Είναι στ’ αλήθεια περίεργο αυτό το βράδυ….

της Γεωργίας Λινάρδου *

Χαρμολύπη. Κάπως έτσι δεν περιγράφουν αυτό το αδιόρατο συναίσθημα που ενώ είσαι χαρούμενος κάτι σε κρατάει να μη γελάσεις δυνατά ή όταν πας να κλάψεις σε κάνει να χαμογελάσεις; Ακριβώς έτσι ένιωσα σήμερα παρακολουθώντας τη μικρή μου να κλείνει τον πρώτο κύκλο της ζωής της: το νηπιαγωγείο. Ναι, κάπως έτσι το ένιωσα εγώ, αλλά κυρίως εκείνη. Ακριβώς έτσι το ένιωσε…

???????????????????????????????Λίγο μετά τη γιορτή στο υπέροχο Χωριό που καταφέρατε να δημιουργήσετε στο κέντρο της Αθήνας, στο κομβικό σημείο μεταξύ Εξαρχείων και Κολωνακίου, έβαλε τα κλάματα και μου ζήτησε να την ξαναγράψω στο Νηπιαγωγείο. Ακριβώς τότε ένιωσε πως έκλεινε ένας κύκλος. Όχι επειδή θα «έχανε» τους φίλους της, αλλά επειδή εκεί σ’ αυτό το Χωριό τη μάθατε να καταλαβαίνει και να αναγνωρίζει όσα συμβαίνουν μέσα της και έξω της, στη ζωή…

Η μικρή μου που μόλις είχε φορέσει την καταπράσινη τήβεννο με το αντίστοιχο καπέλο το οποίο με κόπο και περιέργεια είχε φτιάξει μαζί με τους συμμαθητές της και την δασκάλα της και κρατούσε στα χέρια της το πρώτο της «πτυχίο», τη βεβαίωση που της έδινε το διαβατήριο για τον επόμενο κύκλο της ζωής της, το Δημοτικό, έκλαιγε γοερά γιατί ήθελε να την ξαναγράψω σ’ αυτό το μικρό σας Χωριό στο κέντρο της Αθήνας το οποίο γνώρισε στα 3,5 της.

Έμαθε να γράφει, να διαβάζει, να μετράει, να πειραματίζεται με τα Αγγλικά και να παίζει με την προφορά τους, έμαθε τι σημαίνει περιβάλλον, έμαθε τι σημαίνει πολιτισμός, τι είναι ένα μουσείο, τι είναι η μουσική («Μαμά κάθε φορά που το ακούω αυτό νιώθω μέσα μου κάτι»), τι είναι το δάσος, τι κάνουμε σε ένα δάσος, έμαθε τι σημαίνει δημοκρατία, τι σημαίνει δικαιοσύνη («Μαμά αυτό που έκανες δεν είναι δίκαιο!»), έμαθε να μην κρίνει, να κατανοεί, να υπερασπίζεται τον εαυτό της, να διεκδικεί, να διαισθάνεται, να καταλαβαίνει πίσω από τις λέξεις, να είναι απείθαρχη με τους δικούς της κανόνες που ήταν και είναι τόσο δίκαιοι και αυτονόητοι, να, να, να… μα περισσότερο απ’ όλα ένιωσε την Ασφάλεια της Αγάπης.

???????????????????????????????Το παιδί μου στη Dorothy Snot -για μένα ένα πολύτιμο Χωριό στο κέντρο της Αθήνας- μεγάλωσε με γερή καρδιά και για μένα αυτό έχει σπουδαία σημασία.  Στα τελειώματα του νηπιαγωγείου έφτασε στο σημείο να συγκρίνει τις αποφάσεις της δασκάλας της με έντονη τη διάθεση να το συζητήσει μαζί της. Να ζητήσει εξηγήσεις. Να της δοθούν εξηγήσεις για να πάει παραπέρα. Κι έτσι γινόταν. Χωρίς να χάνεται ο σεβασμός και δίχως να περιπλέκονται οι κανόνες.

Απόψε το βράδυ και μετά από μία ξέφρενη γιορτινή ημέρα την κοίταξα και σκέφτηκα για μια στιγμή: τι καλά που θα’ ταν να πήγαινε ξανά νηπιαγωγείο… Αυτή η σκέψη ήταν και για μένα, απλά, θέμα Ασφάλειας.

Αλλά το μωρό μου όπως και η υπόλοιπη εκρηκτική της παρέα πρέπει να πάνε στη ζωή παραπέρα. Οι φιλενάδες της: η Ζωή, η Ανθή, η Λυδία, η Ξανθούλα. Οι φίλοι της: ο Μάνος, ο Δημήτρης, ο Αλέξανδρος, ο Γιάννης, ο Φίλιππος, ο Γεράσιμος, ο Νέστορας, ο Κώστας, ο Κωνσταντίνος… κι άλλες τόσες υπέροχες ψυχές που στο δρόμο «αποχωρίστηκαν» προσωρινά.  Μα είναι βέβαιο πως θα ξαναβρεθούν, διότι αυτό επιβάλλει το πέρασμα της ζωής…

Είναι στ’ αλήθεια περίεργο αυτό το βράδυ, όπως είναι κάθε βράδυ μικρού-μεγάλου χωρισμού ή αποχωρισμού.

Η μικρή μου έκλαψε πολύ συνειδητοποιώντας πως ένας κύκλος έκλεισε. Κι εγώ το ίδιο γιατί και για μένα έκλεισε ένας παρόμοιος κύκλος με αυτό το Χωριό.

Μα τώρα κοιμάται ήρεμη και ευτυχισμένη διότι απλά ξέρει τι ήταν αυτό που συνέβη σήμερα. Γνωρίζει γιατί νιώθει αυτό που νιώθει. Κι αυτό που νιώθει είναι απλά ζωή.  Η μικρή μου μόλις έκανε το πρώτο μεγάλο συναισθηματικό crash test στον εαυτό της.

Δεν θέλω τίποτε άλλο να γράψω.

Η αποψινή βραδιά στη Dorothy Snot ήταν σαν κι αυτές τις βραδιές που κάνουμε σπίτι μας με φίλους αγαπημένους. Χωρίς φανφάρες, δίχως τίποτα, αλλά με πολλά σπουδαία: Ένα κομμάτι πανί, ένα πράσινο ύφασμα, ένα πράσινο χαρτόνι, μια κορδέλα, τη βρύση να τρέχει, τη Ντανιέλα να παίζει πιάνο και τα παιδιά, τη Μαρία κατάχαμα να τα παρακολουθεί λες και είναι παιδιά της, αυτήν την εκρηκτική τάξη του νηπιαγωγείου να τραγουδά ένα τραγούδι χτισμένο δικό τους και ύστερα να βρέχονται και να βρέχουν και τους μεγάλους οι οποίοι στέκονταν σαστισμένοι. Μια χαρούμενοι και μία λυπημένοι. Μα τι έγινε τώρα;

???????????????????????????????Guys ελάτε να ξαναγνωριστούμε με τη ζωή διότι νευρικούς σας είδα ορισμένους. Χαλαρώστε! Ένας κύκλος έκλεισε για να ανοίξει κάποιος άλλος. So what;

Ναι, το ξέρω ήταν σπουδαίος και για κάποιους από εμάς ήταν και δικός μας πρώτος κύκλος ζωής. Η μήπως έχετε αντίρρηση;

Τι να λέμε τώρα. Το παραμύθι τελείωσε και είχε happy end.  Αν χαθούμε, δική σου η ευθύνη Dorothy Snot, τρελή κάμπια στο κέντρο της Αθήνας!

Εγώ η μαμά της Μυρσίνης, ο Βασίλης ο μπαμπάς της Μυρσίνης και πρωτίστως η Μυρσίνη μας, σας ευχαριστούμε για τα αυτονόητα που πια είναι τόσο δυσεύρετα παντού…

———————

* Η Γεωργία είναι καλή μας φίλη, δημοσιογράφος και φυσικά, πάνω απ’ όλα, μαμά της Μυρσίνης. Περάσαμε μαζί τρία υπέροχα χρόνια. Θα μας λείψει….

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s