———————————————————————————————–

Έχουν περάσει χρόνια από την παιδική μου ηλικία, όμως μια από τις ωραίες αναμνήσεις αυτής της περιόδου ήταν οι φορές που καταφέρναμε να φάμε όλη η οικογένεια μαζί. Ήταν ιεροτελεστία, ήταν σαν να είχαμε κάνει μια μυστική συμφωνία χωρίς να έχει ειπωθεί ποτέ κάτι πάνω σ’αυτό. Περνούσαμε τόσο όμορφα αυτή την ώρα που όλοι στο σπίτι παρόλο τις υποχρεώσεις της ημέρας θα κάναμε τα πάντα για να ήμασταν συνεπείς στο ραντεβού αυτό.

Πολλά παιδιά που κατάφεραν τα βιώσουν κάτι τέτοιο το συζητούν σε πιο μεγάλη ηλικία. Είναι αλήθεια ότι είναι πολύ δύσκολο στις μέρες μας να γίνει κάτι τέτοιο μιας και οι δυο γονείς δουλεύουν και μάλιστα πολλές ώρες. Από την άλλη η δική μου η γνώμη είναι ότι μπορούμε να βρούμε λύση αρκεί να καταλάβουμε τη σημαντικότητα και να το βάλουμε προτεραιότητα.

 Οι λόγοι που το οικογενειακό τραπέζι έχει αξία και σημασία, είναι όχι μόνο για τις διατροφικές μας συνήθειες και την υγεία μας, αλλά και για τους συναισθηματικούς μας δεσμούς, την ψυχική μας ισορροπία και συμπεριφορά. Πολύ σημαντικό επίσης είναι να μπορούμε να συναντιόμαστε αν όχι κάθε μέρα τουλάχιστον 3-4 φορές την εβδομάδα και ώρες που θα έχει καταφέρει να μαζευτεί όλη η οικογένει,α με κύρια προϋπόθεση να μην υπάρχει άγχος για όλο αυτό.

Όσον αφορά τις διατροφικές συνήθειες κυρίως των παιδιών μας:

• Με τα συχνά οικογενειακά γεύματα έχουν την δυνατότητα να κατανοήσουν καλύτερα την αξία του σπιτικού φαγητού, μιας και ποιοτικά είναι πολύ ανώτερα αφού η μητέρα που το έχει φτιάξει ξέρει τα υλικά που έχει χρησιμοποιήσει, αλλά κυρίως γιατί είναι μαγειρεμένο με πολύ αγάπη.
• Δεν πιέζουμε τα παιδιά να φάνε όλο το φαγητό τους. Μη ξεχνάμε ότι τα παιδιά ξέρουν πολύ καλά πότε χορταίνουν και σταματούν.
• Έχουμε πάντα κατά νου ότι το φαγητό δεν είναι ούτε επιβράβευση ούτε τιμωρία.
• Καλό είναι το γεύμα να είναι ίδιο για όλους, αφενός γιατί από πρακτικής πλευράς δεν είναι εύκολο να έχουμε διαφορετικά φαγητά , αφετέρου με αυτό τον τρόπο τα παιδιά καταλαβαίνουν την αξία του γεύματος, μιας και για την προετοιμασία του έχει αφιερωθεί  χρόνος και χρήμα. Μη ξεχνάτε ότι έχει υπολογιστεί ότι μπορεί να χρειαστεί να σερβιριστεί 10-15 φορές το ίδιο φαγητό για να μπει στη διαδικασία το παιδί που βρίσκεται σε μικρή ηλικία να δοκιμάσει.
• Τα συχνά οικογενειακά γεύματα μπορούν να βοηθήσουν να μειωθεί ο κίνδυνος παχυσαρκίας, αλλά και οι διατροφικές διαταραχές, καθώς, όταν η οικογένεια τρώει μαζί, οι γονείς έχουν την ευκαιρία να «ελέγχουν» τι και πόσο τρώνε τα παιδιά τους, βοηθώντας τους να οι υιοθετήσουν υγιεινές και ισορροπημένες διατροφικές συνήθειες κυρίως  με τον παραδειγματισμό.

Σύμφωνα, μάλιστα, με έρευνες:

●  Παιδιά που δειπνούν με την οικογένειά τους τις περισσότερες ημέρες της εβδομάδας, έχουν 15% λιγότερες πιθανότητες να γίνουν υπέρβαρα.
● Παιδιά και έφηβοι που δειπνούν με τις οικογένειές τους, καταναλώνουν σπανιότερα τρόφιμα πλούσια σε θερμίδες, λιπαρά και ζάχαρη.
● Παιδιά που τρώνε οικογενειακά σχεδόν όλες τις ημέρες της εβδομάδας, έχουν 45% περισσότερες πιθανότητες να προσεγγίσουν τις συστάσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας για κατανάλωση 400 γρ. φρούτων και λαχανικών ημερησίως. Τα αποτελέσματα αυτά επιβεβαιώνει και έρευνα από το Πανεπιστήμιο της Μινεσότα, σύμφωνα με την οποία τα παιδιά αυτά καταναλώνουν μία επιπλέον μερίδα φρούτων και λαχανικών ημερησίως. Επιπλέον, τρώνε λιγότερο συχνά τηγανητά φαγητά, καθώς και κορεσμένα και trans λιπαρά.

Όσον αφορά το ψυχολογικό κομμάτι στα οικογενειακά τραπέζια:

• Περνάμε χρόνο με τους δικούς μας και τους δείχνουμε ότι είναι προτεραιότητα μας.
• Βιώνουμε την αίσθηση της ασφάλειας και της σταθερότητας, νιώθοντας ότι βρισκόμαστε σε ένα περιβάλλον που μπορούμε να μοιραστούμε τόσο τις επιτυχίες όσο και τις ανησυχίες μας.
• Τέλος η ώρα του φαγητού είναι μια ευχάριστη ώρα  Σε καμία περίπτωση δεν είναι η ώρα που η μαμά θα ενημερώσει τον μπαμπά για τις αταξίες της ημέρας. Δεν «ψέλνουμε» κανέναν πάνω στο τραπέζι και αποφεύγουμε τις συζητήσεις που προκαλούν ένταση. Είναι σημαντικό να μην συνδέσουν τα παιδιά την ώρα του φαγητού με «ώρα κηρύγματος», «γκρίνιας», «ενδοοικογενειακής φαγωμάρας» κλπ.

Είναι ένα διαδραστικό θεατρικό δρώμενο ειδικά σχεδιασμένο για πολύ μικρά παιδιά, ηλικίας έως τριών ετών (για να μάθετε περισσότερα πατήστε εδώ ή στην εικόνα).

Επειδή είναι αυστηρά περιορισμένος ο αριθμός των θεατών κάθε παράστασης, κλείστε την θέση σας το συντομότερο! Αξίζει…

καλά χριστούγεννα να ‘χουμε!

“Τέτοιες εποχές υπέρτατης απαισιοδοξίας, μιζέριας και γκρίνιας τί αναζητάς πιότερο;                                      

Μια χούφτα αλεύρι, να λερώσεις το καλό σου φόρεμα….”

Γεωργία Λινάρδου, μαμά Μυρσίνης

Η Νεφέλη με την γιαγιά και την μαμά έφτιαξαν και έδωσαν πρωτότυπα επιτραπεζια

και πεντανόστιμες μαρμελάδες!! Θα σας περιμένουμε…

Angela Schwindt

δείτε το, ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ! θα καταλάβετε πολλά για τις αιτίες της μιζέριας του εκπαιδευτικού μας συστήματος…

Έσκαψαν και ανακάλυψαν μελανόμορφα αγγεία, τα καθάρισαν προσεκτικά και ύστερα ακόμα πιο προσεκτικά προσπάθησαν να τα συναρμολογήσουν! Πολύ μεγάλη ήταν χαρά και το ενδιαφέρον των παιδιών για κάθε στάδιο της ανασκαφής τους!!!

]]> http://dorothysnot.wordpress.com/2011/11/16/%ce%bf%ce%b9-%cf%80%ce%b9%ce%bf-%cf%83%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%b4%ce%b1%ce%af%ce%bf%ce%b9-%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b1%ce%b9%ce%bf%ce%bb%cf%8c%ce%b3%ce%bf%ce%b9/feed/ 0 37.985102 23.740219 37.985102 23.740219 dorothysnot DSCN3198 IMG_1711 DSCN3219 IMG_1709a http://dorothysnot.wordpress.com/2011/10/15/%ce%b1%cf%80%ce%84%cf%84%ce%bf-8-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%84%ce%bf-9-%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%bf-%ce%bd%ce%b1-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%bb%ce%ad%ce%be%cf%89/ http://dorothysnot.wordpress.com/2011/10/15/%ce%b1%cf%80%ce%84%cf%84%ce%bf-8-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%84%ce%bf-9-%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%bf-%ce%bd%ce%b1-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%bb%ce%ad%ce%be%cf%89/#comments Sat, 15 Oct 2011 16:17:39 +0000 dorothysnot http://dorothysnot.wordpress.com/?p=1828 ]]> Τα παιδιά προτείνουν τίτλους για την εφημερίδα που θα δημιουργήσουν. Ύστερα ψηφίζουν ποιο όνομα τους αρέσει περισσότερο. Μετά μετρούν τις ψήφους που μάζεψε κάθε όνομα και υπολογίζουν ποιος είναι ο μεγαλύτερος αριθμός. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε η διαφωνία τους για το ποιο είναι μεγαλύτερο το 8 ή το 9 αλλά και οι τρόποι που ανακάλυψαν για να καταλήξουν σε συμπέρασμα.
]]> http://dorothysnot.wordpress.com/2011/10/15/%ce%b1%cf%80%ce%84%cf%84%ce%bf-8-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%84%ce%bf-9-%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%bf-%ce%bd%ce%b1-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%bb%ce%ad%ce%be%cf%89/feed/ 0 37.985102 23.740219 37.985102 23.740219 dorothysnot pinakias http://dorothysnot.wordpress.com/2011/10/13/what-do-babies-think/ http://dorothysnot.wordpress.com/2011/10/13/what-do-babies-think/#comments Thu, 13 Oct 2011 21:51:39 +0000 dorothysnot http://dorothysnot.wordpress.com/?p=1814 ]]>


"...so, what is like to be a baby? it's like being in love, in Paris, for the first time, after you had three double espressos!..."

Καταπληκτική ομιλία της ψυχολόγου Alison Gopnik για τις απίστευτες ικανότητες των μικρών παιδιών να μαθαίνουν και να εξελίσονται μέσα από το παιχνίδι.

Όλα τα έργα της έκθεσης είναι φτιαγμένα από παιδιά του δημοτικού σχολείου και συνθέτουν ένα πραγματικά συναρπαστικό ταξίδι μέσα στον Χρόνο και στην Ιστορία της Τέχνης, όπως το γέννησε η φαντασία των παιδιών, από τα αρχαία χρόνια έως σήμερα.

Αφού πρώτα θαυμάσαμε τα έργα, ορισμένα από τα οποία έιναι πραγματικά εξαιρετικής έμπνευσης (λατρεψαμε το κολάζ με τα “διακοσμημένα” κεφάλια αρχαίων αγαλμάτων!), η Χριστίνα μας έδωσε ένα μεγάλο ρολό χαρτί και τα παιδιά μας έφτιαξαν με αυτό το δικό τους μαγικό χαλί, μέσο απαραίτητο για να ταξιδέψουν στον χρόνο και στον χώρο της διαχρονικής καλλιτεχνικής δημιουργίας!

Χριστίνα σε ευχαριστούμε, περάσαμε υπέροχα! Εξαιρετική πρωτοβουλία, προλαβαίνετε να πάτε και ΄σεις (έως την Κυριακή 9/9).

Δείτε στο πολυ καλό video ποσο ενδιαφέρουσα και καθόλου βαρετή μπορεί να είναι η εκπαίδευση των παιδιών όταν βασίζεται σε παιχνίδι που προσομοιάζει την πραγματική ζωή. Τα παιδιά αναπτύσουν έτσι ικανότητες κρίσης, νοησης και λόγου διασκεδάζοντας παράλληλα.

το παιδί πρώτη μέρα στο σχολείο και “η μαμά υποφέρει και το δηλώνει ευθαρσώς“. Υπέροχο κείμενο από την Γιολίνα (Not) Just Mums), γεμάτο ευαισθησία και ειλικρίνεια…

Το ποστ μπαναλαρία, τα έχετε δει, τα έχετε διαβάσει και τα έχετε ξαναδιαβάσει – bear with me.
Αλλά εμένα η εμπειρία μου μοναδική. Ο μικρός μου πήγε σχολείο.
Κάναμε όλο το σετ προετοιμασίας – διάλεξε μόνος του την τσάντα του (αν και πήγε κατευθυνόμενα σε μαγαζί που δεν είχε μακουήνηδες, ντόρες και τα τοιαύτα γιατί διαφορετικά το ξέρουμε το αποτέλεσμα), του κάναμε την απαραίτητη (τόσο όσο) πλύση εγκεφάλου για τον ξεχωριστό κόσμο που θα ανοιχτεί μπροστά στα μάτια του, για το πώς μεγαλώνει και πόσο υπέροχο είναι αυτό, για όλα αυτά τα μαγικά, μοναδικά πράγματα που θα μάθει.
Και πήγαμε σχολείο.  Σίγουροι και οι δύο ότι το έχουμε.  Με χαρά τις πρώτες μέρες και τόση δύναμη και αυτοπεποίθηση που ήταν περίεργη.  Με λαχτάρα για να μείνει, να παίξει, να τραγουδήσει και με μία μαμά (εμένα), άνετη, ευτυχισμένη, γερή σα βράχο.
Και μετά από τις πρώτες μέρες, ο μικρός μου άρχισε να ζορίζεται.  Να εκδηλώνει δυσαρέσκεια, να έχει ανάγκη από αγκαλιά την ώρα που μπαίναμε στην αυλή, να επινοεί κοιλόπονους και κούραση, να μην θέλει.  Να μην θέλει να είναι μόνος του.
Μέχρι που σήμερα τον άφησα και έκλαψε.  Έκλαψε πολύ δυνατά και πολύ πολύ λίγο – έμεινα εκεί για ν’ακούσω.  Μετά άρχισε να φτιάχνει κούκλες για το κουκλοθέατρο που ετοιμάζουν – έμεινα εκεί για να παραμονέψω.
Και πιο μετά, εγώ κατέβηκα κάτω, άρχισα να παίρνω βαθιές αναπνοές στο διάδρομο, να νιώθω αυτό το σφίξιμο γροθιά στο στομάχι και να δαγκώνω τα χείλη για να κρατηθώ.  Αλλά εγώ, δεν τα κατάφερα.  Μάλλον εκείνος τα κατάφερε καλύτερα από ‘μένα.  Ξέσπασα φίλε σε κλάματα, ρούφαγα μύξες με τις βρεγμένες χαρτοπετσέτες και προσπαθούσα να κρυφτώ για να μη με δει κανείς από το crew και μου πουν το συνηθισμένο: αφού κάνετε έτσι εσείς, το παιδί το εισπράττει.
‘Οχι, σας το ορκίζομαι, ήμουν κι εγώ πολύ δυνατή.  Η φωνή μου δεν έσπαγε όταν τον άφηνα και τα χέρια μου δεν ίδρωναν όταν τον κατέβαζα από την αγκαλιά μου.  Ήμουν/είμαι πολύ δυνατή.  Δεν μου το περίμενα αυτό.
Τί μεγάλο βήμα πρέπει να διανύσουμε τελικά.  Τί συναισθηματικό ζόρι είναι αυτό που αφήνεις κάπου το παιδί σου, με ανθρώπους αγνώστους ουσιαστικά που για κάποιο λόγο ελπίζω ότι σ’έχουν πρωτύτερα εμπνεύσει ότι θα το φροντίσουν με ειλικρίνεια, ίσως και να το αγαπήσουν με ειλικρίνεια στην πορεία, σ’ένα περιβάλλον που θα παλέψει για να γίνει πρωταγωνιστής.
Τί μεγάλη πίκρα είναι αυτή που δεν μπορείς να τον βλέπεις όταν ζωγραφίζει, όταν προσπαθεί να κάνει φίλους, όταν καβαλάει τα αυτοκινητάκια στον κήπο, όταν ζητάει μια αγκαλιά.  Όταν είναι μόνος του, όχι κάτω από τις δικές σου φτερούγες, αλλά όταν προσπαθήσει να ανοίξει τα φτεράκια του, τα δικά του, με τα εφόδια τα ολόδικά του, που μόνο τρία χρόνια του τα μεταγγίζεις – έχεις προλάβει?
Τί μεγάλη απόφαση είναι αυτή να τον ξεκολλήσεις από την αγκαλιά σου.  Να τον ξεκολλήσεις και να τον αφήσεις.  Είναι τόσο στιγμιαίο και τόσο για πάντα.  Είναι τόσο απλό και τόσο, μα τόσο περίπλοκο.
Σε αδειάζει και ταυτόχρονα σε γεμίζει με συναισθήματα ικανά να σε φορτίσουν για αυτόματη ανάφλεξη.
Δε ξέρω πως θα εξελιχθεί όλο αυτό, αλλά τελικά το σφίξιμο στο στομάχι πρέπει να είναι νορμάλ.  Το μωρό μου μεγάλωσε, δεν είναι μωρό, ξεκινάει το ταξίδι του σε έναν οριοθετημένο μικρόκοσμο, μια πιο οργανωμένη μικρή κοινωνία και εγώ δεν είμαι πια καπετάνιος.
“That’s one small step for a mom, one giant leap for motherhood”
Να βράσω το κούλνες, είμαι πιο ευάλωτη από αυτόν τελικά.