H ηδονή του να αξιολογείσαι!

screen-shot-2016-12-13-at-11-02-16-am

Μια απο τις μεγαλύτερες πληγές της Ελληνικής κοινωνίας ειναι η συλλογική μας αποστροφή σε κάθε μορφη αξιολόγησης της δουλειάς μας και των ικανοτήτων μας. Για κάποιον μαγικό λόγο, θεωρούμε ότι δεν έχει σημασία το πόσο καλά ή όχι κάνουμε κατι….

Αυτή όμως η απέχθεια , εν πολλοίς, μας οδήγησε στην οικονομική κρίση των τελευταίων 8 ετών. Και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όλο αυτό πρέπει να αλλάξει.

Στην Dorothy Snot έχουμε ακριβώς την ανάποδη αντίληψη. Είμαστε τόσο υπερήφανοι για την δουλειά μας, που επιζητούμε διαρκώς την αξιολόγηση από τους γονείς που μας εμπιστεύονται. Και για να επιβεβαιώσουμε όσα κάνουμε καλά, αλλά και για να εντοπίσουμε τα πεδία που χρειαζόμαστε βελτίωση. Και φυσικά, πάντοτε δημοσιοποιούμε τα αποτελέσματα. Και δίνουμε ακόμη στον οποινδήποτε την δυνατότητα να εκφρασει δημοσίως την γνώμη του για εμάς, αρκεί να το πράξει επωνύμως (ασχέτως εάν κανείς δεν το κάνει!).

Διότι, να το ξεκαθαρίσουμε: είναι άλλο πράγμα ο σεβασμός στους ρυθμούς και στην διαφορετικότητα του καθενός από εμάς – και είναι άλλο πράγμα η αναγνώριση της αριστείας και η προσπάθεια για την επίτευξη της. Σε μια υγιή και ελέυθερη κοινωνία, και τα δυο συμβαίνουν ταυτόχρονα. Και φυσικά, ο τελικός στόχος θα πρέπει να είναι η επίτευξη της αριστείας, μέσα από τον ατομικό ρυθμό και τις μοναδικές ικανότητες του κάθε ατόμου ή ομάδας.

Οσο τα χρόνια περνούν όμως και το σχολείο μας “παλιώνει”, ερχόμαστε στην πολύ ευχάριστη θέση να αξιολογούμαστε πλέον και από τους πρώην μαθητές μας! Και με πολύ υπερηφάνια, σας παρουσιάζουμε τις δυο πρώτες τέτοιες αξιολογήσεις, από τον Αλκίνοο και την Ηριννα!

Και τα δύο παιδιά έμειναν μαζι μας από την ηλικία περίπου των δύο ετών έως και το νηπιαγωγείο. Σήμερα, ο Αλκίνοος πηγαίνει στην Δ’ δημοτικού και η Ηριννα στην Β’ δημοτικού.

Ακούγοντας τους γονείς τους να συζητούν over dinner για το ερωτηματολόγιο αξιολόγησης που στείλαμε στις οικογένειες των αποφοίτων, ζήτησαν να πουν και αυτοί την γνώμη τους για το παλιό τους σχολείο (εντελώς dorothian attitude)!! Και με πολλή χαρά και υπερηφάνια, σας την παρουσιάζουμε.

screen-shot-2016-12-13-at-11-02-35-am

Αλκίνοε και Ηριννα, σας ευχαριστούμε ειλικρινά. Να ξρετε ότι είστε οι πρώτοι που ξεκινάτε ένα καινούριο ritual στην Dorothy Snot preschool & kindergarten: την αξιολόγηση ημών των ενηλίκων από τους μαθητές μας!

Ανοιχτό Μαθημα Προνηπίων στην Λίμνη Μπελέτσι

img_0661

Εχθές Σαββατο 26 Νοεμβρίου 2016, έγινε το πρώτο φετινό ανοιχτό μάθημα για την τάξη των προνηπίων στην Λίμνη Μπελέτσι που βρίσκεται στην Ιπποκράτειο Πολιτεία, στην πισω πλευρά της Πάρνηθας.

dsc_0376

Η επιλογή του μέρους δεν ήταν τυχαία. Την εποχή αυτή, τα παιδιά δουλεύουν σε ένα project γύρω από το νερό και όλος ο σχεδιασμός του open class είχε περιβαλλοντολογικό χαρακτήρα με κύριο θέμα την προστασία των υδάτινων πόρων (δεν σπαταλάμε το νερό, δεν ρυπαίνουμε την φύση, βλέπουμε πειραματικά πως καταστρέφεται το νερό όταν του ρίξουμε μεσα άλλα στοιχεία, κοκ).

dsc_0477

Παρ’ όλο λοιπόν που η λίμνη δεν έπαιξε ενεργό ρόλο στις δρασεις της ημέρας, η επιλογή της έκρυβε έντονο συμβολισμό, για όλους. Και βέβαια, ήταν μια καλή ευκαιρία για τις οικογένειες του κέντρου της πόλης να κάνουν μια σύντομη εκδρομή!

img_0634

Υπενθυμίζουμε εδώ ότι η λογική του ανοιχτού μαθήματος είναι, αφενός να πάρουν οι γονείς μια καλή γεύση από την ζωή και την ατμόσφαιρα της τάξης και αφετέρου να συμμετάσχουν σε σχολικές δράσεις μαζί με τα παιδιά, κάτι που ενισχύει πάντοτε τον δεσμό οικογένειας-σχολείου. Και φυσικά, να περνάμε καλά και να διασκεδάζουμε, κάτι που εχθές επετεύχθη στο μέγιστο!

dsc_0531

Μπορείτε να το διαπιστώσετε βλέποντας όλες τις φωτογραφίες από το open class (πατήστε εδώ) και βέβαια το βιντεο που ακολουθεί. Και του χρόνου να είμαστε καλά!

So many questions to be asked

Στις αρχες Σεπτεμβρίου μιλούσα με τον φίλο μου τον Meynell που έκανε ένα απο τα συνηθισμενα του road trips ανά την Ευρώπη. Δεν είχε συγκεκριμένους  προορισμούς και έτσι του πρότεινα να έλθει και απο την Ελλάδα, να τα πούμε από κοντά και να σχεδιάσουμε τίποτα καινούριο.

Για να τον δελεάσω, και επειδή ξέρω πόσο μεγάλη συζήτηση γίνεται τα τελευταία χρόνια στον χώρο των play professionals γύρω από το θέμα “Play in situations of crisis”, του είπα ότι θα μπορούσα να του κανονίσω και ένα play session σε κάποιον χώρο που φιλοξενούνται πρόσφυγες.

Νομίζω ότι αυτό ήταν που τον έψησε τελικά να έλθει! Και βέβαια, ο άλλος καλός φίλος Σπύρος Κασιμάτης, που μέσω της Ελιξ έχει ενεργό ρόλο στο camp του Ελαιώνα, σε χρόνο dt κανόνισε την επίσκεψη  – και τον ευχαριστούμε για αυτό.

img_9997

Ο Meynell έγραψε για αυτή την εμπειρία στο διαδικτυακό του newsletter, to IP-DIP, το οποίο το διαβαζουν καθε εβδομάδα καμια δεκαριά χιλιάδες play professionals ανα τον κόσμο. Για όποιον ενδιαφερεται, παραθέτω εδώ το κείμενο του….

screen-shot-2016-10-01-at-1-20-28-pm

screen-shot-2016-10-01-at-1-21-03-pm

img_0133

Και επιτρέψτε μου και μένα να μεταφράσω ένα κομμάτι:

“Τα παιδιά των προσφύγων έπαιζαν, σαν να ήταν η τελευταία τους ευκαιρία για παιχνίδι σε αυτή την ζωή – το ίδιο όμως έκαναν και τα παιδιά της πατρίδας μου το καλοκαίρι που μας πέρασε, όταν ήμουν στο παρκο της Bognor (στμ. παραθαλάσσιο αγγλικό θέρετρο στα νότια της Βρετανίας).

Ανακάλυψαν και εφηύραν δικούς τους τρόπους για παιχνίδι, ακριβώς όπως και τα παιδια στην Bognor. Παρέες φίλων τσακώθηκαν και δημιουργήθηκαν μικροεντάσεις, ακριβώς όπως και στην Bognor.  Και όταν άρχισα να ξεφουσκώνω τα παιχνίδια, προσπάθησαν απελπισμένα με τα χέρια τους να εμποδίσουν τον αέρα να βγεί από την βαλβίδα, ακριβώς όπως συνέβη και στην Bognor!”

img_0127

Ο Μeynell, ένας άνθρωπος με τεράστια εμπειρία και γνώση επάνω στο παιχνίδι, το μόνο που κάνει μέσα απο τα κείμενα του είναι να θέτει ερωτήματα και προβληματισμούς. Και να αποδεικνύει διαρκώς και εμπειρικά ότι το ακηδεμόνευτο παιχνίδι, χωρίς παρεμβάσεις και κατευθύνσεις από τους ενήλικες, είναι η απολύτως φυσιολογική κατάσταση για κάθε παιδί, σε κάθε μέρος του κόσμου, υπό τις οποιεσδήποτε συνθήκες.

Γιατί λοιπόν στο σχολείο να είναι αλλιώς?

Γονείς παντού!

από την Τζένη Διαμαντοπούλου

Σιγά σιγά ολοκληρώνεται το όμορφο αυτό ταξίδι με τους γονείς, στην τάξη του μεταβρεφικού.

image-3ef386a0f6b6289762fdb47571d5f630a8999e9b5e66c131928d98a81fea06db-V

Πολλές όμορφες στιγμές γεμάτες διάβασμα και παιχνίδι, γεμάτες γέλια και τραγούδια.

image-a8b3f0a766ccd1fed0f71f634e2a5a15d7eea1b1b045a615ac80cf022a89c209-V

Στιγμές που τα παιδιά περιμένουν με ανυπομονησία τους γονείς τους.

SAM_6635

Για να τους «συστηθούν» ξανά, μέσα στο δικό τους χώρο.

SAM_6642

Για να ανοίξουν την πόρτα και να βάλουν αυτά τους γονείς τους στο δικό τους σπουδαίο κόσμο! Γεμάτα υπερηφάνια!

image-303eb6cce5a42f8340254aaede2d9c76188c89482edf0086c0313c2b0ce1dd4d-V

Πασχαλινά έθιμα στο βρεφικό τμήμα

από την Αναστασία Κουρούμπαλη

Slide5 (1)

Τα παιδιά του βρεφικού τμήματος ήλθαν σε επαφή στο σχολείο με ένα πασχαλινό έθιμο: «Το τσούγκρισμα των κόκκινων αυγών».

Πως;

Παίζοντας με πλαστικά κόκκινα αυγά που ανοίγουν στην μέση. Τοποθετήσαμε μέσα διάφορα αντικείμενα, όπως όσπρια, μπαλίτσες…

Slide3 (1)

Τα παιδιά προσπάθησαν να ενώσουν τα δύο μέρη των αυγών. Όταν τα κατάφεραν, άρχισαν να τα κουνούν και έτσι δημιούργησαν ήχους και στο τέλος του παιχνιδιού, τα τσουγκρίσαμε όπως κάνουμε το Πάσχα.

Slide2 (1)

Τα παιδιά ήταν πολύ χαρούμενα για το επίτευγμά τους, γελούσαν και διασκέδαζαν.

Έτσι, μέσα από το παιχνίδι, κατάφεραν να αποτυπώσουν στο μυαλό τους την εικόνα του εθίμου χωρίς να αναλωθούν σε θεωρητικές και εντελώς άχρηστες γαι τη  ηλικία τους πληροφορίες!

Slide1 (1)

(από την Αναστασία Κουρούμπαλη δασκάλα στο βρεφικό τμήμα στην Αθήνα)

Ενα οδικό δίκτυο μέσα στην τάξη

από την Χαριτίνη Σταυρουλάκη

Τα προνηπια, αφήνοντας πίσω το διάστημα με μια αίσθηση γλυκιά, έκαναν ένα ταξίδι στη Γη….

Οι επιλογές για τους προορισμούς αυτήν τη φορα, ηταν πολλοί.

WP_20160128_11_33_31_Pro

Επέλεξαν να ασχοληθούν με το αστικό τοπίο και, πιο συγκεκριμένα, εστίασαν στο οδικό δίκτυο της πόλης. Οι χάρτες έγιναν ένα εργαλείο στα χέρια των παιδιών που τους έδωσε την ευκαιρια για παιχνίδια προσανατολισμού αλλά και τη δυνατότητα της “ανάγνωσης” συμβολισμών.

Στην συνέχεια, τα παιδιά χωρίστηκαν σε ομάδες των τεσσάρων και με υλικά που επέλεξαν απο την τάξη έστησαν το οδικό δίκτυο της “πολης” τους.

WP_20160128_11_17_01_Pro

Χρησιμοποίησαν ξύλινα τουβλάκια, ενσφηνωματα, καλώδια, παλιούς μαρκαδόρους, άδεια ρολά, καπάκια, βαμβάκια απο παλιού μαρκαδόρους κ.λ.π

WP_20160128_11_46_33_Pro

Έκαναν σταυροδρόμια, παραλίες δίπλα στην πόλη, πεζοδρόμια και πλατείες.

WP_20160128_11_33_26_Pro

Όμως, ήθελαν να βάλουν και φώτα γιατί οι “δρόμοι τις νύχτες έχουν φώτα για να βλεπουμε”. Εκεί προβληματίστηκαν λίγο γιατί δεν ήξεραν που να στερεωσουν το “ρεύμα” δηλαδή τα καλώδια. Δεν πήρε πολύ χρόνο. Η λύση ήρθε απο ψηλά….

WP_20160128_11_32_22_Pro

Απο τα τηλεσκόπια που είχαμε φτιάξει και κρέμονταν στην τάξη. Αφού στερέωσαν τα καλώδια, τοποθέτησαν τα “φώτα” και η πόλη ήταν έτοιμη.

WP_20160128_11_19_45_Pro

Οι πύλες άνοιξαν και οι πόλεις που έφτιαξαν τα παιδιά άρχισα να δέχονται τους πρώτου επισκέπτες που θαύμαζαν τα αξιοθέατα της καθεμιάς.

Οχι, δεν είναι καλό. Αλλά θα δουλέψουμε σκληρά, μέχρι να το κάνουμε τέλειο…

Μέσα σε δέκα μέρες είδαμε δυο μουσικές παραστάσεις απεθυνόμενες κατά μείζονα λόγο στο παιδικό κοινό: το Lion King στο Λονδίνο και τους Καρμενσίτας στην Λυρική, στην Αθήνα.

TheLionKingUnbeatableUnmissableUnforgettable

Το Lion King ανέβηκε στο Lyceum Theater του Λονδίνου το 1999 και παίζεται συνεχώς από τοτε, για 16 συνεχόμενα χρόνια. Οι Καρμενσίτας ανέβηκαν φέτος τα  χριστούγεννα στην Λυρικη, για 30 περιπου παραστάσεις.

karmensitas_kathimerini_03-thumb-large

Το  Lion King, στην αγγλική γλώσσα, απευθύνεται στο κοινό όλου του κόσμου, που επισκέπτεται το Λονδίνο (και) για να δει κορυφαία musicals. Οι ελληνόγλωσσοι Καρμενσίτας απευθύνονται στο κοινό της Αθήνας κατά κύριο λόγο, άντε και στους χριστουγεννιάτικους επισκέπτες της πόλης από την επαρχία.

Το Lion King παίζεται σε ένα ιστορικό θεάτρο, που δεχθηκε επένδυση 15 εκατ. λιρών πριν το φιλοξενήσει και στο οποίο όλα είναι κομμένα και ραμμένα για τις ανάγκες της παράστασης. Οι Καρμενσίτας παίζονται στην γνωστή αίθουσα Ολύμπια, στην οποία οποιοσδήποτε θεατής με ύψος πάνω από 1.80 υποφέρει μετά την πρώτη ώρα, λόγω του πολύ περιορισμένου χώρου για τα πόδια.

Το Lion King, με ώρα εναρξης 2.30 μμ, ξεκίνησε στις 2.33 μμ. Οι Καρμενσίτας, με ώρα έναρξης 11.00 πμ ξεκίνησαν στις 11.25 πμ. – και αυτό μετά την έντονη δυσφορία του κοινού.

Το Lion King τελείωσε μετά από δυόμιση ώρες και πιστέψτε με, όλοι θα το ξαναβλέπαμε στο καπάκι, με χαρά. Οι Καρμενσίτας διήρκησαν μία ώρα, και ήδη από το πρώτο τέταρτο το πεντάχρονο δίπλα μου έλεγε στην μαμά του “βαρέθηκα”…

Το Lion King, ήταν με μια λέξη αυτό που περιμένει κάποιος: Τέλειο. Σε ολα. Οι Καρμενσίτας, ήταν μια παράσταση με ωραία μουσική, αξιοπρεπή ορχήστρα, πολύχρωμα σκηνικά και αστεία κουστούμια (στα όρια του γελοίου), μέτριους χορευτές και τραγουδιστές (τουλάχιστο στην διανομή που είδαμε), αδιάφορο έως κακό λιμπρέτο και σκηνοθεσία που, στην καλή περίπτωση, θα την έλεγα “παρωδία όπερας”.

Φαντάζομαι, μετά από όλα όσα έγραψα, πολλοί θα λέτε μέσα σας: “καλά, είναι σοβαρός αυτός τώρα; συγκρίνει το Λονδίνο με την Αθήνα, το West End με την Λυρική;”

Αυτό αγαπητοί μου φίλοι, αν το λέτε, είναι η ρίζα όλων των προβλημάτων μας.

Φυσικά και τα συγκρίνω. Φυσικά και πρέπει όλοι να τα συγκρίνουμε. Φυσικά και απαιτώ το καλύτερο απο οποιονδήποτε, στον τομέα που επιλέγει να δραστηριοποιηθεί και με τα μέσα που μπορεί να διαθέσει. Φυσικά και δεν θα ανέχθώ μια μέτρια παιδική παράσταση από τον κορυφαίο, κατά τεκμήριο, οργανισμό σοβαρής μουσικής της χώρας. Εαν δεν μπορούν να την παράξουν, ο διευθυντής και οι υπεύθυνοι να παραιτηθούν. Ή, εάν δεν τους ενδιαφέρει να δημιουργήσουν κάτι εξαιρετικό για το παιδικό κοινό και απευθύνονται σε αυτό μόνο για εμπορικούς λόγους, να μας το πουν.

Εχω κουραστεί πραγματικά στην χώρα μας από την έλλειψη σεβασμού προς τα παιδιά και από την διαρκή υποτίμηση των αναγκών και της νοημοσύνης τους. Προσφέρονται κάθε μέρα εκατοντάδες υπηρεσίες για παιδιά στην πόλη, κάθε είδους. Οι περισσότερες κινούνται απλά στα όρια του αποδεκτού. Λίγες είναι πολύ κακές και ελάχιστες εξέχουν – έως καμία.

Και όμως. Εαν κάποιος δικαιούται το καλύτερο, είναι τα παιδιά. Είναι η ελπίδα της κοινωνίας, πληρώνουμε από το υστέρημα μας για να τους προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή παιδεία, ακουμπάμε πάνω τους να διορθώσουν τα δικά μας λάθη. Είναι ακόμη-ακόμη οι καταναλωτές του μέλλοντος.

Εμείς, στην Dorothy Snot, λέμε πως για να είμαστε καλο σχολείο για την Ελλάδα, πρέπει να είμαστε καλό σχολείο και για την Αγγλία, την Αμερική, την Φινλανδία, για παντού. Και προσπαθούμε να το κάνουμε αυτό πρώτα για εμάς τους ίδιους, για την ικανοποίηση του ατομικού μας εγωισμού. Και κατά δεύτερον, φυσικά, γιατί πιστεύουμε ότι τα παιδιά αυτό δικαιούνται και αυτό αξίζουν.

Θα ήθελα κάποια στιγμή λοιπόν, σύσσωμη η ελληνική κοινωνία να απαιτήσει το ίδιο, από κάθε φορέα παροχής υπηρεσιών και παραγωγής προϊόντων. Στο δημόσιο και στον ιδιωτικό χώρο. Να σταματήσουμε τις συνεχείς εκπτώσεις.

Να βάλουμε επιτέλους στην άκρη την λογική που έχει κυριαρχήσει παντού τα τελευταία χρόνια: “εντάξει μωρέ, για τα ελληνικά δεδομένα καλό είναι…”.

Οχι, δεν είναι καλό. Αλλά θα δουλέψουμε σκληρά, μέχρι να το κάνουμε τέλειο…

Ι.Κ. Γιαννούδης

Nα τα πούμε;

από την Σπυριδούλα Πατούνα

Μα βεβαίως να τα πούμε! Αλλά πώς; Ηταν 23 Δεκεμβρίου και ήμασταν 18 παιδιά στο τμήμα του προνηπίου….

Φωτογραφία1129

Αρχικά λοιπόν, καθίσαμε και σκεφτήκαμε πού θα τα πούμε. Είχαμε 6 μέρη που έπρεπε να πάμε: το νηπιαγωγείο, το γραφείο του σχολείου με τον Γιάννη και την Ντανιέλα, την κουζίνα μας με την κυρία Ρούλα, το προ-προνήπιο, το μεταβρεφικό και το βρεφικό τμήμα….

Φωτογραφία1122

Ο Αντώνης πρότεινε: « Να πάμε σε 4 μέρη οι Χαμαιλέοντες και σε 2 το Ουράνιο Τόξο!». Αλλά, μετά από σκέψη, είδαμε ότι οι Χαμαιλέοντες θα πάνε σε πιο πολλά μέρη με αυτόν τον τρόπο.

«Όχι», λέει ο Δημήτρης, «έχω άλλη ιδέα. Θα πάει μισό Ουράνιο Τόξο στο Βρεφικό κι άλλο μισό στο Μεταβρεφικό. Μετά, μισοί Χαμαιλέοντες στα Προπρονήπια κι άλλοι μισοί στην κυρία Ρούλα. Μέχρι εδώ είναι ίσα. Αλλά μένουν 2 μέρη που δε θα πάει κανείς αν πάμε έτσι»…

«4 και 2 κάνει 6, αλλά και 3 και 3 κάνει 6», λέει ο Κωνσταντίνος.

Ο Φίλιππος πρότεινε: Να πάνε από 3 παιδιά σε κάθε μέρος!

«Γιατί;» ήταν η ερώτηση από τις δασκάλες.

«Γιατί έτσι!», ήταν η χαμογελαστή απάντηση του Φίλιππου.

Η Χαριτίνη ρώτησε: «Αν όλοι αυτοί συγκεντρωθούν, όλοι μαζί, πόσοι είναι; Αν πάνε από 3 σε κάθε μέρος;»

«18!!!!» είπαν τα παιδιά!

Φωτογραφία1134

Ο Φίλιππος ενθουσιάστηκε! «18!!! ΌΛΟΙ ΜΑΖΙ!!! ΑΡΑ ΒΓΑΙΝΕΙ! ΤΟ ΑΠΟΦΑΣΙΣΑΜΕ»!!!

Ύστερα τα παιδιά έγραψαν τα ονόματά τους σε χαρτάκια

Φωτογραφία1123

Τα δίπλωσαν

Φωτογραφία1129

Και έρχονταν να τραβήξουν χαρτάκι.

Φωτογραφία1130

Έτσι, ξεκίνησε η κλήρωση για το σχηματισμό των ομάδων. Kαι οι ομάδες μας, τα πήγαν περίφημα!

Φωτογραφία1136

Και του χρόνου!!!

Επίσκεψη στο Μουσείο Παλαιοντολογίας στην Πανεπιστημιούπολη της Αθήνας

site-1

από την Ντανιέλα Κράλλη

Την Τετάρτη 1η Ιουλίου επισκεφθήκαμε με τα παιδιά του προνηπίου το μουσείο Παλαιοντολογίας στην Πανεπιστημιούπολη της Αθήνας.

Πρώτη φορά επισκεφθήκαμε αυτό το μουσείο και, για να πω την αλήθεια, ο λόγος ήταν ότι τα παιδιά του προνηπιακού τμήματος είχαν κάνει μια τεράστια έρευνα για τους δεινόσαυρους (θέμα που αποφάσισαν ότι τους ενδιαφέρει πολύ και ότι ήθελαν να το εξερευνήσουν).Έφεραν στο σχολείο βιβλία και δεινόσαυρους μινιατούρες για να βρούν ομοιότητες και διαφορές, πότε έζησαν και γιατί εξαφανίστηκαν.

Την ύπαρξη του μουσείου την ανακάλυψα ψάχνοντας το ίδιο πεισματικά και επίμονα, όπως ακριβώς ζήτησαν και τα παιδιά να ασχοληθούν με αυτό το θέμα!

Το μουσειο γεωλογίας και παλαιοντολογίας το έχει δημιουργήσει το Καποδιστριακό πανεπιστήμιο. Δεν είχα ακουσει τίποτα στο παρελθόν γι αυτόν τον χώρο και πριν πάμε με τα παιδιά, αποφάσισα να επισκεφθώ μόνη τον χώρο για να ελεγξω ευρήματα και ανθρώπους.

Εδω να πω πως είναι πολύ σημαντικό για μενα το πως «περιμένουν» τα παιδιά μας σε έναν χώρο, οι άνθρωποι του. Αν αισθανθώ ότι ειμαστε «αναγκαίο κακό», δεν πάμε ποτέ για επίσκεψη ή για οποιονδήποτε άλλο λόγο. Όποιος έχει βαρεθεί την δουλειά του ή αντιμετωπίζει τα παιδιά μας σαν «παιδάκια», με ότι αυτό συνεπάγεται, μένει εκτός Dorothy.

Όταν πήγα λοιπόν είδα το μουσείο, εντυπωσιάστηκα. Τα σπάνια ευρήματα και η επιβλητική διάταξή τους στον χώρο με μετέφεραν σε άλλη εποχή. Στην εποχή των…δεινοσαύρων.

Η κα. Ελεωνόρα (υπεύθυνη του τμήματος) όμως, προσφέρθηκε να με πάει και στον άλλο χώρο. Υπάρχει και άλλο; σκέφτηκα.
Κατεβήκαμε λοιπόν έναν όροφο όπου, οι άνθρωποι του πανεπιστημίου είχαν έναν χώρο όπου δουλεύουν και οι ίδιοι. Ευρύματα αληθινα που «περιμένουν» να δώσουν νέες πληροφορίες, τραπέζια συντήρησης και δημιουργίας αντιγράφων, προθήκες παντού.

Εκεί κατάλαβα ότι αυτός δεν ήταν μόνο ένας χώρος έκθεσης, αλλά και ένας χώρος έρευνας και εργασίας. Ενθουσιαστηκα με την ενέργεια που εισέπραξα!

Μου είπαν οι άνθρωποι του μουσείου:«Επειδή μας επισκέπτονται παιδιά που δεν έχουν την δυνατότητα να κάνουν ανασκαφή, έχουμε φτιάξει ένα ειδικό τραπέζι με άμμο, μέσα στην οποία κρύβονται αντίγραφα απολιθωμάτων τα οποία μπορούν τα παιδιά να τα ανακαλύψουν, χρησιμοποιώντας τα σωστά εργαλεία»

Ήμουν σίγουρη λοιπόν για τον χώρο. Ήταν ιδανικός. Ένας χώρος έρευνας, μελέτης και έκθεσης – ζωντανός!

Η δεύτερη και μεγαλύτερη έκπληξη όμως ήταν, όταν οι επιστήμονες παλαιοντολόγοι συνάντησαν τα παιδιά. Και εδώ θα ήθελα να ευχαριστήσω τους κ.κ.  Ν. Τσουκαλά, Μ. Γεωργίτση και Π. Σκάνδαλο, και βέβαια τον διευθυντή τους κ. Γ. Θεοδώρου. Respect!

Διότι:

Η επικοινωνία που είχαν με τα παιδιά ήταν εντελώς ισότιμη! Αντιμετώπισαν τις ερωτήσεις, τις σκέψεις και τους συλλογισμούς τους με ειλικρίνεια και πάντα ρωτούσαν αν υπάρχει κάτι άλλο που θέλουν να μάθουν. Πόσο πιο ευκολη γίνεται η επικοινωνία όταν γνωρίζεις και αγαπάς πραγματικά ένα αντικείμενο, δεν …φοβάσαι τις ερωτήσεις που δεν θα μπορέσεις να απαντήσεις και αφήνεις το καράβι της επικοινωνίας να σε ταξιδέψει ελέυθερα!

site-2Αυτή ακριβώς η αντιμετώπιση ταιριάζει σε παιδιά. Για να αγαπήσουν μια τέχνη, μια επιστήμη, μια επαγγελματική καριέρα. Αν δεν δουν τον ενθουσιασμό στα ματια των δασκάλων τους, πως θα φανταστούν την χαρά της ζωής; Διότι, όλα αυτά είναι η ζωή!

Σε έναν χώρο λοιπόν με μηδενικά έσοδα, άνθρωποι σοβαροί με μεράκι και με διάθεση να επικοινωνήσουν την γνώση, παλεύουν με νύχια και με δόντια να κρατήσουν και να κρατηθούν με αξιοπρέπεια.

Όσοι εκπαιδευτικοί δουλεύετε αυτό το θέμα με τα παιδιά σας, μην χάσετε την ευκαιρία να επισκεφτείτε αυτό το μουσείο και να το διαδώσετε! Δεν θα το μετανιώσετε….

(email επικοινωνίας του μουσείου: palaeo-museum@geol.uoa.gr)

Για να κάνουμε τη Δημιουργική Αλλαγή στην Εκπαίδευση το Νο. 1 ζήτημα στη χώρα

Αγαπητές φίλοι και φίλοι,

Για 30 χρόνια η εκπαίδευση και τα νιάτα στη χώρα είναι «στον αυτόματο». Ολα λειτουργούν με το «έτσι είναι»: οι δάσκαλοι ακολουθούν ένα «σύστημα», οι γονείς εκπληρώνουν το καθήκον τους πληρώνοντας, και το κράτος υπόσχεται συνεχώς αλλαγές.

???????????????????????????????Ενώ όμως αλλάζει ο κόσμος και καθετί από το παρελθόν δεν είναι βιώσιμο, η Παιδεία που δίνεται στα Ελληνόπουλα δεν επαρκεί. Συχνά η φράση «τι περιμένει τα παιδιά» αναφέρεται σε καταιγιστικές αλλαγές στην τεχνολογία, την οικονομία, τις κοινωνικές δομές, το περιβάλλον, τις μετακινήσεις ικανοτήτων και πληθυσμών προς νέα επαγγέλματα …για τα οποία σαν χώρα είμαστε ανέτοιμοι. Νιώθουμε ότι κάτι δεν πάει καλά, βλέπουμε φαινόμενα βίας, αντιδραστικότητα και μια κοινωνία διχασμένη.

Ομως…

Τι θα γινόταν αν… σε όλα τα σχολεία, πάνω από τον πίνακα είχαμε τη φράση του Πλάτωνα: «Ιδανική πολιτεία είναι εκείνη στην οποία ο καθένας ξέρει τον ρόλο του μέσα σε αυτήν και δεν εμποδίζει κανέναν άλλον να πράξει και εκείνος τον δικό του»;
Τι θα γινόταν αν… μιλούσαμε περισσότερο στα παιδιά για την αγάπη στο συνάνθρωπο, το σεβασμό και τη γνώση της φύσης, τις αλλαγές στην αγορά εργασίας, ποιές αλλαγές συμβαίνουν;
Τι θα γινόταν αν… η τάξη γύριζε τα θρανία της σε διάταξη κύκλου συζήτησης και το απόγευμα οι γονείς σαν μια κοινότητα γινόντουσαν μέντορες σε συνεχή διάλογο;
Τι θα γινόταν αν… αντί να κατηγορούμε τα λάθη, δείχναμε και συζητούσαμε παραδείγματα με τα παιδιά 10-18 ετών και τους γονείς τους, για να βοηθήσουμε όλοι μαζί;
Τι θα γινόταν αν… μια μεγάλη κοινότητα ανθρώπων έφερνε εξέλιξη στα σχολεία από κάτω προς τα επάνω χωρίς πολιτικές ή άλλες σκοπιμότητες;

Για αυτό από σήμερα ξεκινάμε την κοινότητα #einai2030, για να απαιτήσουμε δημιουργικές αλλαγές στην Εκπαίδευση.‘Οχι κάποιο άλλο σύστημα, ή άλλα βιβλία, αλλά ένα εντελώς διαφορετικό τρόπο ζωής, σκέψης, διδαχής, συμπεριφοράς ώστε μαζί οι Πολίτες, οι Γονείς, οι Δάσκαλοι να βοηθήσουμε τα Ελληνόπουλα να αποκτήσουν ανοιχτή θωριά στη ζωή.

Ποιοί είμαστε; Είμαστε σαν όλους, άνθρωποι με συναίσθηση, εργαζόμενοι με διεθνείς εμπειρίες, γονείς με αγωνίες, πολίτες που θέλουμε να προσφέρουμε, και Έλληνες που νοιαζόμαστε να μην απομονωθούν τα παιδιά από την εξέλιξη. Θέλουμε να ενώσουμε σε αυτή τη δημόσια συζήτηση πολλούς και ετερόκλητους ανθρώπους, με μόνα κριτήρια την διάθεσή τους για προσφορά, γόνιμο διάλογο και δημιουργική προσέγγιση στη ζωή.

Στην κοινότητα #einai2030 δεν υπάρχουν αυθεντίες, ειδικοί, κόμματα, οργανώσεις, σύμβουλοι που θα δώσουν έτοιμες λύσεις. Θα συζητούμε, θα αμφισβητούμε, θα διαδίδουμε καλά παραδείγματα για ότι πιο σημαντικό κληροδοτούμε στις επόμενες γενιές. Γιατί το μέλλον θα το εξασφαλίσουν νέες γνώσεις, ανθρώπινες αξίες και ο ενεργός παιδαγωγικός ρόλος όλων μας!

Ενωθείτε μαζί μας στο einai2030.gr, facebook: einai2030, twitter: @einai2030 και einai2030@gmail.com. Δεν θέλουμε απλά ένα like, θέλουμε μαζί σας να ανατρέψουμε με φως τη ρουτίνα και να βάλουμε νέες ιδέες στα χέρια νέων, δασκάλων, γονέων. Δεν θα εκχωρήσουμε αυτό το δικαίωμα στην τύχη…

Είμαστε κοντά στο …2030 και έχουμε αργήσει, να αναλάβουμε δράση για τα παιδιά μας!

εκεί που τα παραμύθια θα ‘ναι πάντα πιο ισχυρά απ την ιστορία…

από την Γιούλα Αγαπάκη *

site-6Ο Πικάσο είπε,
όλα όσα μπορείς να φανταστείς είναι αληθινά.
Είναι φανερό ότι το σχολείο μας αγαπάει πολύ τον Πικάσο…!!

Μεταξύ μας, βάζω στοίχημα, πως , αν ζούσε, θα τον έφερνε στο Γκάζι …!!

Είναι επειδή εδώ η φαντασία έχει νόημα μόνο αν αντανακλάται στη δράση. Έτσι, μ’ αυτό το υπέροχο πιστεύω και φέτος στο νηπιαγωγείο ονειρευτήκαμε και δημιουργήσαμε κόσμους απίστευτους, ενίοτε ξεχασμένους, μαγικούς, απρόβλεπτους
και φυσικά δε χάσαμε την ευκαιρία να τους αγγίξουμε, να τους περπατήσουμε, να τους μιλήσουμε, να τους πλάσουμε στα χέρια μας, να τους αναποδογυρίσουμε, να τους ποτίσουμε, να τους χτενίσουμε και τέλος να τους βάλουμε τα παπούτσια για να σταθούνε στο ύψος μας.

Είναι η μέρα που αποχαιρετάμε τον κόσμο αυτού του ονείρου αλλά με την ευχή και την πίστη μέσα μας, πως σε τέτοιους κόσμους θα γυρνάμε ξανά και ξανά και πάντα αυτό θα σκεφτόμαστε, πως η φαντασία και η γνώση έχουν νόημα μόνο αν αντανακλώνται στη δράση.

Κι έτσι θα φτιάχνουμε πάντα νέους κόσμους εμπνευσμένους απ τα πιστεύω του νηπιαγωγείου μας. Ό,τι ζήσαμε εδώ θα γίνει το πιστεύω μιας νέας γενιάς, που θα θυμάται καλά αυτές τις βασικές οδηγίες της πρώτης εκπαίδευσης:

– ΝΑ ΠΑΙΖΕΙΣ ΤΙΜΙΑ
– ΝΑ ΜΗ ΧΤΥΠΑΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ
– ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑ ΣΟΥ
( εμείς πληρώνουμε ακριβά το ότι κάποιοι ενήλικοι δεν άκουσαν τιςυ οδηγίες αυτές …..)

Κι έτσι θα ταξιδεύουμε στις ράχες της γης
εκεί που τα παραμύθια θα ναι πάντα πιο ισχυρά απ την ιστορία,
τα όνειρα πιο ισχυρά απ τα γεγονότα.
Εκεί που η ελπίδα θα θριαμβεύει της πείρας,
το γέλιο θα είναι η θεραπεία για τη λύπη
κι η αγάπη πιο δυνατή απ το θάνατο ….

Στην Ανθή
στα παιδιά του νηπιαγωγείου
και σ όλα τα παιδιά του μαγικού κόσμου της Dorothy.

—————

* η Γιούλα είναι ιστορικός τέχνης και μαμά της Λυδίας (και αγαπάει και πολύ την ποίηση….)

I have a rule!

του Teacher Tom Hobson*

Η τάξη των προνηπίων στο σχολείο του Woodland Park ξεκινάει κάθε χρονιά μέσα σε μια φυσιολογική κατάσταση αναρχίας! Προφανώς φροντίζουμε σαν σχολείο να τηρούμε όλες τις απαραίτητες αρχές ασφαλείας – αλλά μέχρι εκεί. Κανένας άλλος κανόνας δεν υφίσταται πέραν απ’ ότι κάθε παιδί φέρνει από το σπίτι του και από το προηγούμενο σχολείο του.

νηπια-προνηπια μαζιΣυνήθως όμως, μετά τις πρώτες δύο εβδομάδες, αρχίζει να ξεπηδάει από μόνη της η ανάγκη να θέσουμε κανόνες. ‘Όταν λοιπόν νιώσω ότι φτάνει αυτή η στιγμή, καθόμαστε όλοι μαζί στον κύκλο και εγώ ξεκινάω την συζήτηση λέγοντας κάτι τέτοιο: «Σήμερα είδα έναν άνθρωπο που πήρε κάτι που κρατούσε κάποιος άλλος άνθρωπος. Είδα και δύο άλλους ανθρώπους που χτυπούσε ο ένας τον άλλον. Τι μπορούμε να κάνουμε για αυτά;»

Εκείνη την στιγμή βασίζομαι στα παιδιά που ήταν και την προηγούμενη χρονιά στο Woodland Park, τα οποία πάντοτε πετάγονται και λένε ότι «χρειάζεται να βάλουμε κανόνες»! Είναι η ώρα που μιλάει η «συλλογική κουλτούρα» του σχολείου μας – και πάντοτε μιλάει την σωστή στιγμή…

Τότε λοιπόν και εγώ βάζω ένα μεγάλο χαρτί κρεοπωλείου στον τοίχο, ένα χασαπόχαρτο, και ρωτάω τα παιδιά: «Τι κανόνες χρειαζόμαστε λοιπόν;»

Για να μιλήσει κάθε παιδί πρέπει πρώτα να σηκώσει το χέρι του και εγώ να του απευθύνω τον λόγο (και πάντοτε δουλεύει αυτό!). Μετά από κάθε απάντηση ξοδεύουμε λίγο χρόνο για συζήτηση επάνω σε αυτό που το παιδί έχει προτείνει (π.χ. «Σε ποιον αρέσει να τον χτυπάνε; Σε ποιον αρέσει να τον σπρώχνουν;») και μόλις, μέσα από την κουβέντα, φτάσουμε σε συμφωνία (όταν δηλαδή κανείς πλέον δεν επιμένει ότι του αρέσει να τον χτυπάνε!), λέω «Αυτό λοιπόν είναι κανόνας» και το γράφω στο χασαπόχαρτο.

Συνήθως αυτός ο πρώτος γύρος «ορισμού κανόνων» καλύπτει τα πιο σημαντικά ζητήματα:

  • Δεν χτυπάμε
  • Δεν σπρώχνουμε
  • Δεν κλωτσάμε
  • Δεν παίρνουμε τα πράγματα που κρατάνε οι άλλοι
  • Δεν δαγκώνουμε κλπ Continue reading

οταν οι μεγάλοι γίνονται πάλι παιδιά

site-4

Τον τελευταίο καιρό τα προνήπια καλούν στην τάξη τους παππούδες και τις γιαγιάδες τους για να μάθουν τα παιχνίδια που έπαιζαν όταν ήταν κ΄εκείνοι παιδιά.

Αφού λοιπόν μάθαμε πολλά από αυτά τα παιχνίδια, αποφασίσαμε να καλέσουμε στο σχολείο τους «μεγάλους» για να τα μοιραστούμε όλοι μαζί, να γίνουμε ένα, να γίνουμε όλοι «μικροί»!!!!site-1

Και έτσι και έγινε την Πέμπτη 31/1 που ο καιρός γελούσε…. Η αυλή του σχολείου μας πλημμύρισε από γέλια, χαρά και αστεία. Οι παππούδες και οι γιαγιάδες με ενθουσιασμό συμμετείχαν και με το χαμόγελο τους μικροί-μεγάλοι μεταμόρφωσαν την αυλή του σχολείου σε μια καταπράσινη γειτονιά, στην οποία χορτάσαμε παιχνίδι!!!!!.

Τους ευχαριστούμε πολύ όλους!!!

Νεφέλη & Χαριτίνη

δασκάλες στην τάξη των προνηπίων

Παπούδες και γιαγιάδες στην τάξη των προνηπίων

grandparents-jan13Με αφετηρία την διαθεματική ενότητα με τίτλο «που βρίσκομαι στο χώρο και το χρόνο» υποδεχόμαστε τον Ιανουάριο του 2013 στην τάξη των προνηπίων τις γιαγιάδες και τους παππούδες των παιδιών. Oι επισκέψεις αυτές πραγματοποιούνται σταδιακά και εκ περιτροπής ώστε να έχουμε το χρόνο να μοιραστούμε κάθε φορά το πρόγραμμα μαζί τους.

Με τις γιαγιάδες και τους παππούδες και γενικότερα τους «μεγαλύτερους» που μας επισκέπτονται έχουμε την ευκαιρία να έρθουμε σε επαφή με στοιχεία που αφορούν στο παρελθόν, όπως παιχνίδια, τρόπο διατροφής και ένδυσης κ.α., να κάνουμε συγκρίσεις μεταξύ παρόντος και παρελθόντος και εν τέλει να εξυπηρετήσουμε το γενικότερο εκπαιδευτικό στόχο του τρέχοντος τριμήνου. Δηλαδή, τα παιδιά να ερευνήσουν ομοιότητες, διαφορές και αλληλεπιδράσεις μεταξύ της δικής τους πραγματικότητας και της ζωής άλλων ανθρώπων μέσα στο πέρασμα του χρόνου.

Οπως βλέπετε στην φωτογραφία, με την γιαγιά της Λυδίας, τον παππού του Οδυσσέα και τον παππού της Μαριλένας περάσαμε φανταστικά! Με νοσταλγική διάθεση και πολλή αγάπη μοιράστηκαν με τα παιδιά εμπειρίες, σκέψεις, ιδέες του παρελθόντος. Παππούδες και γιαγιά έφτιαξαν με τα παιδιά και τις δασκάλες μπάλλες και κούκλες, είπαν ιστορίες, έπαιξαν κουτσό, βόλους, ξυλάκια, μουσικά αγάλματα. Τους ευχαριστούμε πολύ, πάρα πολύ και με μεγάλη χαρά τα παιδιά περιμένουν την επόμενη ομάδα γιαγιάδων και παππούδων για να τους ρωτήσουν πράγματα και να παίξουν μαζί τους, όπως παλιά!!