Να φτιάξουμε μια γέφυρα πρώτα…

 
της Μαριας Παυλοπούλου
____________________
 

Εχθές 9 Οκτωβρίου επισκεφτήκαμε με τα παιδιά του νηπιαγωγείου το αισθητικό δάσος Υμηττού. Όπως συμφωνήσαμε και σχεδιάσαμε, από κοινού, μόλις φτάναμε στο δάσος θα χωριζόμασταν σε δύο ομάδες. Όπως κι έγινε. Η μία ομάδα ήταν υπεύθυνη να συλλέξει τα χρώματα του δάσους και η άλλη τους ήχους του. Είχα την ευκαιρία να δουλέψω με την πρώτη ομάδα και να επιβεβαιώσω για άλλη μια φορά πως ο σχεδιασμός των εκπαιδευτικών προγραμμάτων έχει αξία όταν ανατρέπεται.

Παίρνοντας το χώρο μας με τα παιδιά, έπρεπε, σύμφωνα με τα σχέδιά μας, να παρατηρήσουμε τα χρώματα της φύσης και ύστερα κάνοντας τους κατάλληλους συνδυασμούς – ήδη τα παιδιά γνωρίζουν πως από το κόκκινο, το κίτρινο και το μπλε μπορούν να δημιουργηθούν όλα τα χρώματα – να τα φτιάξουμε στις παλέτες μας, να τα αναπαράγουμε και να τα χρησιμοποιήσουμε αποδίδοντας τη φύση.

Τίποτα από τα παραπάνω δεν έγινε, τουλάχιστον σε πρώτη φάση. Γιατί, κομμένοι κορμοί δέντρων, σε διάφορα μεγέθη και σχήματα ενέπνευσαν τα παιδιά.
Ο Κώστας είπε χαρακτηριστικά: “Να κάνουμε κάτι με τους κορμούς πρώτα και ύστερα να φτιάξουμε τα χρώματα.”Να κάνουμε μια γέφυρα“, πρότεινε ο Νέστορας. Όλοι συμφώνησαν και οι προσπάθειες ξεκίνησαν.

Παρότι δουλεύω χρόνια με τα παιδιά, εντυπωσιάζομαι όταν οι πρωτοβουλίες τους βρίσκουν χώρο και χρόνο να εξελιχθούν. Εντυπωσιάζομαι από την αποφασιστικότητα, το δυναμισμό, τη φαντασία και τη δημιουργικότητα τους.

Μόλις είδαν τους κορμούς και μάλιστα κάποια παιδιά πριν καν βγάλουν την τσάντα από τους ώμους τους, έτρεξαν κατά πάνω τους, σίγουρα ότι μπορούν να χειριστούν αυτούς τους κορμούς και όλο το δάσος μαζί.


Στη συνέχεια ξεκίνησαν οι προσπάθειες σύνδεσής τους ώστε να δημιουργήσουν μια γέφυρα.

Τα σχόλια που έκαναν και αντάλλασαν μεταξύ τους, κατά τη διάρκεια αυτής της προσπάθειας αποδεικνύουν ότι τα παιδιά μπορούν να οδηγηθούν στη γνώση μέσα από την αυτόβουλη και αυτόνομη δράση:
“Αν βάλουμε αυτούς τους κοντούς δίπλα, δίπλα πως θα έχουμε πέρασμα από κάτω;” Ρώτησε η Μυρσίνη τη Ζωή. Και η Ζωή απάντησε: “Δε θα έχουμε πέρασμα, να σκεφτούμε κάτι άλλο.
Εεε, κορίτσια, αυτό το μεγάλο θα βάλουμε από πάνω για να κάνουμε γέφυρα“, φώναξε ο Αλκίνοος και άρχισαν οι ενέργειες για να μεταφερθεί, αυτός ο πραγματικά μεγάλος κορμός.
“Από πού να κρατήσουμε; Να προσέχουμε πολύ μη μας πέσει, είναι πολύ βαρύς. Να έρθει κι άλλο ένα αγόρι. Από πού θα το βάλουμε πάνω στους άλλους; Χρειαζόμαστε σύρματα για να στηριχτεί;”

Τέτοια σχόλια έκαναν τα παιδιά που συνεργάζονται απόλυτα αρμονικά για να μεταφέρουν το μεγάλο κορμό πάνω στους μικρότερους. Υπολόγιζαν το βάρος του κορμού, σε συνάρτηση με το άθροισμα του δικού τους βάρους και των σωματικών τους δυνατοτήτων, σκέφτονταν το επόμενο βήμα, δηλαδή τη στήριξη του κορμού και ταυτόχρονα φρόντιζαν με υπευθυνότητα τη σωματική τους ασφάλεια.
Ένιωθα περιττή και χαιρόμουν ιδιαίτερα γι αυτό!

Όταν τα παιδιά πλησίασαν το μεγάλο κορμό στα στηρίγματά του, το ενδιαφέρον και η χαρά των παιδιών κορυφώθηκαν.
Προσοχή, μη γελάμε και μας πέσει“, πρότεινε ο Αλκίνοος, που γελούσε και καταλάβαινε ότι έπρεπε να είναι συγκεντρωμένος για το μεγάλο εγχείρημα. “Όταν γελάμε, τραντάζεται το σώμα μας, γι αυτό μπορεί να μας πέσει ο κορμός“, επιβεβαίωσε ο Κωνσταντίνος. Σχόλια και διαπιστώσεις που συνδέονται με τον έλεγχο του σώματος, την επίτευξη της συνεργασίας και της γόνιμης ανταλλαγής ιδεών.

Τέλεια γέφυρα! Τα κάναμε όλα καλά! Να βάλουμε την υπογραφή μας”, έλεγαν τα παιδιά κι έτσι έκαναν.

Αλλά μια υπογραφή δεν είναι ποτέ αρκετή. Γι’ αυτό τα παιδιά χρωμάτισαν όλη τη γέφυρα.

Κι ενώ εγώ είχα ξεχάσει, το σκοπό της επίσκεψής μας στο δάσος τα παιδιά μου θύμισαν:
Να φτιάξουμε τα χρώματα του δάσους“, είπε η Ζωή και οι εικαστικές παρεμβάσεις ξεκίνησαν. Πρώτα στο χαρτί:


Και ύστερα πάνω σε πέτρες και ξύλα:


Εχθές λοιπόν, 9 Οκτώβρη 2012, που οι δρόμοι και τα σχολεία της πόλης μας έκλεισαν γιατί η πρωθυπουργός ευρωπαϊκού κράτους επισκέφτηκε το δικό μας, είμαι γεμάτη αισιοδοξία. Γιατί τα παιδιά μπορούν να δημιουργήσουν με δύναμη και αποφασιστικότητα γέφυρες, ακριβώς δίπλα στους κλειστούς δρόμους και μέσα σε μια χώρα που εμφυσά το φόβο.

Κρατάω στο νου μου το σχόλιο του Αλκίνοου που κάθισε να ξαποστάσει μετά τη μεγάλη προσπάθεια:
Είναι ωραία η γέφυρα που φτιάξαμε“, μου είπε. “Και τι ωραίο έχει”; Τον ρώτησα. “Είναι πολύ δυνατή“, μου απάντησε.
Είναι η πιο δυνατή γέφυρα του κόσμου, συμφωνώ απόλυτα!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s