Ο κόσμος που έρχεται

O κόσμος που έρχεται, που έχει ήδη έλθει πιο σωστά, είναι πολύ διαφορετικός απο αυτόν που εμεις διδαχθήκαμε και που ακόμη και σήμερα διδάσκονται τα παιδιά μας στα παραδοσιακά σχολεια.

Μην ξεχνάμε ότι η καθιερωμένη δομή του σχολείου, αυτή που ακόμη βλέπουμε γύρω μας, έχει την προέλευση της στην εποχή της βιομηχανικής επανάστασης. Τότε, που για πρώτη φορά υπήρξε η ανάγκη για καλά εκπαιδευμένους εργάτες ικανούς να επαναλαμβάνουν το ίδιο πράγμα, με τον ίδιο τρόπο, αγόγγυστα, για μεγάλο χρονικό διάστημα. Αυτήν την ανάγκη κάλυψε το σχολείο.

Το πιο πάνω παραγωγικό μοντέλο υπηρέτησε εξαιρετικά τον δυτικό κόσμο για πάνω απο 150 χρόνια. Και φυσικά, συναντάται ακόμη σε πολλές από τις εκφάνσεις της ζωής μας. Ομως, τα πράγματα αλλάζουν ραγδαία με την αλματωδη εξέλιξη της τεχνολογίας και την σταδιακή αντικατάσταση του ανθρώπου από τις μηχανές, σε όλα τα χαμηλά και μεσαία επίπεδα παραγωγής.

Σκεφτείτε: ο κάτοικος μιας μεγάλης πόλης το 2040, θα έχει μια άλλη εντελώς καθημερινότητα. Οι έξυπνες μηχανες π.χ. θα έχουν λύσει όλα τα πρακτικα προβλήματα – το ατομικο μας drone που θα μας μεταφερει στον χώρο εργασίας θα κινειται αυτόνομα, θα παρκαρει καπου στον ουρανό και θα έρχεται να μας παραλάβει μόλις λάβει εντολή απο το κινητό ή το ρολόι μας  (ότι ακριβώς δηλ. έκανε ο David Hasselhoff με τον Κitt στην τηλεόραση, πριν 30 χρόνια! Μόνο που τώρα δεν θα είναι επιστημονική φαντασία…). Σχεδόν κάθε χαμηλού ή μεσαίου επιπέδου θέση παραγωγής προϊοντων και υπηρεσιών θα καταληφθεί από έξυπνα, όμορφα, γρήγορα και αποτελεσματικά ρομποτοειδη. Και όλοι θα το απολαμβάνουμε!

Και οι άνθρωποι? Σε τι θα χρησιμεύουν οι άνθρωποι? Μα, στον να προσθέτουν αξία με την σκέψη και τις ιδέες τους σε αυτόν τον καινούριο θαυμαστό κόσμο!

Η ζωη λοιπόν των σημερινών παιδιών στο μέλλον, τόσο σε προσωπικό όσο και επαγγελματικο επίπεδο, θα απαιτεί συνεχή επεξεργασία πολλών δεδομένων προερχόμενων από διαφορετικές πηγές, με σκοπό την λήψη γρήγορων και σύνθετων αποφάσεων που θα αποσκοπούν στην βελτιστοποίηση κάθε είδους προσδοκόμενου αποτελέσματος.

Ούτε απομνημόνευση γνώσης θα χρειάζεται (καλά, αυτή είναι ήδη περιττή), ούτε τυποποιημένη συμπεριφορά απέναντι σε γνωστές συνθήκες. Αντίθετα, θα είναι απαραίτητη η εφευρετικότητα, η γρήγορη αξιολόγηση διαρκώς μεταβαλλόμενων δεδομένων, η συνθετική ικανότητα και η δυνατοτητα σχεδιασμού και κατανόησης πραγμάτων σε πολλά διαφορετικά επίπεδα, ταυτόχρονα.

Αυτό λοιπόν σημαίνει ότι και τα εκπαιδευτικά μοντέλα θα πρέπει να αρχίσουν να προσαρμόζονται σε έναν τετοιο κόσμο. Για να μπορούν τα παιδια μας να συνθέτουν και να λειτουργουν πολυεπίπεδα στο μέλλον, θα πρέπει να εκπαιδευθούν σε περιβάλλοντα πολυσυλλεκτικά, που αντιμετωπίζουν κάθε τι διαφορετικό ως τμήμα του ίδιου συνόλου και που δουλεύουν προς την κατεύθυνση της ενοποίησης της γνώσης και όχι του διαχωρισμού.

Αντί λοιπόν το σχολειο να διδάσκει γλώσσα, μαθηματικά, γεωγραφία, θρησκευτικά ως ξεχωριστές ενότητες, όπως γινεται σήμερα, θα πρέπει να περάσει σε ενα άλλο μοντέλο.

Στον δάσκαλο π.χ. που αντι να διδάσκει, θα ζητάει απο τα παιδια να καταθέσουν στην τάξη, όχι από στήθους παπαγαλίες – αλλά ιστορίες, προβληματισμούς και εμπειρίες της πραγματικής ζωής. Και που συζητώντας μετά ανοιχτά για αυτές, θα βοηθάει την ομάδα να κατανοήσει τα επι μέρους “πως” και “γιατι” και την επίδραση αυτών στο τελικό αποτέλεσμα.

Το παραπάνω, αν σκεφτούμε λίγο, δεν εχει διαφορά από την διεργασίες που ακολουθει πχ μια ομάδα παιδιών που παίζει ακηδεμόνευτα, χωρίς κατευθύνσεις από ενήλικες, σε ένα χωράφι γεματο παράταιρα αντικείμενα μεσα απο τα οποία προσπαθεί να χτίσει ένα σπίτι.

Φανταστείτε τον ενθουσιασμό μιας τέτοιας ομάδας παιδιών, τους πολλούς διαφορετικούς ρόλους που θα κληθούν εκ των πραγματων να υπηρετήσουν τα μέλη της, τις διαφορετικές ικανότητες και προτιμήσεις που θα αναδειχθούν. Απείρως πιο ελκυστική, ενιαία και ουσιαστική διαδικασία μάθησης από την οποιαδηποτε “στημένη”τάξη.

Εναν τετοιο ενθουσιασμό θέλουμε να βλέπουμε και να καλλιεργούμε στην Dorothy Snot, καθημερινά. Μέσα απο το Ακηδεμόνευτο Παιχνίδι, τον Σεβασμό στις επιθυμίες και στις ανάγκες των παιδιών μας, την Εμπιστοσύνη στις ικανότητες τους και την Ελευθερία να δράσουν αυτόνομα μέσα σε ενα πλαίσιο με κανόνες και όρια που σε μεγάλο βαθμό εκείνα θέτουν.

Ο κόσμος που έρχεται, που έχει ήδη έλθει πιο σωστά, απαιτεί Πολίτες με αυτοπεποίθηση, κρίση, άποψη, πολλές διαφορετικές εμπειρίες, συνθετική ικανότητα και ανοιχτή, πολυεπίπεδη σκέψη. Οσο νωρίτερα επιτρέψουμε στα παιδιά μας να βιώσουν τα παραπάνω, τοσο περισσότερο θα διασφαλίσουμε για αυτά μια καλή θέση στον κόσμο του 2040.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s