Κάτι χελωνονιντζάκια

από την Ειρήνη Λιθοξοπούλου

Η μαμά του Χριστόφορου, Μαρίνα, ήρθε στην τάξη των προ-προνηπίων για να μας βοηθήσει να επεξεργαστούμε μια ιστορία στα πλαίσια του project μας «Πως θα δημιουργήσουμε τη δική μας θεατρική παράσταση»

Αυτά που χρειαζόταν να κάνουμε, σύμφωνα με τα παιδιά είναι :

  • Να φτιάξουμε μια ιστορία για τα χελωνονιτζάκια
  • Να βάλουμε μουσική
  • Να μεταμφιεστούμε με υφάσματα και κορδέλες
  • Να βαφτούμε

Η μυθοπλασία είναι κάτι που αρέσει πολύ στην ομάδα και πολύ εύκολα δημιουργήθηκε η αυτοσχέδια ιστορία : «Κάτι χελωνονιτζάκια»

Η Μαρίνα, μας αφηγήθηκε την ιστορία…

Slide01

Της άρεσε πολύ η ιστορία που φτιάξαμε και σε εμάς άρεσε πολύ ο τρόπος που την αφηγήθηκε…

Slide02

Αφού τελείωσε η ιστορία και όλοι ήξεραν τι έχουν να κάνουν, άρχισε η μεταμφίεση. Έπρεπε όλοι να γίνουμε χελωνονιτζάκια…

Slide03

Διαλέξαμε υφάσματα και κορδέλες και βαφτήκαμε με τα χρώματα της επιλογής μας…

Slide04

Κάποιοι ήθελαν, στο πρόσωπο τους να έχουν καρδούλα , κάποιοι μάσκα, κάποιοι γραμμές, κάποιοι μουστάκι…

Slide05

Έτοιμοι!

Slide06

Η ιστορία ξεκινάει με παρουσίαση του κάθε πρωταγωνιστή…

Slide07

Συνεχίζεται με δημιουργία σπηλιάς…

Slide08

Η ιστορία μας ήταν γεμάτη ανατροπές…

Slide09

Κάποια στιγμή οι ήρωες, χρειάστηκε να βρούνε τρόπο να κρυφτούν…

Slide10

Τα παιδιά επέλεξαν η ιστορία να τελειώσει με ένα μεγάλο χορό… Έτσι κι έγινε!

Slide11

Το χαρήκαμε πολύ όλοι!

Ευχαριστούμε Μαρίνα, περάσαμε πολύ καλά!!!

Advertisements

…και πιάνει ο Θησέας το Μινώταυρο….

«…από τα thiseasκέρατα και τον καταφέρνει», είπε χαρακτηριστικά ο κύριος Δημήτρης Μπεχράκης, μπαμπάς του μαθητή μας Θησέα (3,5 ετών)!

Μέσα στα πλαίσια του project «κάθε όνομα μια ιστορία» μας επισκέφτηκε ο μπαμπάς του Θησέα και αφηγήθηκαν, στην τάξη, μαζί, το μύθο του Μινώταυρου.
Ο τρόπος που παρουσίασαν, πατέρας και γιος, το μύθο ήταν εξαιρετικός! Άλλαζαν φωνές, έδειχναν με το σώμα τους κάθε σκηνή, έβαζαν χιουμοριστικά στοιχεία, κυρίως στις δύσκολες στιγμές του μύθου. Τα παιδιά και όλοι μας ενθουσιαστήκαμε.
«Έτσι κάνουμε και στο σπίτι, φοράμε κάτι πάνω μας και παίζουμε θέατρο την αγαπημένη μας ιστορία. Ο Θησέας κάποιες φορές θέλει να αλλάξει το τέλος και να θυμηθεί να βγάλει τα μαύρα πανιά για να μην πέσει ο Αιγαίας στη θάλασσα…», με πληροφόρησε ο κος Μπεχράκης. Και την ώρα που ο μπαμπάς μιλούσε σκεφτόμουν πόσο σημαντικό και γόνιμο είναι,, να ανταλλάσσουμε εμπειρίες και να μοιραζόμαστε την εκπαιδευτική διαδικασία με τους γονείς του σχολείου μας. Γιατί, αυτό το μοίρασμα μας βοηθάει να αντιλαμβανόμαστε νέους, διαφορετικούς δρόμους και τρόπους προσέγγισης εννοιών και θεμάτων.

Γιατί, όχι μόνο στην προσχολική, αλλά σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης υπάρχει ακριβώς αυτή η ανάγκη αλλαγής, ανανέωσης, ανασύνθεσης του τρόπου που οι εκπαιδευτικοί καταλαβαίνουμε και μεταδίδουμε τα πράγματα.
«…και μόλις βλέπει ο Αιγαίας τα μαύρα πανιά, πέφτει μέσα στο πέλαγος… πλατς», αλλά όπως συμφωνήσαμε με το μπαμπά του Θησέα στην επόμενη συνάντησή μας θ’ αλλάξουμε το τέλος και ο Θησέας θα θυμηθεί να βάλει τα λευκά πανιά.

Γεια σου μαμά! Ψάχνω τον αδερφό μου τον καρχαρία

 
της Ελένης Γιαννακοπούλου
μουσικού και παιδαγωγού, υπεύθυνης θεατρικού παιχνιδιού στην Dorothy Snot

———————————————————

“Γεια σου μαμά! Ψάχνω τον αδερφό μου τον καρχαρία” λέει μια δαγκωμένη φέτα ψωμί σε σχήμα καρχαρία ενώ κολυμπάει στη θαλάσσια επιφάνεια του τραπεζιού την ώρα του μεσημεριανού μας γεύματος. Τσουπ! Να ‘σου ξεπροβάλλει η μαμά φάλαινα – μια λιγότερο δαγκωμένη φέτα ψωμί- : “Γειά σου παιδί μου! Δεν είδα τον καρχαρία, μήπως….”

“Ωωωωω.. ένα μεγάλο κύμα έρχεται!! Χραπ. Πάει…” -το ψωμάκι φαγώθηκε από το μεγάλο κύμα στόμα-.

Κάπως έτσι μετά τις πρώτες μπουκιές και αφού έχουν περάσει οι μεγάλες πείνες, τα ψωμάκια μας γίνονται φάλαινες, γίνονται μαμά και μπαμπάς, μερικές φορές δέντρα, λουλούδια. Όλα φυσικά έχουν μιλιά και εμψυχώνονται υπέροχα από τα παιδιά. Καθημερινά, έτσι απλά τα παιδιά από το ελάχιστο δημιουργούν ιστορίες, εκφράζονται, συνεργάζονται, πειραματίζονται, ανακαλύπτουν, προβληματίζονται μα και δίνουν λύσεις.

Το κουκλοθέατρο είναι άραγε μόνο διασκέδαση για τα παιδιά;;

Η κατασκευή κούκλας είναι μια πολύ δημιουργική διαδικασία όπου τα παιδιά διερευνούν τα υλικά, πειραματίζονται, καλλιεργούν την αισθητική τους, “γεννούν”.

Η εμψύχωση δε, για τα παιδιά είναι κάτι απλό, φυσικό και λυτρωτικό πολλές φορές καθώς εκφράζονται, μεταθέτουν τις δικές τους ανησυχίες και προβληματισμούς στο λόγο των κουκλών. Όρισμένες φορές τα παιδιά “κρύβονται” πίσω από την κούκλα που δίνει λύση στην διστακτικότητά τους για έκθεση.

Μα και ορισμένοι στόχοι ενός εκπαιδευτκού ποιοί είναι;.

Τα παιδιά να εκφράζονται, να συνεργάζονται, να πειραματίζονται, να διερευνούν και να ανακαλύπτουν τον κόσμο γύρω τους, να κατανοούν με εμπειρικό τρόπο το περιβάλλον τους.

Εργαλείο λοιπόν η κούκλα στα χέρια του εκπαιδευτικού και ευκαιρία για παιχνίδι και φαντασία στα χέρια των παιδιών.

Άλλωστε τα παιδιά είναι γεννημένα κουκλοπαίκτες.

Ας τα παρατηρήσουμε λοιπόν!

“Τα παιδιά είναι ανοιχτά στις νέες ιδέες, δεν έχουν προκαταλήψεις, είναι έτοιμα να δεχτούν ό,τι θέμα τους δώσεις, αρκεί να μην βαρεθούν”

(συνέντευξη που πρωτοδημοσιεύτηκε στο protagon και την βρήκαμε στο blog της Βασιλικής Νευροκοπλή)
Η Ξένια Καλογεροπούλου είναι παιδί. Ένα αιώνιο παιδί. Με την απλότητα, την ειλικρίνεια, την αγνότητα, ίσως-ίσως και την αφέλεια ενός παιδιού. Κάποιοι άνθρωποι, όσο και να μεγαλώσουν, δεν ‘μεγαλώνουν’. Το πιο σημαντικό για κάποιον είναι να του ευχηθείς να παραμείνει παιδί. Στην Ξένια Καλογεροπούλου οι ευχές πάνε περίπατο γιατί είναι περιττές. Η συζήτηση μας έγινε εν ακροάσει θεατρόφιλου κοινού παιδιών στο θέατρο «Μικρή Πόρτα». Τι όμορφη λέξη! «Πόρτα»! Ανοίγεις και μπαίνεις. Ελάτε, γυρίστε το χερούλι, σπρώξτε την ‘πόρτα’ και πάμε παρέα να συναντήσουμε τον μαγικό κόσμο της Ξένιας.
Τι έχετε μάθει από τα παιδιά;
«Μου μαθαίνουν ακόμα πολλά και στο θέατρο και στο εργαστήρι. Τα παιδιά σε βοηθούν να ανακαλύπτεις πράγματα, να ψάχνεσαι και να βλέπεις, Είσαι αλλιώς  ανοιχτός, όταν έχεις διαρκή επαφή με τα παιδιά».
«Οδυσσεβάχ» τότε.
«Στον Οδυσσεβάχ είχα ένα τεράστιο θέμα γιατί ό,τι είχα στο μυαλό μου ήθελα να καταγραφεί σε σενάριο, αλλά δεν πίστευα ότι θα μπορούσα να το γράψω εγώ. Αρχική πρόθεση ήταν να φτιάξω την ιδέα και εν συνεχεία να το δώσω σε άλλο συγγραφέα. Μετά δεν ήθελα να το δώσω γιατί κανείς δεν θα έκανε ό,τι ακριβώς είχα στο μυαλό μου. Έτσι το ‘έγραψα μόνη μου με αποτέλεσμα άλλες φορές να είμαι περήφανη για τον εαυτό μου και άλλες να πιστεύω πωςουν βλάκας. Το καταπληκτικό πάντως ήταν ότι, όπου φανταζόμουν ότι θα γελάσουν τα παιδιά, τα παιδιά γελούσαν και όπου περίμενα ότι θα είναι αμίλητα έμεναν σιωπηλά. Δηλαδή, σε κάθε στιγμή του έργου προέβλεπα τι θα συνέβαινε. Για αυτό και θεωρώ ότι ο Οδυσσεβάχ έχει 40αρίσει, γιατί τότε που πρωτοξεκίνησα να τον γράφω βρέθηκε ένας δικός μου δρόμος». Continue reading

θέατρο για πολύ μικρά παιδιά (0-3 ετών) στο σπίτι της Dorothy Snot

Από τις 22 Ιανουαρίου και για δύο Κυριακές κάθε μήνα, η ομάδα Τελίτσα της Μαρίας Παυλοπούλου θα παρουσιάζει την θεατρική παράσταση “Μήπως ονειρεύομαι?” στο σπίτι της Dorothy Snot.

Είναι ένα διαδραστικό θεατρικό δρώμενο ειδικά σχεδιασμένο για πολύ μικρά παιδιά, ηλικίας έως τριών ετών (για να μάθετε περισσότερα πατήστε εδώ ή στην εικόνα).

Επειδή είναι αυστηρά περιορισμένος ο αριθμός των θεατών κάθε παράστασης, κλείστε την θέση σας το συντομότερο! Αξίζει…

τι είδε η Dorothy στην Χίο που πήγε;

…είδε άλογα στον δρόμο για τα Αυγώνυμα και γιαγιάδες να κουβεντιαζουν στα Μεστά…

…είδε τις “Παραμυθοκόρες” να αφηγούνται στα Πατρικά…

…και τους “Τρίφωνο” να τραγουδάνε μια μαγική βραδυά κάτω απ’ την πανσέληνο…

…έκανε νέους φίλους στην Βολισσό, περιεγάστηκε από κοντά τα Μαστιχόδεντρα και απόλαυσε το σούρουπο στα Μαύρα Βόλια…

…ταξίδεψε μέχρι τα ηρωικά Ψαρά και καθάρισε από τα σκουπίδια την παραλία…

…και άλλα πολλά, και με μια λέξη το καταευχαριστήθηκε!

…γιατί όλα γίνονται αλλιώς στην dorothy snot…

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους γονείς που συμμετείχαν στην πρώτη χρονιά της Θεατρικής Ομάδας Γονέων του σχολείου μας και που αφιέρωσαν χρόνο, ενθουσιασμό και πείσμα, έτσι ώστε μετά από 4 μόνο συναντήσεις  να ζωντανέψουν (με πολλή αγάπη και καμάρι) για τα παιδιά το παραμύθι της Τρουλίτας!

Η θετική τους ενέργεια ήταν απίστευτη, γίναμε ολοι μία υπέροχη παρέα και το καταευχαριστηθήκαμε!

Επίσης, θέλω να ευχαριστήσω ιδιαίτερα την Μαρία Παυλοπούλου που μας εμψύχωσε και μας σκηνοθέτησε τόσο όμορφα, τον (μπαμπά της Ιλάειρας! και εικαστικό καλλιτέχνη) Βαγγέλη Θεοδωρίδη που μας έφτιαξε τα ξεχωριστά σκηνικά, τις δασκάλες του σχολείου που έφτιαξαν με τα χεράκια τους όλα τα παιχνίδια που έπαιξαν τα παιδιά με τους γονείς τους μετά την παράσταση, καθώς και όλους όσους βοήθησαν για να πραγματοποιηθεί αυτή η υπέροχη γιορτή!

Είναι σημαντικό για εμάς να δημιουργούμε ουσιαστικούς δεσμούς αγάπης και δημιουργίας, όχι μόνο με τα παιδιά αλλά και με τους γονείς που τόσο εμπιστεύονται και ακολουθούν την Dorothy Snot.

καλό καλοκαίρι σε όλους!

Ντανιέλα