Η “σφραγίδα”

απο την Τζένη Διαμαντοπούλου

Είναι στιγμές που εντυπωσιάζομαι με τον τρόπο που τα παιδιά μιμούνται ή μάλλον καλύτερα κάνουν δικό τους καθετί, που βιώνουν μέσα στον κόσμο των ενηλίκων.

Και είναι αυτές οι στιγμές που με κάνουν να αντιλαμβάνομαι πόσο η στάση και η συμπεριφορά των μεγάλων επηρεάζει τα παιδικά μάτια, μα πιο πολύ τις παιδικές ψυχές. Πόσο τα λόγια, οι συμβουλές και οι υποδείξεις προς αυτά χάνουν το νόημά τους όταν δεν συμβαδίζουν απόλυτα με τις ίδιες μας τις πράξεις.

Και είμαι σίγουρη πως από τα μάτια των παιδιών δεν ξεφεύγει απολύτως τίποτα. Να η απόδειξη….

%cf%83%cf%86%cf%81%ce%b1%ce%b3%ce%b9%ce%b4%ce%b1

(η δασκάλα στο μεταβρεφικό τμήμα σφραγίζει τα τετράδια για να συμπληρώσει στα κενά τις βασικές πληροφορίες της ημέρας)

(τα παιδιά μιμούνται τις δασκάλες παίζοντας και σφραγίζουν με κορίνες ένα μικρό τραπεζάκι!)

Ενα ρομπότ στο μεταβρεφικό τμήμα!

από την Τζένη Διαμαντοπούλου

Ένα πρωί στον κύκλο, ο Άγγελος μας είπε πως ο μπαμπάς του ξέρει να φτιάχνει ρομπότ. Σκεφτήκαμε τότε ότι θα θέλαμε πολύ να έλθει και να μας βοηθήσει να φτιάξουμε και εμείς το δικό μας ρομπότ!

SAM_6889

Έτσι, στην αρχή είδαμε φωτογραφίες από αληθινά ρομπότ για να δούμε από τι είναι φτιαγμένα, μιλήσαμε και κινηθήκαμε σαν ρομπότ και φτιάξαμε τα δικά μας με χρώματα στο χαρτί και με αντικείμενα της τάξης μας.

SAM_6879

Ύστερα από όλα αυτά, ο μπαμπάς του Άγγελου ήρθε στην τάξη μας, μας έφερε υλικά από το εργοστάσιο που εργάζεται, και όλοι μαζί φτιάξαμε ….

SAM_6880

Το τέλειο ρομπότ με φωτάκι και ρόδες!!!!!

SAM_6875

Γιώργο, σε ευχαριστούμε πολύ!!!!

Διαβάζοντας στο βρεφικό τμήμα

από την Αναστασία Κουρούμπαλη

Η ανάγωση βιβλίου είναι μια αγαπημένη συνήθεια των παιδιών στο βρεφικό τμήμα και την επιζητούν, καθημερινά.

Slide3

Η συνήθεια αυτή μπορεί να γίνει πιο ενδιαφέρουσα, εμπλουτίζοντάς την και με άλλες δράσεις:

Slide2

Παίζοντας ένα θεατρικό παιχνίδι με θέμα την ιστορία, τα παιδιά εμπνέονται ώστε να φτιάξουν κούκλες κουκλοθεάτρου. Μετά, παρακολουθούν το κουκλοθέατρο με τις κούκλες που έφτιαξαν και παίρνουν μόνα τους την πρωτοβουλία να αναπαράξουν την ιστορία, αισθανόμενα έτσι χαρούμενα και δημιουργικά!

Slide1

Alternative tennis

από την Αναστασία Κουρούμπαλη

Στην αυλή του σχολείου, μας δίνεται η ευκαιρία για πολύ ελεύθερο παιχνίδι με αποτέλεσμα την δυνατότητα για παρατήρηση των αντιδράσεων των παιδιών  του βρεφικού τμήματος.

Slide3

Ο Βαγγέλης λοιπόν, 2 ετών, μια μέρα επέλεξε να παίξει με την ρακέτα του τένις. Όμως υπήρχε ένα μικρό «προβληματάκι»… Δεν έβρισκε πουθενά την μπάλα του τένις. Δεν πτοήθηκε όμως και αμέσως ανέλαβε δράση! Δοκίμασε να παίξει και να πειραματισθεί με άλλα υλικά.

Slide2

Έτσι, οι κορίνες και η σαπουνόφουσκες γίνονται οι μπάλες του τένις και το παιχνίδι κρίνεται στο «match point»!

Slide1

Και εγώ διαπιστώνω για μια ακόμη φορά πόσο σπουδαίο και σημαντικό είναι να αφήνουμε τα παιδιά ελεύθερα να πειραματισθούν, χωρίς να παρεμβαίνουμε, φορτώνοντας τα με στερεότυπα.

Κορδέλες στο βρεφικό τμήμα

από την Αναστασία Κουρούμπαλη

Οι κορδέλες περιτυλίγματος είναι ένα εξαιρετικό εργαλείο δουλειάς στο βρεφικό τμήμα.

Slide1 (2)

Αρχικά, τα παιδιά τραβούν τις κορδέλες που εξέχουν από ένα κουτί, εξελλίσοντας τους λεπτούς χειρισμούς.

Slide2 (1)

Μετά, με τις ίδιες κορδέλες δημιουργούνται εμπόδια όπου τα παιδιά με χαρά ψάχνουν να βρούν τρόπο να τα διανύσουν, προσαρμόζοντας έτσι την κίνηση του σώματος τους.

Slide3

Ένεργοποιούν επίσης την φαντασία τους δημιουργώντας κολλάζ με τις κορδέλες.

Στο τέλος της μέρας, ανακαλύπτεις πόσοι τομείς ανάπτυξεις εξελλίσονται με μόνο εφόδιο, κορδέλες και πολλή όρεξη για δημιουργικά παιχνίδια!

Εισάγοντας την έννοια του θεάτρου στο βρεφικό τμήμα

από την Αναστασία Κουρούμπαλη

IMGP1944

Σήμερα, στο βρεφικό τμήμα μας είπε καλημέρα ο βάτραχος, και για αυτό μετά ακούσαμε το τραγούδι του και παίξαμε και μαζί του!

IMGP1941

Γίναμε βατραχάκια, μιλησαμε όπως ο βάτραχος και στο τέλος χορέψαμε μαζί του διασκεδάζοντας, πολύ!

IMGP1939

Καταφέραμε όμως και να έλθουμε σε επαφή και με την τέχνη του θεάτρου, αλλά και να δουλεψουμε την κοινωνικότητα και την συναναστροφή ανάμεσα στα παιδιά.

Μια συνηθισμένη μέρα στο βρεφικό τμήμα

Τι project μπορούν να κάνουν τα παιδιά σε ένα βρεφικό τμήμα; Μια μέρα σαν την σημερινή, με το χιόνι να πέφει στην αυλή του σχολείου;

IMGP1135 Κατ’ αρχήν, κατεβαίνουμε στην αυλή για να δούμε και να αγγίξουμε το χιόνι.

IMGP1133Μετά, βλέπουμε ένα αγαπημένο μας επεισόδιο στον προτζέκτορα του σχολείου με θέμα μια μέρα με κακό καιρό.

IMGP1139

Στην συνέχεια ανεβαίνουμε στην τάξη….

IMGP1143….και παιζουμε ένα παιχνίδι: χιονίζει και εμείς χρησιμοποιούμε εφημερίδες και περιοδικά σαν ομπρέλες για να προφυλαχθούμε!

Our babies make their own nutrition bars

site-4Projects involving cooking are always very important for our babies’ class (1-2 y.o).

They help kids work with their senses, get acquainted with basic calculation concepts and, of course, enhance their fine motor skills.

Plus, it is so much fun for them!

Such a project ran earlier this year, when children planted their own seeds.

Among the various vegetables it was a small strawberry shrub!site-7

site-2When the fisrt strawberries started to grow, kids decided to use them in making their own nutrition bars.

Teachers provided class with oats, raisins, honey, corn flakes and whatever else needed and children mixed them in producing a nice mix for their own healthy bars!

site-5Children of this age always love doing things with their hands. Using their senses is site-3absolutely the best way to explore the world.

We just have to assist that…

 

Οι ζωές μας αλλάζουν, η εκπαίδευση προσαρμόζεται;

magnhtiko dentroΕνα απο τα καλά του να έχεις σχολείο στο κέντρο της πόλης, είναι ότι έχεις να διαχειριστείς ένα ανομοιογενές μείγμα οικογενειών. Υποθέτω, ότι σε ένα μακρινό προάστειο π.χ. κατοικούν κυρίως οικογένειες με λίγο-πολύ τακτοποιημένη ζωή (δυο παιδιά, σκύλος και εξοχικό τα σαββατοκύριακα). Στο κέντρο της Αθήνας όμως, μαζί με τις πιο πάνω οικογένειες συν-υπάρχουν και (πολλές) single moms, οικογένειες σε (φιλική ή εχθρική) διάσταση, ζευγάρια που ζουν χωριστά για επαγγελματικούς ή άλλους λόγους, καλλιτέχνες με ωράρια και ζωές ανακατωμένες, κλπ. κλπ.

Στην ίδια τάξη  λοιπόν, βρίσκονται παιδιά με εντελώς διαφορετικό τρόπο ζωής και εντελώς διαφορετικές οικογενειακές αξίες. Στην καθημερινότητα, οι διακριτές καταβολές των παιδιών φαίνονται ξεκάθαρα στις μοναδικές συμπεριφορές που αυτά αναπτυσσουν απέναντι στα πράγματα, στον ιδιαίτερο τρόπο που χειρίζονται ανθρώπους και σχέσεις. Μέσα στο ίδιο σχολείο όμως, εκεί που καλούνται να λειτουργήσουν ως μέλη της ίδιας ομάδας, να συνεργαστούν και να αναπτύξουν κοινούς κώδικες επικοινωνίας, τι γίνεται;

Τα παραδοσιακά, “διδακτικά” μοντέλα εκπαίδευσης, λύνουν το πιο πάνω πρόβλημα με “σταλινικό”τρόπο: όλοι πρέπει να προσαρμοστούν στο σύστημα που έχει σχεδιάσει το σχολείο (ή το Υπουργείο, ή δεν-ξέρω-γω-ποιος). Οποιο παιδί αρνείται ή δεν μπορεί να συμβιβαστεί και βγαίνει έστω και λίγο έξω από τις νόρμες, χαρακτηρίζεται προβληματικό, αυτιστικό, υπερκινητικό, ή απλώς παλιόπαιδο. Περιθωριοποιείται, στιγματίζεται, σταδιακά απορρίπτεται, η δε οικογένεια του αρχίζει να ακούει νουθεσίες και κατηχήσεις, οι γονείς να “ενοχοποιούνται” για τα πάντα – και στο τέλος χάνεται η μπάλα…

Στα “βιωματικά” μοντέλα όμως, εδώ που το ζητούμενο (ανάμεσα σε άλλα) είναι η προσαρμογή της εκπαιδευτικής διαδικασίας στις ανάγκες του κάθε παιδιού, γίνεται το σχολείο να ράψει ένα κουστούμι στα μέτρα όλων των παιδιών; όχι φυσικά, δεν μπορεί και δεν πρέπει να το κάνει.

Τι πρέπει λοιπόν να κάνει το σχολείο; να βρει τρόπους να επιτύχει τους στόχους του, βάζοντας με την δουλειά του αξία στην διαφορετική κοσμοθεωρία κάθε οικογένειας. Να μπορέσει να προσαρμόσει την εκπαίδευση στις ιδιαίτερες ανάγκες του κάθε παιδιού – και όχι να απαιτήσει να μετατραπούν όλοι οι μαθητές και οι δικοί τους σε ομοιόμορφα πρόβατα….

Αυτή η πρόκληση λοιπόν, που για ένα παραδοσιακό σχολείο ακούγεται (φαντάζομαι) ανέφικτη και εφιαλτική, για εμάς είναι ο καλύτερος λόγος να ξυπνάμε το πρωί!

Eνα μεγάλο ευχαριστώ!

blogαπό την Αναστασία Κουρούμπαλη

————————————-

 για την Αλεξάνδρα που μας βοήθησε να φιλοτεχνήσουμε τις γλάστρες μας

 …για την Eιρήνη που φύτεψε μαζί μας τα φυτά μας

…για την Άλκηστη που μας έφερε σε επαφή με τους αέρινους ήχους του φλάουτου.

Ένα  ευχαριστώ για όλους αυτούς τους γονείς που θα θελήσουν και αυτοί να έρθουν στην παρέα μας.

Μαμάδες και μπαμπάδες του σχολείου μας που με την ενεργή συμμετοχή σας στο εκπαιδευτικό μας πρόγραμμα, μας βοηθάτε να πάμε ένα βήμα πιο μπροστά στις ανακαλύψεις μας και δίνετε άλλο χρώμα στην καθημερινότητα μας.

Είναι πολύ σημαντικό οι γονείς  να συμμετέχουν στην εκπαιδευτική διαδικασία, καθώς  πρόκειται για μια  αμφίδρομη σχέση όπου γονείς, παιδιά και εκπαιδευτικοί αλληλοσυμπληρώνουν τα κομμάτια ενός παζλ.

Χαμογελώ. Και παίρνω δύναμη….

ifigeneia-1

της Τζένης Διαμαντοπούλου

———————————-

Πέμπτη, 23 Ιανουαρίου 2014
10.30 π.μ.

…. Ήρθε η ώρα να κατέβουμε στην αυλή. Κλείνουμε τα φώτα της τάξης, βάζουμε τα μπουφάν μας και κατεβαίνουμε τις σκάλες.

Στα τελευταία σκαλοπάτια πριν την αυλή ακούμε τον ήχο μιας κιθάρας… Βγαίνουμε. Σε έναν κύκλο η Ιφιγένεια με την κιθάρα της, η Αναστασία και τα παιδιά. Η Κωνσταντίνα, η Ελεάννα, η Φοίβη, ο Χρήστος, ο Μάθιου τραγουδούν   «Ήταν ένας γάιδαρος με μεγάλα αυτιά»…

Χωρίς καμία σκέψη η Ελισάβετ, ο Δημήτρης, η Αρτεμις, η Φοίβη, ο Φίλιππος, ο Διονύσης κάθονται γύρω από τη Ιφιγένεια. Και το ένα τραγούδι φέρνει το άλλο… Ήταν ένα μικρό καράβι, Βγαίνει η βαρκούλα, και ύστερα… Η Συννεφούλα, Τα παιδιά ζωγραφίζουν στο τοίχο, Ο Παλιάτσος. Τα παιδιά είναι εκεί. Ακούν με όλο τους το σώμα. Τραγουδούν με όλο τους το σώμα και ας μην ξέρουν τις λέξεις των τραγουδιών… χορεύουν!

Νιώθω αυτή τη στιγμή τόσο όμορφη… όπως τις φορές που συναντιέμαι με φίλους και καταλήγουμε να τραγουδάμε τα «δικά μας τραγούδια»… Και τότε συμβαίνει κάτι ακόμη πιο όμορφο. Η Φοίβη, σηκώνεται από τον κύκλο και πηγαίνει προς τον Κωνσταντίνο που όλη αυτή την ώρα έχει αποφασίσει να κάτσει πιο μακριά και να παρακολουθεί. Τον πιάνει από το χέρι και τον φέρνει κοντά μας. Κάθονται …ο ένας πλάι στον άλλο.

Χαμογελώ. Και παίρνω δύναμη….

Να παίρνουν το ρίσκο ή να τους δίνουμε την δυνατότητα;

boxer-fidas-1Εδώ και λίγες μέρες γίνεται πολλή συζήτηση σε όλο τον κόσμο για τον τραγικό θάνατο του τρίχρονου κοριτσιού που πέθανε την πρώτη του ημέρα στο σχολείο, όταν με κάποιο τρόπο ένα σκοινί τυλίχτηκε γύρω από τον λαιμό του.

Πέρα από την βαθιά δραματική και ανθρώπινη διάσταση του θέματος, το παιδαγωγικό ερώτημα που ανακύπτει και διχάζει, είναι: ποιος βαθμός ¨κινδύνου” είναι τελικά αποδεκτός στην εκπαίδευση (και στην καθημερινότητα) των πολύ μικρών παιδιών; γνωρίζουμε πλέον καλά ότι ο υπερ-προστατευτισμός παράγει αδύναμα και άβουλα παιδιά, μήπως όμως και η υπερβολική εμπιστοσύνη στην δυνατότητα να διαχειριστούν μόνα την ζωή τους δεν μπορεί δυνητικά να οδηγήσει σε τετοια τραγικά αποτελέσματα;

Ανάμεσα σε όσα διάβασα, βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα την συζήτηση που μπορείτε να διαβάσετε και ‘σεις εδώ σχετικά με τον διαχωρισμό της έννοιας του “ρίσκου” από την έννοια της “δυνατότητας”. Ίσως τελικά η ακρίβεια στη έκφραση να είναι πιο σημαντικό ζήτημα απ’ ότι φανταζόμαστε…

Ολοι όσοι ασχολούμαστε με play-based education τονίζουμε την ανάγκη να αφήνουμε τα παιδιά να εξερευνούν από πολύ νωρίς, μόνα τους τον κόσμο και να παίρνουν τις δικές τους αποφάσεις. Αυτό όμως σημαίνει ότι μπορούμε να τα αφήνουμε να παίρνουν και τα δικά τους “ρίσκα”; Που και πότε πρέπει να επεμβαίνουμε;

Η λέξη ρίσκο εμπεριέχει την έννοια του σταθμισμένου κινδύνου. Αναλαμβάνουμε συνειδητά (ως ενήλικοι) να εκτελέσουμε κάτι επικίνδυνο, αφού προηγουμένως έχουμε σκεφτεί και ζυγίσει τον βαθμό αυτής της επικινδυνότητας. Και αφού φυσικά έχουμε αποδεχθεί και τις δυνητικές συνέπειες. Tα παιδιά όμως, μπορούν να το κάνουν αυτό με επιτυχία;

Εννοείται ότι δεν μπορούν, την στιγμη που η περιορισμένη εμπειρία ζωής δεν τους επιτρέπει να έχουν ένα μεγάλο εύρος παραστάσεων και γνώσεων. Οσο και αν το ένστικτο της αυτοσυντήρησης μπορεί να προειδοποιήσει ένα παιδί για την επικίνδυνη χρήση του σκοινιού, η φυσική περιέργεια και ο ενθουσιασμός του παιχνιδιού είναι πολύ εύκολο να οδηγήσουν την κατάσταση στα άκρα. Πως τότε όμως κορυφαίοι παιδαγωγοί λένε π.χ. ότι τα σκοινιά και τα ξύλα είναι τα πιο σημαντικά αντικείμενα στην προσχολική εκπαίδευση;

Η απάντηση σαφώς κρύβεται στην διαχείριση της λέξης “δυνατότητα” (chance). Nαι, φυσικά πρέπει να δώσουμε στα παιδιά την δυνατότητα να παίξουν με σκοινί. Φυσικά πρέπει να τα εμπιστευθούμε και να τα αφήσουμε να εξερευνήσουν τις δυνατότητες της πραγματικής ζωής. Οχι όμως ανεξέλεγκτα, την λάθος στιγμή και με τον λάθος τρόπο:

1. δεν αφήνεις ένα παιδί, την πρώτη μέρα στο σχολείο (!!) να παίζει 20 λεπτά, μόνο του, με ένα σκοινί. Δεν έχεις ακόμη γνωρίσει τον χαρακτήρα και τις δυνατότητες του, δεν έχει αναπτύξει σχέσεις με άλλα παιδιά οπότε νομοτελιακά θα απομονωθεί κάπου μόνο του. Ασε που, για να μπορέσει ένα παιδί να αγαπήσει το σχολείο και την εκπαιδευτική διαδικασία, είναι απαραίτητο η προσαρμογή στο πρώτο του σχολείο να γίνει αργά και σταδιακά – κάτι που σημαίνει ότι τις πρώτες ημέρες μένει στον χώρο λιγότερη ώρα και με παρόντες και τους γονείς, με κάποιον τρόπο…

2. αφήνεις (προτρέπεις μάλιστα) τα παιδιά να εμπλακούν με καταστάσεις και αντικείμενα της πραγματικής ζωής, αφού όμως πρώτα έχεις φροντίσει τα παιδιά να έχουν τα ίδια παραστάσεις για τις καταστάσεις και τα αντικείμενα. Παράδειγμα: τα παιδιά, στα πλαίσια ενός project, θα οργανώσουν π.χ. στο σχολείο το δικό τους super market, αφού όμως πρωτα επισκεφθούν ένα πραγματικό super market, κατανοήσουν βιωματικά τι είναι αυτο και πως δουλεύει και θελήσουν μετά να μεταφέρουν στον δικό τους μικρόκοσμο την εμπειρία που έζησαν – την θετική και όμορφη εμπειρία που έζησαν…

3. η (βιωματική) εκπαίδευση πρέπει να είναι μικρού μεγέθους. Η παρουσία κάθε παιδιού στο σχολείο, κάθε μέρα, είναι ένα ξεχωριστό γεγονός. Ετσι πρέπει να βιώνεται απ’ όλους, και κυρίως από το παιδί. Και αυτό φυσικά δεν επιτυγχάνεται δημιουργώντας ένα περιβάλλον (άψυχο και έμψυχο) στο οποίο ένα παιδί ωθείται να παίζει για ώρα μόνο του, αόρατο και απομονωμένο, και μάλιστα την πρώτη του ημέρα στο σχολείο…

τι προσέχουμε όταν επιλέγουμε preschool

???????????????????????????????Επισκεπτόμαστε λοιπόν, για πρώτη φορά, ένα σχολείο για πολύ μικρά παιδιά.

Τι πρέπει να προσέξουμε, πέρα από τα γνωστά και τετριμμένα;

Ποια είναι κάποια από τα διαφορετικά στοιχεία που χαρακτηρίζουν ένα σχολείο που εστιάζει, όχι στο φαίνεσθαι, αλλά στην ουσία της εκπαίδευσης;

Οι άνθρωποι που θα δούμε, αυτοί που είναι υπέυθυνοι για την λειτουργία του χώρου, θα πρέπει:

1.    Να μην μιλάνε για «παιδικό σταθμό», να μιλάνε για σχολείο.

Εντάξει, παιδικοί σταθμοί θεωρούνται όλα τα preschools στην συλλογική μας κοινωνική συνείδηση, αλλά εάν οι άνθρωποι που λειτουργούν το σχολείο το αντιλαμβάνονται και οι ίδιοι ως «σταθμό», ως parking δηλαδή, τότε μην περιμένετε και πολλά στο εκπαιδευτικό κομμάτι…

2.    Να μας επιτρέπουν με χαρά να συμμετέχουμε, όποτε θέλουμε, στην εκπαιδευτική διαδικασία.

Ρωτήστε αν μπορείτε να κάνετε μια δραστηριότητα με τα παιδιά, να τους διαβάσετε π.χ. ένα παραμύθι (αν δεν πιστεύετε ότι μπορείτε κάτι περισσότερο). Σε ένα καλό preschool, όχι μόνο θα το αποδεχθούν αυτό αλλά θα σας το προτείνουν κιόλας οι ίδιοι. Η ενεργός συμμετοχή των γονέων στην εκπαιδευτική διαδικασία, ειδικά σε αυτές τις ηλικίες, βοηθάει πολύ τα παιδιά να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση και χαρά για την διαδικασία της μάθησης. Αρνήσεις του στυλ «δεν γίνεται, δεν το επιτρέπει το πρόγραμμα μας /η ασφάλεια του χώρου /οι γονείς των υπολοίπων παιδιών, κλπ» είναι απλώς φθηνές δικαιολογίες.

3.    Να χαίρονται όταν μπλεκόμαστε στην καθημερινή ζωή του σχολείου.

Ζητείστε π.χ. να φάτε μια μέρα μαζί με τα παιδιά, απροειδοποίητα (και πάλι σε ένα καλό σχολείο θα σας το προτείνουν μόνοι τους). Δεν είναι μόνο για να διαπιστώσετε οι ίδιοι την ποιότητα, είναι και γιατί η διαδικασία του φαγητού σε ένα preschool αποκαλύπτει πολλά για την συνοχή της ομάδας, για την δουλειά που γίνεται σε επίπεδο ορίων κοινωνικής συμπεριφοράς και για την σχέση των παιδιών με τις δασκάλες τους.

4.    Να «οργίζονται» και να το δείχνουν, όταν ακούν πράγματα με τα οποία διαφωνούν!

Πείτε φράσεις tricky, π.χ. «καλά τώρα, τι εκπαίδευση χρειάζονται τα παιδιά των 2 ετών, δεν καταλαβαίνουν και πολλά».  Ή, «εντάξει μωρέ, θα τον φέρνω 2-3 φορές την εβδομάδα. Σιγά μη χάσει και το μάθημα!». Σε ένα preschool που σέβεται τον εαυτό του, οι άνθρωποι που θα ακούσουν κάτι τέτοια θα βγάλουν σπυράκια και θα σας το δείξουν!

5.    Να μπορούν πάντοτε να εξηγήσουν το «γιατί» πίσω από κάθε δραστηριότητα.

Είναι εύκολο κάποιος να σχεδιάζει εντυπωσιακές δραστηριότητες, ερήμην των παιδιών, και μετά να τις υλοποιεί βάζοντας τα παιδιά να συμμετέχουν σαν μαϊμουδάκια και βγάζοντας όμορφες φωτογραφίες. Το δύσκολο είναι να σχεδιάζει πράγματα ΜΑΖΙ με τα παιδιά, δραστηριότητες που καλύπτουν συγκεκριμένες ανάγκες των παιδιών και που απαντούν στα δικά τους γιατί. Τα παιδιά, μόνο όταν υπάρχει σκοπός που τα ίδια κατανοούν, συμμετέχουν, χαίρονται και εξελίσσονται!

6.    Να έχουν φτιάξει ένα σχολείο γεμάτο «προκλήσεις» για τα παιδιά!

Μην στραβομουτσουνιάζετε απαραίτητα βλέποντας σκάλες, γωνίες ή ριψοκίνδυνα παιχνίδια στην αυλή. Όλα αυτά είναι στοιχεία τρομερά βοηθητικά για να μπορέσουν τα παιδιά να αυξήσουν την υπευθυνότητα και την εμπιστοσύνη στον εαυτό τους. Αυτό που πρέπει να παρατηρήσετε πολύ προσεχτικά είναι το ΠΩΣ οι δασκάλες τα αξιοποιούν εκπαιδευτικά όλα αυτά, ώστε τα παιδιά να προχωρούν και να εξελίσσουν την προσωπικότητα τους. Θυμηθείτε ότι στόχος της προσχολικής εκπαίδευσης δεν είναι να παράγει υπερ-προστατευμένους μπόμπιρες, είναι να δημιουργεί προσωπικότητες αυτόνομες και ανεξάρτητες, παιδιά με πίστη στον εαυτό και στις δυνατότητες τους!

7.    Να έχουν επιλέξει δασκάλες με προσωπικότητα και άποψη.

Προφανώς, η διεύθυνση ενός σχολείου είναι αυτή που δίνει τον χαρακτήρα και την εκπαιδευτική γραμμή. Οι δασκάλες όμως είναι αυτές που θα είναι καθημερινά μαζί με το παιδί σας, αυτές είναι που θα πρέπει να εμπιστευθείτε και να μπορέσετε να επικοινωνήσετε. Μιλήστε μαζί τους και δείτε αν ταιριάζουν οι αντιλήψεις σας. Αξιολογήστε επίσης πως αντιμετωπίζουν το παιδί σας στην πρώτη επαφή μαζί του, πριν ακόμη το γράψετε στο σχολείο.  Μείνετε μακριά από τις περιπτώσεις όπου η προσωπικότητα των δασκάλων, με το που βλέπουν την διευθύντρια, εξαφανίζεται!

8.    Να έχουν φανατικούς φίλους και φανατικούς εχθρούς…

Κρατηθείτε μακριά από την μετριότητα και την χλιαρότητα (σε όλα τα πράγματα στην ζωή, να εξηγούμαστε!). Τα καλά σχολεία, που έχουν συγκεκριμένη εκπαιδευτική άποψη και που είναι υπερήφανα για την δουλειά που κάνουν, δεν προσπαθούν να ικανοποιήσουν όλον τον κόσμο. Κρατάνε τα standard τους ψηλά και δεν κάνουν κωλοτούμπες για να μην χάσουν έναν πελάτη. Μορφώστε οι ίδιοι προσωπική γνώμη και μετά επιλέξτε το σχολείο που ταιριάζει στις ΔΙΚΕΣ ΣΑΣ οικογενειακές αξίες.

9.    Να γουστάρουν και να παθιάζονται πρώτα οι ίδιοι με το σχολείο που έχουν και με την δουλειά που κάνουν.

Αυτονόητο, δεν χρειάζεται εξήγηση….

Teacher Tom in Athens: the aftermath!

siteΗ σκέψη να καλέσουμε τον Teacher Tom στην Ελλάδα γεννήθηκε μια μέρα πριν φύγουμε για διακοπές, τον περασμένο Αύγουστο. Χρόνια τον παρακολουθούμε, είχαμε γράψει άλλωστε πόσο πολύ μας εμπνέει, οπότε ήταν φυσιολογικά η πρώτη μας επιλογή!

Γιατί όμως να καλέσουμε στην Ελλάδα κάποιον ξένο δάσκαλο, θα σκεφθεί κάποιος. Εύλογη η απορία, εύλογη όμως και η απάντηση (για εμάς τουλάχιστο): γιατί μας αρέσει να γνωρίζουμε καινούρια πράγματα, καινούριες κουλτούρες και νέους ανθρώπους. Και τι πιο φυσιολογικό να θέλουμε να γνωρίσουμε κάποιον με τον οποίο, χρόνια τώρα, αισθανόμαστε πολύ κοντά σαν άνθρωποι και σαν παιδαγωγοί!

Η παρουσία του Tom στην Αθήνα για εμάς είχε τρεις στόχους:

1. Να περάσουμε καλά!

2. Φεύγοντας ο Tom, να αισθανθούμε όλοι, παιδιά, δάσκαλοι και γονείς, ότι είμαστε καταπληκτικοί!

3. Να έχουμε ανοίξει στα γερά ένα παράθυρο που θα μας επιτρέπει να κοιτάμε προς τα “ξάστερα του ουρανού”, που θα έλεγε και ο Παλαμάς. Έξω δηλαδή από την μίζερη εσωστρέφεια που κατατρώει την χώρα μας, μακριά, να βλέπουμε τι γίνεται στο παγκόσμιο δάσος και όχι στο σάπιο δέντρο, δίπλα μας.

Σκεφτείτε λίγο: σε κάθε δάσος μέσα υπάρχουν σάπια και άρρωστα δέντρα. Απο μακριά κοιτώντας όμως ένα δάσος, τι βλέπουμε? ένα πανέμορφο πράσινο τοπίο, που μας εμπνέει και μας ξεκουράζει. Όταν μπούμε μέσα σε αυτό υπάρχουν δέντρα πανέμορφα, υγιή, υπέροχα – υπάρχουν όμως και δέντρα άρρωστα, γέρικα, σπασμένα, γεμάτα κάμπιες και σκουλήκια. Γιατί λοιπόν στην χώρα μας να επιμένουμε πάντοτε να εστιάζουμε στα άρρωστα και γέρικα δέντρα που είναι δίπλα μας, να θέλουμε να συγκρινόμαστε διαρκώς με αυτά, και να μην επιθυμούμε να δούμε την μεγάλη εικόνα του δάσους, αυτή που θα μας εμπνεύσει να το επισκεφθούμε ξανά και ξανά και που θα μας κάνει να θέλουμε να γνωρίσουμε και άλλα δάση, πιο όμορφα, πιο μεγάλα και πιο μακριά από εμάς;    

IMG_3031Εμείς λοιπόν, επειδή θέλουμε πολλά δάση να γνωρίσουμε και να επισκεφθούμε, είπαμε να ξεκινήσουμε από το μακρινό Seattle. Και η εβδομάδα που πέρασε ο Tom κοντά μας, μας έμαθε ότι στο Seattle έχει δάση με πολλή ελευθερία, πολλή δημιουργία και πολύ σεβασμό στην ατομικότητα και στην διαφορετικότητα των ανθρώπων.

Δεν είναι σκοπός μας εδώ να γράψουμε λεπτομέρειες για τον (καλό μας φίλο πλέον) Teacher Tom και την επίσκεψη του, παιδαγωγικής ή άλλης φύσεως. Εχουν ήδη γράψει πολύ ωραία κομμάτια ο Τάσος, η Ασπα, η  Polyanna. Και ίσως και άλλοι που δεν τους πήραμε χαμπάρι.

Εμείς ένα πράγμα μόνο θέλουμε να πούμε για αυτόν, κάτι που μας είπε μία μαμά αφού τον συνάντησε: “Ξέρετε ποιο είναι το σπουδαίο με τον Tom; είναι που όταν τον γνωρίσεις θέλεις να γίνεις καλύτερος άνθρωπος!”

…και πιάνει ο Θησέας το Μινώταυρο….

«…από τα thiseasκέρατα και τον καταφέρνει», είπε χαρακτηριστικά ο κύριος Δημήτρης Μπεχράκης, μπαμπάς του μαθητή μας Θησέα (3,5 ετών)!

Μέσα στα πλαίσια του project «κάθε όνομα μια ιστορία» μας επισκέφτηκε ο μπαμπάς του Θησέα και αφηγήθηκαν, στην τάξη, μαζί, το μύθο του Μινώταυρου.
Ο τρόπος που παρουσίασαν, πατέρας και γιος, το μύθο ήταν εξαιρετικός! Άλλαζαν φωνές, έδειχναν με το σώμα τους κάθε σκηνή, έβαζαν χιουμοριστικά στοιχεία, κυρίως στις δύσκολες στιγμές του μύθου. Τα παιδιά και όλοι μας ενθουσιαστήκαμε.
«Έτσι κάνουμε και στο σπίτι, φοράμε κάτι πάνω μας και παίζουμε θέατρο την αγαπημένη μας ιστορία. Ο Θησέας κάποιες φορές θέλει να αλλάξει το τέλος και να θυμηθεί να βγάλει τα μαύρα πανιά για να μην πέσει ο Αιγαίας στη θάλασσα…», με πληροφόρησε ο κος Μπεχράκης. Και την ώρα που ο μπαμπάς μιλούσε σκεφτόμουν πόσο σημαντικό και γόνιμο είναι,, να ανταλλάσσουμε εμπειρίες και να μοιραζόμαστε την εκπαιδευτική διαδικασία με τους γονείς του σχολείου μας. Γιατί, αυτό το μοίρασμα μας βοηθάει να αντιλαμβανόμαστε νέους, διαφορετικούς δρόμους και τρόπους προσέγγισης εννοιών και θεμάτων.

Γιατί, όχι μόνο στην προσχολική, αλλά σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης υπάρχει ακριβώς αυτή η ανάγκη αλλαγής, ανανέωσης, ανασύνθεσης του τρόπου που οι εκπαιδευτικοί καταλαβαίνουμε και μεταδίδουμε τα πράγματα.
«…και μόλις βλέπει ο Αιγαίας τα μαύρα πανιά, πέφτει μέσα στο πέλαγος… πλατς», αλλά όπως συμφωνήσαμε με το μπαμπά του Θησέα στην επόμενη συνάντησή μας θ’ αλλάξουμε το τέλος και ο Θησέας θα θυμηθεί να βάλει τα λευκά πανιά.