“Ποιανού η μέρα είναι σήμερα;”

από την Χαριτίνη Σταυρουλάκη

Ποιανού η μέρα είναι σήμερα;” Ήταν μια συχνή ερώτηση στον 1o όροφο της Dorothy Snot, το πρώτο τρίμηνο της φετινής χρονιάς.

slide8-1

Ρωτούσαν τα παιδιά της τάξης μας, τα προνήπια,  ρωτούσαν και οι δασκάλες των προ προνηπίων….

slide3-1

Μαντέψτε” ήταν συνήθως η απάντηση και με ένα βλέμμα ολόγυρα ήταν εύκολο να βρει κανείς την απάντηση, από το ντύσιμο, το βλέμμα, το χαμόγελο….

slide7-1

Αυτό το τρίμηνο τα παιδιά έγιναν οικοδεσπότες και άνοιξαν την τάξη των προνηπίων στην οικογένειά τους.

slide2-1

Ολα μαζί μοιράστηκαν στοιχεία της προσωπικότητας τους, αγαπημένες συνήθειες και παιχνίδια με τους δικούς τους.

slide1-1

Είδαμε πόσα κοινά έχουμε με τους φίλους μας και πόσο μοναδικός και ξεχωριστός είναι ο καθένας από μας.

slide6-1

Μοιραστήκαμε μισή ώρα από τη δική μας καθημερινότητα, αυτό που το κάθε παιδί ζει και έτσι όπως στο ζει μέσα από την ομάδα σε μια διαφορετική συνθήκη και με διαφορετικές δυναμικες, με τα αγαπημένα μας πρόσωπα !

slide5-1

Είδαμε πόσο αυτές οι επισκέψεις άλλαζαν τις δυναμικές και ξεπηδούσαν κάθε φορά καινούριες σχέσεις, καινούριες φιλίες.

slide4-1

Τόσο ανεπιτήδευτα και τόσο απλά, η συμμετοχή των γονέων βοήθησε τα παιδιά να ξεδιπλωθούν περισσότερο. Να αλληλεπιδράσουν μεταξύ τους, να δώσουν και να πάρουν από τους συμμαθητές τους. Να μοιραστούν!

Περάσαμε πολύ ωραία σ’ αυτό το μοίρασμα και ευχαριστούμε τους γονείς που αγκάλιασαν την ιδέα!

Advertisements

Τι είναι η εκπαίδευση;

IMG_8820

“Education is not preparation for life, education is life itself”

Αυτη η περίφημη φράση του John Dewey  παίζει σημαντικό ρόλο στον αυτοπροσδιορισμό κάθε σχολείου που βασίζει την φιλοσοφία του στις αρχές του play-based learning.

Tι είναι λοιπόν για εμάς η εκπαίδευση; Mα, ότι είναι και η ζωή.

Η ζωή έχει αλλαγές.  Πλέον, δεν υπάρχει ένα πράγμα γύρω που να μένει σταθερό. Μην δομείτε λοιπόν την κοσμοθωρία των παιδιών επάνω σε απατηλές μονιμότητες – δεν θα τις ζήσουν. Αντίθετα, ωθήστε τα παιδιά, από πολυ μικρά, να μάθουν να προσαρμόζονται στο νέο.

IMG_8888 (2)

Η ζωή έχει κίνηση. Βάλτε έναν παγκόσμιο χάρτη σε δύο μέτρα απόσταση και προσπαθήστε να ρίξετε ένα βελάκι επάνω στην Ελλαδα. Δεν θα μπορέσετε να την δείτε καν, πόσο μάλλον να την πετύχετε!

Πηγαίνετε λοιπόν μακρινά και μή ταξίδια με τα παιδιά και εξηγείστε τους ότι κάθε πιθανό και απίθανο μέρος στον κόσμο μπορεί να είναι αύριο το μέρος που θα ζήσουν ή θα δουλέψουν. Σταθείτε επίσης λίγο μαζί τους στην αίθουσα αναχωρήσεων του Heathrow ή του JFK και προσπαθείστε να μετρήσετε τους ανθρώπους που κινούνται γύρω σας. Πόσο αδύνατο – μα και πόσο συναρπαστικό!

SAM_5016

Η ζωή απαιτεί δουλειά. “Δεν υπάρχει δωρεάν γεύμα “, σήμερα αυτό ισχύει περισσότερο από ποτέ. Μην φτιάχνετε ιδανικούς, ψεύτικους κόσμους για τα παιδια σας. Από πολύ μικρά εμπλέξτε τα στην πραγματική ζωή και εξηγείστε τους πόσο σημαντικό είναι κάθε πράξη τους να προσθέτει αληθινή αξία, τόσο στην δική τους καθημερινότητα όσο και των γύρω.

Οταν δε οι πράξεις αυτές αφορούν πράγματα που κάνουν την δική τους την καρδιά να πάλλεται δυνατά, τόσο το καλύτερο!

IMG_1671

Η ζωή είναι όμορφη. Οι ενήλικες γκρινιάζουμε και θυμώνουμε διαρκώς με όλους και με όλα, η ζωή όμως είναι όμορφη και έτσι χάνουμε την χαρά και την ουσία της.

Μην ρίχνετε και τα παιδιά σε αυτό το  λούκι. Δώστε τους θετικά παραδείγματα, καλές πρακτικές, ανακαλύψτε μαζί τους την ομορφιά στα μικρά και τα μεγάλα.

Slide12 (2)

Η ζωή συνδυάζει πολλά διαφορετικά πράγματα, την ίδια στιγμή. Το 50% των σημερινών επαγγελμάτων θα καταργηθεί ή θα αντικατασταθεί από τεχνολογικές λύσεις, μέσα στα επόμενα 10-15 χρόνια. Οσα απομείνουν και όσα νέα δημιουργηθούν, θα απαιτούν από τον ανθρώπινο παράγοντα συνδυαστική σκέψη, γρήγορη αντίληψη και κατανόηση πολλών διαφορετικών εννοιών.

Πριν ωθήσετε λοιπόν τα παιδιά στην απόλυτη και βαθιά εξειδίκευση, σιγουρευτείτε ότι κατανοούν απλές σημαντικότητες και προτεραιότητες (ο καθηγητης, ας πούμε,  που θα τους ζητησει στα σοβαρα να υπολογίσουν πόσος χρόνος θα χρειαστεί ενας εργάτης για να σκάψει έναν λάκκο ενός χιλιομέτρου, δικαιούται να ακούσει ότι η ερώτηση του είναι ηλίθια…)

DSC_0984

Η ζωή που αξίζει να βιωθεί βασίζεται σε αξίες και οράματα. Οχι σε χρήματα και σε υλικά αγαθά – αυτά είναι το μέσον. Μάθετε στα παιδια να ονειρεύονται και διδάξτε τους το καζαντζακικό “φτάσε όπου δεν μπορείς”. Μάθετε τους επίσης να ειναι υπερήφανα για αυτό που είναι, όχι για αυτό που έχουν.

Στον κόσμο, χρήματα πάντα θα υπάρχουν για όσους οραματίζονται, επιμένουν και πιστεύουν στον εαυτό τους και σε ότι κάνουν. Αρκεί αυτό να έχει λόγο ύπαρξης, να προσθέτει δηλ. πραγματική αξία στην κοινωνία (δείτε πιο πάνω).

Αυτές και άλλες πολλές είναι οι αξίες της ζωής που εκτιμούμε και της εκπαίδευσης στην οποία πιστεύουμε, εδώ στην Dorothy Snot.

Οσοι συμφωνείτε, αντιγράψτε ελεύθερα!

Επίσκεψη στο Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος

site-5Μιά πολύ όμορφη εξερέυνηση κάναμε την πρώτη εβδομάδα του φετινού Ιουλίου, επισκεπτόμενοι το Κέντρο Πολιτισμού που δημιουργεί το Ιδρυμα Σταυρος Νιάρχος στο πρώην δέλτα Φαλήρου.

Για όσους τυχόν δεν έχουν αντιληφθεί τι συμβαίνει εκεί, να πούμε ότι το Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος δημιουργεί μια από τις μεγαλύτερες αναπλάσεις που έχουν γίνει ποτέ στην πόλη μας και η οποία, δυνητικά, μπορεί να αλλάξει ριζικά τον τρόπο που ζούμε την Αθήνα.

Με την ευγενική πρωτοβουλία της καλής μας φίλης Ελίνας, σχεδιάσαμε μαζί με τους ανθρώπους του Κέντρου Πολιτισμού δύο διαφορετικά προγράμματα επίσκεψης, ένα για τα παιδιά του προνηπίου και ένα για τα μεγαλύτερα παιδιά του summer camp.

Να πούμε εδώ ενα μεγάλο μπραβο στο Ιδρυμα Νιάρχου γιατί, ανάμεσα στα άλλα σπουδαία, κάνει αυτό που θα έπρεπε να κάνει κάθε μουσείο ή χώρος πολιτισμού:site-33 ανοίγεται από πολύ νωρίς απέναντι στην κοινωνία και “συνομιλεί” μαζί της, πολύ πριν ανοίξει επίσημα τις πόρτες του. Και ειδικά όταν αυτό γίνεται με άξονα τα παιδιά, έχει πολλαπλή αξία. Γιατί αυτά θα είναι οι μελλοντικοί χρήστες του έργου και όσο νωρίτερα το γνωρίσουν και το αισθανθούν δικό τους, τόσο το καλύτερο.

Επισκεφθήκαμε λοιπόν το έργο και γνωρίσαμε τους τομείς που το σηματοδοτούν σήμερα: το εντυπωσιακό εργοτάξιο, την ανασκαφή που τρέχει παράλληλα, το υπέροχο πάρκο που δημιουργείται και φυσικά, μαθαμε για τον σχεδιασμό των δύο μεγάλων χώρων πολιτισμού που θα στεγάζονται εκεί: την Λυρική και την Εθνική Βιβλιοθήκη των εκατομμυρίων βιβλίων!

Αφορμή και σύνδεση για τα παιδιά μας βέβαια ήταν και η ενασχόληση τους με τους δεινόσαυρους και την παλαιοντολογία, μέσα από την οποία μάθαμε για τις ανασκαφές και για τα ευρήματα που κρύβει η γη. Πήγαμε λοιπόν και για να δούμε πως, ένα μέρος που κρύβει αρχαιολογικούς θησαυρούς, μας τους αποκαλύπτει και παράλληλα εξελίσεται σε κάτι καινούριο.

site-2

Φτάσαμε και ανεβήκαμε στην μεγάλη αερογέφυρα, ίσως το τμήμα του έργου που μας εντυπωσίασε περισσότερο!

site-2

Εξερευνήσαμε το πάρκο με τα αρωματικά φυτά…
site-1
είδαμε την εντυπωσιακή μακέτα…
site-4δημιουργήσαμε καλλιτεχνικά με βάση τα όσα γίνονται εκεί…
SAM_2021
αποτυπώσαμε το κτίριο υπό κατασκευή…
SAM_2024
γίναμε μέρος του εργοταξίου…
site-3

και ατενίσαμε το μέλλον!

Ενα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους τους ανθρώπους του Κέντρου Πολιτισμού και του Ιδρύματος Νιάρχου, που μας υποδέχθηκαν τόσο πρόθυμα, αλλά και που αντιστέκονται στην μιζέρια της εποχής δημιουργώντας μια τόσο μεγάλη κυψέλη πολιτισμού.

Καλά να είμαστε, τα παιδιά του προνηπίου που θα έιναι του χρόνου στο νηπιαγωγείο μας, θα επισκεφθούν άλλες δύο φορές το έργο και θα καταγράψουν την πρόοδο και την εξέλιξη του.

Ειμαστε σίγουροι δε ότι τα επόμενα χρόνια, πολλά όμορφα πράγματα θα κάνουμε και θα ζήσουμε εκεί!

Ομοιομορφία ή διαφορετικότητα;

hey teacher leave those kids aloneΠρόσφατα, κάποιες από τις δασκάλες του σχολείου μας βρεθηκαν σε μια κοινωνική εκδήλωση με σκοπό να απασχολήσουν δημιουργικά τα παιδιά που βρίσκονταν εκεί με τους γονείς τους. Ήταν και άλλα, καλά σχολεία της πόλης.

Μπαίνοντας στον χώρο, αυτό που πραγματικά με εντυπωσίασε ήταν η τάξη που απέπνεαν οι δασκάλες των άλλων σχολείων! Ηταν πολλές, ηταν ντυμένες απολύτως ομοιόμορφα (μπλούζα με το σἠμα του σχολείο, τζην και αθλητικα) και κινούνταν σαν ομάδα στον χώρο, υπό τα άγρυπνα βλέμματα των διευθυντριών τους. Πραγματικά, αναρωτήθηκα εάν τα μικρά παιδιά θα μπορούσαν να τις ξεχωρίσουν, τόσο ίδιες έδειχναν!

Αντίθετα, οι δικές μας οι δασκάλες ήλθαν χαλαρές, χαρούμενες, ντυμένες ετερόκλητα και μπήκαν στην αίθουσα με διάθεση να περάσουν πρώτα αυτές καλά -και μαζί τους και τα παιδιά.

Και εδώ αναδύεται ο προβληματισμός: όλοι λέμε και γράφουμε ότι η καλή εκπαίδευση πρέπει να αφορά προσωπικά τον κάθε μαθητή. Πρέπει να προσαρμόζεται στις ανάγκες του, να παρακολουθεί τον ρυθμό του και να εστιάζει θετικά στην διαφορετικότητα του καθε παιδιού. Με λίγα λόγια, να δίνει έμφαση στην μοναδικότητα του ατόμου και όχι στην μαζικότητα του συνόλου.

Και τότε; πως μπορούμε να τα περάσουμε αυτά τα πράγματα στα παιδιά, βιωματικά, όταν η συμπεριφορά των ίδιων των παιδαγωγών τους διακρίνεται για την ομοιομορφία της – και όχι για την διαφορετικότητα της;

Απορία ψάλτου, βήξ….

Σεβασμός στη διαφορά – και στην διαφορετικότητα…

???????????????????????????????από την Ειρήνη Λιθοξοπούλου

Είναι βασανιστικό το φορτίο των παιδαγωγών, αυτών που αγαπάνε και σέβονται τη δουλειά τους, όταν αντιλαμβάνονται τη σημασία που έχει η ύπαρξη τους ανάμεσα στα παιδιά, ειδικά αυτά της προσχολικής ηλικίας.

Μια ερώτηση που πάντα μας απασχολεί, είναι: “Πως θα εξασφαλίσουμε ισότιμα την ενίσχυση των δυνατοτήτων όλων των παιδιών;” Και τονίζω το όλων, γιατί πολλές φορές μια ομάδα παιδιών προπορεύεται, περισσότερο ή λιγότερο, οι ίδιοι ή διαφορετικοί, τα αγόρια ή τα κορίτσια…

Και οι υπόλοιποι; Τι συμβαίνει μ’ αυτούς; Γιατί δε συμμετέχουν το ίδιο; Δεν μπορούν; Δεν αντέχουν; Δεν ξέρουν; Δεν είναι ικανοί;
Τίποτα από τα παραπάνω, σίγουρα τίποτα!

Ας το πάρω αλλιώς… Τι ακριβώς θέλουν τα παιδιά αυτά; Τι τους αρέσει; Ποιές είναι οι ανάγκες τους; Ποιές οι αδυναμίες τους; Τι μπορώ να κάνω ως παιδαγωγός για να τις καλύψω; Φοβούνται; Ντρέπονται; Μήπως απλά δεν έχουν διάθεση;

Λέξη κλειδί: Σεβασμός. Σεβασμός στη διαφορά – και στην διαφορετικότητα.

Στη διαφορά ανάμεσα στα παιδιά: παιδιά “δύσκολα” – “απόμακρα” -“ευρηματικά” – “προχωρημένα” – “λυπημένα” – “χαρούμενα”. Παιδιά με διαφορετικά χαρακτηριστικά, οικογένειες, αξίες, συνήθειες, ερεθίσματα, προτιμήσεις …

Παιδιά με διαφορετικό ρυθμό. Ναι, ο καθένας μας έχει τον ρυθμό του. Αυτόν πρέπει να εντοπίσουμε και να ακολουθήσουμε…

Πετυχημένες δράσεις; Οι δράσεις που αφορούν όλους! Η επιτυχία είναι να είναι Όλοι εκεί!

Ο δάσκαλος δεν είναι μηχανή που παράγει, ούτε τα παιδιά είναι προιόντα. Είναι διαφορετικοί ζωντανοί οργανισμοί που αλληλεπιδρούν. Είναι παραγωγοί και συνδημιουργοί στην παιδαγωγική διαδικασία με τις επιλογές, ιδέες, δυνατότητες και τα ενδιαφέροντα τους.

Μεγάλη η ευθύνη να είσαι εσύ που φροντίζεις να διατηρείς το ενδιαφέρον των παιδιών που εξελίσσονται με γρήγορο ρυθμό, δημιουργώντας τους συνεχώς νέες προκλήσεις – και παράλληλα να προσφέρεις τις ευκαιρίες που χρειάζονται
τα παιδιά με πιο αργό ρυθμό, ώστε να αναπτύξουν τις δυνατότητες τους.

Κοινός στόχος : Οι δυνατότητες να γίνουν ικανότητες. Για όλα τα διαφορετικά παιδιά. Με τρόπο ίδιο, αλλά και διαφορετικό!

Με παρεμβάσεις, όταν χρειάζεται, όπου χρειάζεται, με ενθαρύνσεις λιγότερο ή περισσότερο, με ώθηση, με παρότρυνση για συνεργασία, με αποτροπή για εγωκεντρισμό, με δουλειά, με οριοθέτηση, με κατανόηση, με διακριτικότητα… Με πολλούς τρόπους… Πάντα, μα πάντα όμως, με αγάπη, ειλικρίνεια και σεβασμό σε κάθε παιδί που μαγικά ανακαλύπτει τον κόσμο και αναπτύσεται μπροστά στα μάτια του.

Γιατί, οι νοητικές δεξιότητες διαφέρουν από άνθρωπο σε άνθρωπο και πρέπει να ανταποκρινόμαστε σε αυτή τη διαφορά. Πρέπει να στοχεύουμε λοιπόν στο να λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη μας τα ενδιαφέροντα, το ρυθμό, και τις ανάγκες κάθε παιδιού, ώστε να αναπτυχθεί και να αντιληφθεί τις δυνατότητες του.

Ένα τέτοιο παιδαγωγικό πρόγραμμα δεν είναι ουτοπία, προϋποθέτει απλά ότι το παιδί τοποθετείται στο επίκεντρο και δίπλα του βρίσκονται οι  παιδαγωγοί και οι γονείς, με θέληση και συνεργατική διάθεση. Δίπλα – και όχι απέναντι στο παιδί. Δίπλα – και όχι απέναντι στο σχολείο ή στην οικογένεια….

Οι ζωές μας αλλάζουν, η εκπαίδευση προσαρμόζεται;

magnhtiko dentroΕνα απο τα καλά του να έχεις σχολείο στο κέντρο της πόλης, είναι ότι έχεις να διαχειριστείς ένα ανομοιογενές μείγμα οικογενειών. Υποθέτω, ότι σε ένα μακρινό προάστειο π.χ. κατοικούν κυρίως οικογένειες με λίγο-πολύ τακτοποιημένη ζωή (δυο παιδιά, σκύλος και εξοχικό τα σαββατοκύριακα). Στο κέντρο της Αθήνας όμως, μαζί με τις πιο πάνω οικογένειες συν-υπάρχουν και (πολλές) single moms, οικογένειες σε (φιλική ή εχθρική) διάσταση, ζευγάρια που ζουν χωριστά για επαγγελματικούς ή άλλους λόγους, καλλιτέχνες με ωράρια και ζωές ανακατωμένες, κλπ. κλπ.

Στην ίδια τάξη  λοιπόν, βρίσκονται παιδιά με εντελώς διαφορετικό τρόπο ζωής και εντελώς διαφορετικές οικογενειακές αξίες. Στην καθημερινότητα, οι διακριτές καταβολές των παιδιών φαίνονται ξεκάθαρα στις μοναδικές συμπεριφορές που αυτά αναπτυσσουν απέναντι στα πράγματα, στον ιδιαίτερο τρόπο που χειρίζονται ανθρώπους και σχέσεις. Μέσα στο ίδιο σχολείο όμως, εκεί που καλούνται να λειτουργήσουν ως μέλη της ίδιας ομάδας, να συνεργαστούν και να αναπτύξουν κοινούς κώδικες επικοινωνίας, τι γίνεται;

Τα παραδοσιακά, “διδακτικά” μοντέλα εκπαίδευσης, λύνουν το πιο πάνω πρόβλημα με “σταλινικό”τρόπο: όλοι πρέπει να προσαρμοστούν στο σύστημα που έχει σχεδιάσει το σχολείο (ή το Υπουργείο, ή δεν-ξέρω-γω-ποιος). Οποιο παιδί αρνείται ή δεν μπορεί να συμβιβαστεί και βγαίνει έστω και λίγο έξω από τις νόρμες, χαρακτηρίζεται προβληματικό, αυτιστικό, υπερκινητικό, ή απλώς παλιόπαιδο. Περιθωριοποιείται, στιγματίζεται, σταδιακά απορρίπτεται, η δε οικογένεια του αρχίζει να ακούει νουθεσίες και κατηχήσεις, οι γονείς να “ενοχοποιούνται” για τα πάντα – και στο τέλος χάνεται η μπάλα…

Στα “βιωματικά” μοντέλα όμως, εδώ που το ζητούμενο (ανάμεσα σε άλλα) είναι η προσαρμογή της εκπαιδευτικής διαδικασίας στις ανάγκες του κάθε παιδιού, γίνεται το σχολείο να ράψει ένα κουστούμι στα μέτρα όλων των παιδιών; όχι φυσικά, δεν μπορεί και δεν πρέπει να το κάνει.

Τι πρέπει λοιπόν να κάνει το σχολείο; να βρει τρόπους να επιτύχει τους στόχους του, βάζοντας με την δουλειά του αξία στην διαφορετική κοσμοθεωρία κάθε οικογένειας. Να μπορέσει να προσαρμόσει την εκπαίδευση στις ιδιαίτερες ανάγκες του κάθε παιδιού – και όχι να απαιτήσει να μετατραπούν όλοι οι μαθητές και οι δικοί τους σε ομοιόμορφα πρόβατα….

Αυτή η πρόκληση λοιπόν, που για ένα παραδοσιακό σχολείο ακούγεται (φαντάζομαι) ανέφικτη και εφιαλτική, για εμάς είναι ο καλύτερος λόγος να ξυπνάμε το πρωί!

Να βρούμε τους χαρούμενους δασκάλους….

???????????????????????????????Διαβάζοντας αυτές τις μέρες διάφορα ξένα sites, είδα να γίνεται συζήτηση για ένα γνωστό και πολυσυζητημένο ζήτημα: Πως γίνεται ένας δάσκαλος, που όπου σταθεί και όπου βρεθεί γκρινιάζει για την “δουλειά” του (για τα παιδιά που δεν τον ακούν, για τους γονείς που έχουν παράλογες απαιτήσεις, για τον χαμηλό μισθό που πάιρνει, γαι τις πολλές ώρες δουλειάς στο σπίτι, κλπ κλπ) να είναι καλός δάσκαλος; Πως μπορεί ένας τέτοιος άνθρωπος, που προφανώς δεν αγαπάει πραγματικά αυτό που κάνει, να είναι αυτός που θα εμπνεύσει τα παιδιά και θα τα οδηγήσει να αγαπήσουν την μάθηση και να ανακαλύψουν την χαρά της ζωής;

Είναι προφανές ότι, τουλάχιστο μιλώντας για την χώρα μας, το στρεβλό σύστημα εισαγωγής στο Πανεπιστήμιο σε συνδυασμό με την λογική του “βολέματος” μέσα από έναν διορισμό στο Δημόσιο, οδήγησε πολύ κόσμο στο να κάνει επαγγελματικές επιλογές με βάση συμφεροντολογικά και οικονομικά κριτήρια.

Το να είσαι εκπαιδευτικός όμως, είναι επάγγελμα;  Ή μήπως είναι ψώνιο, έρωτας, εσωτερική ανάγκη; Πρέπει να γίνεται δάσκαλος όποιος τεχνικά μπορεί ή μόνο όποιος έχει φάει στο κεφάλι την “πέτρα” της πραγματικής αγάπης για τα παιδιά και της θέλησης να βοηθήσει στο να φτιαχτεί ένας καλύτερος κόσμος;

Σίγουρα είναι ουτοπικό και παράλογο να απαιτήσουμε, “πάτώντας ξαφνικά ένα κουμπί”, όλοι οι δάσκαλοι να φάνε ξαφνικά αυτή την πετριά και να μετατραπούν σε πηγή έμπνευσης και δημιουργίας. Σίγουρα όμως είναι στο χέρι μας, αλλάζοντας την νοοτροπία μας και τις περί ζωής αντιλήψεις μας, να αρχίσουμε να επαναφέρουμε κάποιες σημαντικές αξίες στο προσκήνιο – και για εμάς αλλά και για τα παιδιά μας. Και μια τέτοια, σίγουρα είναι η επιλογή του τι θα κάνουμε στην ζωή μας, όχι με βάση το πόσα λεφτά θα βγάλουμε ή το πόσο λίγο θα δουλέυουμε, αλλά με βάση το πόσο χαρούμενους αυτό θα μας κάνει.

Ας ψάξουμε λοιπόν γύρω μας να βρούμε τους χαρούμενους δασκάλους*, αυτούς για τους οποίους το πρωινο ξύπνημα κάθε Δευτέρα δεν είναι αγγαρεία – είναι προσμονή!

(*και τους γιατρούς, και τους ηλεκτρολόγους, και τους ταξιτζήδες, και, και, και…..)