Στις 20 Μαρτίου τα προνήπιά της Dorothy Snot επισκέφθηκαν το σπίτι – μουσείο του ζωγράφου Σπύρου Βασιλείου.
Πινέλα, καβαλέτο, παλέτες, πολλά βιβλία και αντικείμενα έμπνευσης του καλλιτέχνη, όπως η παλιά ραπτομηχανή, έδιναν μια μοναδική ατμόσφαιρα στο χώρο και μια ζωντανή εικόνα στην έννοια μουσείο. Εκεί τα παιδιά ερεύνησαν, πως ο καλλιτέχνης αναπαριστά-συμβολίζει στοιχεία των καιρικών φαινομένων. Επίσης, παρατήρησαν και σχολίασαν τα εξωτερικά χαρακτηριστικά, -χρώμα, σχέδια, υλικά- έργων τέχνης αλλά και στοιχεία που δεν είναι εμφανή, όπως θερμοκρασία, ιδέες και συναισθήματα… Το ενδιαφέρον των παιδιών ήταν μεγάλο, ιδιαίτερα για τον πίνακα, που σχολιάζουν στο video, με τίτλο: «Οι εγγονές και οι ζωγραφιές τους» έργο ακρυλικό με κολάζ πάνω σε μουσαμά. Αυτή η τεχνική σύνθεσης χρώματος και αντικειμένων μας ενθουσίασε γι’ αυτό σύντομα θα τη δοκιμάσουμε και θα πειραματιστούμε!
Archive for the 'τεχνη' Category
Η Ξένια Καλογεροπούλου είναι παιδί. Ένα αιώνιο παιδί. Με την απλότητα, την ειλικρίνεια, την αγνότητα, ίσως-ίσως και την αφέλεια ενός παιδιού. Κάποιοι άνθρωποι, όσο και να μεγαλώσουν, δεν ‘μεγαλώνουν’. Το πιο σημαντικό για κάποιον είναι να του ευχηθείς να παραμείνει παιδί. Στην Ξένια Καλογεροπούλου οι ευχές πάνε περίπατο γιατί είναι περιττές. Η συζήτηση μας έγινε εν ακροάσει θεατρόφιλου κοινού παιδιών στο θέατρο «Μικρή Πόρτα». Τι όμορφη λέξη! «Πόρτα»! Ανοίγεις και μπαίνεις. Ελάτε, γυρίστε το χερούλι, σπρώξτε την ‘πόρτα’ και πάμε παρέα να συναντήσουμε τον μαγικό κόσμο της Ξένιας.
Στα πλαίσια του κύκλου δραστηριοτήτων του Δήμου Αθηναίων με τίτλο ” Η Πόλη Ανοίγεται στα Παιδιά” επισκεφθήκαμε την έκθεση “Ταξιδεύοντας στον Χρόνο μέσα από την Τέχνη“ που έχει οργανώσει η εικαστικός Χριστίνα Νάκου στο Κέντρο Τεχνών του δήμου, στο Πάρκο Ελευθερίας.
Όλα τα έργα της έκθεσης είναι φτιαγμένα από παιδιά του δημοτικού σχολείου και συνθέτουν ένα πραγματικά συναρπαστικό ταξίδι μέσα στον Χρόνο και στην Ιστορία της Τέχνης, όπως το γέννησε η φαντασία των παιδιών, από τα αρχαία χρόνια έως σήμερα.
Αφού πρώτα θαυμάσαμε τα έργα, ορισμένα από τα οποία έιναι πραγματικά εξαιρετικής έμπνευσης (λατρεψαμε το κολάζ με τα “διακοσμημένα” κεφάλια αρχαίων αγαλμάτων!), η Χριστίνα μας έδωσε ένα μεγάλο ρολό χαρτί και τα παιδιά μας έφτιαξαν με αυτό το δικό τους μαγικό χαλί, μέσο απαραίτητο για να ταξιδέψουν στον χρόνο και στον χώρο της διαχρονικής καλλιτεχνικής δημιουργίας!
Χριστίνα σε ευχαριστούμε, περάσαμε υπέροχα! Εξαιρετική πρωτοβουλία, προλαβαίνετε να πάτε και ΄σεις (έως την Κυριακή 9/9).
Like this:
ο υπεροχος κύριος Θεοδωρίδης
Ένα από τα πιο όμορφα κομμάτια του σχολείου είναι και η επαφή με τους γονείς των παιδιών, καθένας από τους οποίους φυσικά έχει και την δική του διαφορετική προσωπικότητα.
Στην Dorothy Snot έχουμε την τύχη να έχουμε πολλούς μπαμπάδες και πολλές μαμάδες που είναι άνθρωποι της τέχνης και του πολιτισμού. Ενας από αυτούς είναι και ο μπαμπάς της Ιλάειρας, ο ζωγράφος-εικαστικός Βαγγέλης Θεοδωρίδης.
Τον Βαγγέλη, πέραν του ότι τον αγαπάμε γιατί μας ζωγράφισε με μεγάλη του χαρά τα σκηνικά της καλοκαιρινής μας γιορτής (Βαγγέλη σε ευχαριστούμε πολύ!!!), τον παρακολουθούμε με πολύ ενδιαφέρον να δημιουργεί πρωτοποριακά έργα – τρισδιάστατα κολλάζ, συνδυάζοντας το ξύλο με διάφορα ευτελή, καθημερινά υλικά. Το τελικό αποτέλεσμα νομίζουμε ότι ισορροπεί με μεγάλο ενδιαφέρον αναμεσα στο κλασικό και στο υπερ-μοντέρνο, κάνοντας παράλληλα αναφορές στην λαϊκή μας παράδοση…
Αυτή την εποχή μάλιστα ο Βαγγέλης συμμετέχει με έργο του στην έκθεση Αgainst All Odds Project: Ηθική / Αισθητική στο Μουσείο Μπενάκη, η οποία διαρκεί έως την 31η Ιουλίου. Προλαβαίνετε να πάτε, νομίζουμε ότι έχουν ενδιαφέρον τόσο οι εγκαταστάσεις που έχουν κάνει οι καλλιτέχνες, όσο και η όλη σύλληψη της έκθεσης.
η Τρουλίτα λέει ήτανε πουλί…
Η θεατρική ομάδα γονέων της Dorothy Snot! Απολαύστε μας….
(ένα καταπληκτικό ποστ όπως το διαβάσαμε στο blog “Let the Children Play“)
——————————————————————————————————
Τι μπορoύν να κάνουν τα παιδιά με 4 ξύλινες σανίδες? Πρώτα απ’ όλα να τις βάψουν……
…και μετά, όταν στεγνώσουν, να πάρουν κόλλα και διάφορα υλικά και να τις διακοσμήσουν!
Μπορεί μια τέτοια δραστηριότητα να μην δείχνει τόσο εντυπωσιακή. Σίγουρα δεν είναι μία ατσαλάκωτη κατασκευή που τα παιδιά θα πάρουν στο σπίτι και η μαμά θα την δείχνει υπερήφανη στις φίλες της….
Όμως, είναι ακριβώς αυτό που χρειάζονται τα παιδιά για να εξερευνήσουν τον κόσμο και να κάνουν τις δικές τους ανακαλύψεις. Γιατί, δημιουργικότητα στην προσχολική ηλικία σημαίνει ακριβώς αυτό: Σκέψη, Εξερεύνηση, Ανακάλυψη και Φαντασία...
2011, έτος Οδυσσέα Ελύτη
η υπέροχη ποίηση του Ελύτη δεμένη με πανέμορφες εικόνες, από μια μαθήτρια της Α’ Γυμνασίου. Μπράβο!
Ο Άγιος Βασίλης υπάρχει……
από την Ντανιέλα Κράλλη
Πάντοτε όταν ήμουνα μικρή περίμενα τον Άγιο Βασίλη με μια γλυκιά αγωνία, όχι μόνο για να δω αν είχε μαντέψει το δώρο που ήθελα να μου φέρει αλλά και γιατί αυτή η γενναιόδωρη γελαστή ζεστή φιγούρα θα έμπαινε στο σπίτι μας και θα ξεκουραζόταν λίγο σε κάποιον απ’ τους καναπέδες του σαλονιού μας.
Μετά μου είπαν ότι αυτό το υπέροχο πλάσμα δεν υπάρχει…
Την χρονιά λοιπόν που μου το ανακοίνωσαν έκλεισα την πόρτα του δωματίου μου και κοίταξα τον ουρανό. Ήταν τότε που έκανα την πρώτη μυστική συνωμοσία μου, ερήμην των γονιών μου. Του έκλεισα το μάτι και του είπα πως ότι κι αν λένε, εγώ πιστεύω ότι υπάρχει κι ότι ακόμη κι αν δεν θα μου ξαναφέρει εκείνος τα δώρα που φαίνονται κάτω από το δέντρο το πρωί της πρωτοχρονιάς, θα μου φέρνει άλλα δώρα, που δεν θα μπορούν να τα δουν οι πολλοί…. Χωρίς να τα ζητάω με λόγια ή με γράμματα μέσα σε κάλτσες, και αφήνοντάς τον να επιλέγει εκείνος το καλύτερο για μένα…
Και σας το λέω αλήθεια, δεν με έχει ξεχάσει ούτε μια χρονιά!
Ένα απ’ αυτά τα δώρα του ήταν και το σχολείο της Dorothy Snot και τα ξεχωριστά παιδιά που μεγαλώνουν μαζί μας
Φέτος το σχολείο μας, πέρα απ’ όλα τα άλλα, διαθέτει μια πολύ δυνατή ομάδα συνεργατών για την οποία είμαι πολύ υπερήφανη!
Το Σάββατο που μας πέρασε κάναμε την Χριστουγεννιάτικη γιορτή μας , στο BIOS. «Μπράβο ήταν πολύ όμορφο αυτό που είδαμε σήμερα και χαίρομαι γιατί κάνετε συνεχώς πρωτοποριακά πράγματα στο σχολείο μας» ήταν ένα από τα σχόλια που άκουσα.
Αν πραγματικά συνειδητοποιήσουν οι γονείς πόσο σημαντική και ουσιαστική είναι για τα παιδιά μια τέτοιου είδους προσέγγιση «γιορτής» τότε θα μπορούσα να πω ότι έχουμε προσφέρει στα παιδιά μας κάτι. Το πρωτοποριακό λοιπόν είναι να ακολουθούμε την εποχή και να δίνουμε τα σωστά όπλα στα παιδιά για να αναδείξουν τις ικανότητες και τα ταλέντα τους και αυτό να γίνει τρόπος ζωής.
Σε ένα τέτοιο μοίρασμα, η αναπαραγωγή κειμένων με στημένο τρόπο καθώς και ο στείρος μιμητισμός λέξεων και κινήσεων είναι από ανούσιο έως και καταστροφικό εγχείρημα για ανθρώπινα πλάσματα. Αντιθέτως, ένα μοίρασμα χαράς και δημιουργικότητας, μια ευκαιρία να βρεθούμε όλοι μαζί, να καλέσουμε τους γονείς, τον παππού και την γιαγιά μας ,να τους υποδεχτούμε και να γιορτάσουμε παρέα ένα γεγονός, είναι το πιο φυσικό και ζεστό κίνητρο. Αυτό όμως είναι πιο δύσκολο γιατί απαιτεί προσεκτικό σχεδιασμό και δουλειά για εμάς τους υπόλοιπους.
Και πραγματικά οι συνεργάτες μου δούλεψαν με ενθουσιασμό, χιούμορ, δημιουργικότητα και κέφι γι’ αυτήν την γιορτή. Αισθάνομαι την ανάγκη λοιπόν να τους ευχαριστήσω έναν-έναν ξεχωριστά για τα «Πιο χρωματιστά Χριστούγεννα του κόσμου»!
Την Μαρία Παυλοπούλου (για την οργάνωση, την “παραγωγή”, την σκηνοθεσία και την ιδέα του σεναρίου της γιορτής μας), την Κατερίνα Αναγνώστου (για το αισθητικό και καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. Κατάφερε να παίξει με τα παιδιά και τους γονείς με τον δικό της μαγικό τρόπο) , την Χαριτίνη Σταυρουλακη, την Ειρήνη Λιθοξοπούλου και την Ευαγγελία Ντέκα (που κατάφεραν να αναδείξουν κινηματογραφικές και θεατρικές ικανότητες σε συνδυασμό με την απαιτούμενη προετοιμασία των παιδιών για την γιορτή), την Αναστασία Κουρούμπαλη, την Διονυσια Διακαναστάση και την Ελένη Γιαννακοπούλου (που με πολύ χιούμορ και εφευρετικότητα ενσάρκωσαν «τα χρώματα» και παράλληλα δούλεψαν μαζί με τα παιδιά έτσι ώστε η συμμετοχή τους να είναι γεμάτη εκπλήξεις).
Επίσης τον Γιάννη Στέφο για την καθοριστική βοήθειά του στο τεχνικό μέρος της προετοιμασίας του στησίματος της γιορτής μας αλλά και για τον συντονισμό εικόνας και μουσικής την ημέρα της γιορτής μας.
Και τέλος τον Χάρη, τον Μάριο και την Λαμπρινή που έδωσαν στην γιορτή μας ένα γλυκό τέλος γεμάτο νότες που χόρευαν στον ρυθμό τις τζαζ!!
Όλοι δούλεψαν πολύ, με ενθουσιασμό, χιούμορ, δημιουργικά και ομαδικά οργανώνοντας μια γιορτή σαν να ήταν και δική τους γιορτή!
Καλά Χριστούγεννα σε όλους!
…είναι π’ ονειρευομαι σαν τον καραγκιοζη…
Να πάτε οπωσδήποτε στα “Δακρυγόνα” του Αλέξη Σταμάτη στο Θέατρο της οδού Κεφαλληνίας, με την Δανάη Παπουτσή και τον Νίκο Αρβανίτη, σε σκηνοθεσία Αρη Τρουπάκη. Από τις καλύτερες παραστάσεις που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια. Σενάριο σφικτό και γρήγορο με ανατροπές, σκηνοθεσία που αποδίδει εξαιρετικά την πίεση και τον εγκλωβισμό της μεγαλούπολης, και δύο ηθοποιοί που δίνουν ρεσιταλ ερμηνείας. Χωρίς περιττά φρου-φρου και εντυπωσιασμούς. Απλώς καλό, αυθεντικό θέατρο που καθηλώνει για ανθρώπους που συνεχίσουν να σκέπτονται…
Τα παιδιά μέσα από την θεατρική δράση ενεργοποιούν την φαντασία, τον λόγο, και το συναίσθημά τους. Εκφράζονται, δημιουργούν και λειτουργούν ομαδικά φτιάχνοντας θεατρικά δρώμενα –παραστάσεις.Όλα αυτά μέσα σε ένα κλίμα χαράς και δημιουργίας.
με τον Μανώλη Ματθαίου, Παιδαγωγό και Ηθοποιό
(Το εργαστήρι θα λειτουργήσει στον χώρο της Dorothy Snot τα απογεύματα της Τετάρτης και ώρες 6 μ.μ. – 7,30 μ.μ. με μινιμουμ συμμετοχή δέκα παιδιών. Δηλώσεις συμμετοχής έως 31/10/2010. Για περισσότερες πληροφορίες στείλτε μας email ή πάρτε μας τηλέφωνο στο 210 6427 594)
Το λογοτεχνικό εργαστήρι είναι ένα βιωματικό εργαστήρι δημιουργικού παιχνιδιού, που με εργαλείο τη γλώσσα ανοίγει δρόμους για να ταξιδέψουμε στον κόσμο της και στα μυστικά της. Στο ταξίδι αυτό συναντάμε φυσικά κι άλλες τέχνες : τον χορό, τη σωματική έκφραση, την αφήγηση, την μουσική, το θεατρικό παιχνίδι, τα εικαστικά.
Οι στόχοι είναι:
-
Τα παιδιά να γνωρίσουν τον πλούτο της Ελληνικής γλώσσας, την γραμματική, την συντακτική δομή της και τη λογοτεχνία με έναν διασκεδαστικό και βιωματικό τρόπο.
-
Να αποκτήσουν γλωσσική καλλιέργεια και ευρύτερη ικανότητα να επικοινωνούν με τους γύρω.
-
Να ανακαλύψουν τη «μαγεία» του λόγου και να αναπτύξουν την ικανότητα να διαχειρίζονται τη φαντασία και την έκφραση τους δημιουργικά .
Με την Μάρω Σφακιανοπούλου, Παιδαγωγό και Συγγραφέα
(Το εργαστήρι θα λειτουργήσει στον χώρο της Dorothy Snot με μινιμουμ συμμετοχή δέκα παιδιών ηλικίας 4-8 ετών. Δηλώσεις συμμετοχής έως 31/10/2010. Για περισσότερες πληροφορίες στείλτε μας email ή πάρτε μας τηλέφωνο στο 210 6427 594)
Αν βρεθείτε με το παιδί σας στην Νεα Υόρκη, μην παραλείψετε να επισκεφθείτε το Moomah – ένα φοβερό art-cafe για παιδιά (αλλά και για μεγάλους!).
Εχοντας την φιλοσοφία ότι η τέχνη έιναι μέσα στην ζωή μας, στο Moomah τα παιδιά μπορούν να δημιουργήσουν με τα πιο απλά υλικά τα πιο όμορφα πράγματα και να συμμετάσχουν σε διάφορα projects. Και όλα αυτά σε ένα όμορφο και άνετο χώρο. Αλήθεια, μήπως έχουμε και στην χώρα μας κάτι ανάλογο και δεν το γνωρίζουμε?
(δείτε το πιο κάτω βιντεάκι να δείτε τι έχουν φτιάξει οι άνθρωποι!)
Δεκαέξι άνυδρα χρόνια…
…συμπληρώθηκαν κιόλας από την ημέρα που μας αποχαιρέτησε ο Μάνος Χατζιδάκις. Δεν αντέχεται τόση απώλεια..
“Είμαι ο Λαχειοπώλης του Ουρανού. Μοιράζω αριθμούς σε ξωτικά και αγγέλους”
(αναδημοσιευμουμε το ιδιο ποστ με περυσι, τετοια μερα. Καθε χρόνο, όλο και πιο έντονη είναι η απουσία του…..)
το τραγούδι των χρωμάτων!
Υπέροχο! Ολα τα λεφτά η μικρή στο τέλος!
