…τα αραβικά είναι σαν ζωγραφιά, τα ρώσικα γράμματα έχουν πολλά σσσσς, Ρ δεν έχει άλλη γλώσσα μόνο τα ελληνικά…

Σήμερα, όπως λέμε και γράφουμε συνέχεια, οι στόχοι της προσχολικής εκπαίδευσης δεν πρέπει  να συνδέονται με την κατάκτηση γνώσης.

Τα παιδιά έως 6 ετών δεν πρέπει να βρίσκονται σε περιβάλλονται μάθησης που επιδιώκουν να μάθουν στα παιδιά να γράφουν και να διαβάζουν. Τα σύγχρονα περιβάλλοντα μάθησης και κυρίως αυτά της προσχολικής εκπαίδευσης πρέπει να δίνουν στα παιδιά ερεθίσματα και ευκαιρίες, ώστε τα παιδιά  να ανακαλύψουν την λειτουργία της γραφής, της ανάγνωσης, την λειτουργία της γλώσσας.

Η ανακάλυψη αυτή αποτελεί προϋπόθεση της καλλιέργειας του ενδιαφέροντος και της επιθυμίας των παιδιών να γράψουν και να διαβάσουν. Όταν τα παιδιά ανακαλύπτουν το γιατί χρειάζεται να μάθουν, τότε θέλουν να μάθουν και είναι έτοιμα να προσπαθήσουν και να κοπιάσουν γι αυτό.

Η ιστορία που δημιούργησαν τα παιδιά  μας στο open class της Τρίτης 6 Μαρτίου (και παρουσίασαν στους γονείς τους) με θέμα τα φυτά, τα ξύλα και τις πέτρες, σε συνδυασμό με  το οικογενειακό περιβάλλον των παιδιών που κατάγονται από άλλες χώρες, αποτέλεσε για μας ευκαιρία να βιώσουμε την έννοια της γλωσσικής διαφορετικότητας και να προσεγγίσουμε την πολυδιάστατη έννοια της επικοινωνίας.

Τα παιδιά έφτιαξαν την ιστορία τους και ομάδες γονέων την μετέφρασαν σε 4 διαφορετικές γλώσσες (είμαστε πολύ τυχεροί που έχουμε στο σχολείο ένα τόσο διαπολιτισμικό περιβάλλον)! Με βιωματικό λοιπόν τρόπο και μέσα από το θεατρικό παιχνίδι «μάθαμε» πως η ίδια ιστορία μπορεί να ειπωθεί από τους ίδιους ανθρώπους σε διαφορετικές γλώσσες, οι οποίες όπως τα παιδιά διαπίστωσαν έχουν και διαφορετικό τρόπο γραφής.

Χαρακτηριστικά ήταν τα σχόλια των παιδιών σχετικά με αυτή τη διαφορετικότητα:

«Έχει Α και στα γαλλικά, τα αραβικά είναι σα ζωγραφιά, τα Αγγλικά μοιάζουν με τα Γαλλικά, τα ρώσικα γράμματα έχουν πολλά σσσσς, Ρ δεν έχει άλλη γλώσσα μόνο τα ελληνικά»

Τα σχόλια των παιδιών επιβεβαιώνουν την πεποίθησή μας πως τα παιδιά προσχολικής ηλικίας μπορούν να έρθουν σε επαφή με ποικίλες ακόμα και δύσκολες έννοιες, αρκεί αυτές να εμπλέκονται και να συνδέονται με τη ζωή τους, τις ανάγκες τους και τις επιθυμίες τους.

Μπορεί και να ‘ναι η νεράιδα, συλλογιζόμουν…

Κυριακή 8 Μαίου,

Ημέρα της Μητέρας

“… Ποτέ δεν είχα δει τη μητέρα μου να γελάει, χαμογελούσε μόνο, και τα βαθουλά μαύρα μάτια της κοίταζαν τους ανθρώπους γεμάτα υπομονή και καλοσύνη. Πηγαινόρχουνταν σαν πνεύμα αγαθό μέσα στο σπίτι, κι όλα τα πρόφταινε ανέκοπα κι αθόρυβα, σα να ‘χαν τα χέρια της μιαν καλοπροαίρετη μαγική δύναμη, που κυβερνούσε με καλοσύνη την καθημερινήν ανάγκη. Μπορεί και να ‘ναι η νεράιδα, συλλογιζόμουν κοιτάζοντάς τη σιωπηλά, η νεράιδα που λεν τα παραμύθια, και κινούσε στο παιδικό μυαλό μου η φαντασία να δουλεύει: μια νύχτα ο πατέρας μου, περνώντας από τον ποταμό, την είδε να χορεύει στο φεγγάρι, χίμηξε, της άρπαξε το κεφαλομάντιλο, κι από τότε την έφερε σπίτι και την έκαμε γυναίκα του. Κι ολημέρα τώρα πάει κι έρχεται η μάνα μέσα στο σπίτι και ψάχνει να βρει το κεφαλομάντιλο, να το ρίξει στα μαλλιά της, να γίνει πάλι νεράιδα και να φύγει. Την κοίταζα να πηγαινοέρχεται, ν’ ανοίγει τα ντουλάπια και τις κασέλες, να ξεσκεπάζει τα πιθάρια, να σκύβει κάτω από το κρεβάτι, κι έτρεμα μην τύχει και βρει το μαγικό κεφαλομάντιλο της και γίνει άφαντη…”

Νικος Καζαντζάκης,  “Αναφορά στον Γκρέκο” (απόσπασμα)

Εθιμα της Πρωτομαγιας

Πέρα από τον παραδοσιακό στολισμό της θύρας του σπιτιού με το ολάνθιστο στεφάνι, τα τραγούδια, οι αναπαραστάσεις, οι προλήψεις, οι γιορτινές συνήθειες κι οι συμβολισμοί ανθούσαν και παράλλαζαν από περιοχή σε περιοχή της Ελλάδας για τη μέρα της Πρωτομαγιάς.

Όπως καταγράφει ο λαογράφος μας Γ.Α.Μέγας (“Ελληνικές γιορτές και έθιμα της λαϊκής λατρείας”),

“…στην ηρωική Πάργα, από το πρωί της Πρωτομαγιάς τα παιδιά εγύριζαν τα σπίτια και τραγουδούσαν το τραγούδι του Μαϊου, στεφανωμένα με λουλούδια και κρατώντας στα χέρια τους μεγάλους κλώνους πορτοκαλιάς ή νεραντζιάς, γεμάτους άνθη.. [...]

… Στην Κέρκυρα περιφέρουν κορμό τρυφερού κυπαρισσιού, ίσιου και φουντωτού’ τον έχουν σκεπασμένο με κίτρινες μαργαρίτες και άλλα άνθη, του κρεμούνε κι ένα στεφάνι’ από τα χλωρά κλαδιά του δένουνε μεταξωτά μαντίλια, ζουνάρια και κορδέλες’ από το στεφάνι τέλος κρεμάνε φρούτα και χορταρικά πρώιμα..

η γιαγια μας η καλη!

Βόλτα στο παρελθόν!

Την Παρασκευή 15 Ιανουαρίου, με τα μεγαλύτερα παιδιά της Dorothy Snot

(νηπιακό και προνηπιακό τμήμα) επισκεφθήκαμε το Πολιτιστικό Πάρκο Χρυσαλίδα και γνωρισαμε από κοντά μερικά από τα πιο παλιά επαγγέλματα που σβήνουν σιγά σιγά…

Επισκεφθήκαμε το εργαστήριο του

μαραγκού,

της υφάντρας,

το μαγαζί του μπαρμπέρη,

του ράφτη.

Μάθαμε τι περιέχει το κασσελάκι του λούστρου,

και χαζέψαμε το ποδήλατο του ταχυδρόμου….

…και πολλά-πολλά άλλα!

Η επίσκεψη αυτή ήταν η φυσική συνέχεια της συζήτησης η οποία είχε γίνει τις προηγούμενες ημέρες στο σχολείο.

Βλέποντας από κοντά τους “επαγγελματίες”  και τον τρόπο εργασίας τους, τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να δουν στην πράξη όλα όσα είχαν φανταστεί!

.