύψουν την χαρά της ζωής;

Είναι προφανές ότι, τουλάχιστο μιλώντας για την χώρα μας, το στρεβλό σύστημα εισαγωγής στο Πανεπιστήμιο σε συνδυασμό με την λογική του “βολέματος” μέσα από έναν διορισμό στο Δημόσιο, οδήγησε πολύ κόσμο στο να κάνει επαγγελματικές επιλογές με βάση συμφεροντολογικά και οικονομικά κριτήρια.

Το να είσαι εκπαιδευτικός όμως, είναι επάγγελμα;  Ή μήπως είναι ψώνιο, έρωτας, εσωτερική ανάγκη; Πρέπει να γίνεται δάσκαλος όποιος τεχνικά μπορεί ή μόνο όποιος έχει φάει στο κεφάλι την “πέτρα” της πραγματικής αγάπης για τα παιδιά και της θέλησης να βοηθήσει στο να φτιαχτεί ένας καλύτερος κόσμος;

Σίγουρα είναι ουτοπικό και παράλογο να απαιτήσουμε, “πάτώντας ξαφνικά ένα κουμπί”, όλοι οι δάσκαλοι να φάνε ξαφνικά αυτή την πετριά και να μετατραπούν σε πηγή έμπνευσης και δημιουργίας. Σίγουρα όμως είναι στο χέρι μας, αλλάζοντας την νοοτροπία μας και τις περί ζωής αντιλήψεις μας, να αρχίσουμε να επαναφέρουμε κάποιες σημαντικές αξίες στο προσκήνιο – και για εμάς αλλά και για τα παιδιά μας. Και μια τέτοια, σίγουρα είναι η επιλογή του τι θα κάνουμε στην ζωή μας, όχι με βάση το πόσα λεφτά θα βγάλουμε ή το πόσο λίγο θα δουλέυουμε, αλλά με βάση το πόσο χαρούμενους αυτό θα μας κάνει.

Ας ψάξουμε λοιπόν γύρω μας να βρούμε τους χαρούμενους δασκάλους*, αυτούς για τους οποίους το πρωινο ξύπνημα κάθε Δευτέρα δεν είναι αγγαρεία – είναι προσμονή!

(*και τους γιατρούς, και τους ηλεκτρολόγους, και τους ταξιτζήδες, και, και, και…..)

Για να κάνουμε τη Δημιουργική Αλλαγή στην Εκπαίδευση το Νο. 1 ζήτημα στη χώρα

Αγαπητές φίλοι και φίλοι,

Για 30 χρόνια η εκπαίδευση και τα νιάτα στη χώρα είναι «στον αυτόματο». Ολα λειτουργούν με το «έτσι είναι»: οι δάσκαλοι ακολουθούν ένα «σύστημα», οι γονείς εκπληρώνουν το καθήκον τους πληρώνοντας, και το κράτος υπόσχεται συνεχώς αλλαγές.

???????????????????????????????Ενώ όμως αλλάζει ο κόσμος και καθετί από το παρελθόν δεν είναι βιώσιμο, η Παιδεία που δίνεται στα Ελληνόπουλα δεν επαρκεί. Συχνά η φράση «τι περιμένει τα παιδιά» αναφέρεται σε καταιγιστικές αλλαγές στην τεχνολογία, την οικονομία, τις κοινωνικές δομές, το περιβάλλον, τις μετακινήσεις ικανοτήτων και πληθυσμών προς νέα επαγγέλματα …για τα οποία σαν χώρα είμαστε ανέτοιμοι. Νιώθουμε ότι κάτι δεν πάει καλά, βλέπουμε φαινόμενα βίας, αντιδραστικότητα και μια κοινωνία διχασμένη.

Ομως…

Τι θα γινόταν αν… σε όλα τα σχολεία, πάνω από τον πίνακα είχαμε τη φράση του Πλάτωνα: «Ιδανική πολιτεία είναι εκείνη στην οποία ο καθένας ξέρει τον ρόλο του μέσα σε αυτήν και δεν εμποδίζει κανέναν άλλον να πράξει και εκείνος τον δικό του»;
Τι θα γινόταν αν… μιλούσαμε περισσότερο στα παιδιά για την αγάπη στο συνάνθρωπο, το σεβασμό και τη γνώση της φύσης, τις αλλαγές στην αγορά εργασίας, ποιές αλλαγές συμβαίνουν;
Τι θα γινόταν αν… η τάξη γύριζε τα θρανία της σε διάταξη κύκλου συζήτησης και το απόγευμα οι γονείς σαν μια κοινότητα γινόντουσαν μέντορες σε συνεχή διάλογο;
Τι θα γινόταν αν… αντί να κατηγορούμε τα λάθη, δείχναμε και συζητούσαμε παραδείγματα με τα παιδιά 10-18 ετών και τους γονείς τους, για να βοηθήσουμε όλοι μαζί;
Τι θα γινόταν αν… μια μεγάλη κοινότητα ανθρώπων έφερνε εξέλιξη στα σχολεία από κάτω προς τα επάνω χωρίς πολιτικές ή άλλες σκοπιμότητες;

Για αυτό από σήμερα ξεκινάμε την κοινότητα #einai2030, για να απαιτήσουμε δημιουργικές αλλαγές στην Εκπαίδευση.‘Οχι κάποιο άλλο σύστημα, ή άλλα βιβλία, αλλά ένα εντελώς διαφορετικό τρόπο ζωής, σκέψης, διδαχής, συμπεριφοράς ώστε μαζί οι Πολίτες, οι Γονείς, οι Δάσκαλοι να βοηθήσουμε τα Ελληνόπουλα να αποκτήσουν ανοιχτή θωριά στη ζωή.

Ποιοί είμαστε; Είμαστε σαν όλους, άνθρωποι με συναίσθηση, εργαζόμενοι με διεθνείς εμπειρίες, γονείς με αγωνίες, πολίτες που θέλουμε να προσφέρουμε, και Έλληνες που νοιαζόμαστε να μην απομονωθούν τα παιδιά από την εξέλιξη. Θέλουμε να ενώσουμε σε αυτή τη δημόσια συζήτηση πολλούς και ετερόκλητους ανθρώπους, με μόνα κριτήρια την διάθεσή τους για προσφορά, γόνιμο διάλογο και δημιουργική προσέγγιση στη ζωή.

Στην κοινότητα #einai2030 δεν υπάρχουν αυθεντίες, ειδικοί, κόμματα, οργανώσεις, σύμβουλοι που θα δώσουν έτοιμες λύσεις. Θα συζητούμε, θα αμφισβητούμε, θα διαδίδουμε καλά παραδείγματα για ότι πιο σημαντικό κληροδοτούμε στις επόμενες γενιές. Γιατί το μέλλον θα το εξασφαλίσουν νέες γνώσεις, ανθρώπινες αξίες και ο ενεργός παιδαγωγικός ρόλος όλων μας!

Ενωθείτε μαζί μας στο einai2030.gr, facebook: einai2030, twitter: @einai2030 και einai2030@gmail.com. Δεν θέλουμε απλά ένα like, θέλουμε μαζί σας να ανατρέψουμε με φως τη ρουτίνα και να βάλουμε νέες ιδέες στα χέρια νέων, δασκάλων, γονέων. Δεν θα εκχωρήσουμε αυτό το δικαίωμα στην τύχη…

Είμαστε κοντά στο …2030 και έχουμε αργήσει, να αναλάβουμε δράση για τα παιδιά μας!

εκεί που τα παραμύθια θα ‘ναι πάντα πιο ισχυρά απ την ιστορία…

από την Γιούλα Αγαπάκη *

site-6Ο Πικάσο είπε,
όλα όσα μπορείς να φανταστείς είναι αληθινά.
Είναι φανερό ότι το σχολείο μας αγαπάει πολύ τον Πικάσο…!!

Μεταξύ μας, βάζω στοίχημα, πως , αν ζούσε, θα τον έφερνε στο Γκάζι …!!

Είναι επειδή εδώ η φαντασία έχει νόημα μόνο αν αντανακλάται στη δράση. Έτσι, μ’ αυτό το υπέροχο πιστεύω και φέτος στο νηπιαγωγείο ονειρευτήκαμε και δημιουργήσαμε κόσμους απίστευτους, ενίοτε ξεχασμένους, μαγικούς, απρόβλεπτους
και φυσικά δε χάσαμε την ευκαιρία να τους αγγίξουμε, να τους περπατήσουμε, να τους μιλήσουμε, να τους πλάσουμε στα χέρια μας, να τους αναποδογυρίσουμε, να τους ποτίσουμε, να τους χτενίσουμε και τέλος να τους βάλουμε τα παπούτσια για να σταθούνε στο ύψος μας.

Είναι η μέρα που αποχαιρετάμε τον κόσμο αυτού του ονείρου αλλά με την ευχή και την πίστη μέσα μας, πως σε τέτοιους κόσμους θα γυρνάμε ξανά και ξανά και πάντα αυτό θα σκεφτόμαστε, πως η φαντασία και η γνώση έχουν νόημα μόνο αν αντανακλώνται στη δράση.

Κι έτσι θα φτιάχνουμε πάντα νέους κόσμους εμπνευσμένους απ τα πιστεύω του νηπιαγωγείου μας. Ό,τι ζήσαμε εδώ θα γίνει το πιστεύω μιας νέας γενιάς, που θα θυμάται καλά αυτές τις βασικές οδηγίες της πρώτης εκπαίδευσης:

– ΝΑ ΠΑΙΖΕΙΣ ΤΙΜΙΑ
– ΝΑ ΜΗ ΧΤΥΠΑΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ
– ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑ ΣΟΥ
( εμείς πληρώνουμε ακριβά το ότι κάποιοι ενήλικοι δεν άκουσαν τιςυ οδηγίες αυτές …..)

Κι έτσι θα ταξιδεύουμε στις ράχες της γης
εκεί που τα παραμύθια θα ναι πάντα πιο ισχυρά απ την ιστορία,
τα όνειρα πιο ισχυρά απ τα γεγονότα.
Εκεί που η ελπίδα θα θριαμβεύει της πείρας,
το γέλιο θα είναι η θεραπεία για τη λύπη
κι η αγάπη πιο δυνατή απ το θάνατο ….

Στην Ανθή
στα παιδιά του νηπιαγωγείου
και σ όλα τα παιδιά του μαγικού κόσμου της Dorothy.

—————

* η Γιούλα είναι ιστορικός τέχνης και μαμά της Λυδίας (και αγαπάει και πολύ την ποίηση….)

Είναι στ’ αλήθεια περίεργο αυτό το βράδυ….

της Γεωργίας Λινάρδου *

Χαρμολύπη. Κάπως έτσι δεν περιγράφουν αυτό το αδιόρατο συναίσθημα που ενώ είσαι χαρούμενος κάτι σε κρατάει να μη γελάσεις δυνατά ή όταν πας να κλάψεις σε κάνει να χαμογελάσεις; Ακριβώς έτσι ένιωσα σήμερα παρακολουθώντας τη μικρή μου να κλείνει τον πρώτο κύκλο της ζωής της: το νηπιαγωγείο. Ναι, κάπως έτσι το ένιωσα εγώ, αλλά κυρίως εκείνη. Ακριβώς έτσι το ένιωσε…

???????????????????????????????Λίγο μετά τη γιορτή στο υπέροχο Χωριό που καταφέρατε να δημιουργήσετε στο κέντρο της Αθήνας, στο κομβικό σημείο μεταξύ Εξαρχείων και Κολωνακίου, έβαλε τα κλάματα και μου ζήτησε να την ξαναγράψω στο Νηπιαγωγείο. Ακριβώς τότε ένιωσε πως έκλεινε ένας κύκλος. Όχι επειδή θα «έχανε» τους φίλους της, αλλά επειδή εκεί σ’ αυτό το Χωριό τη μάθατε να καταλαβαίνει και να αναγνωρίζει όσα συμβαίνουν μέσα της και έξω της, στη ζωή…

Η μικρή μου που μόλις είχε φορέσει την καταπράσινη τήβεννο με το αντίστοιχο καπέλο το οποίο με κόπο και περιέργεια είχε φτιάξει μαζί με τους συμμαθητές της και την δασκάλα της και κρατούσε στα χέρια της το πρώτο της «πτυχίο», τη βεβαίωση που της έδινε το διαβατήριο για τον επόμενο κύκλο της ζωής της, το Δημοτικό, έκλαιγε γοερά γιατί ήθελε να την ξαναγράψω σ’ αυτό το μικρό σας Χωριό στο κέντρο της Αθήνας το οποίο γνώρισε στα 3,5 της.

Έμαθε να γράφει, να διαβάζει, να μετράει, να πειραματίζεται με τα Αγγλικά και να παίζει με την προφορά τους, έμαθε τι σημαίνει περιβάλλον, έμαθε τι σημαίνει πολιτισμός, τι είναι ένα μουσείο, τι είναι η μουσική («Μαμά κάθε φορά που το ακούω αυτό νιώθω μέσα μου κάτι»), τι είναι το δάσος, τι κάνουμε σε ένα δάσος, έμαθε τι σημαίνει δημοκρατία, τι σημαίνει δικαιοσύνη («Μαμά αυτό που έκανες δεν είναι δίκαιο!»), έμαθε να μην κρίνει, να κατανοεί, να υπερασπίζεται τον εαυτό της, να διεκδικεί, να διαισθάνεται, να καταλαβαίνει πίσω από τις λέξεις, να είναι απείθαρχη με τους δικούς της κανόνες που ήταν και είναι τόσο δίκαιοι και αυτονόητοι, να, να, να… μα περισσότερο απ’ όλα ένιωσε την Ασφάλεια της Αγάπης.

???????????????????????????????Το παιδί μου στη Dorothy Snot -για μένα ένα πολύτιμο Χωριό στο κέντρο της Αθήνας- μεγάλωσε με γερή καρδιά και για μένα αυτό έχει σπουδαία σημασία.  Στα τελειώματα του νηπιαγωγείου έφτασε στο σημείο να συγκρίνει τις αποφάσεις της δασκάλας της με έντονη τη διάθεση να το συζητήσει μαζί της. Να ζητήσει εξηγήσεις. Να της δοθούν εξηγήσεις για να πάει παραπέρα. Κι έτσι γινόταν. Χωρίς να χάνεται ο σεβασμός και δίχως να περιπλέκονται οι κανόνες.

Απόψε το βράδυ και μετά από μία ξέφρενη γιορτινή ημέρα την κοίταξα και σκέφτηκα για μια στιγμή: τι καλά που θα’ ταν να πήγαινε ξανά νηπιαγωγείο… Αυτή η σκέψη ήταν και για μένα, απλά, θέμα Ασφάλειας.

Αλλά το μωρό μου όπως και η υπόλοιπη εκρηκτική της παρέα πρέπει να πάνε στη ζωή παραπέρα. Οι φιλενάδες της: η Ζωή, η Ανθή, η Λυδία, η Ξανθούλα. Οι φίλοι της: ο Μάνος, ο Δημήτρης, ο Αλέξανδρος, ο Γιάννης, ο Φίλιππος, ο Γεράσιμος, ο Νέστορας, ο Κώστας, ο Κωνσταντίνος… κι άλλες τόσες υπέροχες ψυχές που στο δρόμο «αποχωρίστηκαν» προσωρινά.  Μα είναι βέβαιο πως θα ξαναβρεθούν, διότι αυτό επιβάλλει το πέρασμα της ζωής…

Είναι στ’ αλήθεια περίεργο αυτό το βράδυ, όπως είναι κάθε βράδυ μικρού-μεγάλου χωρισμού ή αποχωρισμού.

Η μικρή μου έκλαψε πολύ συνειδητοποιώντας πως ένας κύκλος έκλεισε. Κι εγώ το ίδιο γιατί και για μένα έκλεισε ένας παρόμοιος κύκλος με αυτό το Χωριό.

Μα τώρα κοιμάται ήρεμη και ευτυχισμένη διότι απλά ξέρει τι ήταν αυτό που συνέβη σήμερα. Γνωρίζει γιατί νιώθει αυτό που νιώθει. Κι αυτό που νιώθει είναι απλά ζωή.  Η μικρή μου μόλις έκανε το πρώτο μεγάλο συναισθηματικό crash test στον εαυτό της.

Δεν θέλω τίποτε άλλο να γράψω.

Η αποψινή βραδιά στη Dorothy Snot ήταν σαν κι αυτές τις βραδιές που κάνουμε σπίτι μας με φίλους αγαπημένους. Χωρίς φανφάρες, δίχως τίποτα, αλλά με πολλά σπουδαία: Ένα κομμάτι πανί, ένα πράσινο ύφασμα, ένα πράσινο χαρτόνι, μια κορδέλα, τη βρύση να τρέχει, τη Ντανιέλα να παίζει πιάνο και τα παιδιά, τη Μαρία κατάχαμα να τα παρακολουθεί λες και είναι παιδιά της, αυτήν την εκρηκτική τάξη του νηπιαγωγείου να τραγουδά ένα τραγούδι χτισμένο δικό τους και ύστερα να βρέχονται και να βρέχουν και τους μεγάλους οι οποίοι στέκονταν σαστισμένοι. Μια χαρούμενοι και μία λυπημένοι. Μα τι έγινε τώρα;

???????????????????????????????Guys ελάτε να ξαναγνωριστούμε με τη ζωή διότι νευρικούς σας είδα ορισμένους. Χαλαρώστε! Ένας κύκλος έκλεισε για να ανοίξει κάποιος άλλος. So what;

Ναι, το ξέρω ήταν σπουδαίος και για κάποιους από εμάς ήταν και δικός μας πρώτος κύκλος ζωής. Η μήπως έχετε αντίρρηση;

Τι να λέμε τώρα. Το παραμύθι τελείωσε και είχε happy end.  Αν χαθούμε, δική σου η ευθύνη Dorothy Snot, τρελή κάμπια στο κέντρο της Αθήνας!

Εγώ η μαμά της Μυρσίνης, ο Βασίλης ο μπαμπάς της Μυρσίνης και πρωτίστως η Μυρσίνη μας, σας ευχαριστούμε για τα αυτονόητα που πια είναι τόσο δυσεύρετα παντού…

———————

* Η Γεωργία είναι καλή μας φίλη, δημοσιογράφος και φυσικά, πάνω απ’ όλα, μαμά της Μυρσίνης. Περάσαμε μαζί τρία υπέροχα χρόνια. Θα μας λείψει….

“Ρε συ, αυτά δεν τα καταλαβαίνουν οι μεγάλοι, θα τα καταλάβουν τα παιδιά;”

IMG_3213Εχθές, Τετάρτη 29 Μαίου, έγινε το τελευταίο για εφέτος μάθημα μουσικής στο νηπιαγωγείο μας με τον αγαπημένο μας Χρίστο Παπαγεωργίου. Εγινε απόγευμα, στον κήπο του σχολείου και με παρουσία των γονέων των παιδιών.

Είμαστε πολύ χαρούμενοι και πολύ υπερήφανοι για τα όσα ζήσαμε φέτος με τον Χρίστο. Η ιδέα να κάνει μουσική στα παιδιά του νηπιαγωγείου ήταν ένα εκπαιδευτικό “πείραμα” που αποφασίσαμε από κοινού στην αρχή της χρονιάς, όχι χωρίς τον φόβο της αποτυχίας. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τα λόγια του, τον περασμένο Σεπτέμβριο: “Ρε συ, αυτά δεν τα καταλαβαίνουν οι μεγάλοι, θα τα καταλάβουν τα παιδιά;”

Και όμως, τα κατάλαβαν υπέροχα! Η αρχική ιδέα ήταν να γίνεται ένα “μάθημα” στο οποίο η μουσική να συνδέεται με την ζωγραφική, τον κινηματογράφο, τον χορό και όλες τις υπόλοιπες τέχνες και κατά την διάρκεια του οποίου τα παιδιά, μαζί με τον Χρίστο, να δημιουργούν τις δικές τους ιστορίες. Στην πράξη, αυτό που έγινε ξεπέρασε τις προσδοκίες μας! Continue reading

Τα ξάστερα του ουρανού

του Ι.Κ. Γιαννούδη

heavenΠριν κάποια χρόνια, σε μια παρουσίαση βιβλίου του αείμνηστου Νίκου Θέμελη στο Κορωπί, είχα κάνει μια ωραία κουβέντα μαζί του σχετικά με το πως θα μπορούσε η Ελληνική κοινωνία να “ανανήψει” πολιτισμικά.

Τότε, εν έτει 2007, ζούσαμε ακόμη στην εποχή των παχέων αγελάδων. Η χλιδή και η αμετροέπεια ήταν καθημερινά χαρακτηριστικά της ζωής μας και τα Cayenne γέμιζαν ασφυκτικά τα πάρκινγκ των νυχτερινών κέντρων.

Θυμάμαι λοιπόν τότε, τον Θέμελη, άνθρωπο σκεπτόμενο και εξαιρετικά καλλιεργημένο, να μου αναπτύσει την θεωρία του, ότι:

“ο μόνος ίσως τρόπος για να μπορούμε να ελπίζουμε στην σταδιακή αλλαγή συσχετισμού των κοινωνικών δυνάμεων, είναι η συνεχής “ζύμωση” των διαφορετικών υποομάδων και των μικρόκοσμων που συγκροτούν πάντοτε τα πιο “υγιή” κομμάτια της κοινωνίας μας, αυτά που βλέπουν “προς τα ξάστερα του ουρανού” που θα ‘λεγε κι ο Παλαμάς. 

Οταν τα μέλη μιας τέτοιας ομάδας, μέσα από την συζήτηση αναπτύσσουν θέσεις, ιδέες και απόψεις καινοτόμες και μέσα από πολιτισμένη αντιπαράθεση αλληλο-πείθονται για την αξία τους, τότε θα μεταφέρουν με δημιουργικό τρόπο τις θέσεις αυτές και σε άλλες υποομάδες, και σε άλλους χώρους, “ζυμώνοντας” με την σειρά τους & άλλους συμπολίτες μας. Ετσι, σιγά σιγά, μέσα από μια τέτοια (αργή) διεργασία, θα μπορούσε ίσως να επέλθει μία σταδιακή αλλαγή στην σημερινή τελμάτωση της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας.”

Χωρίς να μπορώ τότε να το συνειδητοποιήσω, νομίζω ότι αυτός είναι ο ιδανικός ορισμός των communities που σήμερα, 6 χρόνια μετά, μας καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό την ζωή. Και χωρίς να είμαι έστω και μια στάλα πιο αισόδοξος από τότε, νομίζω ότι τελικά ο μόνος δρόμος προς την (ατομική μας) “σωτηρία” είναι αυτός ακριβώς: η αλληλοζύμωση!

Άσχετα αν αλλάξει ή όχι την κοινωνία μας (που ΔΕΝ θα την αλλάξει), η διεργασία αυτή αλλάζει κατ’ αρχήν εμάς. Μας κάνει πιο ανοιχτόμυαλους, πιο δεκτικούς στο διαφορετικό, λιγότερο δογματικούς. Και πολλά άλλα. Μας πηγαίνει την σκέψη λίγο πιο μακριά και μας διευρύνει του ορίζοντες. Μας κάνει άλλους ανθρώπους, με λίγα λόγια. Πιο ενδιαφέροντες. Και μάλλον καλύτερους…

Για αυτό λοιπόν θα πάω στις Ψηφιακές Γειτονιές. Όχι για να μάθω καινούριες τεχνικές ή για να γίνω καλύτερος μπλόγκερ. Αλλά για να “αλληλοζυμωθώ” λίγο ακόμη, μέσα σε ένα community που σίγουρα βλέπει “προς τα ξάστερα του ουρανού”….

Παπούδες και γιαγιάδες στην τάξη των προνηπίων

grandparents-jan13Με αφετηρία την διαθεματική ενότητα με τίτλο «που βρίσκομαι στο χώρο και το χρόνο» υποδεχόμαστε τον Ιανουάριο του 2013 στην τάξη των προνηπίων τις γιαγιάδες και τους παππούδες των παιδιών. Oι επισκέψεις αυτές πραγματοποιούνται σταδιακά και εκ περιτροπής ώστε να έχουμε το χρόνο να μοιραστούμε κάθε φορά το πρόγραμμα μαζί τους.

Με τις γιαγιάδες και τους παππούδες και γενικότερα τους «μεγαλύτερους» που μας επισκέπτονται έχουμε την ευκαιρία να έρθουμε σε επαφή με στοιχεία που αφορούν στο παρελθόν, όπως παιχνίδια, τρόπο διατροφής και ένδυσης κ.α., να κάνουμε συγκρίσεις μεταξύ παρόντος και παρελθόντος και εν τέλει να εξυπηρετήσουμε το γενικότερο εκπαιδευτικό στόχο του τρέχοντος τριμήνου. Δηλαδή, τα παιδιά να ερευνήσουν ομοιότητες, διαφορές και αλληλεπιδράσεις μεταξύ της δικής τους πραγματικότητας και της ζωής άλλων ανθρώπων μέσα στο πέρασμα του χρόνου.

Οπως βλέπετε στην φωτογραφία, με την γιαγιά της Λυδίας, τον παππού του Οδυσσέα και τον παππού της Μαριλένας περάσαμε φανταστικά! Με νοσταλγική διάθεση και πολλή αγάπη μοιράστηκαν με τα παιδιά εμπειρίες, σκέψεις, ιδέες του παρελθόντος. Παππούδες και γιαγιά έφτιαξαν με τα παιδιά και τις δασκάλες μπάλλες και κούκλες, είπαν ιστορίες, έπαιξαν κουτσό, βόλους, ξυλάκια, μουσικά αγάλματα. Τους ευχαριστούμε πολύ, πάρα πολύ και με μεγάλη χαρά τα παιδιά περιμένουν την επόμενη ομάδα γιαγιάδων και παππούδων για να τους ρωτήσουν πράγματα και να παίξουν μαζί τους, όπως παλιά!!

O ρόλος της αισθητικής παιδείας στην προσχολική αγωγή

 
της Διονυσίας Διακαναστάση
παιδαγωγού στο μεταβρεφικό τμήμα της Dorothy Snot

—————————————————————————————–

Καταρχήν καλησπέρα σας. Να συστηθώ: Ονομάζομαι Διονυσία Διακανασταση και από το Σεπτέμβρη του 2010 έρχομαι καθημερινά Ιπποκράτους 175 και Λασκάρεως. Γιατί; Γιατί εδώ καθημερινά  συναναστρέφομαι και με τους μικρούς μου φίλους! Μαθαίνουμε μαζί καινούρια πράγματα, εμπειρικά εξελισσόμαστε συνεχώς σε όλους τους τομείς. Επίσης ΑΓΑΠΙΟΜΑΣΤΕ ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ!

Από τη μικρή μου εμπειρία στην καθημερινή μου επαφή με τα παιδιά θα ήθελα να αναδείξω την αξία και το ρόλος της αισθητικής παιδείας στην προσχολική  αγωγή αλλά και τον σημαντικό ρόλο της παιδαγωγού η οποία καλείται να βοηθήσει το παιδί έτσι ώστε να προσεγγίσει βιωματικά τη γνώση μέσα από ένα γοητευτικό. Αισθητικό τρόπο διδασκαλίας ενεργοποιώντας το τρίπτυχο  ΜΥΑΛΟ – ΚΑΡΔΙΑ- ΧΕΡΙ. Η αυθεντικότητα  της ατομικής έκφρασης εγείρει τις αισθήσεις των παιδιών και τις κατευθύνει προς ένα σημείο, το ΩΡΑΙΟ. Αυτός άλλωστε είναι και ο ρόλος της αισθητικής παιδείας, μας μαθαίνει να νοούμε το ωραίο και μας κάνει άξιους να το δημιουργούμε.

Στην ηλικία των δύο ετών το μικρό παιδί  αφήνει ένα ίχνος επάνω στην κρέμα που έχει πέσει στα ρούχα του ή παίρνει τυχαία ένα φύλλο χαρτιού, το περιεργάζεται, μιλά, το δείχνει, το σχίζει και τότε… έχει δημιουργήσει ένα σχέδιο. Μπορεί να επαναλάβει αυτή την κίνηση κατά τρόπο ασυναίσθητο. Πώς μπορεί ο/η παιδαγωγός να συμβάλλει ώστε αυτή η κίνηση του παιδιού να γίνει συνειδητή, να έχει μια εξέλιξη, να γεννηθεί η επιθυμία της επανάληψης χωρίς να βλάψει τον αυθορμητισμό της δημιουργικής χειρονομίας;

Τα κέντρα προσχολικής αγωγής (παιδικοί σταθμοί-νηπιαγωγεία) είναι ο τόπος όπου το παιδί θα αποκτήσει εμπειρίες με την παρουσία του/της παιδαγωγού. Θα το ενθαρρύνουν στις αναζητήσεις του, θα το βοηθήσουν να συνειδητοποιήσει τις ενέργειές του, τα αποτελέσματα των ενεργειών τόσο από την πλευρά της έκφρασης αλλά και της γλωσσικής κατάκτησης.

Το παιδί ανακαλύπτει το ίδιο την ευχαρίστηση του να δημιουργεί αλλά πρέπει να κατανοήσει τα αποτελέσματα των σχέσεων που προκύπτουν ανάμεσα στα εργαλεία, τα υλικά, τα χρώματα, το υπόβαθρο, τη μορφή, το σχέδιο  που μπορεί και τυχαίνει να δημιουργηθεί.

Ο/η εκπαιδευτικός θα πρέπει σιγά σιγά να οδηγήσει το  παιδί έτσι ώστε οι ενέργειες του να είναι σκόπιμές και εμπρόθετες.  Υπάρχει ένας πολύ μεγάλος δρόμος ανάμεσα στις ενέργειες της ελεύθερης έκφρασης και της μεθοδευμένης. Η ελεύθερη έκφραση είναι ουσιαστική, θεμελιώδης, απαραίτητη, αλλά δεν μπορεί να σταθεί μόνη της. Πολύ γρήγορα εάν δεν εμπλουτισθεί καταντά μονότονη και έχει περιορισμένα όρια.

Το ενδιαφέρον των ειδικών για τις εικαστικές δραστηριότητες του παιδιού μπορεί να κινηθεί σε δύο άξονες

Α. Ποια είναι η θέση του μαθήματος της εικαστικής αγωγής στο σχολικό πρόγραμμα και ποια η σχέση του με τους υπόλοιπους τομείς?

Β. Ποια είναι η επίδραση της εκπαίδευσης στην αισθητική ανάπτυξη του παιδιού?

Η διδασκαλία  των εικαστικών δραστηριοτήτων προσπαθεί να κατακτήσει τους παρακάτω στόχου

  • Να  μπορέσει ο/η εκπαιδευτικός να ανακαλύψει την ιδιαιτερότητα αυτού του μαθήματος. Τι είναι αυτό που πραγματικά ενδιαφέρει σε ένα πραγματικό «έργο τέχνης»;
  • Πώς αναπτύσσεται ένας διάλογος ανάμεσα στο έργο και στην αισθητική εμπειρία;
  • Η εξοικείωση του μαθητή με τα υλικά και τις τεχνικές τον οδηγεί στο να μάθει να είναι δημιουργικός και να αξιοποιεί τη γνώση αυτή και στους άλλους τομείς μάθησης;

Οι εικαστικές δραστηριότητες βρίσκουν πραγματικά το λόγο ύπαρξής τους μέσα από τη σύνδεσή τους με τους άλλους τομείς της καλλιτεχνικής και της  γενικής εκπαίδευσης.

είναι η Ειρήνη και μας γέμισε ευτυχία!

τι όμορφο αλήθεια να ανοίγεις ένα πρωινό το γραμματοκιβώτιο του σχολείου και να βρίσκεις μέσα το διπλανό σημείωμα!

τι ωραίο να αισθάνεσαι ότι ερήμην σου και χωρίς να το γνωρίζεις, κάνεις κάποιους άλλους συνανθρώπους μας χαρούμενους – και με τόσο μικρά πράγματα, ε;

…τελικά όντως ο θεός μάλλον εκεί βρίσκεται, στις μικρές καθημερινές λεπτομέρειες!

Καλή μας άγνωστη φίλη Ειρήνη, σε ευχαριστούμε για τα όμορφα λόγια που μας ζέσταναν την καρδιά και σε περιμένουμε όποτε θέλεις, μόνη ή με την φίλη σου την Βούλα, για να γνωρίσεις από κοντά τον μαγικό κόσμο της Dorothy Snot!


με πολλή αγάπη

Ντανιέλα