…για τη Μαρίνα που μ’ αγκαλιάζει κάθε φορά που κάτι με θυμώνει και με στεναχωρεί…

 
της Ειρήνης Λιθοξοπούλου
παιδαγωγού, υπεύθυνης του προ-προνηπιακού τμήματος της Dorothy Snot
———————————————————————————————–
 

“Όσα πραγματικά πρέπει να ξέρω για το πως να ζω, τι να κάνω και πως να είμαι, τα έμαθα στο νηπιαγωγείο. Η σοφία δεν βρίσκεται στην κορυφή του σχολικού βουνού, αλλά εκεί, στα λοφάκια από άμμο, στο νηπιαγωγείο.”

                                                                                                       Robert  Fulghum

Σύμφωνα με τα σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα, η προσχολική ηλικία αποτελεί την πιο κρίσιμη και ουσιαστική περίοδο για την ολόπλευρη ανάπτυξη του παιδιού. Γι’ αυτό και υπάρχει αυξανόμενο ενδιαφέρον παγκοσμίως για την προσχολική αγωγή και δίνεται ολοένα και μεγαλύτερη έμφαση σ’ αυτή.

Στην χώρα μας με δειλά και αργά βήματα, ξεκίνησε η προσπάθεια από τις ανώτατες σχολές να προτρέψουν αυτούς που ασχολούνται με την αγωγή των παιδιών της προσχολικής ηλικίας προς τη συστηματική διερεύνηση των θεμάτων της εκπαίδευσης παιδιών πολύ μικρής ηλικίας (early childhood education).

Δυστυχώς, στην χώρα μας οι νέοι παιδαγωγοί που θέλουν να εφαρμόσουν τις σύγχρονες μεθόδους είναι δύσκολο να βρουν τον εργασιακό χώρο που θα μπορέσει να χωρέσει όλο αυτό που έχουνε μέσα τους και να τους δώσει την ώθηση να μπορέσουν να το βγάλουν και να το προσφέρουν στα παιδιά και να το μοιραστούν με τα ίδια, τους γονείς τους και τους συναδέλφους…

Πόσο δύσκολο είναι να μπορείς να εφαρμόζεις νέες μεθόδους, νέα αναλυτικά προγράμματα και εκπαιδευτικές καινοτομίες στα ελληνικά σχολεία που είναι γεμάτα από παλιές αναποτελεσματικές μεθόδους, από στερεότυπα, από απόψεις, ιδέες και συμπεριφορές ακατάλληλες για την προσχολική διαδικασία…

Πόσο δύσκολο είναι να ” ανοίξουν ” τα ελληνικά σχολεία τις πόρτες για νέους παιδαγωγούς με νέες ιδέες και προτάσεις για το καλό όλων σ’ αυτή τη χώρα… Κάθε συνάδελφος που έχει εντοπίσει αυτή τη δυσκολία έχει να πει ιστορίες, πολλές, που μόνο θλίψη προκαλούν…

Και όμως, είναι αναγκαίο να εγκαταλείψουμε το σχολείο ως ” μοντέλο τράπεζας ” όπως το αποκάλεσε ο Freire, σύμφωνα με το οποίο τα παιδιά χαρακτηρίζονται ως “άδειες τράπεζες”, στις οποίες οι παιδαγωγοί    “τοποθετούν ” τις πληροφορίες στο μυαλό τους, όπως τα χρήματα σε ένα λογαριασμό, για να χρησιμοποιηθούν στο μέλλον.

Αντ’ αυτού χρειαζόμαστε ένα “σχολείο χωρίς τοίχους” που να μας επιτρέπει να παρατηρούμε πως λειτουργεί και οργανώνεται το εξωτερικό περιβάλλον, ποιές ανάγκες και διαδικασίες προκύπτουν από τις απορίες και τις αναζητήσεις των παιδιών και πως κατακτάται η γνώση βιωματικά, παίζοντας και αναζητώντας, χωρίς διδασκαλία.

Και όλα αυτά αξίζει να τα προσπαθήσουμε. Και εγώ προσωπικά. Για πολλούς λόγους……….

  • για τον Άρη που δεν έκανε ποτέ αγκαλιές και τώρα κάνει και του αρέσει ο Dali……
  • για τον Βάλτερ που με τις ζωγραφιές του με στέλνει στα ομορφότερα μέρη του κόσμου και τις υπογράφει πάντα διαφορετικά……
  • για την Μαριλένα που στην ερώτηση : “τι είναι τα παλιά χρόνια” είπε : ” όταν οι μεγάλοι ήταν μικροί “….
  • για τη Νίκη που θέλει να σερβίρει καθημερινά το φαγητό….
  • για τον Παντελή που κάνει τις πιο σφιχτές αγκαλιες……
  • για τη Τζέλλα που θέλει να κάνει αποκλειστικά αυτό που της λέει η μαμά…..
  • για την Αννούλα που μπαίνει δειλά τα πρωινά μέχρι το πρώτο χαμόγελο και την αγκαλιά…….
  • για τον Γιάννη που στο “χειμωνιάτικο τοπίο” του Van Gogh, “εντόπισε” το σπιτάκι του φροντιστή των ζώων, που όμως δεν ήταν εκεί…..
  • για τον Κωνσταντίνο που θέλει, ζητάει και απαιτεί, κάθε Τρίτη να πηγαίνει στη γιαγιά που οι μαρκαδόροι είναι πιο καλοί εκεί…..
  • για τον άλλο Κωνσταντίνο που τον θέλουν όλοι για φίλο και εκείνος δε θέλει να στεναχωρήσει κανέναν, κάνοντας επιλογές……
  • για τον Οδυσσέα που του αρέσει να μας διαβάζει ιστορίες και τις ξέρει όλες………..
  • για τον άλλο Οδυσσέα που κάνει τις πιο αστείες, απίστευτες γκριμάτσες…….
  • για τον Άγγελο που τρέχει να προλάβει πρώτος το σκούτερ της αυλής……….
  • για τον Κωστή που θέλει να ξέρει τα πάντα για την προσωπική μου ζωή……..
  • για τον Φίλιππο που επέλεξε να είναι ο αέρας σε ένα αυτοσχέδιο παιχνίδι, και το δέντρο σε ένα άλλο……….
  • για την Άνα που θέλει να χορεύουμε συνέχεια……..
  • για τον Αλέξη που δεν του άρεσε ο χορός αλλά τώρα χορεύει υπέροχα……….
  • για τη Μαρίλεια που δίνει τις καλύτερες συμβουλές……..
  • για τη Μαρίνα που μ’ αγκαλιάζει κάθε φορά που κάτι με θυμώνει και με στεναχωρεί………..
  • για τον Γιώργο που κάθε πρωί μας φέρνει λουλούδια και αυτοκόλλητα……..
  • για τον Δημήτρη που θέλει να γίνει ο πιο δυνατός του κόσμου και επιδεικνύει τα μπράτσα του……..
  • για τον άλλο Δημήτρη που έχει το πιο όμορφο χαμογελο ενοχής……
  • για την Ελπίδα που δεν θέλει κανείς να μαλώνει με κανένα και προσπαθεί να είναι όλοι αγαπημένοι……..
  • για τον Απόλλωνα που είναι ο καλύτερος υπεύθυνος κύκλου……
  • για τον Νώντα που έχει υπέροχο χαμόγελο και δε φέρνει πια αυτοκινητάκια από το σπίτι στην τάξη……
  • για τη Βασιλική που γράφει το όνομα της κα τώρα προσπαθεί να γράψει και το δικό μου………

….και για όλα τα παιδιά του κόσμου…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s