The Dorothy Snot Preschool Concept ©

Συχνά γονείς αναρωτιούνται αν είμαστε σχολείο Μοντεσσοριανό ή Reggio Emilia, ή αν είμαστε παράρτημα κάποιου ξένου εκπαιδευτηρίου, κλπ κλπ.

Φυσικά, δεν ισχύει τίποτε από όλα αυτά! Η Dorothy Snot είναι ένα ελληνικό, μικρού μεγέθους σχολείο για πολύ μικρά παιδιά, με την δική του ξεκάθαρη εκπαιδευτική φιλοσοφία βασισμένη εξ΄ολοκλήρου στις αρχές της βιωματικής μάθησης & εφάμιλλο με τα καλύτερα διεθνή preschools.

• Γιατί πρέπει όμως τα πολύ μικρά παιδιά να πάνε στο «σχολείο»; Δεν αρκεί το παιχνίδι και η αγάπη της οικογένειας;

Σήμερα, αναγνωρίζεται διεθνώς η αναγκαιότητα και συνεισφορά της προσχολικής εκπαίδευσης στην δημιουργία ισχυρών βάσεων που θα ακολουθούν το παιδί σε όλη την υπόλοιπη πορεία του. Είναι στα πρώτα χρόνια της ζωής (μεταξύ 2-5 ετών) το διάστημα κατά το οποίο μπαίνουν τα θεμέλια για την διαμόρφωση μιας αυτόνομης και ισχυρής προσωπικότητας με κριτική σκέψη, αγάπη για την ζωή, αυτοπεποίθηση.

• Τι δηλαδή μπορεί να προσφέρει το σχολείο σε ένα τόσο μικρό παιδί;

Ο στόχος της προσχολικής εκπαίδευσης πρέπει να είναι η ολόπλευρη, αρμονική και ισόρροπη ανάπτυξη των διανοητικών και ψυχοσωματικών δυνάμεων των παιδιών με απώτερο σκοπό αυτά να εξελιχθούν σε ολοκληρωμένους χαρακτήρες με εμπιστοσύνη στον εαυτό τους και στην δική τους κρίση. Έτσι θα μπορέσουν, μέσα στο απαιτητικό παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον στο οποίο θα αναγκαστούν να επιβιώσουν, να ζήσουν αυτοδύναμα, χαρούμενα και δημιουργικά έξω από δόγματα και κοινωνικούς συμβιβασμούς.

• Και πως γίνεται αυτό;

Στο επίκεντρο κάθε σύγχρονης εκπαιδευτικής μεθόδου πρέπει να είναι τα βιώματα και τα ενδιαφέροντα του παιδιού. Τα παιδιά (όπως και οι μεγάλοι άλλωστε!) δεν έχουν κανένα λόγο να μάθουν και να ασχοληθούν με πράγματα που δεν τα ενδιαφέρουν. Για τον λόγο αυτό, σε όλα τα επίπεδα εκπαίδευσης η γνώση δεν πρέπει να διδάσκεται αφ΄ υψηλού και με τρόπο βαρετό, αλλά να αφομοιώνεται βιωματικά μέσα από  δραστηριότητες που έχουν πραγματικό ενδιαφέρον και που προσομοιάζουν στις συνθήκες και στις ανάγκες της καθημερινής ζωής  (project based learning).

Μέσα από αυτό το βιωματικό παιχνίδι λοιπόν η γνώση γίνεται ενεργητική, βιώνεται, και η κατάκτηση της συνδέεται με τη ζωή, τα πραγματικά αντικείμενα και τις χειροπιαστές εμπειρίες. Αυτός ο παιδοκεντρικός προσανατολισμός αποτελεί την βάση της εκπαιδευτικής φιλοσοφίας της Dorothy Snot.

Δομικός άξονας και βασικός σκοπός του προγράμματός μας είναι καθημερινά να δημιουργούμε τις προϋποθέσεις ώστε, τα παιδιά παίζοντας να ανακαλύπτουν και να χαίρονται τον κόσμο μέσα στον οποίο ζουν.

Για την επίτευξη του στόχου αυτού μελετάμε, σχεδιάζουμε και υλοποιούμε τις δράσεις μας σύμφωνα με τις εμπειρίες, τις απορίες και τις ανάγκες των παιδιών.

Για παράδειγμα: κάθε θεματική ενότητα του εκπαιδευτικού μας προγράμματος (π.χ. «Πως αντιλαμβανόμαστε την φύση γύρω μας;») σχεδιάζεται και δομείται από τις παιδαγωγούς επάνω σε έναν αριθμό προκαθορισμένων ερωτημάτων και πεδίων έρευνας. Όταν όμως ξεκινά η υλοποίηση της, οι καθημερινές απορίες και παρατηρήσεις του κάθε παιδιού δίνουν την κατεύθυνση μέσα από την οποία θα επιτευχθεί ο τελικός σκοπός.

Έτσι, τα παιδιά παίζοντας και ερευνώντας για τα πράγματα που τα ενδιαφέρουν, μαθαίνουν πώς να μαθαίνουν!

• Μπορείτε να το εξηγήσετε αυτό λίγο πιο αναλυτικά;

Κάθε τρίμηνο, το σύνολο των δραστηριοτήτων κάθε τμήματος περιστρέφεται γύρω από ένα συγκεκριμένο διαθεματικό άξονα. Αυτός περιγράφει τον βασικό  προβληματισμό ο οποίος σε όλη την διάρκεια του τριμήνου τίθεται στα παιδιά από τις παιδαγωγούς, με διάφορους τρόπους.

Για παράδειγμα:  Ας υποθέσουμε ότι ο θεματικός άξονας είναι « Πως συνδέομαι με τον κόσμο και τα πράγματα γύρω μου; ». Τα παιδιά ξεκινούν να ερευνούν και να συμμετέχουν σε δράσεις που θα τα βοηθήσουν να κατανοήσουν την σχέση τους με το εξωτερικό περιβάλλον. Για παράδειγμα:

1. θα πάνε με τις παιδαγωγούς βόλτα στην γειτονιά για να γνωρίσουν τα καταστήματα και να δουν τι χρήσιμα για την ζωή τους πράγματα μπορούν να αγοράσουν από αυτά.
2. Θα φυτέψουν τον δικό τους λαχανόκηπο στο θερμοκήπιο του σχολείου και θα περιποιηθούν τα φυτά με αγάπη ώστε αυτά να μεγαλώσουν και να δώσουν καρπούς (ντομάτες και μαρούλια) για την καθημερινή τους σαλάτα (ή για να τα «πουλήσουν» στο δικό τους μανάβικο που θα στήσουν στο σχολείο!)
3. Θα παρακολουθήσουν μία σχετική θεατρική παράσταση (π.χ. την «Ντενεκεδούπολη).
4. Θα επισκεφθούν την εθνική πινακοθήκη για να παρατηρήσουν π.χ. στους πίνακες του Ιακωβίδη πως τα παιδιά κάποιων παλιότερων εποχών χρησιμοποιούσαν τα μουσικά όργανα και τα σκεύη καθημερινής χρήσης. Και πολλά-πολλά άλλα….

• Και με αυτόν τον τρόπο τα παιδιά μαθαίνουν;

Με αυτόν τον τρόπο τα παιδιά κατ’ αρχήν παίζουν και το χαίρονται. Είναι μεγάλη διασκέδαση για ένα παιδί να πάει στην λαϊκή αγορά της γειτονιάς του και να γεμίσει μια σακούλα με αρακά! Επειδή όμως το παιχνίδι αυτό έχει να κάνει με στοιχεία της καθημερινής ζωής, το παιδί αφομοιώνει βιωματικά πολύ σημαντικές γνώσεις, χωρίς καμία προσπάθεια.

Κατά την διαδικασία π.χ. του φυτέματος, τα παιδιά παίζοντας μαθαίνουν χιλιάδες πράγματα για τα φυτά και για την σημασία του φυσικού περιβάλλοντος και αναπτύσσουν εμπειρικά την οικολογική τους συνείδηση.  Όταν φτιάχνουν ένα γλυκό στην τάξη μαζί την παιδαγωγό τους κατανοούν ένα σωρό μαθηματικές έννοιες (π.χ. «βάζουμε μισό κιλό αλεύρι και πέντε αυγά»). Και όταν παρακολουθούν μια παράσταση που τους άρεσε πολύ, θέλουν να ξέρουν να διαβάζουν για να πουν το βράδυ στους γονείς τους το όνομα του θεάτρου που επισκέφθηκαν!

Γιατί απλούστατα, μέσα από όλες αυτές τις βιωματικές δραστηριότητες τα παιδιά αποκτούν το κίνητρο που τους επιτρέπει να κατακτήσουν την γνώση. Όχι γιατί πρέπει – αλλά γιατί θέλουν, γιατί τους είναι απαραίτητη!

• Γιατί όμως τόσοι επιστήμονες (παιδαγωγοί, ψυχολόγοι κλπ) υποστηρίζουν ότι τα παιδιά έως την ηλικία των έξι ετών χρειάζονται μόνο ελεύθερο παιχνίδι και τίποτε άλλο;

Μα δεν είναι λάθος αυτό. Ή, για να το πούμε πιο σωστά, το πιο σημαντικό πράγμα για την ανάπτυξη των μικρών παιδιών είναι το παιχνίδι. Για αυτό άλλωστε και όλο μας το εκπαιδευτικό πρόγραμμα, επάνω στο παιχνίδι είναι βασισμένο.

Η διαφορά όμως είναι ότι, ενώ π.χ. στο σπίτι με τους παππούδες ή με την νταντά το παιδί απλώς παίζει μόνο του χωρίς σύστημα και δομή, στο σχολείο παίζει, διασκεδάζει και παράλληλα κοινωνικοποιείται. Την ίδια στιγμή, οι συμβολισμοί που αναπτύσσονται μέσα από το παιχνίδι το βοηθούν να κατανοήσει πολύ σημαντικές έννοιες σαν και αυτές που αναφέραμε παραπάνω ενώ η επιστημονική καθοδήγηση των παιδαγωγών το οδηγεί να χτίσει πολύπλευρα την προσωπικότητα του.  

Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι κάθε παιδί, ήδη από τη βρεφική ηλικία, έχει το δικαίωμα και οπωσδήποτε τη δυνατότητα να  ερευνά, να ανακαλύπτει και να κατανοεί τον κόσμο γύρω του. Μην ξεχνάμε επίσης ότι τα παιδιά είναι μικροί θεοί, γεννιόνται έχοντας τεράστιες δυνατότητες και διάπλατα ανοιχτούς ορίζοντες. Εμείς, οι ενήλικοι είμαστε που καταστρέφουμε τους ορίζοντες αυτούς καθώς και η κλειστόμυαλη και βαρετή εκπαίδευση που συνήθως τους προσφέρουμε.

Στον κόσμο μας λοιπόν υπάρχουν ένα σωρό καταπληκτικά πράγματα – οι εικαστικές τέχνες, η μουσική, οι επιστημονικές ανακαλύψεις…. Είναι απόλαυση (και χρέος) να τα μοιραζόμαστε όλα αυτά με τα παιδιά μας και να το χαιρόμαστε!

• Δηλαδή αυτό που προσφέρει το σχολείο σε ένα πολύ μικρό παιδί είναι κυρίως γνώση μέσα από το παιχνίδι;

Όχι μόνο! Η βασική προσφορά του σχολικού περιβάλλοντος είναι η κοινωνικοποίηση του παιδιού, η ένταξη του μέσα σε ένα σύνολο όπου θα πρέπει να βρει την θέση και τον ρόλο του.

Η κάθε τάξη είναι μία μικρή κοινωνία. Μέσα σε αυτήν το παιδί θα βιώσει την χαρά, τον ενθουσιασμό, την λύπη, τον θυμό. Θα μάθει να διαχειρίζεται τα συναισθήματα και τις ανάγκες του. Θα μάθει να διεκδικεί. Να περιμένει. Να επιμένει! Θα μάθει ότι οι ανάγκες και οι επιθυμίες του δεν μπορεί να καταστρατηγούν τις ανάγκες και τις επιθυμίες των άλλων. Θα αποκτήσει έτσι, βιωματικά και σε μεγάλο βαθμό, τα όρια για τα οποία όλοι οι γονείς και οι ψυχολόγοι αγωνίζονται. Όρια όμως μόνο στην κοινωνική συμπεριφορά – όχι στην σκέψη, στην έκφραση και στους ορίζοντες του!

Όπως έχει ειπωθεί και από άλλους, το σχολείο για ένα πολύ μικρό παιδί είναι η αντικατάσταση της παλαιάς «αλάνας», του ελεύθερου χώρου παιχνιδιού στην γειτονιά. Εκεί τα παιδιά έπαιζαν, τσακώνονταν, χτυπούσαν. Μάθαιναν όμως, βιωματικά, τους κανόνες της ζωής.

Αν το σκεφτείτε, το ίδιο συμβαίνει και στο σχολείο – μέσα όμως σε ένα προστατευμένο περιβάλλον και με την βέλτιστη αξιοποίηση των ερεθισμάτων και των συμβολισμών που αναπτύσσονται μέσα από το παιχνίδι, μέσα από την έρευνα, την τέχνη, την επιστήμη. Με προσοχή και επίβλεψη από εξειδικευμένες παιδαγωγούς, με ιατρική και διατροφική φροντίδα, με εφαρμογή των κανόνων υγιεινής. Και πάνω από όλα, με αγάπη και σεβασμό στην ατομικότητα και στην σημαντικότητα του κάθε παιδιού.

Αυτή λοιπόν είναι συνοπτικά η εκπαιδευτική φιλοσοφία της Dorothy Snot. Χωρίς να μιμείται ή να αντιγράφει κανένα σύστημα, περιλαμβάνει όλα όσα εμείς θεωρούμε σημαντικά για την ανάπτυξη ολοκληρωμένων και ελεύθερων χαρακτήρων. Και γύρω από αυτή την φιλοσοφία είναι φυσικά χτισμένο το σχολείο μας:

1. Ένα, συνειδητά, μικρού μεγέθους σχολείο για πολύ μικρά παιδιά. Εδώ το κάθε παιδί είναι μια έντονη προσωπικότητα και όχι απλώς ένα όνομα σε μία ατελείωτη λίστα.
2. Ένα σχολείο ακατάλληλο για γονείς που θέλουν για τα παιδιά τους εντυπωσιασμούς και τεράστιες, απρόσωπες εγκαταστάσεις.
3. Ένα σχολείο κατάλληλο για οικογένειες με πνεύμα ανοιχτό, χωρίς παρωπίδες και δογματισμούς.
4. Για γονείς που θέλουν τα παιδιά τους να μεγαλώσουν με χαρά και δημιουργικότητα και όχι με αυστηρή πειθαρχία και ψυχαναγκαστικούς ανταγωνισμούς.
5. Για ανθρώπους που θεωρούν ότι η μοναδικότητα του ατόμου είναι πιο σημαντική από την μαζικότητα του συνόλου.
6. Και για όσους επίσης δεν ενδιαφέρονται να «παρκάρουν» κάπου τα παιδιά τους αλλά θέλουν να παρακολουθούν από κοντά, να συμμετέχουν ενεργά και να απολαμβάνουν την πρώτη εκπαιδευτική εμπειρία των παιδιών τους!

…για τη Μαρίνα που μ’ αγκαλιάζει κάθε φορά που κάτι με θυμώνει και με στεναχωρεί…

 

της Ειρήνης Λιθοξοπούλου

παιδαγωγού, υπεύθυνης του προ-προνηπιακού τμήματος της Dorothy Snot

———————————————————————————————–

 

“Όσα πραγματικά πρέπει να ξέρω για το πως να ζω, τι να κάνω και πως να είμαι, τα έμαθα στο νηπιαγωγείο. Η σοφία δεν βρίσκεται στην κορυφή του σχολικού βουνού, αλλά εκεί, στα λοφάκια από άμμο, στο νηπιαγωγείο.”

                                                                                                       Robert  Fulghum

Σύμφωνα με τα σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα, η προσχολική ηλικία αποτελεί την πιο κρίσιμη και ουσιαστική περίοδο για την ολόπλευρη ανάπτυξη του παιδιού. Γι’ αυτό και υπάρχει αυξανόμενο ενδιαφέρον παγκοσμίως για την προσχολική αγωγή και δίνεται ολοένα και μεγαλύτερη έμφαση σ’ αυτή.

Στην χώρα μας με δειλά και αργά βήματα, ξεκίνησε η προσπάθεια από τις ανώτατες σχολές να προτρέψουν αυτούς που ασχολούνται με την αγωγή των παιδιών της προσχολικής ηλικίας προς τη συστηματική διερεύνηση των θεμάτων της εκπαίδευσης παιδιών πολύ μικρής ηλικίας (early childhood education).

Δυστυχώς, στην χώρα μας οι νέοι παιδαγωγοί που θέλουν να εφαρμόσουν τις σύγχρονες μεθόδους είναι δύσκολο να βρουν τον εργασιακό χώρο που θα μπορέσει να χωρέσει όλο αυτό που έχουνε μέσα τους και να τους δώσει την ώθηση να μπορέσουν να το βγάλουν και να το προσφέρουν στα παιδιά και να το μοιραστούν με τα ίδια, τους γονείς τους και τους συναδέλφους…

Πόσο δύσκολο είναι να μπορείς να εφαρμόζεις νέες μεθόδους, νέα αναλυτικά προγράμματα και εκπαιδευτικές καινοτομίες στα ελληνικά σχολεία που είναι γεμάτα από παλιές αναποτελεσματικές μεθόδους, από στερεότυπα, από απόψεις, ιδέες και συμπεριφορές ακατάλληλες για την προσχολική διαδικασία…

Πόσο δύσκολο είναι να ” ανοίξουν ” τα ελληνικά σχολεία τις πόρτες για νέους παιδαγωγούς με νέες ιδέες και προτάσεις για το καλό όλων σ’ αυτή τη χώρα… Κάθε συνάδελφος που έχει εντοπίσει αυτή τη δυσκολία έχει να πει ιστορίες, πολλές, που μόνο θλίψη προκαλούν…

Και όμως, είναι αναγκαίο να εγκαταλείψουμε το σχολείο ως ” μοντέλο τράπεζας ” όπως το αποκάλεσε ο Freire, σύμφωνα με το οποίο τα παιδιά χαρακτηρίζονται ως “άδειες τράπεζες”, στις οποίες οι παιδαγωγοί    “τοποθετούν ” τις πληροφορίες στο μυαλό τους, όπως τα χρήματα σε ένα λογαριασμό, για να χρησιμοποιηθούν στο μέλλον.

Αντ’ αυτού χρειαζόμαστε ένα “σχολείο χωρίς τοίχους” που να μας επιτρέπει να παρατηρούμε πως λειτουργεί και οργανώνεται το εξωτερικό περιβάλλον, ποιές ανάγκες και διαδικασίες προκύπτουν από τις απορίες και τις αναζητήσεις των παιδιών και πως κατακτάται η γνώση βιωματικά, παίζοντας και αναζητώντας, χωρίς διδασκαλία.

Και όλα αυτά αξίζει να τα προσπαθήσουμε. Και εγώ προσωπικά. Για πολλούς λόγους……….

• για τον Άρη που δεν έκανε ποτέ αγκαλιές και τώρα κάνει και του αρέσει ο Dali……
• για τον Βάλτερ που με τις ζωγραφιές του με στέλνει στα ομορφότερα μέρη του κόσμου και τις υπογράφει πάντα διαφορετικά……
• για την Μαριλένα που στην ερώτηση : “τι είναι τα παλιά χρόνια” είπε : ” όταν οι μεγάλοι ήταν μικροί “….
• για τη Νίκη που θέλει να σερβίρει καθημερινά το φαγητό….
• για τον Παντελή που κάνει τις πιο σφιχτές αγκαλιες……
• για τη Τζέλλα που θέλει να κάνει αποκλειστικά αυτό που της λέει η μαμά…..
• για την Αννούλα που μπαίνει δειλά τα πρωινά μέχρι το πρώτο χαμόγελο και την αγκαλιά…….
• για τον Γιάννη που στο “χειμωνιάτικο τοπίο” του Van Gogh, “εντόπισε” το σπιτάκι του φροντιστή των ζώων, που όμως δεν ήταν εκεί…..
• για τον Κωνσταντίνο που θέλει, ζητάει και απαιτεί, κάθε Τρίτη να πηγαίνει στη γιαγιά που οι μαρκαδόροι είναι πιο καλοί εκεί…..
• για τον άλλο Κωνσταντίνο που τον θέλουν όλοι για φίλο και εκείνος δε θέλει να στεναχωρήσει κανέναν, κάνοντας επιλογές……
• για τον Οδυσσέα που του αρέσει να μας διαβάζει ιστορίες και τις ξέρει όλες………..
• για τον άλλο Οδυσσέα που κάνει τις πιο αστείες, απίστευτες γκριμάτσες…….
• για τον Άγγελο που τρέχει να προλάβει πρώτος το σκούτερ της αυλής……….
• για τον Κωστή που θέλει να ξέρει τα πάντα για την προσωπική μου ζωή……..
• για τον Φίλιππο που επέλεξε να είναι ο αέρας σε ένα αυτοσχέδιο παιχνίδι, και το δέντρο σε ένα άλλο……….
• για την Άνα που θέλει να χορεύουμε συνέχεια……..
• για τον Αλέξη που δεν του άρεσε ο χορός αλλά τώρα χορεύει υπέροχα……….
• για τη Μαρίλεια που δίνει τις καλύτερες συμβουλές……..
• για τη Μαρίνα που μ’ αγκαλιάζει κάθε φορά που κάτι με θυμώνει και με στεναχωρεί………..
• για τον Γιώργο που κάθε πρωί μας φέρνει λουλούδια και αυτοκόλλητα……..
• για τον Δημήτρη που θέλει να γίνει ο πιο δυνατός του κόσμου και επιδεικνύει τα μπράτσα του……..
• για τον άλλο Δημήτρη που έχει το πιο όμορφο χαμογελο ενοχής……
• για την Ελπίδα που δεν θέλει κανείς να μαλώνει με κανένα και προσπαθεί να είναι όλοι αγαπημένοι……..
• για τον Απόλλωνα που είναι ο καλύτερος υπεύθυνος κύκλου……
• για τον Νώντα που έχει υπέροχο χαμόγελο και δε φέρνει πια αυτοκινητάκια από το σπίτι στην τάξη……
• για τη Βασιλική που γράφει το όνομα της κα τώρα προσπαθεί να γράψει και το δικό μου………

….και για όλα τα παιδιά του κόσμου…

…τα αραβικά είναι σαν ζωγραφιά, τα ρώσικα γράμματα έχουν πολλά σσσσς, Ρ δεν έχει άλλη γλώσσα μόνο τα ελληνικά…

Σήμερα, όπως λέμε και γράφουμε συνέχεια, οι στόχοι της προσχολικής εκπαίδευσης δεν πρέπει  να συνδέονται με την κατάκτηση γνώσης.

Τα παιδιά έως 6 ετών δεν πρέπει να βρίσκονται σε περιβάλλονται μάθησης που επιδιώκουν να μάθουν στα παιδιά να γράφουν και να διαβάζουν. Τα σύγχρονα περιβάλλοντα μάθησης και κυρίως αυτά της προσχολικής εκπαίδευσης πρέπει να δίνουν στα παιδιά ερεθίσματα και ευκαιρίες, ώστε τα παιδιά  να ανακαλύψουν την λειτουργία της γραφής, της ανάγνωσης, την λειτουργία της γλώσσας.

Η ανακάλυψη αυτή αποτελεί προϋπόθεση της καλλιέργειας του ενδιαφέροντος και της επιθυμίας των παιδιών να γράψουν και να διαβάσουν. Όταν τα παιδιά ανακαλύπτουν το γιατί χρειάζεται να μάθουν, τότε θέλουν να μάθουν και είναι έτοιμα να προσπαθήσουν και να κοπιάσουν γι αυτό.

Η ιστορία που δημιούργησαν τα παιδιά  μας στο open class της Τρίτης 6 Μαρτίου (και παρουσίασαν στους γονείς τους) με θέμα τα φυτά, τα ξύλα και τις πέτρες, σε συνδυασμό με  το οικογενειακό περιβάλλον των παιδιών που κατάγονται από άλλες χώρες, αποτέλεσε για μας ευκαιρία να βιώσουμε την έννοια της γλωσσικής διαφορετικότητας και να προσεγγίσουμε την πολυδιάστατη έννοια της επικοινωνίας.

Τα παιδιά έφτιαξαν την ιστορία τους και ομάδες γονέων την μετέφρασαν σε 4 διαφορετικές γλώσσες (είμαστε πολύ τυχεροί που έχουμε στο σχολείο ένα τόσο διαπολιτισμικό περιβάλλον)! Με βιωματικό λοιπόν τρόπο και μέσα από το θεατρικό παιχνίδι «μάθαμε» πως η ίδια ιστορία μπορεί να ειπωθεί από τους ίδιους ανθρώπους σε διαφορετικές γλώσσες, οι οποίες όπως τα παιδιά διαπίστωσαν έχουν και διαφορετικό τρόπο γραφής.

Χαρακτηριστικά ήταν τα σχόλια των παιδιών σχετικά με αυτή τη διαφορετικότητα:

«Έχει Α και στα γαλλικά, τα αραβικά είναι σα ζωγραφιά, τα Αγγλικά μοιάζουν με τα Γαλλικά, τα ρώσικα γράμματα έχουν πολλά σσσσς, Ρ δεν έχει άλλη γλώσσα μόνο τα ελληνικά»

Τα σχόλια των παιδιών επιβεβαιώνουν την πεποίθησή μας πως τα παιδιά προσχολικής ηλικίας μπορούν να έρθουν σε επαφή με ποικίλες ακόμα και δύσκολες έννοιες, αρκεί αυτές να εμπλέκονται και να συνδέονται με τη ζωή τους, τις ανάγκες τους και τις επιθυμίες τους.

hey, teacher, leave the kids alone

“A life inspired by interests, passions and skills is certain to be more fun, more rewarding, and more of a contribution to the world at large.

What your student is allowed time to discover today may well be critical to his future. And every hour taken from the free and supported pursuit of his real interests is more than an hour of slavery, it is also a nail in the coffin of that student’s potentially bright future.”

 Steven David Horwich

Τι είπες Γιαννάκη; Είχες άλλα σχέδια; Ηθελες να εξασκηθεις στο σκάκι, να παίξεις κιθάρα και μετά να παίξεις μπάλα με τους φίλους σου; Οχι αγοράκι μου, λυπάμαι. Δεν έχει σημασία αν είσαι παιδί, τι με νοιάζει που θέλεις να είσαι χαρούμενο; πάνω απ’ όλα είσαι σκλάβος του σχολείου…. Εγω λοιπόν, ο δάσκαλος και βασανιστής σου, πρέπει να αποδείξω στους αδαείς και ανασφαλείς γονείς σου και στα σοφά, σαδιστικά αφεντικά μου, πόσο σκληρά δουλεύω για να σε κάνω άνθρωπο. Για αυτό και θα σου βάλω πολύ-πολύ βαρετή δουλειά και διάβασμα για το σπίτι.

Τι είπες πάλι; ότι δεν είσαι φτιαγμένος για να γίνεις άβουλο πρόβατο και υπάκουος υπηρέτης τρίτων; ότι έχεις κρίση και άποψη; ότι πρέπει να σεβόμαστε τις επιθυμίες και τις ανάγκες σου; Χα-χα-χα, τι μας λες!!! Ωραίο αυτό, έχεις πλάκα Γιαννάκη! Νομίζεις ότι είσαι έξυπνος, ε;  Για να δω λοιπόν πόσο έξυπνος είσαι, για συλλάβισε μου την φράση τ-ο  σ-χ-ο-λ-ε-ί-ο  μ-ο-υ  ε-ί-ν-α-ι  μ-ί-α  φ-υ-λ-α-κ-ή  κ-α-ι  γ-ι-α  ν-α  β-γ-ω  π-ρ-έ-π-ε-ι  ν-α  ε-κ-τ-ί-σ-ω  τ-η-ν  π-ο-ι-ν-ή  μ-ο-υ…

Λοιπόν, μην καθυστερείς, αυτές οι πενήντα ασκήσεις εναι για αύριο το πρωι. Και για μεθαύριο πρέπει να έχεις μάθεις απ΄έξω τα ονόματα και από τους τριακόσιους του Λεωνίδα, χωρίς ορθογραφικά λάθη παρακαλώ. Χάσου από μπροστά μου τώρα!

(διαβάστε όλο το καταπληκτικό άρθρο του Steven David Horwich, εδώ)

“…biologically the brain is expected to be shaped by experience…”

…και η επιστημονικη τεκμηρίωση από το Harvard για την σημασία της βιωματικής εκπαίδευσης (project based learning).

Δεν είναι τραγελαφικό όμως στην προσχολική εκαπίδευση να στήνουμε ολόκληρους κόσμους για να βιώσουν τα παιδιά μας μοναδικές εμπειρίες και στην συνέχεια, στο δημοτικό και στο γυμνάσιο, να τα τρελαίνουμε στην αποστήθιση και στην παπαγαλία?

εισαι θεος….

Αυτον τον τυπο τον λατρευουμε, δεν υπάρχει!!

Χρόνια τον παρακολουθούμε, αλλά δεν παύει να μας εκπλήσει. Εμπνευσμένος παιδαγωγός, εφευρετικός, σέβεται τα παιδιά, τα εξιτάρει, τροφοδοτεί συνεχώς την φαντασία τους με καινούρια ερεθίσματα…

Πατήστε στην φωτογραφία με το παιδί & τους πλαστικούς σωλήνες και διαβάστε τα καινούρια του κατορθώματα…

 Teacher Tom, we love you!! What a pitty we r so far away….

———————————————————————————————-

ΥΓ. Πατήστε στο λινκ για να διαβασετε μια ωραια συνεντευξη του Teacher Tom, στην τελευταία παράγραφο της οποία παραθέτει ένα μικρό θησαυρό: τα μπλογκ που και ο ιδιος παρακολουθεί για να παίρνει ιδέες!!

που να κρύβονται άραγε αυτοί οι δάσκαλοι?

δείτε το, ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ! θα καταλάβετε πολλά για τις αιτίες της μιζέριας του εκπαιδευτικού μας συστήματος…

απ΄το 8 και το 9 ποιο να διαλέξω?

Τα παιδιά προτείνουν τίτλους για την εφημερίδα που θα δημιουργήσουν. Ύστερα ψηφίζουν ποιο όνομα τους αρέσει περισσότερο. Μετά μετρούν τις ψήφους που μάζεψε κάθε όνομα και υπολογίζουν ποιος είναι ο μεγαλύτερος αριθμός. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε η διαφωνία τους για το ποιο είναι μεγαλύτερο το 8 ή το 9 αλλά και οι τρόποι που ανακάλυψαν για να καταλήξουν σε συμπέρασμα.

project-based learning στην προσχολικη εκπαιδευση

Δείτε στο πολυ καλό video ποσο ενδιαφέρουσα και καθόλου βαρετή μπορεί να είναι η εκπαίδευση των παιδιών όταν βασίζεται σε παιχνίδι που προσομοιάζει την πραγματική ζωή. Τα παιδιά αναπτύσουν έτσι ικανότητες κρίσης, νοησης και λόγου διασκεδάζοντας παράλληλα.