…love is all you need…

Είναι πολλές οι εμπειρίες που μοιραστήκαμε με τον Teacher Tom την μία αυτή εβδομάδα που έμεινε στο σχολείο μας. Σιγά-σιγά κατασταλλάζουν κάποια πράγματα, κάθεται η σκόνη και ότι θεωρούμε σημαντικό θα το μοιραζόμαστε μαζί σας.

Αφορμή πήραμε από το σημερινό ποstorytellingστ του Τομ στο οποίο μιλάει για το πως κατάφερε να επικοινωνήσει άψογα με τα παιδιά της Dorothy Snot, χωρίς φυσικά να γνωρίζει την γλώσσα μας! Και όπως λέει και ο ίδιος, με τα μικρότερα παιδιά ήταν σχετικά εύκολο καθώς η γλώσσα του παιχνιδιού είναι ίδια παντού. Με τα μεγαλύτερα παιδιά όμως, που όπως γράφει “μιλάνε το ίδιο ή και περισσότερο με εμένα“? πως έγινε το θαύμα αυτο και ο Αλκίνοος π.χ. επέστρεφε στο σπίτι λέγοντας “Μαμά, σήμερα μας είπε ο Teacher Tom ένα παραμύθι και κατάλαβα όλες τις λέξεις!

Φυσικά τα παιδιά μας κάνουν αγγλικά στο σχολείο – αλλά από εκεί μέχρι το να παρακολουθήσουν συνεπαρμένα ένα παραμύθι δεκαπέντε λεπτών στα αγγλικά (και μάλιστα να του ζητήσουν να το επαναλάβει!), ε, υπάρχει απόσταση τεράστια.

“The highlight for me, then, was telling a story, in English, to the kindergarteners. It was a plan the teachers and I had cooked up, a sort of challenge. I would tell the story, then the kids would tell us what they thought the story was about. It was a test of the new language we’d developed together over the preceding three days. I used lots of hand, body, and voice gestures. I was thrilled that they laughed at all the same places the kids do back home. Occasionally, one of them would shout out an English word to me that they recognized: “Butterfly!” “Bear!” At the end of the story, they wanted to hear it again, which was an incredible honor.”

storytelling-2Τι συνέβη λοιπόν και τα παιδιά ήταν κολλημένα στα χείλη του Τομ? Κάτι πολύ απλό: τους αφηγήθηκε με αγάπη και ενθουσιασμό ένα παραμύθι, στο οποίο ο ίδιος ήταν μέσα 100%!

Τι έκανε? κατ’ αρχήν κάθησε στο πάτωμα, ανάμεσα τους. Και μετά, ξεκινώντας να αφηγείται, έγινε πραγματικά ένα μαζί τους! Εσκυβε πάνω τους, τα αγγιζε, τα παιδια τον άγγιζαν επίσης, αλλαζε διαρκως τον τονο και την ένταση της φωνής του… Εκανε μορφασμούς, γκριμάτσες, φώναζε όταν έπρεπε, ψιθύριζε όταν έπρεπε, τραγουδούσε διαφορετικά για κάθε ήρωα. Επαιρνε τις σκόρπιες αγγλικες λέξεις που έλεγαν τα παιδιά, τις “έβαζε” μέσα στο παραμυθι και συνέχιζε από εκεί. Σε όλη την διάρκεια της αφήγησης τα παιδιά ήταν 100% παρόντα, αντιδρούσαν, συμμετείχαν, και όπως γράφει και ο ίδιος “γελούσαν στα ίδια σημεία που γελούν και τα παιδιά στην τάξη μου“.

Οταν το είδα αυτο να συμβαίνει το θεώρησα πολύ φυσιολογικό, καθώς ο Τομ από την πρώτη μέρα είχε κατακτήσει ένα πολύ υψηλό επίπεδο επικοινωνίας και διάδρασης με τα παιδιά του σχολειου μας. Σήμερα όμως, σχολιάζοντας σε ένα σχετικό ποστ του φίλου μου του Χρήστου στο facebook, έπιασα τον εαυτό μου να αναρωτιέται και να συγκρίνει.

Θυμήθηκα π.χ., το καλοκαίρι που μας πέρασε που κάναμε τις διακοπές μας σε ένα ελληνικό βουνό, στην κεντρική Ελλάδα. Στο χωριό που μέναμε, ο τοπικός σύλλογος είχε οργανώσει εβδομάδα παραμυθιού, με συμμετοχή παραμυθάδων απ’ όλη την Ελλάδα. Απόλυτα αξιέπαινη πράξη. Πήγαμε λοιπόν την πρώτη βραδιά με χαρα και ακούσαμε τρεις συμπαθέστατες κοπέλες να αφηγούνται τις ιστορίες τους. Πήγαμε και την δεύτερη βραδυά. Και δεν ξαναπήγαμε.

Τι είδαμε τα δύο πρώτα βράδυα? Παραμυθούδες ακίνητες, καθισμένες σε καρέκλες, σε 3-4 μέτρα απόσταση από τον κόσμο, να διηγούνται ιστορίες με δασκαλίστικο ύφος και με φωνές άχρωμες και επίπεδες. Χωρίς κίνηση, χωρίς γκριμάτσες, χωρίς σπιρτάδα. Χωρίς αυτοσαρκασμό. Διεκπεραιωτικά πράγματα, (ίσως) χωρίς πραγματική αγάπη για αυτό που κάνουν και για αυτούς που παρακολουθούν. Με καλές προθέσεις πιθανότατα – αλλά με πενιχρό αποτέλεσμα.

Και μετά, έρχεται ο  Tom από το Seattle και λέει παραμύθια στα αγγλικά στα εξάχρονα παιδιά μας, και τα συνεπαίρνει. Και πάνε στο σπίτι και διηγούνται στους γονείς τους με ενθουσιασμό την ιστορία που άκουσαν! Και την διηγούνται και σωστά!

Ε, “κάπου υπάρχει λάθος“, που τραγουδούσε και ο Λουκιανός….

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s