Με αφορμή ένα γιατί…

IMG_5936από την Ντανιέλα Κράλλη
δημιουργό της Dorothy Snot

Ειναι η περίοδος που οι γονείς έρχονται να πάρουν πληροφορίες για το σχολείο μας. Άλλοι έχουν ακούσει για μας, άλλοι μας έχουν ανακαλύψει στο internet, ή έχουν φίλους που τα παιδιά τους ανήκουν στην οικογένεια μας, κτλ.

Απ όλους αυτούς τους γονείς, συνήθως ένας στους 100 με ρωτάει γιατί αποφάσισα να φτιάξω ένα σχολείο. Θεωρω αυτήν την ερώτηση την πιο σημαντική απ’ όλες. Γιατι;

Γιατί μου φανερώνει έναν άνθρωπο που δεν τον αφορούν οι διαδικασίες, αλλά η ουσία των πραγμάτων.

Σε μένα αυτόματα, όπως στον αντικατοπτρισμό της φωτογραφικής μηχανής, αντιστρέφεται η ερώτηση ως εξής: Σε ποιους ανθρώπους θα εμπιστευθούμε το παιδί μας για τα 2/3 των παραγωγικών ωρών της μέρας του; 

Ξεκίνησα να ψάχνω με τον τρόπο και τα κριτήρια που θα είχε ένα παιδί…Η ιστορία αυτού του παιδου ξεκινάει κάπως έτσι…

Αποφάσισα, το 2008, να ψάξω για ένα σπίτι ζεστό σαν αγκαλιά για να μπορούν να μεγαλώσουν μέσα σε αυτό η φαντασία μου, οι επιθυμίες μου και η αγάπη μου για την ζωή. Ενα αρχοντικό με καταπράσινη αυλή γιατί αυτό με εμπνέει κ αυτό μου αξίζει. Ενα σπίτι όπου η κουζίνα απλώνει μυρωδιές τα μεσημέρια, που περιμένουν να ξαπλωσουν στα πιάτα μας, μετά από την πρωινή μας έρευνα.

Ενα σπίτι τρένο απ’ ὀπου ταξιδεύουν, προς και από το σχολείο, ιδέες, εμπειρίες, διαφωνίες, ενστάσεις, μελωδίες, χαρά.”

Χρησιμοποιησα λοιπόν το μαγικό φίλτρο μου για να βγάλω τους διανοητικους φακούς μου και να ψάξω με τα ματιά ενός παιδιού.Κι επειδή εγώ είχα μεγαλώσει λίγο, άφησα την κόρη μου που ήταν 2,5 ετών να μου θυμίσει…

Έτσι λοιπόν έψαξα σαν παιδί έναν χώρο για να στέγασει το όνειρο ενός ενήλικα. Το δικό μόυ. Τωρα ποιο είναι το όνειρο μου; Κάτι πολύ απλό. Να αλλάξω τον κόσμο!

Σκεφτηκα πολύ πονηρά και είπα ότι καθένας που σήμερα  μπορεί από την θέση του να εξουσιάζει η να επηρρεάζει τον κόσμο, ήταν κάποτε παιδί. Αν τα παιδιά μάθουν να χειρίζονται την γνώση με δημιουργικό τροπο, τον εαυτό τους με αυτοσεβασμό και τελικά τους γύρω τους με αγάπη, τότε η ανθρωπιά και η χαρά θα αυξηθούν γύρω μας.Επικύνδυνα.Τόσο επικίνδυνα που ο κόσμος θα γινόταν μια παρέα που ο καθένας μοιράζεται το δικό του παιχνίδι-γνώση για να γίνουν όλα πιο όμορφα, πιο δημιουργικά!

Αν ήμουν λοιπόν αρκετά τυχερή θα έβρισκα συνεργάτες όπου θα μπορούσαν να δεχθούν να πιουν από το μαγικό μου φίλτρο και μαζί να φτιάξουμε ένα σχολείο, όπου τα παιδιά θα αισθάνονται ότι τα λογαριαζουν ισότιμα, πως ο κόσμος είναι καλύτερος ακριβώς γιατί βρίσκονται και ‘κείνα μέσα σ’ αυτόν.

Αν μπορούσατε να τρυπώστε στην σκέψη των παιδιών,  θα ακούγατε πράγματα όπως: “τα προβλήματα είναι πολλά! Όπως, το να μην μπορείς να φορέσεις την ίδια σου την ζακέτα. Αλλά αυτό ίσως μπορεί να λυθεί με κάποιον τροπο, αν πιστεψω στις ικανότητες μου.

Kαι ενω εχω μπλέξει το μανίκι με την κουκούλα, βλεπω πως οι προσπάθειες μου ανεξάρτητου αποτελέσματος επιβραβεύονται από τους γύρω κυρίως από την δασκάλα μου που τόσο θέλω να με καμαρωνει.

Παρολα αυτά μαθαίνω ότι ακόμη κι αν κάποιες φορές  επιτρέπω στον εαυτό μου να ζητήσει βοήθεια από τους άλλους ,δεν σημαίνει οτι δεν έχω καταφέρει κάτι πολύ σημαντικό: να μην πιέσω τον εαυτό μου περισσότερο και το να δεχτώ την φροντίδα.

Χθές ζήτησα βοήθεια από τον καλύτερο μου φίλο.Σήμερα όμως ξύπνησα πιο χαρούμενος και πιο δυνατός.Με μια σιγουριά ότι σήμερα μπορώ να καταφέρω τα πάντα!Μπορεί να ήταν και εκείνα τα πρωινά κορν φλέικσ η και η το σπασμένο πλακάκι έξω από το σπίτι μου που κάθε μέρα προσπαθώ να το προπεράσω πηδώντας το, φτάνοντας από το πλακάκι νο1 στο πλακάκι νο3 χωρίς να πατήσω το πλακάκι νο2.Και παρόλο που η μαμα μου έλεγε: δεν έχουμε πεί να προσέχεις στον δρόμο; Εμενα το πλακάκι αυτό ήταν μέχρι σήμερα ο ανίκητος εχθρός μου.Κάθε πρωί με περίμενε και το περίμενα.Κάθε φορά με νικούσε.Μεχρι σήμερα που το κέρδισα πανυγηηρικα.Η καιμένη η μαμά μου!Που να ξέρει με τι εχθρούς παλέυω καθημερινά!

…Και περνάω από τον διάδρομο κοιτόντας την ζακέτα μου σαν τον επόμενο προσωρινό εχθρό μου!  Πιστεύω λοιπόν ότι μπορω να αποφασίσω μόνη/ος  μου για το αν θα αναμετρηθούμε σήμερα ή όχι.Ναι ,σήμερα είναι η μέρα μου! Και  τελικά χωρίς να το καταλάβω πάλι  μέσα μου βρήκα αστείρευτες πηγές βοήθειας.Τελικα αξίζω πολλά!Τωρα είμαι γεμάτη/ος εμπιστοσύνη κ ελπίδα.”

Όυφ τελικά η ζακέτα μου μπήκε.Να μια μεγάλη επιτυχία!Κι εκεί που όλος χαρά κατεβαινω στην αυλή…

Ξαφνiκα, κάποιος μου τράβηξε το παιχνίδι από το χέρι. Τι θα γίνει τώρα; Α, απ ότι λέει η δασκάλα μου εδώ δεν υπάρχουν κανόνες αντίθετους με ότι αισθανόμαστε.μπορω να δείξω ότι αυτό με θυμώνει,με στεναχωρεί η και να μην κάνω τίποτα.Εγω θα επιλέξω.Κι αν ακόμη  αποδειχθεί λάθος ο χειρισμός μου, όλο αυτό  το πείραμα ίσως  θα με βοηθήσει πολύ.

Έχω κρυφακούσει την δασκάλα μου να λέει ότι ένα λάθος είναι μια υπέροχη ευκαιρία να σκεφτούμε ή δοκιμάσουμε εναν καινούριο τρόπο  να λύσουμε ένα πρόβλημα.Στην αρχή δεν την πίστευα νόμιζα οτι το λέει στα ψεματα για να πέσω στην παγίδα και τότε ποιός ξέρει τι θα γινόταν.Αλλά τωρα πιστεύω οτι το εννοεί γιατί οταν γλινεται ένα λάθος το πρόσωπό της δεν γίνεται σαν αυτό του Πόρκι όταν του ξεφεύγει ο Μπαγκς Μπάνι…”     

Αυτήν την στιγμή αυτά είναι αρκετά για να καλύψουν με έναν παράξενο τρόπο την περιγραφή για τον λόγο της απόφασης μου.Και τα γράφω εδώ γιατί μου άρεσε η ερώτηση.

Και κάτι για τους γονείς που θα έχουμε την χαρά να φιλοξενήσουμε τα παιδιά τους την επόμενη χρόνια: Το συννεφάκι της κρυφής σκέψης των παιδιών στις προσαρμογές του σχολείου μας γράφει: “αυτή είναι μια στιγμή αλλαγής ,προς στιγμής αισθάνομαι ότι δεν θα τα βγάλω πέρα. Η Δασκάλα και κυρίως η μαμά κ ο μπαμπάς μου όμως μου λένε πως αυτό ακριβώς συμβαίνει σε κάθε αλλαγή. Την στιγμή της αλλαγής κανείς δεν αισθάνεται άνετα.Ομως η αλλαγή είναι μέρος αυτού του κόσμου.Τοιποτα δεν μένει σε αδράνεια. Και αφού η αλλαγή είναι μέρος αυτού του κόσμου και της φύσης μας ας δοκιμάσω να την αντιμετωπίσω δημιουργικά με κατανόηση και αγάπη.

Άλλωστε αυτή η κρίση πιθανόν να αποτελεί τις ωδινες πριν την γέννηση κάποιας καινούριας δυνατότητας για μένα.
Μμμμ τώρα που το ξανά σκέφτομαι: μαμά κάπως έτσι δεν γεννήθηκα κι εγώ; και είμαστε, και εγώ κι εσυ, σώοι και αβλαβείς…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s